แค้นนี้ต้องชำระ... ไอ้กระรอกตัวแสบ!

เจ้าเต่างอย ขานรับคำในลำคอเบา ๆ"อือ..." ก่อนจะค่อย ๆ เยื้องกรายคลานตามมณีภัสสรไปอย่างเนิบนาบทิ้งความวุ่นวายของลานทำสมาธิไว้เบื้องหลังท่าทางของมันเนิบนาบจนดูเหมือนเวลาของโลกใบนี้จะหยุดหมุนไปพร้อมกับก้าวเดินของมัน

ในขณะเดียวกันนั้นเอง บนฟากฟ้าอันกว้างใหญ่เหนือวิมานอักษร...

เจ้าจ้อยยืนเด่นเป็นสง่าอยู่บนปุยเมฆสีขาวนวลเคียงข้าง พระมหาปราชญ์ดาราผู้เป็นอาจารย์ใหญ่ รัศมีแห่งดวงดาวที่แผ่ออกมาจากร่างของ ท่านนั้นส่องประกายวับวาว ดูทรงอำนาจและลุ่มลึกจนยากจะหยั่งถึงจ้อยก้มลงมองภาพรวมของวิมานอักษรจากมุมสูงซึ่งมันช่างแตกต่างจากภาพที่เห็นบนภาคพื้นดินอย่างลิบลับ! หากมองจากชายป่าวิมานอักษรดูเหมือนกองสมุดข่อยยักษ์ที่วางซ้อนทับกันจนสูงเสียดฟ้าแต่เมื่อมองลงมาจากสรวงสวรรค์เช่นนี้จ้อยกลับพบว่าภายในกองตำราเหล่านั้นกลับซ่อนไว้ด้วย "รังสีอาคม" อันคมกริบ!

ไอแห่งอาคมนับหมื่นแสนสายพุ่งทะยานขึ้นสู่สรวงสวรรค์กลายเป็นรุ้งกินน้ำพาดผ่านขอบฟ้า...ที่แท้รุ้งที่เขาเห็นมาตลอดก็คือประกายจาก พระขรรค์อาคม ที่ซ่อนอยู่ข้างในนั่นเอง!

เด็กน้อยหัววัวที่ยืนอยู่อีกด้านถึงกับอุทานตาค้าง “ท่านอาจารย์ครับ... วิมานอักษรเป็นที่ชุมนุมของเหล่านักปราชญ์ไม่ใช่หรือครับ? แล้วทำไมถึงมี ประกายศาสตราอันน่าเกรงขามซ่อนอยู่มากมายขนาดนี้ล่ะครับ?”

พระมหาปราชญ์ดาราแย้มยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจท่านอธิบายด้วยน้ำเสียงกังวานทุ้มลึก “ใครบอกเจ้ากันว่าผู้แสวงหาปัญญาจะมีหน้าที่เพียงแค่ก้มหน้าท่องตำรา? ปัญญาคืออาวุธที่คมที่สุดดังนั้นศาสตราที่เจ้าเห็นก็คือรูปธรรมของความรู้ที่ถูกกลั่นออกมาเป็นอำนาจจิต...เพราะผู้ที่อยู่เหนือคนทั้งปวง ต้องมีทั้ง 'พระเวท' ที่เปี่ยมปัญญา และ 'พระเดช' ที่สามารถสยบไพรีได้ควบคู่กันไปอย่างไรเล่า”

จ้อยฟังแล้วพยักหน้าหงึก ๆแสร้งทำเป็นซาบซึ้งประหนึ่งเข้าถึงธรรมะ “ท่านอาจารย์ช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก...ผมเพิ่งเคยเห็นคนอธิบายเรื่อง 'ความร้ายลึกที่แอบซ่อนมีดไว้ข้างหลังหน้าซื่อๆ'ได้ดูดีมีระดับขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลยครับ!”

รอยยิ้มบนใบหน้าของพระมหาปราชญ์ดาราแข็งค้างไปชั่วขณะท่านหันมามองเจ้ากระรอกตัวจ้อยด้วยสายตาที่ลุ่มลึก“แอบซ่อนมีดไว้ข้างหลังหน้าซื่อรึ? เจ้ากระรอกตัวนี้... ฝีปากร้ายกาจไม่เบาสงสัยคงอยากจะทดสอบแรงปะทะของพระเดชดูบ้างเสียแล้วมั้ง?”

เปรี้ยง!

ไม่รอให้จ้อยได้กวนประสาทต่อไปพระมหาปราชญ์ดาราก็สะบัดชายแขนเสื้อเบา ๆพลันเกิดแรงอัดอากาศมหาศาลกระแทกเข้าที่หัวปุย ๆ ของเจ้ากระรอกขาวทันที!ร่างของจ้อยกระเด็นหวือออกจากปุยเมฆพุ่งทะยานเป็นเส้นตรงหายลับไปในกลีบเมฆด้านล่างอย่างรวดเร็ว

“ท่านอาจารย์ครับ...เจ้าจ้อยโดนซัดปลิวไปแล้วครับ!” เด็กน้อยหัววัวรายงานด้วยอาการสั่นประสาท

พระมหาปราชญ์ดาราพึมพำขณะมองตามร่างจ้อยไปด้วยรอยยิ้มลึกลับ“ปลิวไปไกลขนาดนั้น แถมยังไม่ยอมบินกลับมา... เจ้ากระรอกนั่นไม่ได้โดนพลังข้าหรอกแต่มันกำลังใช้โอกาสนี้หนีเรียนต่างหาก ช่างเป็นความกะล่อนที่ไร้ขีดจำกัดจริง ๆ”

.....

ณ ท่าเรือวิมานอักษร...

