[เรียว]
หลังจากที่เกิดอุบัติเหตุอย่างไม่คาดฝันขึ้นที่บ้านของธาราฟ้าครามเมื่อวันก่อน จนผมต้องรีบขับรถกลับมาที่บ้านของผมเพราะฟ้าครามไล่ผมออกจากบ้านของเขาอย่างไม่ใยดีแล้วนั้น ตอนนี้ผมก็มาถึงบ้านและอยูที่บ้านของผมเรียบร้อยแล้ว
ซึ่งตอนนี้ผมกำลังนั่งล้างแผลที่เกิดจากรอยเล็บจิกข่วนของอรอุมาอยู่ที่ห้องนั่งเล่น และพอผมทำการล้างแผลเสร็จแล้วผมก็หันไปคว้ามือถือของผมขึ้นมาเปิดหน้าจอดูว่าฟ้าครามเขาจะโทรตามมาขอโทษผมรึเปล่า แต่เขาก็ไม่ได้โทรหาผมอย่างที่ผมคิดเลย
ผมนั่งจ้องมองหน้าจอมือถือพร้อมกับชั่งใจอยู่นานว่าผมจะโทรกลับไปถามธาราเื่ฟ้าครามกับอรอุมาดีไหมแต่แล้วผมก็ตัดสินใจวางมือถือลงเหมือนเดิมเพราะผมเกรงว่าถ้าฟ้าครามรู้ว่าผมโทรไปหาน้องชายของเขา เขาอาจจะไม่พอใจเอาได้
เมื่อผมไม่กล้าที่จะโทรไปถามข่าวของพวกเขาผมก็รู้สึกกังวลใจและเป็ห่วงความรู้สึกของฟ้าครามมากผมไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะเป็อย่างไรบ้าง ผมเป็ห่วงฟ้าครามมากจนผมนั่งไม่ติดเลยผมจึงลุกขึ้นเดินไปนั่งเฝ้าแม่ของผมที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในห้องครัว และทุกครั้งที่แม่ของผมหันมายิ้มให้ผม ผมก็จะคอยกลั้นน้ำตาเอาไว้และพยายามฝืนยิ้มให้แม่ของผมทุกครั้งที่เพราะผมไม่อยากให้แม่ของผมรู้ว่าผมกำลังเสียใจอยู่
แต่ในขณะที่ผมนั่งรอแม่ของผมทำกับข้าวอยู่ในครัวนั้น มือถือของผมก็แผดเสียงดังขึ้น ผมจึงรีบลุกขึ้นและวิ่งออกจากห้องครัวไปรับสายและคนที่โทรหาผมก็คือธารา โดยธาราได้แจ้งอาการของอรอุมาให้ผมทราบคร่าว ๆว่าอรอุมาปลอดภัยดี และตอนนี้ก็มีหมอผู้เชี่ยวชาญดูแลเธออย่างใกล้ชิด ไม่ต้องกังวล
เมื่อผมได้ทราบอาการขออรอุมาว่า...เธอปลอดภัยดี ผมรู้สึกโล่งใจมากอย่างกับยกเขาออกจากอกเลย แต่หลังจากนั้นธาราก็เอ่ยปากชวนผมออกไปทานข้าวข้างนอกกับเขาซึ่งตอนแรกผมตั้งใจที่จะปฏิเสธเขาแล้วว่า...ผมไม่ไป แต่พอธาราบอกผมว่า...ฟ้าครามก็ไปด้วยนะ ผมจึงรีบตอบตกลงทันทีแล้วผมก็รีบกดวางสายของธาราก่อนที่ผมจะเดินไปบอกแม่ของผมในครัว
"แม่ครับ ผมออกไปทานข้าวนอกบ้านกับเพื่อนนะครับ"
"อ้าว เดี๋ยวสิลูก นี่ลูกจะไม่อยู่ทานข้าวกับแม่สักมื้อเลยเหรอลูก?"
