เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคสอง ตอน ซูซันยมทูตปราบมาร(จบแล้ว)

หลังจากที่อาซันประกาศออกไป ว่าให้เอาเงินมาไถ่ตัวเชลยสงครามได้

ก็มีญาติของทหารฝ่ายเมืองเวสเทิร์นก็เข้ามาเพื่อขอไถ่ตัว เชลยกลับไปเป็นจำนวนมาก ใครไม่มีเงินมาใถ่ต้องถูกใช้แรงงานจนกว่าจะครบค่าตัว ถึงกลับบ้านได้

อาซัน ได้เข้ามาอยู่ในวังเพื่อดูว่า เมืองเวสเทิร์นจะสร้างปัญหาอีกหรือไม่แม่ทัพใหญ่วาโย กลายมาเป็นมือขวาอาซัน แทบจะไม่ห่างกายเลยทีเดียว

ส่วนราชาและรัชทายาท ต่างหลีกเลี่ยงที่จะเจออาซัน ส่วนเจ้าชายเพอร์ไซมัสกลับกลายเป็นคนที่ทางฝ่ายขุนนางเข้าหามากกว่าราชาและรัชทายาทเสียอีก

“ ท่านผู้นำซัน ข้าว่าพวกเราบุกไปตีเมืองเวสเทิร์นฟิวด์ ให้หายแค้นเลยดีไหม”แม่ทัพใหญ่วาโยเอ่ยขึ้นมาด้วยความแค้นใจที่เคยโดนกระทำมาก่อน

“ ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก ท่านแม่ทัพ พวกมันทำชั่วคิดก่อสงครามแต่ว่าพวกเราไม่จำเป็นที่จะต้องไปทำเหมือนพวกมั ก็ได้ ข้าเชื่อว่าไม่นาน ผู้นำของเมืองเวสเทิร์นฟิวด์ จะรีบมาขอเข้าพบพวกเราเอง” อาซันนั่งจิบชาอย่างเย็นใจ ทันใดนั้นเจ้าชายก็วิ่งหน้าตื่น เข้ามาหา

“ อาซัน ราชาเดวิด พร้อมทูต จากเมืองเวสเทิร์นฟิวด์ขนขบวนมากันเต็มไปหมด

เสด็จพ่อเชิญท่านให้ไปเจรจา เสด็จพ่อยกเรื่องนี้ให้เจ้าเป็นคนจัดการ” เจ้าชายเพอร์ไซมัสรีบบอกทันที อาซันยิ้มให้กับแม่ทัพใหญ่ เหมือนจะบอกว่าที่พูดไว้ยังไม่ทันขาดคำ พวกเวสเทิร์นฟิวด์ก็มากันแล้ว

อาซันเข้าไปในห้องท้องพระโรง มีลังใส่เหรียญทองมาจนเต็มห้องโถง พร้อมสาวงามอีกจำนวนมากยาวไปจนถึงด้านนอก

“ มาแล้ว นี่ไง หลานชายของข้าผู้นำกองทัพของเมืองเซาท์เทิร์นฟิวด์ในตอนนี้ ท่านเจรจากับเขาได้เลย” ราชาเพอร์คินแนะนำอาซันแบบนี้ทำเอาอาซันปรับตัวแทบไม่ทัน

“ ท่านผู้นำกองทัพซูซัน นี่คือท่านราชาเดวิด แห่งเมืองเวสเทิร์นฟิวด์” ทูตแนะนำ อาซันคำนับตามมารยาท

“ พวกเรามาเพื่อขอโทษในสิ่งที่เกิดขึ้น ทางคณะบริหารไม่เคยสนับสนุนให้มีการใช้กำลังแบบนี้เลย เป็นเพราะนายพลเจวิส ที่มีอำนาจในมือ เลยทำตามการอย่างอำเภอใจ ทางเราต้องขอบคุณท่านผู้นำทัพซูซันด้วย ที่ช่วยกำจัดเภทภัยในครั้งนี้ลงไปได้ ดังนั้นเพื่อเป็นการขออภัยในทุกสิ่งที่ขุนพลเจวิสและพวกได้ก่อขึ้น