จ้อยตกลงมาดัง ตุ้บ!บนดาดฟ้าเรือสินค้า จ้อยสะบัดขนที่ยับยู่ยี่พลางรีบมองซ้ายมองขวาเตรียมหาที่แอบเพื่อรอดพ้นจากบทเรียนแต่ทว่าเมฆสีรุ้งสายหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟ้าขวางทางเขาไว้พร้อมกับร่างของพระมหาปราชญ์ดาราที่ลอยลงมาอย่างสง่างาม

“เจ้าจ้อย... เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”เสียงเย็นเยียบของท่านดังขึ้น

จ้อยทำตาปริบ ๆ “เอ่อ...บังเอิญจังเลยครับท่านอาจารย์ พอดีผมโดนลมพัดมาตกลงตรงนี้พอดีเป๊ะเลย แหม...ช่างเป็นความบังเอิญที่เหลือเชื่อจริง ๆ ฮ่า ๆ ๆ”

พระมหาปราชญ์ดารายิ้มเย็น “บังเอิญรึ? งั้นข้าจะช่วยส่งเจ้ากลับไปด้วย 'ลมพัด' ที่แรงกว่านี้สักหน่วยดีไหม?”

“แหม...ไม่รบกวนท่านอาจารย์หรอกครับ ผมเดินกลับเองได้!”จ้อยรีบโกยแน่บกลับไปยังลานพิธีทันที

....

เมื่อกลับมาถึงลานพิธี ภาพที่ปรากฏคือศิษย์พี่พชร กำลังถูก ไอ้สามยักษ์บื้อ วิ่งไล่กวดไปรอบลาน พชรวิ่งพลางร้องตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างลนลาน“หยุดนะ! พวกเจ้าจะทำอะไร!”

“ไอ้สามยักษ์บื้อ!หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงของพระมหาปราชญ์ดารากัมปนาทขึ้น

ทั่งสามหยุดกึกพี่ใหญ่ยักษ์หันมาตอบอย่างพาซื่อ“ก็ศิษย์พี่พชรบอกว่ากฎสำนักห้ามลงมือทำร้ายเพื่อนร่วมทาง พวกเราอยากจะอัดเขาใจจะขาดแต่ในเมื่อ 'ห้ามลงมือ' พวกเราก็เลยต้องใช้ปาก 'กัด' แทนไงครับแบบนี้ไม่ผิดกฎใช่ไหมครับ?”

ศิษย์พี่พชรหน้าซีดเซียว“พวกมันจะงับข้าให้ได้เลยครับท่านอาจารย์!”

พระมหาปราชญ์ดาราสั่งการเฉียบขาด“พชร! ไปเอาไม้เรียวมา! ตีเจ้าพวกนี้คนละยี่สิบที!”

“ไม่ยอม!”น้องเล็กยักษ์ตะโกนสวน “ทำไมเจ้าจ้อยถึงได้บทลงโทษเป็น 'กินไม้เรียว'แต่พวกเรากลับโดน 'ตี' ล่ะครับ?ไม่ยุติธรรม! พวกเราจะกินไม้เรียว!”

พระมหาปราชญ์ดารานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มอย่างน่าขนลุก “ได้... ในเมื่อพวกเจ้าอยากกินไม้เรียวกันนัก ข้าก็จะจัดให้!พชร! ขนไม้เรียวอาคมทั้งหมดมาให้พวกมันกินเดี๋ยวนี้!”

....

ครู่ต่อมา...

เมื่อจ้อยเดินเอื่อยเฉื่อยกลับมาถึงลานพิธีเขาถึงกับอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น ไอ้สามยักษ์บื้อ กำลังนั่งล้อมวงกันยัดไม้เรียวอาคมเข้าปากทีละอัน ๆ แล้วกลืนลงไปดื้อ ๆ โดยไม่เคี้ยวแม้แต่น้อย

จ้อยเดินเข้าไปสะกิดน้องเล็กยักษ์“เฮ้... รสชาติมันเป็นยังไงบ้างน่ะ?”

น้องเล็กยักษ์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะถามกลับด้วยใบหน้าซื่อๆ “รสชาติคืออะไรเหรอ?”

จ้อยถึงกับมึน ขณะนั้นเองเด็กน้อยหัววัว ก็เดินเข้ามาอธิบาย “เจ้าจ้อย... เจ้าพวกนี้คือเผ่าพันธุ์ยักษ์แห่งท้องทะเลที่สามารถกลืนกินได้ทุกสรรพสิ่งสวรรค์สร้างให้เผ่านี้สามารถปิด-เปิดระบบรับรสได้ตามใจชอบ แต่ดูทรงแล้วเจ้าสามคนนี้คงจะยังไม่ฉลาดพอที่จะรู้วิธีเปิดระบบรับรสหรอกมั้ง”

จ้อยมองดูสามยักษ์ที่ยังคงยัดไม้เรียวเข้าปากเหมือนกินกล้วยแขกด้วยความสมเพชปนเวทนาเขาพึมพำออกมาเบา ๆ ว่า

“โถ่เอ๋ย...น่าสงสารจริง ๆ นี่คงจะเป็นพวกตอนจะมาเกิด 'ไม่ได้เติมตังค์'ให้คนสร้างสินะ ระบบสัมผัสถึงได้พิการซ้ำซ้อนแบบนี้ออปชั่นพื้นฐานยังไม่มีเลย!”

พระมหาปราชญ์ดาราที่เดินตามมาทันได้ยินเข้าพอดีท่านถึงกับถอนใจเบา ๆ พลางส่ายหน้า “คำว่า 'ไม่ได้เติมตังค์' ของเจ้านี่...แม้จะฟังดูประหลาดนัก แต่มันก็เห็นภาพชัดเจนดีเสียจริง!”