มือของกู้หลิงเยว่สั่นขึ้นมาทันที ในใจก่นด่าเจียงมั่วอย่างรุนแรงจนแทบไม่เป็คำ ส่วนกู้เหลียนตวัดสายตามามองเธอด้วยความโกรธจัด ก่อนจะแค่นเสียงพูดอย่างพยายามสะกดอารมณ์
"กู้หลิงเยว่ ถ้าฉันมองไม่ผิด เธอตั้งใจจะผลักเจียงมั่วเข้าไปเพื่อให้เธอทำลายภาพวาดของเ้ารองใช่ไหม? เธอคงคิดไม่ถึงว่าจากที่จะใส่ร้ายคนอื่นสุดท้ายกลายเป็ตัวเองที่ต้องล้มเอง"
กู้โย่วก็มองเธอด้วยความผิดหวังอย่างถึงที่สุด "เยว่เอ๋อร์ เธอเปลี่ยนไปแบบนี้ั้แ่เมื่อไหร่?"
ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง กู้โย่วไม่มีทางเชื่อเลยว่ากู้หลิงเยว่จะทำเื่แบบนี้ได้
ใบหน้าของกู้หลิงเยว่ซีดเผือดจนพูดไม่ออกสักคำ ได้แต่ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเองด้วยหัวใจที่ร้อนรุ่มดั่งไฟสุม เื่มันผิดพลาดจนกลายเป็แบบนี้ไปได้ยังไง? ให้ตายเธอก็ไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด!
พอเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าของกู้หลิงเยว่ก็เต็มไปด้วยคราบน้ำตา "พี่รอง เื่นี้เป็ความผิดของฉันจริง ๆ แต่ฉันก็แค่ไม่ระวังจนทำภาพวาดของพี่พังนะคะ พี่ให้อภัยพี่ใหญ่ได้ แล้วทำไมถึงให้อภัยฉันไม่ได้ล่ะ?"
พ่อบ้านมองกู้หลิงเยว่ด้วยความตกตะลึง พูดแบบนี้ออกมาในเวลาแบบนี้ ไม่อยากให้บ้านสงบสุขแล้วหรือยังไง? ด้วยนิสัยของคุณชายรองแล้ว คงต้องโมโหจนะเิอารมณ์ออกมาแน่
และก็เป็อย่างที่คิด พอกู้โย่วได้ยินแบบนั้น เขาก็หงุดหงิดขึ้นมาทันที "ใครบอกเธอว่าฉันให้อภัยเขาแล้ว? ชาตินี้ทั้งชาติฉันไม่มีทางให้อภัยเขาหรอก! กู้เหลียน พี่อย่าคิดว่าเื่นั้นจะจบลงง่าย ๆ นะ!"
กู้เหลียนได้แต่ขมวดคิ้ว ปกติถ้ากู้โย่วจะเคืองเขาเพราะเื่นี้เขายังพอทนได้ แต่ตอนนี้มาพูดต่อหน้าคนตั้งมากมาย จนทำให้เขาเสียหน้าแบบนี้ เขาก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน
เขายกมือตบโต๊ะเสียงดัง แผ่รังสีอำมหิตออกมาทันที "กู้โย่ว หลายปีมานี้ฉันเห็นว่านายเป็น้อง นายอยากจะเข้าใจฉันผิดแค่ไหนก็ตามใจ ฉันไม่ว่า แต่นี่นายมาหาเื่ฉันต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ ฉันจะไม่ยอมรับผิดแทนแล้วนะ! ภาพวาดของนายใครทำฉันไม่รู้ แต่นั่นไม่ใช่ฉัน!"
กู้โย่วแค่นหัวเราะก่อนจะตอบกลับเสียงแข็ง "หลักฐานชัดเจนขนาดนั้น กู้เหลียน พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าท่าทางของพี่ตอนนี้มันทุเรศจนน่าขำแค่ไหน?"
กู้เหลียนหัวเราะก่อนจะตอกกลับ "ท่าทางที่ใช้ใส่ร้ายคนอื่นของนาย มันก็น่าสมเพชพอกันนั่นแหละ!"
ทั้งสองคนยิ่งพูดก็ยิ่งขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเจียงมั่วมั่นใจเลยว่า ถ้าปล่อยให้พูดต่อคงได้ต่อยกันตายไปข้างหนึ่งแน่ เธอจึงตั้งใจจะเดินเข้าไปเพื่อจะดึงกู้เหลียนแยกออกมา แต่เพราะเธอขยับตัวแรงไปหน่อย โทรศัพท์มือถือเลยร่วงหลุดออกจากกระเป๋าตกลงไปกองกับพื้น และมันก็เป็จังหวะนรกพอดี ที่หน้าจอกำลังเล่นคลิปวิดีโอค้างไว้
เธอหรี่ตามอง สภาพแวดล้อมในคลิปมันดูคุ้นตามาก... เหมือนกับ... เดี๋ยวนะ! นี่มันห้องวาดภาพของกู้โย่วไม่ใช่เหรอ?
