ปราบพิภพสยบสวรรค์

หลังจากที่ทุกคนทำการหารือเรื่องราวในครั้งนี้แล้วเสร็จก็ได้ออกจากห้องประชุม

เขามาที่แม่น้ำแลนั่งมองมันอย่างเหม่อลอย

“ ปราบ เอ็งคิดยังไงถึงไม่ให้ข้ารายงาน “ ผู้กองเอ่ย

“ ผู้กอง ไม่นานก็จะได้ทำรายงานเรื่องนี้แล้ว “ ปราบเอ่ย

“ อืม “ ผู้กองพยักหน้า

“ ข้าอยากรู้ว่าเพราะอะไรมันจึงมาเอาในเวลานี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้พวกมันก็มีเวลาตั้งมาก “ ผู้กองเอ่ย

ปราบส่ายหน้า “ พวกมันคงได้ลูกค้าแล้วกระมัง “ เขาเอ่ย

“ อาจเป็นได้ “ ผู้กองพยักหน้า

“ เอ็งคิดว่าเรื่องของหนอนผีเสื้อนั้นเกี่ยวข้องกันหรือไม่ “ ผู้กองเอ่ยถาม

“ ผมว่าเกี่ยว “ ปราบเอ่ย

“ หนอนผีเสื้อมีความเป็นมนุษย์สูง มันมีความคิดอ่าน มันสามารถพูดได้ มันต้องเกี่ยวแน่ “ เขาเอ่ย

“ แล้วมันเกี่ยวยังไง “ ผู้กองเอ่ย

“ ไม่รู้ “ ชายหนุ่มส่ายหน้า

“ ผมจะเข้าไปดูจุดที่พบเจอหนอนผีเสื้อครั้งแรก “ ปราบเอ่ยแล้วทะยานร่างออกจากเมืองอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มมาถึงยังจุดที่พบเจอหนอนผีเสื้อครั้งแรก แล้วให้อัลตรอนสแกนพื้นที่อย่างละเอียด

“ เจ้านายพบรอยเท้าของมนุษย์หกคนเดินวนเวียนอยู่บริเวณนี้ “ อัลตรอนเอ่ย

“ พอจะรู้หรือไม่ว่า คนเหล่านั้นมีขั้นฝึกที่ขั้นใด “ ปราบเอ่ยถาม

“ รอสักครู่ “ อัลตรอนเอ่ย

“ วู๊มม “ พลันห้วงมิติรายรอบอาณาสั่นไหว

“ หือ “ ปราบพลันคิ้วขมวดเมื่อปรากฏร่างเงาของคนทั้งหก

“ เจ้านายจากพลังปราณที่หลงเหลือพอจะอนุมานได้ว่าคนที่ทั้งหกนั้นมีขั้นสร้างวิญญาณหนึ่งคน สร้างกายาสี่คนแลหลอมรวมกายาหนึ่งคน “ อัลตรอนเอ่ย

“ อืม “ ปราบพยักหน้า

“ อัลตรอน พบเห็นรังของอสูรหนอนผีเสื้อรึไม่ “ เขาเอ่ย

“ วิ้ง “ พลันแสงจากกำไลจอมยุทธชี้ไปเข้าไปในถ้ำ

ชายหนุ่มพยักหน้าแล้วเดินไปตามแสงชี้ทาง เขามองยังพื้นเพื่อดูรอยต่างๆ แต่ก็พบเพียงรอยเท้า

