ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

           เมื่อตกลงกันได้แล้วมี่หนิงหยางจึงได้พาทุกคนเที่ยวต่อด้านทิศใต้ของเมืองแห่งนี้ติดกับทะเลจึงมีท่าเรือและหาดทรายสวยๆให้พวกเขาไปเที่ยวเล่นกันแต่การไปครั้งนี้มันก็จะเด่นๆหน่อยเนื่องด้วยมีประมุขพรรคเหนือเมฆาที่พึ่งจะเปิดตัวไปเมื่อวานมาร่วมเดินทางด้วยนี่แหละ

“ชิงเถาให้สองคนนั่นทำตัวแบบนี้กับคุณชายมี่จะดีหรือ” ลี่ถิงกระซิบถามน้องสาวสองแฝดดูเหมือนจะติดมี่หนิงหยางพอสมควรเพราะคนหนึ่งก็ขนาบซ้ายอีกคนก็ขนาบขวาถามนุ้นชวนดูนี่ไม่หยุดลี่ถิงเห็นแล้วจึงกลัวว่ามันจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่

“ปล่อยไปเถอะเจ้าค่ะไม่เป็นไรหรอก ท่านก็สนุกให้เต็มที่เถอะ” ชิงเถาเอ่ยตอบพี่สาวช่วงนี้นางจะพาพี่สาวเที่ยวบ่อยๆ สะสมไว้เมื่อถึงตอนนางต้องแต่งงานออกจากจวนไปอยู่บ้านสามีแล้วนั้นคงหาโอกาสออกมาเที่ยวเล่นกันแบบนี้ยากแล้ว

“อืม”นางพยักหน้าตอบรับน้องสาวยิ้มๆ

           ท่าเรือริมทะเลสีฟ้าสดใส มีเรือลำน้อยใหญ่แล่นเข้าออกอยู่ไม่ขาดมีเรือจอดอยู่นิ่งๆก็หลายลำ ทั้งเรือประมงและก็เรือโดยสารรับจ้างก็เช่นกันอีกด้านของผืนน้ำเป็นแผ่นดินของแคว้นเยว่อู่ การจะนั่งเรือข้ามฝากไปอีกแคว้นต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบชั่วยามซึ่งเรือข้ามไปอีกฝั่งนั้นจะมีออกเดินทางทุกๆวันแต่ว่ามีเพียงวันละเที่ยวเท่านั้นคือตั้งแต่ตอนเช้าส่วนเรือรับจ้างโดยสารที่มีให้เห็นหลายลำตรงหน้านี้เป็นเรือที่พาไปยังเกาะต่างๆนั่นเองห่างออกไปไม่มากระหว่างสองแคว้นยังมีเกาะอีกหลายแห่งให้คนได้ไปเที่ยวชมถึงแม้ว่ายุคนี้ไม่นิยมไปเที่ยวสถานี่แบบนั้นเท่าไหร่แต่ก็ยังมีเรือให้บริการไม่ขาด

“เรือมีเรือเยอะเลยขอรับ” หมิงลู่ร้องขึ้นอย่างตื่นเต้น เขาชื่นชอบการนั่งเรือมากๆและวันนี้เขาก็หวังว่าจะได้นั่งมันอีกเช่นกัน

“ตรงนั้นทำไมมีคนมุงเยอะจัง”หมิงเลี่ยนชี้ไปยังท่าเรือจุดที่มีคนนับสิบกำลังมุงดูอะไรสักอย่าง

“อ่อชาวประมงพึ่งจะขึ้นมาน่ะ สงสัยกำลังมุงดูพวกปลาที่เขาจับขึ้นมาได้”มี่หนิงหยางตอบข้อสงสัยของเด็กออกมา

“ปลาเหมือนที่เราเลี้ยงไว้หรือไม่ขอรับ ปลาที่พวกเราเลี้ยงตัวใหญ่มาเลยนะ”หมิงลู่ได้ยินเช่นนั้นจึงรีบถามออกมา
“ปลาทะเลกับปลาน้ำจืดเป็นปลาต่างชนิดกันแต่ปลาที่ใหญ่ที่สุดก็คือปลาที่อยู่ในน้ำเค็มแบบนี้นี่แหละ” ชิงเถาบอกน้องชายมี่หนิงหยางได้ยินคำตอบนางได้แต่มองหน้านางอย่างสงสัยนางเรียนตำรามาจากที่ไหนกันแน่ แม้แต่เรื่องพวกนี้ก็ยังรู้ได้แม้แต่พวกชาวประมงบางทียังทะเลาะกันอยู่เลยว่าที่ไหนกันแน่มีสัตว์น้ำที่ตัวใหญ่กว่ากัน