"เอ่อ!เอาไว้วันหลังนะครับแม่ วันนี้ผมขอนะครับพอดีผมมีธุระจะคุยกับเพื่อนด้วยพอดีน่ะครับ"
"จ๊ะ ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปเถอะลูก ขับรถดี ๆ นะลูก"
"ครับ"
ฟอด...ผมเดินออกจากบ้านหลังจากผมกอดและหอมแก้มแม่ของผมเพื่อแทนคำขอโทษและเป็การเอาใจท่านหลังจากนั้นผมก็ขับรถออกจากบ้านมาจนถึงร้านอาหารแห่งหนึ่งในย่านธุรกิจซึ่งก็เป็ร้านอาหารที่ธารานัดทานข้าวกับผมไว้นั่นเอง
ผมรีบจอดรถแล้วผมก็เดินเข้าไปด้านในและพอผมเดินเข้าไปถึงหน้าเคาเตอร์พนักงานต้อนรับก็พาผมเดินขึ้นไปชั้นสองของร้านอาหารโดยพนักงานต้อนรับสาวคนนี้บอกผมว่า...ธารารอผมอยู่ห้องวีไอพี้าผมจึงเดินตามเธอขึ้นไป
เมื่อผมมาถึงห้องวีไอพีผมก็เห็นธารา ผู้กองไม้ และฟ้าครามนั่งรอผมอยู่บนโต๊ะอาหาร และพอธารากับผู้กองไม้เห็นผมเดินเข้ามา พวกเขาก็ต่างยิ้มให้ผมอย่างเป็มิตร ยกเว้นฟ้าครามคนเดียวเท่านั้นที่นั่งปั้นหน้าบอกบุญไม่รับ และไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าผมเลยด้วยซ้ำเขาทำเหมือนกับว่าผมไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้ แต่ผมก็ยังเดินเข้าไปหาเขาและเอ่ยทักทายเขาก่อนใครอยู่ดี
"คุณฟ้าครามมานานแล้วเหรอครับ?"
"นานจนอาหารเย็นหมดแล้ว"
ฟ้าครามตอบผมเสียงห้วน ๆ ฟังดูก็รู้ว่าเขาไม่ค่อยพอใจนักที่ผมมาแต่ผมก็ยังหน้าด้านอธิบายเหตุผลให้เขาฟังอยู่ดี
"เอ่อ! พอดีผมไม่ค่อยชินทางน่ะครับ ก็เลยมาถึงช้าผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้ทุกคนต้องรอนาน"
"หึ!!! แต่ว่าย่านนี้มันย่านธุรกิจค้าประเวณีนะครับทำไมคุณถึงบอกว่าไม่ค่อยชินทางล่ะผมก็นึกว่าคุณจะชินจนสามารถหลับตาขับรถได้แล้วเสียอีก"
คำพูดของเขามันเรียกความโมโหให้ผมได้ไม่น้อยเลย จนผมถึงกับเดือนปู้ด ๆ เลย
"คุณฟ้าคราม!!!"
"ผมพูดอะไรผิดงั้นเหรอ? หรือว่าไม่จริงครับ?"
