[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล

“ เป็นอะไรไหม ”

ยอร์ชถามนักศึกษา 3 คนที่มาด้วยกัน สองคนเป็นผู้หญิงส่วนอีกหนึ่งคนเป็นผู้ชาย จากท่าเดินทำให้รู้ว่าพวกเขาถูกเล่นงานมาหนักพอสมควรจนติดสถานะบาดเจ็บหลายแห่ง

แม้จะบาดเจ็บจนหอบหายใจอย่างหนัก ทุกคนกลับยิ้มให้ยอร์ชและเพื่อนที่อยู่ในห้องพักเดียวกัน ราวกับว่าพวกเขารอดตายแล้ว

“ ดีนะที่ไม่ตาย เกือบไปหลายรอบเลยล่ะ พวกนายเป็นยังไงบ้าง ”

“ ปลอดภัยดีทุกคน เอานี่ มันช่วยลบล้างสถานะผิดปกติได้ ”

ยอร์ชส่งน้ำยาลบล้างสถานะผิดปกติให้กับนักศึกษาทั้ง 3 เพียงพริบตาที่พวกเขาดื่มเข้าไปสถานะบาดเจ็บจึงถูกปลดออก

“ ลืมบอกไป มีคนจากหอพักสิงโตไล่ตามมาด้วย 5 คน ”

“ อืม เดี๋ยวเราค่อยจัดการมัน เธอสองคนหลบมาก่อน ส่วนนายยืนล่อมันเอาไว้ ”

“ โอเค ”

ยอร์ชหลบเข้ามาในทางเดินแล้วปล่อยให้นักศึกษาชายที่ช่วยชีวิตยืนรอกลุ่มคนที่กำลังไล่ตามมา

อีกฝ่ายเห็นศัตรูที่กำลังหลบหนีร้องตะโกนเสียงดังเพื่อข่มขู่ก่อนจะวิ่งให้เร็วขึ้น ยอร์ชเห็นดังนั้นรีบเรียกให้เพื่อนเข้ามาหลบจากนั้นจึงเตรียมตัวต่อสู้กับคนที่กำลังไล่ตามมา

“ แกคิดว่าใครจะช่วยพวกแกได้กัน ออกไปซะดีดี ฮ่า! ”

ปากที่กำลังอ้ากว้างหุบลงในทันที เสียงหัวเราะที่กำลังจะส่งออกมากลืนลงท้องหายไป ภาพที่พวกเขาเห็นในตอนนี้คือกองทัพนักศึกษาจากหอพักแรดกำลังตั้งอาวุธโจมตี บางคนใช้สกิลเสร็จแล้วเหลือเพียงแค่ปล่อยกระแทกหน้าพวกเขา

“ ลาก่อนนะเพื่อน นายคงจะได้คำตอบแล้วว่าใครจะช่วยเหลือพวกฉัน ”

ท่าทางยียวนกวนประสาทส่งออกมาจากชายที่วิ่งเข้ามาหลบกับเพื่อนๆภายในห้องพัก ทันใดนั้นนักเวทและนักธนู 10 คนก็ได้โจมตีพร้อมๆกัน ส่งร่างของคนทั้ง 5 ให้หลับไปในทันที

“ ปล้นๆ อย่าให้เหลือ ไม่สิ ฉันพูดผิด ขอยืม  ขอยืมก่อน ”

คอปเปอร์สั่งการให้เพื่อนช่วยกันค้นร่างคนที่กำลังจะถูกพื้นดินดูดลงไป เมื่อไม่มีอะไรให้หยิบติดไม้ติดมือแล้วพวกเขาจึงปล่อยให้ร่างของนักศึกษาต่างหอพักถูกพื้นดินดูดลงไปเหมือนคนก่อนหน้าที่เจอระหว่างทาง

“ ได้มา 35 คนแล้ว เหลืออีก 16 คน น่าจะเป็นกลุ่มของเจฟ ”

ฮาร์ทพยักหน้ารับ กลุ่มของพวกเขาใหญ่พอสมควร การเผชิญหน้ากับนักศึกษาต่างหอพักจึงไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไป หลังจากเก็บสัมภาระแล้วพวกเขาจึงรีบเดินทางต่อเพราะตอนนี้น้ำสูงถึงสะเอวแล้ว หากช้ากว่านี้อาจจะสูงถึงหน้าอก พวกเขาจะถูกบีบให้สู้ใต้น้ำ

“ มีใครปวดฉี่ไหม ดูทิศทางไหลของน้ำด้วยนะ ถ้ามันไหลไปข้างหลังคงรู้ว่าต้องทำยังไง แต่ถ้ามันไหลมาข้างหน้ากลุ่ม ขอร้องเลย อย่าปล่อยจากข้างหลัง อย่างน้อยให้เดินมาข้างหน้าบ้างก็ยังดี ”

