War of the gods destroy Multiverse

เวลาช่วงเตรียมอาหารเย็นให้พวกศิษย์พี่และอาจารย์ตนทานทางด้านเยี่ยหลง 

คนที่กำลังรอรายการอาหารที่ต้องทำอยู่นั้น คนก็รอไป

ไม่นานไห่หยวนก็เข้ามายังเขตครัว และกล่าวกับเยี่ยหลง " ศิษย์น้องแปด นี่คือรายการอาหารเย็นที่ต้องทำวันนี้ " ไห่หยวนกล่าวเสร็จ ก็ยื่นรายการให้กับเยี่ยหลงไป เยี่ยหลงก็รับมา

ครั้นเยี่ยหลงรับรายการอาหารไปแล้ว ไห่หยวนก็จะเดินจากไป

แต่เยี่ยหลงก็กล่าวรั้งคนขึ้นก่อน " เดี๋ยวก่อนศิษย์พี่ "

ไห่หยวนถาม " มีอะไรฤาศิษย์น้อง "

เยี่ยหลงตอบ " หลังกินข้าวเย็นเสร็จ เวลาต้นหัวค่ำ ช่วยมาพบข้า ที่ป่าไผ่ ตรงจุดที่ท่านช่วยแนะนำข้าเรื่องวิชาที่ฝึกได้หรือไม่ "

ไห่หยวนบอก " ได้สิ "

" ขอบคุณมากศิษย์พี่ " เยี่ยหลงกล่าว

" ถ้าไม่มีอะไรแล้ว งั้นข้าไปก่อนนะ " ไห่หยวนกล่าว

เยี่ยหลงตอบรับ " อืม "

หลังจากที่เยี่ยหลงและศิษย์พี่ตนกินอาหารเสร็จ เยี่ยหลงก็ทำการกล่าวบอกกับพวกศิษย์พี่ตนขึ้น " พวกศิษย์พี่ คือ ข้ามีเรื่องอยากจะให้ช่วยน่ะ "

" เรื่องอะไรฤาศิษย์น้องแปด เกี่ยวกับที่เรานัดพบกันรึเปล่า " ไห่หยวนถาม

เยี่ยหลงบอก " เปล่าหรอก เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน มันเกี่ยวกับ ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รอง ศิษย์พี่สาม ศิษย์พี่สี่ ศิษย์พี่ห้า และศิษย์พี่หกน่ะ "

" อ๋อ ในเมื่อมันเกี่ยวกับข้า งั้นข้าไปล่ะนะ หัวค่ำค่อยเจอกันนะศิษย์น้องแปด " ไห่หยวนกล่าว

พอไห่หยวนกล่าวเสร็จ คนก็เดินออกจากห้องอาหารไป 

ครั้นไห่หยวนออกจากห้องรับประทานอาหารไปแล้ว เยี่ยหลงที่อยากตรวจให้แน่ใจว่าคนไปยัง คนก็เดินไปดูหน้าประตู 

พอพบว่าคนจากไปไกลแล้ว คนก็บอกเรื่องที่อยากให้ช่วยแก่ศิษย์พี่ตน

พอบอกเสร็จ คนก็นำถ้วยชามไปล้าง เมื่อล้างเสร็จ คนก็ไปยังห้องนอนของตนต่อ และเขียนจดหมายใส่กระดาษทิ้งไว้ในห้องนอนตน

เวลาหัวค่ำมาถึง เยี่ยหลงที่รออยู่ในป่าไผ่อยู่ก่อนแล้ว ไม่นานไห่หยวนก็มาพบเยี่ยหลงตามคำขอ

" มีเรื่องอะไรกับศิษย์พี่ฤาศิษย์น้อง ถึงนัดมาเจอกันสองต่อสองแบบนี้ " ไห่หยวนถาม

เยี่ยหลงที่ได้ฟังดังนั้น คนก็ขอถามตามตรง " ศิษย์พี่เจ็ด ข้าขอถามตามตรง ท่านคือสายลับของนิกายมารฟ้าใช่หรือไม่ "