ฟ้าครามจ้องหน้าผมนิ่งอย่างไม่สำนึกสักนิดเลย แต่ผมก็ยังพยายามข่มความโกรธของผมเอาไว้ให้ลึกที่สุดโดยผมได้ใช้วิชาความรู้เฉพาะทางที่ผมเรียนมาให้เป็ประโยชน์สูงสุดผมไม่ได้ต่อปากต่อคำกับฟ้าครามอีกเพราะผมรู้ดีว่าถ้าผมยังตอบโต้เขาอยู่ เขาก็จะยิ่งได้ใจใหญ่หาเื่ผมไม่หยุดแน่นอนและพอผมเงียบ ธาราก็รีบลุกขึ้นและเลื่อนเก้าอี้ให้กับผมแล้วธาราก็พูดกับผมอย่างสุภาพเหมือนที่เขาเคยพูดเป็ประจำอยู่แล้ว
"หมอเรียวเชิญนั่งก่อนครับ"
"ขอบคุณครับคุณธารา"
"ครับ"
ผมเดินไปนั่งลงตรงกลางระหว่างธารากับผู้กองไม้แล้วผมก็หันกลับไปมองสบตากับฟ้าครามเล็กน้อย ซึ่งจังหวะนั้นผมก็เห็นฟ้าครามจ้องหน้าผมคล้ายกับไม่พอใจที่ธาราเลื่อนเก้าอี้ให้กับผมแต่เขาก็ไม่ได้พูดจากระทบผมอีก ผมจึงรีบก้มหน้าเพื่อหลบสายตาคมของฟ้าคราม ก่อนที่ผมจะทำทีเป็หันไปยิ้มให้กับผู้กองไม้แทนพร้อมกับถามผู้กองไม้ว่า...เขาสบายดีไหมและผู้กองไม้ก็ตอบผมว่าสบายด้วยน้ำเสียงสุภาพและเป็มิตรจากนั้นผู้กองไม้ก็เริ่มถามผมถึงเื่ที่อรอุมาตกบันไดเขาบอกว่าเขาเป็กังวลเื่ผมทั้งวันเลย เขาเกรงว่าผมจะได้รับาเ็ แต่ผมตอบผู้กองไม้กลับไปด้วยรอยยิ้มว่า...ผมไม่ได้เป็อะไรมาก
ผมกับผู้กองไม้คุยกันถูกคอมากอย่างกับว่าเราเคยสนิทกันมาก่อน ทั้ง ๆที่เราก็เพิ่งจะรู้จักได้ไม่กี่วันแต่ส่วนใหญ่ผู้กองไม้เขาจะถามผมเื่อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นที่บ้านของธาราฟ้าครามมากกว่าและผมก็สังเกตุเห็นว่า...ผู้กองไม้เองเขาก็ดูสนใจเื่ของอรอุมาอยู่ไม่น้อยเลยซึ่งผมก็ไม่ทราบว่าเพราะอะไรเขาถึงได้ดูสนใจเื่เกี่ยวกับอรอุมานักแต่ในขณะที่ผมกำลังคุยกับผู้กองไม้อยู่ อยู่ ๆธาราก็โยนช้อนในมือของเขาใส่จานข้าวของผู้กองไม้อย่างเสียมารยาท
เพล้ง!
ก่อนที่ธาราก็จ้องหน้าผู้กองไม้คล้ายหาเื่และตะคอกผู้กองไม้ออกมาเสียงดังโดยไม่เกรงใจใครเลย
"เลิกสอบปากคำหมอเรียวสักที ผมบอกแล้วไงว่ามันเป็แค่อุบัติเหตุแล้วทำไมผู้กองยังสงสัยอยู่ได้ถ้าคุณยังสงสัยมากและคันไม้คันมือจนอยากหาผู้กระทำผิด คุณก็มาสอบปากคำผมคนเดียวแต่อย่ายุ่งกับหมอเรียว เพราะหมอเรียวไม่เกี่ยว หมอเรียวไม่ได้ทำอะไรผิด"
"คุณธารา? ทำไมคุณถึงได้เสียมารยาทกลางโต๊ะแบบนี้ล่ะครับนี่ผมกำลังคุยกับหมอเรียวอยู่นะครับไม่มีใครเคยสอนคุณเลยเหรอครับว่าเวลาคนอื่นเขาคุยกันอย่าเพิ่งแส่น่ะผมว่าคุณควรจะหัดรักษามารยาทให้เป็นิสัยให้สมกับตำแหน่งนายน้อยหน่อยนะครับ"
"ผู้กองไม้!!!"
ธาราลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารทันทีเหมือนเขาพร้อมจะหาเื่ผู้กองไม้แต่เสียงมือถือของธารากลับแผดเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน...
จ้ามะจ๊ะทิงจาจ้ามะจ๊ะทิงจา...