ทุกคนหัวเราะด้วยท่าทางพอใจกับคำพูดของคอปเปอร์ เขาเองก็หัวเราะเช่นเดียวกัน การเดินทางในครั้งนี้แม้จะเจอเพื่อนร่วมหอพักได้ไม่ถึงวัน เขากลับรู้สึกราวกับว่าเจอกันมาหลายปีแล้ว  นิสัยและหลายๆอย่างคล้ายกันหมด ไม่ว่าจะรับส่งมุกล้วนแล้วทำได้เหมือนกันทั้งสิ้น ทันใดนั้นยอร์ชกลับยกมือสั่งให้ทุกคนหยุด 

“ มีคนกำลังมา กลุ่มใหญ่ด้วย ”

“ กี่คน ” ทุกคนลุ้นจำนวนศัตรูที่กำลังจะเดินมาเจอกันในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

“ 50 ”

“ งั้นถอยเลยยอร์ช เยอะขนาดนั้นรับมือไม่ไหวหรอก ”

“ ไม่ทันแล้ว อีกฝ่ายมีอุปกรณ์สแกนพื้นที่ พวกเขาเจอเราแล้วเหมือนกัน เตรียมรูปแบบโจมตีเอาไว้เลย ถ้าฟังฉันเราจะรอดไปได้แน่ ”

ยอร์ชพาทุกคนถอยออกไปเล็กน้อยแล้วปล่อยให้น้ำไหลผ่านพวกเขามุ่งหน้าไปหากลุ่มคนที่กำลังเดินมา ก่อนที่เขาจะฉีกยิ้มด้วยท่าทางพอใจเมื่อนึกแผนบางอย่างที่จะทำให้รูปแบบขบวนของอีกฝ่ายแตกพ่ายในเวลาไม่ถึง 1 นาที ไม่นานหลังจากตั้งท่าเตรียมโจมตี อีกฝ่ายก็เดินทางมาถึง  เครื่องแบบที่พวกเขาสวมใส่ทำให้รู้ว่ามาจากหอพักสิงโต

“ พวกหอพักแรดนี่ มีเยอะน่าดู ”

หนึ่งในคนที่อยู่ภายในกลุ่มของหอพักสิงโตพูดด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ราวกับว่าต้องการจะกระโจนเข้ามาตัดคอพวกเขาโดยไม่ต้องการพูดคุยให้เสียเวลาเปล่า

เพียงแต่ว่าจอห์นได้ห้ามทุกคนเอาไว้เพราะกลัวว่าหอพักแรดจะซ่อนกลไกบางอย่างเอาไว้ใต้น้ำ ชื่อเสียงของหอพักนี้ไม่ค่อยดีนัก ดังนั้นจึงต้องตรวจสอบให้ดีก่อน

ชายที่ถืออุปกรณ์สแกนพื้นที่จึงหันไปบอกกับจอห์น ใต้น้ำไม่ได้ติดตั้งอะไรเอาไว้ กับดัก ระเบิด สิ่งที่ทำให้พวกเขาบาดเจ็บไม่ได้ถูกซ่อนแต่อย่างใด จอห์นเห็นว่าอีกฝ่ายจำนวนน้อยกว่าจึงสั่งให้โจมตีทันทีเพราะเขาไม่ชอบหอพักนี้ ยิ่งเป็นชายที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดมันยิ่งไม่ชอบใจ

“ โอ๊ย ฉันปวดท้องจัง ทำยังไงดีหาห้องน้ำไม่ได้ด้วย สงสัยจะกินเยอะ ”

หูของนักศึกษาสถาบันสิงโตที่กำลังใช้หน้าอกวิ่งกระแทกน้ำเข้ามาใกล้กระดิกพร้อมๆกัน  เสียงที่เอ่ยออกมาจากหอพักแรดทำให้พวกเขารู้สึกหวาดวิตก  อเวคเคนโซนทุกคนเคยต่อสู้ท่ามกลางกองเลือด ภายในรอยแยกมีการสังหารมอนสเตอร์มากมาย แต่ไม่มีครั้งไหนที่พวกเขาได้ยินคนพูดถึงเรื่องปวดท้องและเรื่องขับถ่าย

“ ไม่ไหวแล้ว น้ำพัดไปทางนู้นพอดี อย่าว่ากันนะเพื่อน ”

คอปเปอร์เดินแหวกออกมาจากกลุ่มแล้วหันหลังไปทางหอพักสิงโต ทุกคนไม่รู้ว่าคอปเปอร์ทำอะไรเพราะมือของเขาเคลื่อนไหวอยู่ใต้น้ำ  แต่แล้วทุกคนก็เข้าใจได้ทันทีว่าคอปเปอร์กำลังถกกางเกง ยังไม่ทันจะได้ห้ามปราม วัตถุที่เหมือนกับไส้กรอกได้โผล่ขึ้นมาลอยบนผิวน้ำ ทุกคนที่เห็นเช่นนั้นต่างถอยห่าง  หอพักสิงโตร้องตะโกนเสียงดัง ทุกคนล้วนแล้วหวาดกลัวสิ่งที่กำลังถูกน้ำพัดเข้ามาในกลุ่ม

“ อ้าก! ”

“ มันมาแล้ว เอามันออกไป! ”