ไห่หยวนหัวเราะออกมา " ฮ่า ฮ่า ฮ่า " จากนั้นก็กล่าว

" จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเล่าศิษย์น้อง ตัวศิษย์พี่มีอะไรบ่งบอกหรือว่าศิษย์พี่ เป็นคนของนิกายมารฟ้า "

เยี่ยหลงตอบ " กลิ่นไง "

" กลิ่นเหรอ ? "

" ใช่กลิ่น ศิษย์พี่คงจะไม่รู้สินะว่า ดอกกล้วยไม้เขียวกลิ่นประคองวิญญาณ ดอกพยับหมอกกลิ่นประคองเวท และดอกมะลิขาวแดง แต่ละดอกมันจะมีกลิ่นแรงเฉพาะตัว ต่อให้พยายามดับกลิ่นอย่างไรก็ปกปิดไม่หมดหรอก ขนาดท่านยืนอยู่ห่างข้าพอควรแล้วยังได้กลิ่นเลย " เยี่ยหลงกล่าว

" แค่ข้ามีกลิ่นของดอกไม้ที่เจ้าว่า เจ้าก็ตัดสินแล้วหรอว่า ข้าคือคนของนิกายมารฟ้า ข้าอาจจะเคยสัมผัสกับดอกไม้ทั้งสามมาจากที่อื่นก็ได้นะ " ไห่หยวนกล่าว

" ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก เพราะดอกไม้วิเศษทั้งสามไม่ใช่ดอกไม้วิเศษที่จะพบได้ทั่วไป ต่อให้ท่านเคยพบมันจริง เกรงว่าท่านคงจะไม่มีวันได้สัมผัสมันเป็นแน่ เพราะของล้ำค่าขนาดนี้ เจ้าของคงต้องหวงมาก จนไม่อยากให้ใครจับ " เยี่ยหลงกล่าว

ไห่หยวนกำลังจะกล่าว แต่เยี่ยหลงก็กล่าวขึ้นก่อน " หากท่านไม่ใช่คนของนิกายมารฟ่าจริงๆ ท่านก็ยอมให้ข้าจับตัวไปให้พวกอาจารย์สอบสวนว่า บนตัวท่านมีกลิ่นดอกไม้วิเศษทั้งสามได้อย่างไร "

ครั้นเยี่ยหลงกล่าวมาให้ไห่หยวนฟังดังนั้น ไห่หยวนก็หัวเราะออกมา " ฮ่า ฮ่า ฮ่า " จากนั้นก็กล่าว " ข้าคิดไม่ถึงจริงๆว่าเจ้าจะรู้เรื่องกลิ่นบนดอกไม้วิเศษทั้งสามด้วย เพราะตอนที่ ข้าถามเจ้าว่า เจ้าได้ดอกไม้วิเศษอันใด มารึเปล่า เจ้าตอบโกหกมาว่าไม่มี ข้าจึงคิดว่าเจ้าไม่รู้เรื่องกลิ่นของดอกไม้ทั้งสามเสียอีก "

" ท่านพูดมาแบบนี้ แสดงว่าท่านยอมรับแล้วใช่หรือไม่ ว่าท่านคือคนของนิกายมารฟ้า " เยี่ยหลงถาม

ไห่หยวนถอนหายใจ " เฮ้อ " จากนั้นก็กล่าว " ข้าไม่แถต่อแล้ว ใช่ ข้าคือคนของนิกายมารฟ้าจริงๆ แต่รู้แล้วเจ้าจะทำอย่างไรได้ล่ะ เพราะอย่างไรข้าไม่ปล่อยเจ้าให้ไปบอกคนอื่นๆเป็นแน่ "

เยี่ยหลงถาม " ท่านจะฆ่าข้าเหรอ "

ไห่หยวนตอบ " ไม่หรอก ข้าจะใช้เวทลบความทรงจำของเจ้าซึ่งเป็นพยานคนเดียวที่รู้ว่าข้าคือคนของนิกายมารฟ้า ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำที่ว่าในตอนที่เจ้าเคยประมือกับข้า ตอนที่ข้าเคยไปชิงคัมภีร์สวรรค์จากเจ้า และตอนที่ข้าไปชิงดอกไม้วิเศษทั้งสามมาจากเจ้า รวมถึงเรื่องที่ข้าสารภาพว่าข้าคือคนของนิกายมารฟ้าก็ด้วย "