พวกเราจึงได้นำทรัยพย์สินเงินทองมามอบให้พวกท่านเป็น เงิน 200 ล้านเหรียญทอง พร้อมสาวงามอีก 100 คน หวังว่าจะไม่ทำให้ความสัมพันธ์ของเราต้องเปลี่ยนแปลงไป “ พอราชาเวสเทิร์นเอ่ยจบ ทุกคนถึงกับฮืออากับเงินที่นำมามอบให้ยิ่งนัก

“ เรื่องนี้ข้าไม่ได้ติดใจอะไร เรื่องเงิน ข้าจะรับไว้ ส่วนเรื่องผู้หญิงเชิญท่านนำกลับไปเถิด ข้าไม่ต้องการ” อาซันบอกไปตามตรง องค์ราชาพยักหน้าอย่างยินดี

องค์ราชาเซาท์เทิร์นเดินออกมาบอกว่าคืนนี้จะจัดงานเลี้ยงให้ ทุกคนได้กลับมาเป็นมิตรกันเหมือนเดิม อาซันไม่ปฏิเสธอะไร เพราะคิดว่าพรุ่งนี้คงต้องกลับไปที่สำนักเอกภพแล้ว

อาซันออกมาพักอาบน้ำที่ห้องส่วนตัวโดยมีหญิงสาวงามมาคอยรับใช้อยู่เกือบ 6 คนคอยบีบนวดให้ ทำให้รู้สึกสบายตัว ถึงแม้สาวงามทั้งหลายพร้อมที่จะยอมให้อาซันทำทุกอย่างตามที่ใจปราถนา แต่ว่าอาซันกลับรู้สึกแปลก เหมือนมีอะไรบางอย่างมากวนใจเขา แต่นึกไม่ออกว่าคืออะไร อาซันอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยสาวงามทั้งหลายบริการให้เสร็จทุกอย่าง ก็มีทหารองครักษ์ยกทรัพย์สินทั้งหมดที่ราชาเมืองเวสเทิร์นเอามาให้อาซันแต่เพียงผู้เดียว อาซันเก็บไว้จนหมดแล้วเรียก

แม่ทัพใหญ่เข้ามาแล้วแบ่งให้แม่ทัพใหญ่ไป 10 ล้านเหรียญ แล้วอีก 50 ล้านเหรียญให้นำไปแจกทหารที่ร่วมรบด้วยกันในครั้งนี้

“ ไม่ได้นะท่านผู้นำ พวกข้าไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง หาได้มีความดีความชอบไม่ พวกเราไม่สมควรได้รับของรางวัลใดใด” แม่ทัพรีบปฏิเสธ

“ เรื่องที่ข้าให้รางวัลกับใครนั้นข้าเป็นคนตัดสิน ไม่ใช่ให้ท่านตัดสิน ฉะนั้นรับไปซะ ถ้ายังคิดว่าข้าเป็นผู้นำกองทัพอยู่” อาซันพูดแบบนี้ ท่านแม่ทัพใหญ่จึงต้องรับเหรียญทอง 60 ล้านเหรียญนี้ไป แล้วคุกเข่าขอบคุณอาซัน จนอาซันต้องมาพยุงบอกให้พอแล้ว จากนั้นทั้งสองก็ออกไปงานเลี้ยงคืนนี้

งานเลี้ยงจัดขึ้นโดยมีราชาทั้งสองพระองค์นั่งคู่กันโดยมีรัชทายาท มเหสี เจ้าชายนั่งเรียงกัน ส่วนอาซันมานั่งถัดจากเจ้าชายเพอร์ไซมัส และ ถัดไปเป็นแม่ทัพใหญ่

มีการแสดงร้องเพลง ร่ายรำ โดยเฉพาะชุดสุดท้าย เป็นสาวงามโฉมสะคราญที่แต่งชุดขาวขึ้นมากลางเวที แล้วร้องเพลงเป็นจังหวะตื่นเต้น เร้าอารมย์ ทำให้คนฟังเคลิ้มไปได้เหมือนมีมนต์สะกด อาซันขมวดคิ้วทันที หรือนี่คือสิ่งที่เขารู้สึกแปลกๆ

ดนตรีเร่งเร้า นักร้องก็คงส่งเสียงปลุกเร้า พร้อมการเคลื่อนไหวอันร้อนแรงทำให้เกิดภาพมายา คล้ายอยู่ในสรวงสวรรค์ ทุกคนในงานเคลิ้มเคลิ้มไม่ได้สติ พริบตาเดียวนางมายืนอยู่ตรงหน้าอาซันเป็นที่เรียบร้อย