เธอกำลังจะหยิบโทรศัพท์มือถือมาปิด แต่กลับมีมือเรียวยาวของใครบางคนคว้าตัดหน้าหยิบมันขึ้นไปเสียก่อน ในวินาทีนั้น ใบหน้าของกู้โย่วเริ่มเปลี่ยนเป็ตื่นเต้น เขาจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือตาไม่กะพริบ
"นี่... นี่มันคลิปในห้องวาดภาพคืนนั้นเมื่อห้าปีก่อนนี่!"
พอได้ยินแบบนั้น กู้เหลียนก็รีบขยับเข้าไปดูด้วย ในคลิปคือห้องวาดภาพที่มืดสนิทจู่ ๆ ก็สว่างขึ้นมา และมีร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งเดินเข้ามา เธอหยุดยืนอยู่หน้าผืนผ้าใบและจ้องมองภาพวาดนั่นอย่างตั้งใจอยู่ไม่กี่วินาที จากนั้นก็หยิบพู่กันวาดภาพซึ่งวางอยู่ข้าง ๆ กันขึ้นมาตวัดวาดลงไปตามใจชอบ
ทว่า ภาพวาดที่เคยสวยงามกลับพังยับเยินด้วยฝีมือการระบายสีมั่ว ๆ ของเธอ เด็กสาวขมวดคิ้วมุ่น ดูเหมือนจะรู้ตัวว่าภาพนี้เสียเกินเยียวยา เธอจึงวางพู่กันลงแล้วแอบย่องออกไปเงียบ ๆ ไม่นานนักเธอก็กลับมาพร้อมเสื้อคลุมผู้ชายในมือ เด็กสาวตวัดพู่กันป้ายสีลงบนแขนเสื้อสองสามที ก่อนจะจัดการเก็บของทุกอย่างเข้าที่เดิม ปิดไฟ แล้วเดินออกจากห้องไป
พอคลิปเล่นจบ ทั่วทั้งห้องนั่งเล่นก็ตกอยู่ในความเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว
กู้หลิงเยว่ได้สติก็รีบยื่นมือไปแย่งโทรศัพท์มือถือมา "ปลอม! ทั้งหมดนี้มันของปลอม! พี่รอง พี่ต้องเชื่อฉันนะ ยัยเจียงมั่วจงใจหาเื่มาใส่ร้ายฉัน เธอไม่มีทางมีคลิปเมื่อห้าปีก่อนได้หรอก!"
กู้โย่วชูโทรศัพท์มือถือขึ้นเหนือหัวทันที พลางจ้องกู้หลิงเยว่ด้วยสายตาเ็า แล้วเค้นเสียงแหบพร่าทีละคำ "ที่-แท้-ก็-เป็-เธอ!"
กู้หลิงเยว่รีบโผเข้าไปดึงชายเสื้อของกู้โย่ว พลางส่ายหน้าไปมาจนน้ำตาไหลอาบแก้ม “พี่รอง ไม่ใช่ฉันนะ ไม่ใช่ฉันจริง ๆ พี่จะเชื่อฉันใช่ไหม?”
เธอช้อนสายตาเว้าวอนมองหน้ากู้โย่วพลางเอ่ยขอร้องไม่หยุด
แต่กู้โย่วกลับผลักเธอออกอย่างแรงจนเธอเซ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หลายทีเพื่อพยายามสงบสติอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน แต่ก็ทำไม่ได้ สายตาที่เขามองกู้หลิงเยว่ในตอนนี้ เป็ครั้งแรกที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ
“เพราะงั้น หลังจากเกิดเื่ในตอนนั้นเธอถึงได้เลือกยืนกรานอยู่ข้างฉัน ช่วยฉันด่ากู้เหลียน คอยทำเป็หาหลักฐานความผิดของกู้เหลียน ทั้งหมดก็เพื่อที่จะได้ปกปิดความจริงและโยนบาปให้พ้นตัวงั้นสินะ?”
กู้โย่วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ รู้สึกว่าตัวเองโง่เง่าตาบอดสิ้นดี ที่ถูกกู้หลิงเยว่ปั่นหัวจนอยู่หมัดมาตลอดห้าปี
กู้หลิงเยว่เอาแต่ส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่ได้ทำจริง ๆ นะพี่รอง พี่เชื่อฉันอีกสักครั้งได้ไหม?"
เธอพยายามจะดึงเสื้อของกู้โย่วอีกรอบแต่กู้โย่วเบี่ยงตัวหลบได้ทัน
กู้หลิงเยว่มองมือตัวเองที่ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น "พี่รอง?"
"ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพี่รอง ฉันสะอิดสะเอียน!" กู้โย่วหงุดหงิดแทบบ้า เขาอยากจะกระชากตัวกู้หลิงเยว่ขึ้นมาเขย่าเค้นถาม "เธอรู้ทั้งรู้ว่าการประกวดนั้นสำคัญกับฉันแค่ไหน ทำไมถึงทำแบบนั้น? ทำไม! ฮะ!"