เมื่อเข้ามาในถ้ำ ชายหนุ่มพลันคิ้วขมวดเมื่อพบเพียงความว่างเปล่า

“ อัลตรอนก่อนนี้รังของมันอยู่ที่นี่จริงๆรึ “ ปราบเอ่ยถาม

“ วู๊มม “ พลันห้วงมิติในถ้ำไหวกระเพื่อม

“ แม่เจ้า “ ปราบพลันร้องลั่น

เขาเห็นร่างเงาของรังอสูรหนอนผีเสื้อนับสิบที่เคยอยู่ที่นี่

“ มันเอาไปหมดแล้ว “ เขาพึมพำ

“ ฮื่อห์ “ ชายหนุ่มถอนหายใจออกอย่างแรง

“ ผู้กอง “ เขาเร่งติดต่ออย่างรวดเร็ว

“ มีอะไร “ ผู้กองตอบกลับ

“ ผู้กองส่งภาพวันที่พบรถหุ้มเกราะมาให้ผมที “ ปราบเอ่ย

“ ได้ “ ผู้กองเอ่ย

ไม่นานเท่าใด

“ ติ้ด “ เสียงสัญญาณนาฬิกาข้อมือดังขึ้น

ชายหนุ่มกดปุ่มอย่างเร็ว “ วิ้ง “ พลันปรากฏจอภาพกลางอากาศ

เขามองยังรถหุ้มเกราะคันนั้นที่เข้ามาในผืนป่า แลกวาดตามองยังกล้องอีกหลายตัวเพื่อหาพิกัดที่รถหุ้มเกราะจอด

ชายหนุ่มใช้เวลาอยู่หลายนาทีกว่าที่จะพบเจอภาพที่ต้องการ

จอมยุทธหกคนเดินฝ่าดงอสูรเข้ามายังถ้ำที่เขาอยู่เพียงชั่วครู่พวกเขาได้เร่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“ น่าเสียดายที่ในถ้ำไม่มีกล้อง “ เขาพึมพำ

เขาเลือกมองหาจุดที่รถหุ้มเกราะจอดจนพบเจอ “ ไว้ค่อยไปดูที่นั่น “ เขาพึมพำ

ชายหนุ่มบอกให้ศูนย์เร่งภาพในวันที่พบเจออสูรหนอนผีเสื้อ

เขามองยังหญิงสาวที่เดินออกมาจากถ้ำพร้อมกับชายวัยกลางคน ทั้งสองพูดคุยกันอยู่ครู่ใหญ่แล้วชายวัยกลางคนได้จากไป

“ ย้อนหลังหน่อยผู้ชายคนนั้นมาจากที่ไหนเข้าไปในถ้ำเวลาไหน “ ปราบเอ่ย

ร่างเงาตะคุ่มๆเคลื่อนเข้าไปในถ้ำตอนกลางคืนแล้วรุ่งเช้าได้ออกมาพร้อมกัน

ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ

“ พวกมันวางแผนอะไรกัน น่าเสียดายที่กล้องไม่มีเสียง “ เขาพึมพำ

ชายหนุ่มตรวจสอบภาพจนพอใจแล้วเขาเร่งไปยังจุดจอดรถหุ้มเกราะ เขากวาดตามองทั่วอาณา

“ มันใช้เส้นทางนี้ขึ้นไปติดตั้งจานรับส่งสัญญาณดาวเทียม “ เขาพึมพำ

“ ฮื่อห์ “ ชายหนุ่มถอนหายใจออกอย่างแรง

“ หากวันนั้นเข้าตรวจสอบพวกเขาก็คงอาจหยุดยั้งเรื่องราวต่างๆได้ “ ชายหนุ่มพึมพำ

“ เรื่องนี้คงต้องเร่งรายงาน “ เขาพึมพำ

ชายหนุ่มทะยานร่างกลับยังเมืองอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มเร่งเรียกทุกคนมาหารือใหม่พร้อมกับหลักฐานที่ได้มา เขามิอาจที่จะละเลยเรื่องราวนี้ได้แล้ว จำต้องเร่งส่งหนักฐานทุกอย่างให้กับทุกส่วนที่เกี่ยวข้อง

ทุกคนต่างเข้าใจแลพร้อมรับชะตากรรมของตน “ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด “ ผอ.ศูนย์เอ่ย

หลังจากที่หารือแล้วเสร็จชายหนุ่มเร่งเข้าทำรายงานส่งสำนักสิบสี่อย่างรวดเร็ว

มินานนักทั่วทุกสำนักได้ก็ได้รับข้อมูล พวกเขาต่างเร่งทำการตรวจสอบพื้นที่อย่างรวดเร็ว

ศูนย์ขอนแก่นเต้นเป็นเจ้าเข้าเร่งส่งคนไปตรวจสอบอย่างรวดเร็ว แลเร่งแจ้งเรื่องไปยังศูนย์วิจัยอีกหลายแห่งให้ระวัง แล้วใช้การเข้ารหัสที่ยากคาดเดา

ปราบถอนหายใจออกอย่างแรงเมื่อยานของศูนย์ขอนแก่นมาถึง

ผู้คนมากมายนับร้อยลงมาด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดแล้วนำนักวิจัยเข้าสอบสวนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเข้าสำรวจยังร่างอสูรห้าเขาในทันใด