ธาราเลยหยุดและล้วงมือถือของเขาออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วเขาก็หันมาบอกผมอย่างสุภาพว่า
"หมอเรียวครับ...พอดีว่าไอ้น้องเขยตัวดีของคุณมันโทรมาน่ะครับ คุณนั่งรอผมแป๊บหนึ่งนะครับเดี๋ยวผมขอตัวออกไปรับโทรศัพท์ด้านนอกก่อนนะครับ"
"ตามสบายครับ"
ธาราเดินออกจากห้องอาหารวีไอพีเพื่อไปรับโทรศัพท์จากมาตินจากนั้นผู้กองไม้ก็ลุกพรวดขึ้นและบอกผมกับฟ้าครามว่า...เขาขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่เดี๋ยวมา แล้วผมก็เห็นผู้กองไม้เดินตามธาราออกไปนอกร้านอาหาร ทั้ง ๆที่ผู้กองไม้บอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งผมคิดว่าเขาต้องตามไปชวนธาราทะเลาะแน่นอนและผมก็ไม่รู้ว่าทำไมธารากับผู้กองไม้ถึงได้ทะเลาะกันรุนแรงขนาดนี้ผมไม่รู้ว่าพวกเขาไปรู้จักและผิดใจกันตอนไหนเพราะเท่าที่ผมจำได้พวกเขาเคยเจอกันแค่ครั้งเดียวคือตอนที่ผู้กองไม้ตามไปจับธาราที่บ้าน
เมื่อผู้กองไม้กับธาราพร้อมใจกันเดินออกจากร้านอาหารไปในเวลาไล่เลี่ยกันแบบนั้นตอนนี้เลยเหลือแค่ผมกับฟ้าครามที่ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารและผมกับฟ้าครามก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก เพราะฟ้าครามเองเขาก็ไม่ชอบขี้หน้าผมอยู่แล้ว
และผมก็รู้ดีอยู่แล้วว่าถ้าผมรอใหฟ้าครามถามผมเขาคงไม่ถามไม่พูดอะไรกับผมแน่นอน แต่เป็ผมเองต่างหากที่อยากจะคุยกับเขาแต่ผมไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงดีผมจึงนั่งก้มหน้าเขี่ยอาหารในจานไปมาเล่นเพื่อใช้ความคิดต่อไป
และในจังหวะนั้นผมก็ได้ยินเสียงมือถือของฟ้าครามดังขึ้นก่อนที่เขาจะรีบหยิบมือถือขึ้นมารับสายแล้วผมก็ได้ยินเขาตวาดเสียงผ่านสายไปจนผมเองยังใ
"อะไรนะ? คุณว่าอะไรนะ? เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?"
จากนั้นฟ้าครามก็วางสายไปแล้วเขาก็ลุกพรวดขึ้น ก่อนที่เขาจะคว้าแก้วน้ำเปล่าขึ้นมาสาดใส่หน้้าของผมโดยที่ผมไม่ทราบสาเหตุเลย
ซ่า!!!!
ผมรีบลุกขึ้นแล้วก็ยกมือขึ้นมาเช็ดคราบน้ำออกจากใบหน้าของผมเพราะผมรู้สึกเย็นและเจ็บตามใบหน้าของผมมากเนื่องจากในแก้วน้ำนั้นมีก้อนน้ำแข็งอยู่ด้วย และผมก็ยังไม่ได้ถามอะไรฟ้าครามเลยเขาก็เดินเข้ามากระชากข้อมือของผม และลากผมออกจากร้านอาหารไป จากนั้นเขาก็จับผมยัดใส่เบาะหลังแล้วสั่งให้ลูกน้องของเขาอย่างจอนนี่พากลับบ้าน
ผมนั่งอยู่เบาะหลังกับฟ้าครามโดยที่ผมไม่กล้าถามอะไรฟ้าครามเลยเพราะเขาก็เงียบมาตลอดทางจนมาถึงบ้าน และพอจอนนี่จอดรถเสร็จ ฟ้าครามก็ลากผมลงจากรถและฉุดกระชากผมให้ตามเขาขึ้นไปชั้นบนของบ้านและผลักผมเข้าไปในห้อง ๆ หนึ่งซึ่งพอผมเข้าไปด้านใน ผมก็เห็นอรอุมานั่งอยู่บนวีแชร์แล้วผมก็รีบหันกลับไปถามฟ้าครามอย่างไม่เข้าใจทันที
"เกิดอะไรขึ้นกับเธอเหรอครับ? ทำไมน้าอรของคุณถึงได้นั่งวีแชร์แบบนี้ครับ"
ผมมองอรอุมาที่นั่งอยู่บนวีแชร์ด้วยความใ เพราะผมไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะเป็ได้ขนาดนี้
"หึ!!! คุณยังจะมีหน้ามาถามผมอีกเหรอว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอคุณถามตัวคุณเองดีกว่าไหมว่าทำไมคุณถึงได้ก่อเื่จนทำให้เธอต้องกลายเป็คนพิการแบบนี้ห๊ะ?"