ประโยคสุดท้ายเขาะโลั่นออกมา
กู้หลิงเยว่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพ ความน้อยเนื้อต่ำใจพลุ่งพล่านจนอัดอั้นไปทั้งอก "ทำไมงั้นเหรอ? ก็เพราะตอนนั้นฉันเห็นว่าภาพวาดของพี่มันยังไม่สมบูรณ์แบบพอ! ฉันก็แค่ตั้งใจจะเข้าไปช่วยแท้ ๆ แต่สุดท้ายมันดันพังคามือไปซะก่อน ฉันก็แค่หวังดี แต่ผลมันดันออกมาแย่เอง แล้วฉันผิดตรงไหน? พี่มีสิทธิ์อะไรมาทำกับฉันขนาดนี้!"
พอได้ยินแบบนั้น กู้เหลียนที่ยืนเงียบมาตลอดก็แค่นหัวเราะออกมา "เธอไม่ผิดงั้นเหรอ? ในเมื่อคิดว่าตัวเองไม่ผิด แล้วทำไมต้องโยนความผิดมาให้ฉันล่ะ? กู้หลิงเยว่ บ้านตระกูลกู้ทำไม่ดีกับเธอตรงไหน? ทำไมเธอต้องมาทำลายความสัมพันธ์พี่น้องของพวกฉันแบบนี้!"
กู้หลิงเยว่ตวัดสายตามองกู้เหลียนด้วยความขุ่นเคืองที่เพิ่มมากขึ้น "ก็ได้! ทั้งหมดมันเป็ความผิดของฉันเอง พอใจหรือยัง?! พี่ใหญ่... ตอนนี้ในสายตาพี่เคยเห็นฉันเป็น้องสาวบ้างไหม? ในสมองพี่มันมีแต่เจียงมั่ว จนไม่ว่าฉันจะทำอะไรก็ผิดไปหมดทุกอย่างเลยใช่ไหม!"
กู้เหลียนขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะตวาดกลับเสียงเข้ม "เลิกพูดเพ้อเจ้อได้แล้ว! เื่นี้มันเป็ความผิดของเธอั้แ่แรก ต่อให้จะพยายามหาข้ออ้างยังไงความจริงก็ไม่มีวันเปลี่ยน! กู้หลิงเยว่... ถ้าเธอยังอยากจะอยู่ในบ้านตระกูลกู้อย่างสงบสุข ก็หัดทำตัวให้มันดี ๆ หน่อย!"
กู้หลิงเยว่เงียบเสียงลงและหยุดร้องไห้ทันควัน เธอยกยิ้มมุมปากขึ้นมาก่อนจะตอบกลับอย่างประชดประชัน "ั้แ่รับตัวเจียงมั่วกลับมา พี่ใหญ่ก็มีความคิดแบบนี้อยู่ในหัวตลอดเลยใช่ไหม?
ได้... ฉันเข้าใจแล้ว ยังไงฉันมันก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ อยู่แล้วนี่ ฉันควรจะเจียมเนื้อเจียมตัวไว้สินะ? แต่ว่านะ พี่ใหญ่... พี่รอง... พวกพี่ทำให้ฉันผิดหวังมากจริง ๆ "
พูดจบ กู้หลิงเยว่ก็ลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า แล้วปรายสายตามองเจียงมั่วด้วยความเ็าแวบหนึ่ง จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับห้องตัวเองไป ก่อนจะตามมาด้วยเสียงประตูห้องที่ถูกกระแทกปิดเสียงดังสนั่นจนแทบะเืไปทั้งบ้าน
กู้โย่วขมวดคิ้วมองด้วยความรังเกียจ แล้วหันมามองเจียงมั่ว เขายังคงยึดโทรศัพท์มือถือเอาไว้ไม่ยอมคืนให้ พลางเค้นถามเสียงเครียด "คลิปนี้เธอได้มาจากไหน?"
เจียงมั่วกะพริบตาปริบ ๆ ในใจรู้สึกวุ่นวายสับสนจนแทบบ้า... เธอจะไปรู้ได้ยังไง! อยู่ ๆ คลิปนี้มันก็โผล่มาเอง! แต่เดี๋ยวนะ... เหมือนเธอจะนึกอะไรบางอย่างออก
เจียงมั่วรีบแอบจิ้มเปิดแผงควบคุมระบบแล้วกวาดสายตามองช่องเก็บของ ทันใดนั้นเธอก็ต้องตาโตเมื่อพบว่าม้วนวิดีโอก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว!
ไอ้ระบบเฮงซวยเอ๊ย! นี่มันจงใจขุดหลุมฝังฉันชัด ๆ !
ซวยของจริงแล้ว! ค่าความประทับใจของพวกเขาพุ่งกระฉูดอีกแน่!
2K
