ในระหว่างการเดินทางไปยังโรงแรม ชาลิสานั่งคู่กับพรกรัณย์ พูดคุยโน้นคุยนี้ตลอดทาง ส่วนพลกฤตก็มีคุยบ้าง โดยในขณะที่พูด สายตาคมเข้มมองดูหน้าจอไอแพดไปด้วย อย่างไม่วางตา ซึ่งที่เขาดูไอแพด ก็เนื่องจากเขาต้องทำงานนั้นเอง
ถึงพรกรัณย์จะพูดจะถามชาลิสาก็จริง แต่ดวงตากลมโตคู่สวยของเธอ ก็แอบมองเสี้ยวใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นบ่อยๆ นี่สินะคือผู้ชายคนที่เธอแอบรักมานาน จนถึงตอนนี้หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอก็ยังคงมีเขา แต่ถึงเธอจะรักเขา เธอเชื่อว่ายังไงก็เป็เพียงหลงรักเขาเพียงข้างเดียว เพราะเธอเป็เพียงคนนอกสายตาของเขานั้นยังไงล่ะ
“นี่นกฮูก!... เธอไม่ฟังฉันเลยนะเนี้ย มัวคิดอะไรอยู่เหรอจ๊ะแม่คู๊ณณณ...... หรือว่าไม่ทันไรก็คิดถึงแฟนซะแล้วอ่ะ”
คำพูดของชาลิสาทำให้พรกรัณย์เบิกตากว้าง และแถมยังทำให้ชายหนุ่มตัวโตที่เอาแต่จ้องมองๆ หน้าจอไอแพด เงยหน้าหันมามองหน้าสวยหวาน โดยที่คิ้วเข้มหนาเลิกขึ้น ชาลิสารู้แหละว่าพรกรัณย์ แอบหลงรักพี่ชายของเธอมานาน ั้แ่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยโน้นแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่ามาถึงตอนนี้ พรกรัณย์ก็ยังแอบหลงรักพี่ชายของเธออยู่
“นกฮูกมีแฟนแล้วเหรอ?... แล้วทำไมไม่พามาเที่ยวด้วยกันล่ะ จะได้ไม่ต้องคิดถึงกันอย่างนี้”
พลกฤตกล่าวถาม พร้อมกันนั้นก็กล่าวแซวพรกรัณย์ไปด้วย พรกรัณย์มองใบหน้าคมคายนิดหนึ่ง ก่อนจะแสร้งหันกลับมามองใบหน้าสวยๆ ของชาลิสา เพราะไม่อาจทนมองสายตาอันว่างเปล่านั้นได้ มันรู้สึกหน่วงๆ ยังไงบอกไม่ถูก
“นกฮูกไม่มีแฟนค่ะ คือยังไม่อยากจะมีแฟนน่ะ อยากอยู่เป็โสดอย่างนี้ไปก่อน”
พรกรัณย์บอกกล่าวให้ทั้งพลกฤตและชาลิสารับรู้ ก็เธอรู้สึกอย่างนั้นจริงๆนี่นะ แต่ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยลองคบกับใครหรอกนะ เธออายุขนาดนี้แล้ว ก็เคยลองคบแหละ แต่ความรู้สึกของเธอมันบอกว่าไม่ใช่ จึงไม่รู้จะฝืนความรู้สึกตัวเองไปทำไม นับแต่นั้นเป็ต้นมาเธอจึงทำตามความรู้สึกของตัวเอง
ชาลิสาไม่ได้ถามอะไรออกมา แต่จ้องมองใบหน้าสวยหวานของพรกรัณย์ อย่างรู้ทันอะไรบางอย่าง ซึ่งปากก็ยกยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างมีเลศนัย
“อืม!... โอเคไม่มีแฟนก็ไม่มีแฟน แต่ ว่าแต่ว่า ไม่มีใครมาจีบเธอบ้างเลยหรือไง? เธอออกจะสวยซะขนาดนี้”
ชาลิสาเอ่ยถามพรกรัณย์ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น และด้วยความขี้เล่น ถามไปก็มองใบหน้าสวยหวานของพรกรัณย์ สลับกับเหลือบมองใบหน้าหล่อคมคาย เกลี้ยงเกลา ของพี่ชายสุดที่รักของตัวเอง แต่ก็เห็นว่าเขาก้มลงไปสนใจมองหน้าจอไอแพดตามเดิม โดยไม่ได้สนใจการสนทนาของพวกเธอแล้ว
“ก็มีบ้างแหละ เธอก็บอกนี่ว่าฉันน่ะสวย ก็ต้องมีอยู่แล้วปะ... เพียงแค่ยังไม่เห็นใครที่ฉันคลิ๊กด้วยไง ก็เลยอยู่อย่างนี้”
พรกรัณย์ทำสีหน้าท่าทางให้ดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไร จึงพูดไปแบบทีเล่นทีจริง แต่ภายในใจดวงน้อยที่อยู่ที่หน้าอกด้านซ้าย ให้รู้สึกแน่น จุก ที่เห็นว่าชายหนุ่มตัวโตไม่ได้สนใจเธอสักนิด
แต่เขาก็เป็ของเขาอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ใครจะมาสนใจผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างเธอกันล่ะ ทั้งๆ ที่เขามีผู้หญิงสาวสวยรายล้อมรอบกายตั้งมากมาย แถมเขาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ ออกจะหล่อซะขนาดนี้ ทั้งยังรวยอีกต่างหาก
“โอเคเธอ ถึงโรงแรมแล้ว”
ชาลิสาบอกให้พรกรัณย์ได้รับรู้ ขณะที่รถตู้คันหรูวิ่งเข้ามาในบริเวณโรงแรมระดับห้าดาว และจอดลงที่หน้าตึก พอรถจอดสนิท พนักงานโรงแรมก็เปิดประตูรถออกอย่างนอบน้อม
คนแรกที่ก้าวออกจากรถตู้คันหรูก็คือพลกฤต พอพนักงานเห็นพลกฤตก็พากันทำความเคารพ และชาลิสากับพรกรัณย์ก็พากันก้าวออกจากรถตู้คันหรู ตามหลังพลกฤตไปติดๆ
“น้ำชา เดี๋ยวเราพาเพื่อนไปเช็คอินแล้วกันนะ พี่ขอตัวไปทำงานก่อน”
“นกฮูก พี่ขอตัวไปทำงานก่อนนะ หากติดขัดอะไร ก็บอกน้ำชา หรือบอกพนักงานได้เลยนะ”
เมื่อเดินเข้าไปด้านในของโรงแรม พลกฤตหันมาพูดกับน้องสาว ก่อนจะมองมาที่พรกรัณย์ พร้อมกับบอกกล่าว แล้วค่อยหันหลังเดินห่างออกไปจากตรงนั้น เพื่อขึ้นไปยังชั้นออฟฟิศ โดยสายตากลมโตมองตามแผ่นหลังไป จนเขาลับหายเข้าไปในลิฟต์ แต่พอหันกลับมามองชาลิสา ก็เห็นสายตารู้ทัน
๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙
6K