ฟ้าครามย่างสามขุมเข้ามาหาผมอย่างเอาเื่ แต่ผมก็บอกเขาไปตามตรงว่า
"เป็ไปไม่ได้ครับ ก็ตอนที่เธอหมดสติอยู่ทุกอย่างก็ยังดูปกติดีนี่ครับ แล้วทำไมตอนนี้เธอถึงได้กลายเป็คนพิการแบบนี้ครับผมว่ามันต้องมีอะไรบางอย่างผิดปกติแน่นอนครับ"
"หึ มันจะไม่ผิดปกติได้ยังไงในเมื่อตอนนี้น้าของผมเธอเดินไม่ได้และเธอก็จะเดินไม่ได้อีกแล้ว และที่เธอต้องมานั่งพิการอยู่แบบนี้ก็เพราะคุณเพราะคุณคนเดียวเลย"
ฟ้าครามจ้องหน้าผมอย่างกับว่าผมเป็นักโทษซึ่งตอนนี้ผมเองก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายเื่ทั้งหมดให้เขาฟังยังไงดีและถึงผมจะพยายามอธิบายแค่ไหน มันก็คงฟังไม่ขึ้นอีกแล้ว ในเมื่ออรอุมาอยู่ในสภาพนี้
"ผม...ผมขอโทษผมขอโทษจริง ๆ"
ในที่สุดผมก็เอ่ยคำขอโทษฟ้าครามออกไปคล้ายกับว่าผมยอมรับผิดกลาย ๆ ไปในตัวเลยจากนั้นผมก็เข่าอ่อนทรุดลงนั่งกับพื้นห้องอย่างไม่ตั้งใจ แต่ที่ผมเป็แบบนี้เพราะผมยังใมาก ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอรอุมาจะพิการจนเดินไม่ได้ ในเมื่อตอนที่เธอหมดสติอยู่ผมได้คลำดูตามกระดูกข้อต่อตามแขนขาของเธอแล้ว แต่ว่าตอนนั้นก็ไม่มีข้อต่อแตกหักหรือหลุดเลยสักข้อ แล้วทำไมตอนนี้เธอถึงเดินไม่ได้ มันเป็คำถามในใจที่ผมเองก็ตอบไม่ได้และสุดท้ายผมก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ฟ้าคราม้า
ผมค่อย ๆ คลานเข่าเข้าไปหาอรอุมาช้า ๆ จากนั้นผมก็เอื้อมมือไปแตะที่ขาของเธอเพื่อที่จะคลำดูให้แน่ใจว่าเธอพิการจริงๆ หรือเปล่า แต่ว่าฟ้าครามกลับเดินเข้ามากระชากมือของผมออกจากขาของอรอุมา แล้วเขาก็วาดมือขึ้นมาตบหน้าผม
เพี๊ยะ!!!