คอปเปอร์หันมายิ้มให้เพื่อน สิ่งที่ลอยไปตามน้ำคือไส้กรอกของจริง เขาเพียงแค่แกล้งใส่ร้ายมันให้กลายเป็นอุจจาระก้อนหนึ่งก็เท่านั้น 

“ โอ๊ยไม่ไหวแล้ว เอาไปอีกก็แล้วกัน น่าจะโล่งสักหน่อย ”

ไส้กรอกอีก 2 ถุงใหญ่ลอยขึ้นเหนือผิวน้ำ รูปร่างอ้วนกลมของคอปเปอร์ยิ่งตอกย้ำว่าเขาถ่ายของเสียได้จำนวนมาก หอพักสิงโตรีบวิ่งกลับไปด้านหลัง ทว่าพวกเขากลับตกใจเมื่อจู่ๆใต้พื้นก็ได้ปรากฎแสงกระพริบวูบวาบ ทำให้รู้ว่าวิ่งเข้ามาเหยียบกับดักแล้ว

“ ตอนมามันไม่มีหนิ แล้วทำไมขากลับถึง! ”

บู้ม!

ระเบิดปลดปล่อยพลังทำลายมหาศาลเข้ากลืนร่างนักศึกษาจากหอพักสิงโตคนแล้วคนเล่า ถึงอย่างนั้นพวกเขาไม่ได้กลัวกับระเบิด สิ่งที่พวกเขากลัวคือไส้กรอกที่กำลังลอยมาตามน้ำ ยิ่งมันลอยเข้าใกล้นักศึกษายิ่งพยายามกวักมือพาตนเองหนีออกไปให้ห่าง  ใครที่หลบพ้นแล้วแสดงท่าทางราวกับว่าพึ่งรอดมาจากหัวรบนิวเคลียร์

“ โหยอร์ช แผนของแกสุดยอดเลย แค่ใส่ร้ายใส้กรอกเราสามารถลดจำนวนพวกมันจนเหลือแค่ 30 ได้ง่ายๆเลย ”

ฟู่ว!

ฮาร์ทออกจากสกิลล่องหน โดยที่ยอร์ชใช้สกิล CG ซ่อนฮาร์ทไปอีกทอดหนึ่งเพื่อไม่ให้ใครจับได้ หน้าที่ของฮาร์ทคือการวางทุ่นระเบิดเอาไว้ใต้น้ำ  ระเบิดที่พรากสติของนักศึกษาหอพักสิงโตไปมากมาจากฝีมือของเขาทั้งสิ้น

“ เอาล่ะ ของจริงกำลังจะเริ่มแล้ว ระวังตัวไว้ให้ดี ”

ยอร์ชบอกทุกคนที่กำลังหัวเราะชอบใจตั้งสติให้ดีเพราะการต่อสู้กำลังจะเริ่มขึ้น คนที่รอดดูเหมือนจะโกรธเป็นอย่างมากที่อีกฝ่ายเอาอุจจาระมาใช้เป็นอุปกรณ์ในการทำลายรูปแบบการโจมตีของพวกเขาจนแพ้ราบคาบ

“ อย่าเข้ามานะ ฉันยังเหลืออีกก๊อก ”

นักศึกษาหอพักสิงโตผงะเมื่อรู้ว่าคอปเปอร์สามารถถ่ายได้อีกครั้ง แต่เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของคอปเปอร์ พวกเขาจึงรู้ว่าถูกหลอก

“ จัดการมันซะ อย่าให้ใครรอดไปได้ ”

จอห์นพูดด้วยน้ำเสียงโกรธ มันรู้สึกโมโหไม่น้อยที่ถูกเล่นงานด้วยการใช้อุจจาระ สิ่งที่อีกฝ่ายทำหยามหน้ากันมาก แต่แล้วมันกลับพบว่าอุจจาระก้อนหนึ่งผุดขึ้นมาจากน้ำแปะที่กลางหน้าอกของตนเองจนกรีดร้องด้วยความโกรธและอายพร้อมๆกัน

“ พวกแก!!! ”

แม้มือข้างหนึ่งจะว่างมันกลับใช้ดาบปัดสิ่งที่ติดอยู่บนอกเสื้อออกไปแทน แต่เมื่อดาบตัดไปยังสิ่งที่แปะกลางหน้าอกมันก็พบว่าสิ่งที่ลอยมาตามน้ำเป็นเพียงไส้กรอก ไม่ใช่อุจจาระอย่างที่พวกมันคิด  

เมื่อรู้ว่าถูกหลอกยิ่งทำให้พวกมันโกรธมากยิ่งขึ้นไปอีก ทุกคนที่มาจากหอพักสิงโตที่รู้ว่าสิ่งที่วิ่งหนีเป็นไส้กรอกยิ่งโมโหหอพักแรด แต่แล้วพวกเขากลับยืนอึ้งแล้วมุดลงไปใต้น้ำเมื่อเพราะสิ่งที่ลอยมากับเรือกระดาษคือระเบิดหลายลูก

บู้ม บู้ม บู้ม บู้ม!