" เอาล่ะ ยืนนิ่งๆแล้วจะไม่เจ็บ " ไห่หยวนกล่าว

พอไห่หยวนกล่าวเสร็จ คนก็ทำการจะพุ่งไปจับตัวของเยี่ยหลง แต่ก้าวได้เพียงหนึ่งก้าวเท่านั้น จู่ๆก็มีโซ่เหล็กพุ่งเข้ามารัดพัดตัวคนเอาไว้

ทันทีที่คนโดนโซ่รัดพันตัวเอาไว้ คนก็กล่าวขึ้น " โซ่นี่มันหรือว่า!! "

" ไม่ใช่เพียงแค่ศิษย์น้องแปดหรอกนะ ที่รู้ว่าเจ้าคือคนของนิกายมารฟ้า พวกศิษย์พี่ทั้งหมดก็ได้ยินจากปากเจ้าเช่นกัน ว่าเจ้าคือคนของนิกายมารฟ้า " หลิวหลี่เจี๋ยผู้ใช้โซ่วิญญาณพันธนาการไห่หยวนกล่าวพลางเดินเข้าหาไห่หยวนพร้อมกับศิษย์พี่ศิษย์น้อง

" นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าเพียงแค่ศิษย์น้องแปดที่เพิ่งเข้าดอยมา สงสัยว่าข้าคือคนของนิกายมารฟ้า พวกศิษย์พี่ที่รู้จักกันมาสิบกว่าปีจะร่วมมือกับศิษย์น้องแปดมาทำกับข้าแบบนี้ " ไห่หยวนกล่าว

" เดิมทีพวกศิษย์พี่ก็ไม่อยากจะทำแบบนี้หรอก เพราะกลัวเจ้ารู้ และจะเสียความรู้สึก แต่เพราะศิษย์น้องแปดบอกกับพวกศิษย์พี่ว่า ขอให้พวกศิษย์พี่ลองดูสักครั้ง พวกศิษย์พี่จึงลองมาแอบฟังแอบเฝ้าดู และก็คิดไม่ถึงจริงๆว่า จะเป็นอย่างที่ศิษย์น้องแปดสงสัย ว่าเจ้าคือคนของนิกายมารฟ้า " เฉินฉางชุนกล่าว

" เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวมั้ย " หลิวหลี่เจี๋ยกล่าวถาม

ไห่หยวนตอบ " ไม่มี จะทำอะไรก็รีบทำ "

" เจ้าไม่คิดจะขัดขืนหน่อยหรอ " หลิวหลี่เจี๋ยถาม

ไห่หยวนบอก " ไม่หรอก เพราะจากที่ข้ารู้จักท่านมา อาวุธโซ่วิญญาณภายนอกนิรันดร์ของท่าน มีความสามารถในการจับกุมที่สูงมาก ไม่ว่าจะเป็นดูดพลังวิญญาณหากคนโดนโซ่พันใช้พลังวิญญาณ ดูดพลังเวทหากคนโดนโซ่พันใช้พลังเวท ดูดพละกำลังหากคนโดนโซ่พันพยายามจะใช้พละกำลังแก้โซ่ "

" สมแล้วที่อยู่กันมานาน " หลิวหลี่เจี๋ยกล่าวกับไห่หยวน

" งั้นพวกเราก็อย่าเสียเวลากันอีกเลย รีบพาศิษย์น้องเจ็ดไปให้พวกอาจารย์ตัดสินเถอะว่าจะทำอย่างไรกับศิษย์น้องเจ็ด เพราะถึงแม้โซ่วิญญาณภายนอกนิรันดร์ของข้าจะมีความสามารถจับกุมที่สูง แต่มันก็มีข้อเสียคือมีเวลาพันธนาการจำกัด หากโซ่พันธนาการหมดเวลาแล้ว มันก็ไม่ต่างจากโซ่ธรรมดา " 

หลิวหลี่เจี๋ยกล่าว

" ก็ดีเหมือนกัน เช่นนั้นศิษย์น้องห้า เจ้าเดินจูงศิษย์น้องเจ็ดนำไปหาพวกอาจารย์ที่ตำหนักกลางเลย " เฉินฉางชุนกล่าว