แล้วประกายสีเงินแวววับ พุ่งออกมาจากมือของนักร้องสาวผู้นี้ ฉึก ๆ มีดปักเข้ากลางอกอาซัน ทันที นางร้องสาวผู้นี้นกระโดดตัวลอย หายวับไป ทหารทุกคนเห็น

แล้วตกใจ รีบออกตามสตรีผู้นี้ไปทันที ทุกคนหันมามองอาซัน อาซันจัดด้ามมีดออกมา เพราะอาซันใส่เสื้อเกราะผนึกสีขาวเอาไว้ ไม่มีทางจะมีอาวุธใดใด ทำอะไรได้เลย อาซันห่อมีดเอาไว้ บอกทุกคนไม่เป็นอะไร

“ เธอเป็นใคร คิดจะฆ่าเราทำไมกันนะ “ อาซันโยนมีดให้แม่ทัพใหญ่ บอกว่ามีดมียาพิษ ถือให้ดี อาซันลาทุกคน จากนั้นก็หายวับไป มาปรากฏอยู่ด้านหน้าหญิงสาวคนนี้บนหุบเขาแห่งหนึ่ง

“ ภารกิจยังไม่สำเร็จเลย คิดจะไปเสียแล้วหรือ” อาซันเอ่ยยิ้มๆ

“ ที่แท้ก็ใส่ชุดเกราะ แน่จริงถอดชุดออกมาเจอกันตัวต่อต่อซิ” หญิงสาวท้าทาย

“ ถ้าข้าถอดชุดเกรงว่าเจ้ากับข้าจะไม่ได้เป็นศัตรูกัน กลัวว่าจะกลายเป็นสามีภรรยากันมากกว่า” อาซันยั่วโทสะนักฆ่าสาวคนนี้

“ ชั่วช้า ตายซะเถิด” จากนั้นนักฆ่าสาวก็ปล่อยมีดออกมาอีกนับ สิบเล่มพุ่งตรงเข้าใส่อาซันทั้งหมด อาซันจะใช้ม่านพลังแต่เห็นความเร็วกับน้ำหน้กของมีดที่ปล่อยออกมาแล้วนี่มันพลังระดับจ้าวสวรรค์ระดับ 2 เชียวหรือ อาซันถึงกับต้องหลบอย่างทุลักทุเล แต่มีดทั้งหมดไม่หยุดกลับพุ่งเข้ามาอีก จนอาซันต้องเรียกดาบ5คมออกมาทำลายมีดไปจนหมด แต่ว่านักฆ่าสาวคนนี้ไม่ยอมหยุดคว้าแส้ฟาดออกมาใส่อาซันควับ อาซันหลบ แส้ฟาดผนังหินด้านหลังระเบิด ตูม อาซันพุ่งตัวเข้าใส่นักฆ่าสาวทันที แต่นางก็ใช้แส้ตวัดเข้ามารัดรอบตัวอาซันจนได้

อาซันกำลังจะใช้ดาบ5 คมตัดแส้นี้ออก แต่ว่าไม่ทันได้ตัด ก็มีเสียงหินยักษ์ที่อยู่ที่สูงตกลงมากระแทกใส่ตรงที่อาซันยืน อาซันกระโดดหลบไปด้านหน้า เลยชนเข้ากันนักฆ่าสาวที่ยืนตะลึงที่เห็นหินยักษ์กำลังร่วงมา โครม ลงมากระแทกหินตรงหน้าทั้งสองคน ทำให้หินบริเวณนั้นแตกออกไปทั้งหมด แล้วแผ่นดินบริเวณนั้นก็ทรุดตัวลง

ไปกับพื้น ทั้งสองคนเลยร่วงไปพร้อมกัน เชือกเริ่มหลุดจากร่างอาซัน นักฆ่าสาวกับอาซันอยู่ใกล้กันแค่มือเอื้อมก็ถึงกัน นักฆ่าสาวใช้ฝ่ามือกระแทกใส่อาซันเต็มๆ เปรี้ยง

