แสงแดดยามเช้าของวันอาทิตย์อบอุ่นกำลังดีลอดผ่านผ้าม่านสีครีมในห้องพักของคานะ วันนี้เธอสวมชุดเดรสผ้าฝ้ายแขนตุ๊กตาสีขาวปลายผมม้วนลอนอ่อน ๆ ดูเรียบร้อยแต่สดใส
ธีร์จอดรถมอเตอร์ไซค์อยู่ใต้คอนโดของคานะแถวสามย่าน
เขาส่งข้อความไปบอกแค่ว่า
"ผมอยู่ข้างล่างครับพร้อมออกเดินทางเมื่อไหร่ก็ลงมาได้เลยนะ :)"
ไม่นานคานะลงมาพร้อมรอยยิ้มและกระเป๋าสะพายใบเล็ก
"ขอโทษที่ให้รอนะคะคุณธีร์"
"ไม่เลยครับ...พร้อมลุยได้แล้วใช่มั้ยครับคุณคานะ?"
ทั้งสองเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าMRT จากสถานีสามย่าน ไปลงสถานีศาลาแดง แล้วต่อ BTS ที่สถานีสีลม เพื่อไปลงที่สถานีสะพานตากสิน
จากสถานีสะพานตากสิน(ทางออก 2) เดินทางไปยังท่าเรือสาทร แล้วต่อเรือข้ามฟาก (เรือด่วนเ้าพระยา) ไปยังท่าเรือวัดอรุณ.
วัดอรุณราชวราราม
แสงแดดสาดกระทบพระปรางค์ใหญ่จนเกิดเงาทอดยาวลงบนลานวัด คานะยืนมองพระปรางค์ด้วยแววตาประทับใจ
"เหมือนภาพที่เคยเห็นในโปสการ์ดเลยค่ะ...แต่ของจริงสวยกว่าเยอะ"
ธีร์ยิ้มก่อนจะพาเธอเดินชมวัดโดยไม่เร่งรีบ เขาเล่าประวัติศาสตร์เล็กน้อยให้เธอฟังคานะตั้งใจฟังราวกับนักเรียนดีเด่น
เธอขอไหว้พระอย่างเงียบๆ ธีร์ยืนรออยู่ห่างๆ โดยไม่ก้าวล่วงพื้นที่ส่วนตัวของเธอแม้แต่น้อย
ล่องเรือเ้าพระยา
เรือด่วนเ้าพระยามาจอดเทียบท่าทั้งสองลงเรือพร้อมนักท่องเที่ยวอีกหลายคน
คานะนั่งริมหน้าต่างเรือสายตากวาดมองวิวริมฝั่งแม่น้ำ
"ไทยมีความเก่าและใหม่อยู่ด้วยกันจริงๆ นะคะ"
"ใช่ครับ...มันอาจจะดูวุ่นวาย แต่ผมว่าอบอุ่นดี"
คานะหันมายิ้มกับเขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม แต่แววตาของเธอบอกว่าเธอเห็นด้วย
ไอคอนสยาม
แสงไฟและความหรูหราของห้างหรูริมแม่น้ำทำให้คานะตื่นตาตื่นใจ
ทั้งคู่เดินชมโซนตลาดไทยจำลองคานะลองชิมขนมไทยหลายอย่าง
"นี่เรียกว่าอะไรเหรอคะ?"
"อันนั้นคือขนมชั้นครับ ถัดไปคือ ทองหยิบ... ลองชิมดูครับ"
เธอพยายามออกเสียงชื่อขนมอย่างช้าๆ
"ขะ-หนม...ชั้น... ทอง... หยิบ... ถูกไหมคะ?"
ธีร์พยักหน้า
"เก่งมากครับคุณคานะ"
เยาวราชยามค่ำ
ถนนเยาวราชเต็มไปด้วยเสียงรถและผู้คน ร้านค้าเรียงรายริมถนนส่งกลิ่นหอมของอาหารร้อน ๆ
คานะลองชิมก๋วยเตี๋ยวหลอดหอยทอด หมึกย่างน้ำจิ้มเด็ด แล้วแก้เผ็ดด้วยน้ำเก๊กฮวย
"หมึกย่างเผ็ดนิดๆ... แต่ก็อร่อยมากค่ะ" เธอพูดพร้อมรอยยิ้ม
ธีร์หัวเราะเบาๆ
"ถือว่าผ่านด่านอาหารข้างทางของแท้แล้วครับ"
“เมื่อกี้คานะเห็นร้านบะหมี่ทางโน้นดูน่าทานมากเลยค่ะ เดี๋ยวเราไปต่อร้านนั้นกันนะคะ”
“ได้สิครับวันนี้ผมเงินเดือนออก ผมเลี้ยงเอง”
ตุ๊ก ๆกลางคืนและหัวใจที่หวั่นไหว
หลังจากทานมื้อค่ำกันที่ร้านบะหมี่เ้าดังในซอยแคบๆ ของเยาวราชแล้ว คานะก็ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าดวงตากลมใสของเธอเปล่งประกายเมื่อหันมามองธีร์ที่เดินอยู่ข้าง ๆ
"อิ่มมากเลยค่ะ...ขอบคุณที่พามานะคะ"
“ครับ...แล้วก็... ถ้าไม่รีบ เดี๋ยวผมไปส่งที่พักให้”
“ค่ะ...”