เมื่อเฉินฉางชุนกล่าวมาแบบนั้น หลิวหลี่เจี๋ยก็เดินจูงไห่หยวนไปยังตำหนักกลาง โดยมีพวกเยี่ยหลงเดินตามไป

พอพวกคนมาถึงและเข้าพบกับพวกอาจารย์ตนแล้ว เฉินฉางชุนก็กล่าวบอกว่าทำไมต้องจับกุมไห่หยวนมาพบกับพวกคนด้วย " อาจารย์ ศิษย์นำสายลับของนิกายมารฟ้าที่แฝงตัวเข้ามายังสำนักเรา มาให้พวกอาจารย์สอบสวน "

หลิงเถียนอี้ที่ได้ฟังดังนั้น และเห็นไห่หยวนโดนจับกุมมา คนก็กล่าว " อย่าบอกนะ ว่าสายลับก็คือ "

" ใช่แล้ว สายลับของนิกายมารฟ้าที่เราจับได้ก็คือศิษย์น้องเจ็ด " เฉินฉางชุนกล่าว

" แล้วเจ้ามีหลักฐานมั้ย ว่าเจ้าเจ็ดคือคนของนิกายมารฟ้า " หลิงเถียนอี้ถาม

เฉินฉางชุนตอบ " ศิษย์ใช้ศิลาบันทึกภาพและเสียง ทำการบันทึกการกระทำและคำสารภาพของศิษย์น้องเจ็ดเอาไว้แล้ว เชิญพวกอาจารย์ชม "

เฉินฉางชุนกล่าวจบ คนก็เดินนำศิลาบันทึกภาพและเสียงไปให้หลิงเถียนอี้และค่อยกลับมายืนที่เดิม

เมื่อหลิงเถียนอี้ได้ศิลาบันทึกภาพและเสียงมา คนก็ไม่รีรอช้ารีบเปิดดูในทันที

พอดูจบและพบว่า เฉินฉางชุนพูดจริง หลิงเถียนอี้ก็กล่าว " สิบปี เจ้าเจ็ด ที่เจ้าอยู่กับอาจารย์มา คิดไม่ถึงจริงๆเลยว่าเจ้าจะคือคนของพรรคมาร งั้นก็แสดงว่าสิ่งที่พวกเราทำร่วมกันมา ความสัมพันธ์ของศิษย์พี่ศิษย์น้องและอาจารย์เป็นเรื่องโกหกสินะ "

ไห่หยวนบอก " ข้าโกหกหลายเรื่อง แต่เรื่องความรู้สึกที่มีระหว่างศิษย์พี่ศิษย์น้องและอาจารย์ ข้าไม่ได้โกหก "

" แล้วอาจารย์จะเชื่อเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อเจ้าโกหกมาตลอด " หลิงเถียนอี้ถาม

" ศิษย์ไม่รู้ว่าจะแสดงให้อาจารย์เห็นได้อย่างไรว่าความรู้สึกที่มีและความสัมพันธ์ที่มีไม่ได้โกหก ได้แต่บอกว่า หากไม่เชื่อข้าก็แล้วแต่พวกท่านเถอะ " ไห่หยวนกล่าว

หลิงเถียนอี้ที่ได้ฟังดังนั้น ก็ง้างมือจะซัดพลังใส่ไห่หยวน แต่คนก็ได้แค่ง้าง ไม่ลงมือซัดพลังใส่

คนวางมือที่ง้างลง และเบือนหน้าหนีไม่มองไห่หยวน

เจ้าดอยหมื่นปักษาสถิตที่เห็นว่า หลิงเถียนอี้ไม่ลงมือจัดการกับไห่หยวนสักที คนจึงกล่าว " หลิงเถียนอี้ รีบจัดการมันได้แล้ว หากเจ้าทำไม่ลง งั้นข้าจะ "

คนยังพูดไม่ทันหมด เยี่ยหลงก็กล่าวขึ้นก่อน " ก่อนที่จะจัดการอะไรกับศิษย์พี่เจ็ด ข้าคิดว่าพวกท่านควรจ่ายเงินที่ได้ระบุไว้ในใบภารกิจให้ข้าก่อนดีกว่า เพราะข้าเป็นคนจับสายลับของนิกายมารฟ้าได้ "