แต่ตัวนักฆ่าสาวกลับกระอักเลือดออกมา เพราะเกราะผนึกสีขาวนั้นมีพลังสะท้อนกลับด้วย เลือดที่ปากนางจึงกระเด็นเข้าเต็มหน้าอาซัน แต่อาซันเห็น วำกำลังมีก้อนหินก้อนใหญ่ กำลังจะร่วงใส่หัวของเธอ อาซัน จึงใช้มือดึงร่างของนางเข้ามากอดเพื่อหลบก้อนหินก้อนใหญ่ก้อนนั้น แต่ว่านางคิดว่าอาซันจะทำมิดีมิร้ายเธอ จึงใช้หัว โขกอาซัน ดังโป๊ก ทำเอามึนไปพร้อมกันทั้งคู่ แต่ว่าอาซันก็ดึงเธอเข้ามากอดไม่ปล่อย ขณะที่กำลังมึนอยู่นั้น ทั้งสองก็ถึงพื้นไปพร้อมกัน โครม อาซันพลิกร่างเพื่อให้ตัวเองตกกระแทกพื้นก่อน เพราะตัวเองมีเกราะผนึกสีขาว แข็งแรงดีไม่น่ามีปัญหา แต่พอรู้สึกตัว นักฆ่าสาวกำลังจะกระแทกฝ่ามือที่หน้าผากอาซันอีกครั้ง

แต่อาซันไม่ได้สนใจเธอ เพราะมีก้อนหินยักษ์ลูกใหญ่กลับร่วงลงมาตามอีก จึงรีบพลิกร่างขึ้นคร่อมเพื่อปกป้อง นักฆ่าสาวทันที แล้วใช้พลังจากเกราะป้องกันหินยักษ์ที่ตกลงมาโครม ก้อนหินแตกละเอียด ร่างอาซันถูกกระแทก ถึงกับสลบไป ทำให้อาซันนอนทับร่างนักฆ่าสาวที่รอดตายจากหินยักษ์กระแทกหวุดหวิด

อาซันตื่นขึ้นมามือถูกมัดไขว้หลัง แล้วขาก็ถูกมัด แล้วแขวนโดยเอาหัวห้อยลงมาที่พื้น มีนักฆ่าสาวถือมีดสั้นวาววับ ฝนกับหิน เหมือนอยากให้มันคมกว่านี้

“ เรอา เจ้าปล่อยให้นางจับข้ามัดได้อย่างไร” อาซันส่งกระแสจิตไปถามเรอา จิ้งจอกสาว

“ นางไม่ฆ่าท่านหรอก ถ้าหากนางจะทำคงทำไปตอนที่ท่านสลบไปแล้ว ข้าเห็นนางน้ำตาไหล แล้วพูดว่า ช่วยนางทำไมด้วย” เรอาไม่ช่วยและยังเล่าเรื่องสำคัญให้ฟังอีกด้วย

“ เจ้าตื่นแล้วหรือ ตอบคำถามข้า ทำไมต้องช่วยข้า ทั้งที่ข้าจะฆ่าเจ้า” นักฆ่าสาวเอ่ยเสียงเย็น

“ นักฆ่าต้องมีจิตสังหาร แต่เจ้ากลับไม่มีแม้แต่น้อย และอีกอย่างกลิ่นกายของเจ้า เป็นกลิ่นคนโบราณเหมือนข้า นี่คือเหตุผลที่ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้า” อาซันบอกความจริง เพราะอาซันคิดว่าเธอน่าจะเป็นรุ่นลูกหลานของคนที่ถูกจับมาจากโลกชั้นที่ 1

“ เจ้าอาจจะพูดถูก นี่คืองานแรกของข้า แต่เจ้าบอกว่าข้าเป็นคนมาจากโลกโบราณหรือเจ้าแค่ดมกลิ่นเจ้าก็รู้เลยหรือ นี่เจ้าเป็นคนหรือเป็นหมากันแน่” นักฆ่าสาวกล่าวกระแทกใส่อาซัน แต่อาซันไม่ใส่ใจ

“ ใครเป็นคนสั่งให้มาสังหาร ข้ากันแน่ พวกวิหารเทพศักดิ์สิทธิ์หรือ” อาซันสงสัย

“ ข้าไม่เคยรู้จักคนของวิหารเทพศักดิ์สิทธิ์ “ นักฆ่าสาวพูดสั้นๆ ทันใดนั้นเองก็มีเสียงสวบ แกรบ แคร๊ก กร๊วบ

“ นั่นเสียงอะไร” นักฆ่าสาวชักมีดอีกอันออกมาถือสองมือ

“ เสียงของปีศาจแห่งพงไพร มันกำลังกินสัตว์เป็นอาหาร น่าจะมีอยู่ 2 ตน” อาซันพูดด้วยเสียงเฉยเมย