แรงตบของฟ้าครามทำให้ผมรู้สึกหูอื้อจนได้ยินเสียงแมลงวันบินวนอยู่รอบ ๆตัวเต็มไปหมด ยังไม่พอแค่นั้นเพราะในขณะที่ผมยังนั่งเมาฝ่ามือมรณะของฟ้าครามอยู่นั้น ฟ้าครามก็ตวาดผมออกมาว่า
"อย่าเอามือสกปรกของคุณไปแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเท้า"
ผมยกมือขึ้นมากุมแก้มของผมเอาไว้เพราะผมรู้สึกว่าหน้าผมชามากจนไร้ความรู้สึกไปแล้ว ตอนนี้ผมไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อยผมรู้เพียงแค่ว่าหูของผมได้ยินเสียงของฟ้าครามตะคอกเพียงแ่ ๆ เท่านั้น
ผมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมองดูหน้าของผู้ชายที่ผมรักมากอย่างฟ้าคราม แล้วผมก็ปล่อยน้ำตาแห่งความเสียใจให้ไหลออกมาต่อหน้าของฟ้าคราม และซบหน้าลงกับฝ่ามือของตัวเองอย่างผู้แพ้
แต่พอฟ้าครามเห็นผมร้องไห้ เขาก็หันหน้าออกไปด้านนอกหน้าต่างเหมือนไม่อยากจะมองแต่อรอุมาเธอกลับส่งยิ้มอ่อน ๆ มาให้กับผมอย่างผู้ชนะและในนาทีนั้นผมก็รู้สึกได้ทันทีว่าสิ่งที่เธอกำลังเป็อยู่ตอนนี้เธอแกล้งทำเพื่อที่จะทำให้ฟ้าครามเข้าใจผมผิดเหมือนอย่างที่เธอเคยทำมาแล้วในอดีต
ผมก้มหน้าลงและยิ้มให้กับความพ่ายแพ้ของตัวเองและผมก็บอกตัวเองในใจว่า...ผมจะเดินออกจากบ้านของฟ้าครามไปอย่างผู้พ่ายแพ้ผมจะเลิกตอแยกับเขา ผมจะเลิกพยายามผมจะเลิกตามวุ่นวายกับฟ้าครามอีกผมจะไม่ยุ่งกับเขาอีกต่อไปนับจากนี้ผมจะเลิกไคว่คว้าความรักที่เป็ไปไม่ได้จากฟ้าคราม แต่ว่าก่อนที่ผมจะลุกขึ้นผมก็ได้ยินเสียงฟ้าครามเอ่ยปากออกคำสั่งกับผมออกมาอย่างไร้ความรู้สึก
"กราบเท้าขอโทษน้าอรอุมา แล้วก็ออกไปจากบ้านของผมซะ"
ฟ้าครามยืนจ้องหน้าผมนิ่งอย่างรอคอยและผมก็รีบยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาของผมออกจนแห้งสนิทก่อนที่ผมจะตอบฟ้าครามกลับไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ
"ฟ้าคราม!!ผมไม่ทำ!"
ผมจ้องหน้าฟ้าครามกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้และฟ้าครามก็ตวาดออกคำสั่งผมออกมาอย่างไม่ยอมเหมือนกัน
"ผมบอกให้คุณกราบเท้าขอขมาเธอ แล้วก็ออกไปจากบ้านของผมซะ"
"ผมทำไม่ได้ครับ เพราะผมไม่ได้เป็คนทำให้เธอพิการ ผมทำไม่ได้เพราะผมไม่ได้ผิดอะไรครับ"
ผมอธิบายให้ฟ้าครามฟังถึงเหตุผลที่ผมทำอย่างที่เขา้าไม่ได้แต่ว่าฟ้าครามก็ไม่สนใจเหตุผลของผม เพราะเขายังคาดโทษผมไม่เลิก
"หึ!!! ถ้าคุณทำไม่ได้ ผมก็จะไม่มีวันยกโทษให้คุณผมจะตามจองล้างจองผลาญคุณตลอดไปจนกว่าคุณจะทนไม่ได้ ถ้าคุณไม่ยอมกราบเท้าขมาเธอคุณก็จะต้องชดใช้ด้วยวิธีอื่น"
"ฟ้าคราม!!!"
*****
sundog
1K