" เจ้าที่เพิ่งเข้าสำนักมารู้ด้วยหรอว่า สำนักเราเคยทำใบภารกิจให้แก่ศิษย์ที่ไว้ใจได้ของสำนักบางส่วน เพื่อให้หาสายลับของนิกายมารฟ้าที่แฝงเข้ามายังสำนัก แต่ใบภารกิจพวกนี้มันก็เป็นสิบปีมาแล้วนะ และคนที่ได้รับใบภารกิจไปก็ถูกฆ่าตายหมดแล้ว และใบภารกิจก็น่าจะถูกทำลายไปหมดแล้วด้วย เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีภารกิจนี้อยู่ " หลินจิงอวี่ถาม

เยี่ยหลงที่ได้ฟังดังนั้น ก็อ้ำๆอึ้งๆอยู่นาน ฟีนิกซ์ที่เห็นแบบนั้น ก็บอกให้เยี่ยหลงพูดไปตามนี้ ' ไอ้เยี่ยหลงบอกไปว่า มึงเจอกับใบภารกิจถูกซ่อนอยู่ในห้องสมุดส่วนกลาง มึงเลยรู้เรื่องภารกิจ '

เยี่ยหลงที่ได้รับคำบอกมาดังนั้น คนก็กล่าวไปตามที่ฟีนิกซ์บอกให้กล่าว " คือ ศิษย์ได้รู้ภารกิจนี้มาจากใบภารกิจที่ถูกซ่อนในห้องสมุดส่วนกลางน่ะขอรับ "

" เป็นเช่นนี้นี่เอง " หลินจิงอวี่กล่าว

พอหลินจิงอวี่กล่าวเสร็จ คนก็ทำการเรียกถุงเงินที่มีเงินหนึ่งแสนเหรียญทองเอาไว้ออกมา และโยนให้เยี่ยหลง

เยี่ยหลงก็รับถุงเงินที่โยนมาให้ตน

เมื่อคนที่สามารถจับสายลับของนิกายมารฟ้าได้เงินไปแล้ว เจ้าดอยหมื่นปักษาสถิต ก็กล่าว " ไม่มีใครต้องการอยากรู้หรือต้องการอะไรแล้วใช่มั้ย ถ้าไม่มีข้าจะได้จัดการกับเจ้าสายลับนี่ "

หลินจิงอวี่ที่ได้ยินเจ้าดอยหมื่นปักษาสถิตกล่าวมาแบบนั้น คนก็รั้งเอาไว้ก่อน " เดี๋ยวก่อน ศิษย์น้อง

เล่ยถิงเซวียน ก่อนจะจัดการกับเจ้าสายลับนี่ ถอดแหวนมิติมันออกมาก่อน และดูว่ามันเก็บอะไรเอาไว้บ้าง "

เจ้าดอยหมื่นปักษาสถิตได้ฟังดังนั้น คนก็เดินมาหาไห่หยวนและทำการดึงแหวนออกจากนิ้ว

พอคนดึงแหวนออกมาจากนิ้ว คนที่เห็นแหวนก็พูดขึ้น " แหวนมิตินี้ ถูกผนึกเอาไว้ ต้องใช้เลือดในการปลดผนึก "

เมื่อเล่ยถิงเซวียนได้รู้ดังนั้น คนก็ทำการตบปาก

ไห่หยวนจนหน้าหัน และทำการใช้นิ้วนำเลือดจากปากของไห่หยวนมาปลดผนึกแหวน

พอปลดผนึกแหวนแล้ว เล่ยถิงเซวียนก็ทำการใช้พลังเวทนำสิ่งของที่อยู่ข้างในแหวนทั้งหมดออกมาจากแหวน และปล่อยของพวกนั้นวางลงตรงหน้าไห่หยวน

ครั้นสิ่งของออกมาจนหมดแล้ว เล่ยถิงเซวียนก็เดินวนรอบสิ่งของเพื่อดูว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง

ในที่สุดก็เจอสิ่งที่สนใจ ซึ่งเป็นม้วนคัมภีร์สีนิลบางอย่าง

เล่ยถิงเซวียนที่เห็นม้วนคัมภีร์ คนก็รู้เลยว่ามันคือคัมภีร์อะไร

" นี่มันคัมภีร์ของเผ่าพ่อมดมนต์ดำหนิ มีของดีอยู่ด้วยแฮะ แต่ด้วยดูเหมือนมันจะถูกผนึกไว้ด้วยเวทมนต์สินะ " เล่ยถิงเซวียนกล่าว

หลัวถานจิ้นที่ยืนอยู่ข้างที่นั่งของเล่ยถิงเซวียน ที่เห็นคัมภีร์ของเผ่าพ่อมดมนต์ดำ คนก็ตาเบิกกว้างมือสั่น

เมื่อเล่ยถิงเซวียนได้คัมภีร์ของพ่อมดมนต์ดำมาอยู่บนมือแล้ว คนก็บอกกับไห่หยวน " ผนึกปลดมันซะ เจ้าจะได้ตายอย่างสบายๆ "

ไห่หยวนไม่ตอบ ทำถุยน้ำลายใส่หน้าของ

เล่ยถิงเซวียนเป็นคำตอบ

เล่ยถิงเซวียนที่โดนดังนั้น คนก็เลือดขึ้นหน้า และทำการง้างมือขึ้นจะโจมตีหมายฆ่าพลางกล่าว " ตายซะเถอะ "

แต่ยังไม่ทันได้ลงมือ คนก็โดนใครบางคนใช้มือที่ห่อหุ้มด้วยสายฟ้าเสียบเข้ากลางหลังของคนเต็มๆเสียก่อน

อัก คนกระอักเลือดออกมา และหันไปมองดูด้านหลังว่าเป็นใครที่มาทำกับตนแบบนี้

" หลัว ถาน จิ้น ทำ ไม เจ้า ถึง " เล่ยถิงเซวียนถาม

" เดิมทีข้าอยากจะรอฆ่าเจ้า ตอนที่ไม่มีใครอยู่ด้วยและเจ้าประมาทมากกว่า แต่ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ฆ่าเจ้าตอนนี้เลยดีกว่า " หลัวถานจิ้นกล่าว

" เจ้า เป็น คน ของ พรรคมารด้วยฤา " เล่ยถิงเซวียนถาม

" ไม่ใช่ ข้าไม่ใช่คนของพรรคมาระหรือพรรคใดทั้งนั้น " หลัวถานจิ้นกล่าว

" แล้วเจ้าทำแบบนี้ ทำ ไม " เล่ยถิงเซวียนถาม

" เจ้าจำเมื่อสิบสองปีก่อนได้รึเปล่า ณ แม่น้ำในป่าใกล้เมืองเมฆาล่อง มีกระท่อมเล็กๆอยู่บริเวณนั้นและมีครอบครัวของเผ่าพ่อมดมนต์ดำครอบครัวหนึ่งอาศัยอยู่ที่นั่น " หลัวถานจิ้นกล่าว

" หรือว่าเจ้าคือลูกของมันพวก " เล่ยถิงเซวียนถาม

หลัวถานจิ้นตอบ " ใช่แล้ว ข้าคือลูกของพวกเขา คนที่เจ้าฆ่าพวกเข้าเพื่อชิงคัมภีร์ไง "

" ตอนที่ข้าที่สังหารพ่อกับแม่เจ้าเสร็จ ข้าก็ตรวจดูละเอียดดีแล้วว่ามีใครนอกจากพวกมันหรือไม่ แต่ก็พบว่าไม่มี แล้วเจ้าหลบไปอย่างไร้ร่องรอยได้อย่างไรกัน " เล่ยถิงเซวียนถาม

" ก็ในระหว่างที่พวกเจ้าสู้กับพ่อข้า แม่ข้าก็ทำลายทุกอย่างที่อาจจะสืบมาถึงตัวข้าได้ และหลังจากนั้นก็นำข้าใส่หีบพร้อมกับคัมภีร์ของเผ่าบางส่วนลอยแม่น้ำไป ยังไงล่ะ " หลัวถานจิ้นกล่าว