“ นี่เจ้ารู้จักปีศาจตัวนี้ด้วยหรือ”

“ พวกมันเป็นมนุษย์นี่แหละ แต่ถูกวิญญาณสัตว์ร้ายที่มีจิตวิญญาณที่กล้าแข็งเข้าสิงร่าง มันออกหากินเวลากลางคืน กลางวันมันจะนอนหลับ ร่างกายมันจะผอมโซตลอด ต่อให้มันกินช้างทั้งตัวร่างมันก็ไม่อ้วน เพราะภายในร่างกายมันไม่ใช่มีแค่จิตวิญญาณจิตเดียวแต่มีจิตวิญญาณนับร้อยดวงสิงร่างนี้อยู่ ต่อให้กินช้างสักสิบตัวมันก็ไม่มีวันอิ่ม ผิวหนังของมันหนาเป็นชั้นผิวมันวาวมีดของเจ้าแทงมันไม่เข้าหรอก” อาซันเอ่ยไปมาแล้วรู้สึกเมื่อยเลยขยับเชือกที่มัดแล้วคลายออกทั้งมือและเท้าอย่างง่ายดาย ท่านกลางสายตาของนักฆ่าสาวที่มองอาซันอย่างตกใจ

เขาสามารถคลายออกได้ตั้งนาน ทำไมถึงไม่เอาออกเสียแต่แรก

“ พวกมันไม่มีวันอิ่ม ตามันมองไม่เห็น มันใช้แค่เพียงสัมผัสรับทางกลิ่น และสัมผัสทางกายเท่านั้น อีกไม่ช้ากลิ่นที่หอมยัวยวนใจของเจ้าจะทำให้มันเข้ามาหาข้าแนะนำให้เจ้ามาอยู่ด้านหลังของข้าในเวลานี้ ถ้าไม่อยากถูกกัด ฟันหน้าของมันอ้าปากมาสามารถงับหัวเจ้าได้ทันที “ อาซันพูดแล้วมองไปที่เงาดำ สองเงาที่กำลังเคลื่อนกายเข้ามา นักฆ่าสาวทำท่าเหมือนจะสู้พอเห็นเงาดำๆ สองเงาเริ่มเคลื่อนไหว จึงรีบถอยหลังเข้ามาด้านหลังอาซันทันที

“ ข้าไม่เคยสู้กับปีศาจมาก่อน ข้าจะลองดูว่าเจ้าสู้กับพวกมันยังไง “ นักฆ่าสาวเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น

แล้วปีศาจทั้งสองตนก็ได้กลิ่นจึงหันมาทางอาซันกลับหญิงสาว มันไม่สนอาซัน แต่มันกลับมองไปทางหญิงสาว มันพุ่งตัวซ้ายขวาสลับฟันปลาพุ่งใส่นักฆ่าสาว

ที่เวลานี้กำมีดแน่น อาซันปล่อยระเบิดเพลิงสุริยะเข้าไปใส่ร่างปีศาจตัวแรก มันส่ง ร้องเสียงโหยหวน ถูกเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน อีกตัวพุ่งร่างเข้าหานักฆ่าสาวรีบใช้มีดแทงเข้าไปในร่างปีศาจแต่แทงไม่เข้าหนังมันหนามาก แต่ปีศาจมันก็เข้าไปใกล้นักฆ่าสาวไม่ได้อีกแล้ว

เพราะอาซันจับเข้าที่ลำคอของมัน แล้วปล่อยเพลิงสุริยะออกมาร่างมันสลายกลายเป็นฝุ่นไปทันที นักฆ่าสาวตกใจยิ่งนักไม่คิดว่า โลกนี้จะมีปีศาจที่น่ากลัวเช่นนี้ มีเสียงเคลื่อนไหวดังกราวใหญ่พุ่งเข้ามาอีก คราวนี้ไม่ใช่แค่ สองตัวเสียแล้ว คราวนี้มันมานับร้อยตน นักฆ่าสาวเริ่มผวาตกใจ อาซันเดินออกไปข้างหน้า แล้วจับหมัดทั้งสองข้างนวดไปมา

“ ดี มากันให้หมดป่าเลย ข้าจะส่งพวกเจ้าไปสู่ที่ชอบ พร้อมกันเลยทีเดียว”