ปราบนั่งเอ้อระเหยรอเรียกตัวอยู่เขาพลันฉุกคิดเรื่องราวบางอย่างได้แล้วเดินไปที่ยานของศูนย์ขอนแก่น

เขาสำรวจยานจากศูนย์ขอนแก่นภายนอกจนทั่ว แล้วพยักหน้าช้าๆ

“ ขนาดยานของพวกมันยังสร้างได้เหมือนของจริง “ เขาพึมพำ

“ แต่ต่างกันเพียงรหัสของยาน  เขาพึมพำ

“ เอาภาพวันนั้นมาดู “ ปราบเอ่ย

“ ครับ “ ทหารคนหนึ่งเอ่ย

เขาเร่งค้นหาภาพวันนั้นอย่างรวดเร็ว

“ ปราบได้แล้ว “ เขาเอ่ย

ปราบเข้ามาในห้องแล้วมองยังภาพเขาพยักหน้าช้าๆ แลชี้นิ้วไปยังจุดที่แตกต่าง

“ รหัสมันต่างกันจริงๆ “ เขาเอ่ย

“ ทั้งแบบอักษรก็ไมใช่ “ ปราบเอ่ย

“ แบบอักษรที่ศูนย์ขอนแก่นใช้นั้นจะเป็นเอกลักษณ์ที่ยากเลียนแบบ เพราะลายละเอียดในอักษรบนยานนั้นมันสามารถมองได้แม้นกระทั่งในที่มืด “ เขาเอ่ย

“ ลองทำให้มืดได้รึไม่ “ ปราบเอ่ย

“ อืม “ ทหารคนนั้นเอ่ย

เขานำภาพเข้าโปรแกรมปรับแต่งแล้วปรับภาพให้มืด

“ เห็นชัดเจน “ เขาพึมพำ

ท่ามกลางโปรแกรมปรับภาพอักษรบนยานของศูนย์ขอนแก่นแม้นจะอยู่ในที่มืดก็ยังมองเห็นอักษร แต่ของผู้บุกรุกนั้นมองไม่เห็นอะไรเลย

“ เยี่ยม “ ปราบพยักหน้า

เขานำไฟแบล็กไลต์ส่องไปยังยานของศูนย์ขอนแก่นแล้วพยักหน้าช้าๆ เมื่อตัวอักษรถูกแสงแบล็กไลต์แล้วตัวอักษรพลันเปลี่ยนสีเป็นสีม่วง

“ ประกาศออกไปจุดจอดยานของทุกที่ให้ติดตั้งไฟแบล็กไลต์ไว้ตรวจสอบยานทุกลำ “ ปราบเอ่ย

“ แล้วติดตั้งเครื่องส่งสัญญาณตอบรับยืนยันตนเองของเครื่องไว้ด้วย “ ปราบเอ่ย

“ ได้ “ หทารคนนั้นพยักหน้า

“ ไม่รู้ว่าพวกมันจะรู้ทันในเรื่องนี้รึไม่ “ ปราบเอ่ย

เขาที่กำลังเคร่งเครียดเมื่อได้ฟังชายนักบินพูดเขาก็เบาใจ เพราะสีที่ใช้แลวัสดุที่ใช้นั้นมันหาได้ยากทั้งยังมีราคาแพง กลุ่มคนชั่วจึงยากที่จะทำการปลอมแปลงได้

ชายหนุ่มพยักหน้าช้าๆ แล้วเดินไปดูการสอบสวน

เขารู้สึกว่าการสอบสวนมิได้เข้มข้นสักเท่าใด คงเพราะทุกคนรู้เท่าไม่ถึงการณ์จึงเกิดเรื่องราวนี้ขึ้น ทั้งเขาเองก็ยับยั้งมันได้ทันจึงไม่เกิดความเสียหายกับร่างที่ล้ำค่านี้

เขาอยู่ดูการสอบสวนจนเสร็จสิ้นแล้วถอนหายใจออกอย่างโล่งอกเมื่อไม่มีการตัดสินความผิดของทุกคน

เมื่อคนของศูนย์ขอนแก่นจากไป ก็เข้าสู่การฉลองในทันใด