" งั้นเจ้าก็รอแก้แค้นข้ามาตลอดเลยสินะ แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่า จะถูกเลือกให้เข้าสำนัก ถ้าเจ้าไม่ถูกเลือกให้เข้าสำนัก ก็ไม่มีวันที่จะแก้แค้นได้ " เล่ยถิงเซวียน

กล่าวถาม

" ถึงข้าไม่ถูกเลือกให้เข้าสำนักเมฆาอรุณ ข้าก็มีแผนสำรองที่ว่าจะฆ่าคนของสำนักเมฆาอรุณและปลอมตัวเป็นมันแฝงตัวเข้ามาอยู่ดี ฉะนั้นเรื่องที่จะถูกเสนอให้เข้าดอยไหนหรือไม่ ก็ไม่ได้สำคัญกับข้าขนาดนั้น " หลัวถานจิ้นกล่าวเสร็จ คนก็ดึงมือที่เสียบแทงร่างของเล่ยถิงเซวียนออกมา

เมื่อหลัวถานจิ้นดึงมือที่เสียบร่างของเล่ยถิงเซวียนออกมา ร่างของเล่ยถิงเซวียนก็ร่วงหล่นลงไปนอนกับพื้นในทันใด

ครั้นเล่ยถิงเซวียนลงไปนอนแล้ว หลัวถานจิ้นก็เดินไปหยิบคัมภีร์สีนิลออกมาจากมือของเล่ยถิงเซวียน

พอคนได้คัมภีร์สีนิลมาแล้ว คนก็มองไปยังทางออกทางเข้าของตำหนัก และทำท่าจะพุ่งหนีออกไป

แต่คนได้แค่ยกเท้าเท่านั้น เจ้าดอยหญ้าดาบก็กล่าว " อย่าให้มันหนีไป " จากนั้นก็พุ่งมือเข้าใส่หลัวถานจิ้น

แต่ก่อนที่มือของคนจะได้สัมผัสกับร่างของ

หลัวถานจิ้น มือของคนก็ปะทะกับโล่สีทองที่เยี่ยหลงเรียกออกมาใช้ป้องกันให้กับหลัวถานจิ้นเสียก่อน

เมื่อคนที่ใช้พลังหมายเข่นฆ่าถูกป้องกันได้โดยสมบูรณ์จากคนที่เป็นแค่ศิษย์ คนเห็นดังนั้นและกลัวจะถูกสวนกลับ คนจึงกระโจนถอยหลังกลับไปตั้งหลัก

ครั้นคนถอยไปแล้ว เยี่ยหลงก็เก็บโล่เข้าแหวนมิติในพลัน และเอี้ยวหน้าหันมามองหลัวถานจิ้นและไห่หยวน

จากนั้นก็กล่าว " หนีเร็ว "

พอคนกล่าวเสร็จ คนก็ทำการใช้เวทแอคเซลพุ่งไปจับคอเสื้อของหลัวถานจิ้นก่อน และจึงค่อยไปจับคอเสื้อของไห่หยวน

พอคนจับคอเสื้อของไห่หยวน ในทันทีทันใดนั้นโซ่ที่พันธนาการร่างของไห่หยวน ก็คลายการรัดพันและตกลงพื้นพอดี

เมื่อเยี่ยหลงเห็นดังนั้น คนก็ไม่รีรอช้า ทำการพุ่งหนีด้วยเวทแอคเซลไปในทันที

เจ้าดอยหญ้าดาบที่เห็นว่าโซ่คลาย คนก็กล่าวถาม 

" เจ้าคลายโซ่ทำไม "

หลิวหลี่เจี๋ยตอบ " ข้าไม่ได้อยากคลายนะ แต่โซ่ข้ามีเวลาพันธนาการจำกัด ฉะนั้นเรื่องนี้โทษข้าไม่ได้นะ "

" โธ่เว้ย ไอ้ไม่ได้เรื่อง " เจ้าดอยหญ้าดาบกล่าวกับหลิวหลี่เจี๋ย

ครั้นคนกล่าวกับหลิวหลี่เจี๋ยเสร็จ คนก็ไม่ช้ารีบตามพวกเยี่ยหลงไป