ทั้งสองเดินออกจากตรอกเล็กๆ มายังถนนใหญ่ เสียงแตร เสียงเครื่องยนต์และกลิ่นของเมืองหลวงยามค่ำคืนอบอวลไปทั่ว ทันใดนั้นธีร์ก็ชะงักสายตาเมื่อเห็นรถตุ๊ก ๆ คันหนึ่งกำลังจอดเทียบข้างทางไฟนีออนหลากสีติดอยู่รอบคันอย่างฉูดฉาด
“คานะอยากลองนั่งตุ๊ก ๆ ไหมครับ?”
เ้าหญิงเงยหน้าขึ้นดวงตาเบิกกว้าง “ตุ๊ก ๆ... คันนั้นเหรอคะ?”
“ใช่ครับรถสามล้อเครื่องแบบไทยแท้ นักท่องเที่ยวทั่วโลกชอบมาก”
คานะพยักหน้าเบาๆ แล้วหัวเราะคิกเมื่อธีร์เดินไปต่อรองราคาอย่างคล่องแคล่วเสียงโชเฟอร์หัวเราะร่าแล้วบอกว่า “สองคน หนึ่งร้อยบาทไปสามย่าน... โอเค๊!”
เมื่อทั้งสองขึ้นไปนั่งบนเบาะด้านหลังลมกลางคืนก็พัดผ่านทันทีที่รถออกตัว ทันทีที่ล้อเคลื่อน คานะเผลอร้อง"ว้าย!" ออกมาเบา ๆ แล้วจับขอบเบาะแน่นดวงตาของเธอกลมโตด้วยความตื่นเต้น
“เร็วมากเลยค่ะ!”เสียงเธอดังแทรกเสียงลม
ธีร์หัวเราะ“นั่งตุ๊ก ๆ ครั้งแรกก็ตื่นเต้นแบบนี้แหละครับ… ชินแล้วจะติดใจนะ”
รถตุ๊ก ๆวิ่งฝ่ากลางคืนของกรุงเทพฯ จากถนนเจริญกรุงไปต่อถนนพระรามที่สี่ ผ่านแสงไฟร้านค้าป้ายโฆษณา และผู้คนขวักไขว่ เสียงล้อกระแทกหลุมบนถนนเล็ก ๆทำให้คานะสะดุ้งเป็ระยะ แต่เธอก็หัวเราะออกมาอย่างเป็ธรรมชาติใบหน้าของเธอแดงเรื่อจากลมและความตื่นเต้น
"เหมือนรถเล่นสวนสนุกเลยค่ะ!"เธอะโฝ่าลม
“ฮะฮะ...ถ้าแบบนั้น ผมคือพนักงานเครื่องเล่นใช่ไหมครับ?”
คานะหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเผลอก้มหน้าหลบสายตา “...เป็เพื่อนร่วมทางต่างหากค่ะ”
ธีร์เงียบไปนิดหนึ่งแต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้น...ความเงียบที่อบอวลไปด้วยสายลมและแสงไฟทำให้่เวลานั้นเหมือนหยุดนิ่งอยู่ในความทรงจำ
เมื่อรถตุ๊ก ๆจอดลงใต้คอนโดของคานะ เธอยื่นมือจ่ายเงินให้โชเฟอร์แต่ธีร์รีบยกมือห้ามแล้วจ่ายเอง
“คืนนี้ผมเป็คนชวนออกมาขอเลี้ยงนะครับ”
“ขอบคุณค่ะ”คานะก้มศีรษะเล็กน้อยด้วยมารยาทอันงดงาม
เธอลงจากรถอย่างระมัดระวังแล้วยืนมองชายหนุ่มที่เดินไปยังรถมอเตอร์ไซค์ของเขาซึ่งจอดอยู่ในมุมมืดของใต้ถุนคอนโด
ก่อนที่ธีร์จะสวมหมวกกันน็อคเขาหันกลับมามองเ้าหญิงอีกครั้ง
“คืนนี้สนุกไหมครับ?”
คานะพยักหน้าช้าๆ ดวงตาเป็ประกายใส “มากที่สุดเลยค่ะ... จะไม่มีวันลืมเลย”
ธีร์ยิ้มบาง ๆก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขี่ออกไปช้า ๆ จนเสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆห่างหายไปในความเงียบของค่ำคืน
คานะยังคงยืนอยู่ตรงนั้นใต้แสงไฟสีส้ม ริมฝีปากเธอคลี่ยิ้มน้อย ๆ ขณะที่ลมเย็นโชยผ่านเส้นผมเบา ๆ...คืนนี้ จะเป็อีกค่ำคืนหนึ่ง ที่เธอไม่มีวันลืม
จบตอนที่ 8
1K