“เช่นนั้นหรือขอรับข้าอยากไปดูจัง” หมิงลู่ร้องจะไปดูให้ได้ถ้าจับปลาขึ้นมาได้ก็ต้องมาทำอาหารสิถูกไหม

“ข้าก็อยากเห็นขอรับ”แฝดพี่ก็อยากเห็นหน้าตาปลาจากทะเลเช่นกัน

“ได้สิไปกันเลย” ถึงแม้ว่าสองแฝดจะขอความคิดเห็นจากพี่สาวแต่เมื่อมี่หนิงหยางเอ่ยแล้วจูงแขนทั้งสองไป สองแฝดก็ไม่ได้ขัดอะไร เร่งเท้าเดินไปให้ทันคนโตกว่าอย่างเร็ว

“ไม่ได้”

“ราคานี้แหละข้าให้ได้สูงสุด สิบห้าตำลึง ถ้าไม่ขายก็ไม่มีใครซื้อเจ้าแล้ว”

“ใช่หรือเจ้าจะปล่อยให้ปลาพวกนี้เน่าเสียไปเปล่าๆ”

“ท่านพี่”ภรรยาของคนหาปลาทำหน้าตาคิดหนักจึงเอ่ยถามผู้เป็นสามี พวกเขาสองสามีภรรยาพึ่งจะหาปลามาได้ที่ท่าเรือมีนายหน้ารอซื้อปลาอยู่หลายคน แต่คนที่สนใจปลาพวกเขาก็ยังกดราคาปลาของพวกเขาอยู่มากพวกเขายอมลำบากอยู่ในเรือร่องอยู่กลางทะเลตั้งหลายวัน แต่ค่าตอบแทนเท่านี้นั้นก็ดูจะน้อยเกินไปหน่อย

“ไปพวกเรายังมีปลาเจ้าอื่นรออยู่อีก” เมื่อเจ้าของปลาไม่ยอมขายให้ฝั่งอยู่ซื้อสามคนก็ชวนกันเดินหนี

“ยะอย่าพึ่งขอรับ” เมื่อเห็นว่าพวกเจาจะเดินหนีนั่นอาจหมายความว่าพวกเขาอาจจะมีสิทธิขายสัตว์น้ำที่หามาหลายวันไม่ได้เลยนะจะให้เอาไปขายในเมืองเองก็คงจะไม่ทันเวลานอกจากเรือที่เป็นพาหนะของพวกเขาแล้วก็ไม่มีสิ่งอื่นที่ให้ทุ่นเวลาเดินทางได้เลยมีหวังปลาพวกนี้ต้องเอาไปตากแห้งเก็บไว้กินพอดีแต่ว่าไม่ใช่ว่าปลาทุกชนิดจะกินแบบแห้งได้เสียเมื่อไหร่ปลาบางชนิดราคาจะตกลงมากเมื่อมันไม่สดแล้ว สิ่งที่อยู่หน้าก็เช่นกันและที่สำคัญพวกเขาเป็นคนมาจากหมู่บ้านจากเกาะอื่นที่มาขึ้นฝั่งมาค้าขายที่นี่ก่อนกลับไปจึงค่อยจะซื้อของจำเป็นกลับไปด้วย

“ว่าอย่างไรข้าไม่มีเวลามาพูดเล่นกับพวกเจ้าแล้วนะ” นายหน้าซื้อปลาเอ่ยขู่

“ขะขาย”

“ข้าซื้อเองเจ้าค่ะเอาหมดนี้เลย” ชิงเถาที่เดินมาถึง นางเอ่ยแทรกคนทั้งสองฝ่ายขึ้นปลาตรงหน้าถึงแม้ว่าจะมีจำนวนไม่มาก แต่พวกมันยังคงสดใหม่ตัวใหญ่ และน่าจะมีราคาสูงกว่าที่คนก่อนหน้าเสนอให้กับชาวประมงสองสามีภรรยานี้แน่ๆ

“นี่เจ้า”เมื่อมีเสียงแทรก เขาที่กำลังจะได้ปลาไปในราคางามๆก็รีบหันมาตะคอกคนที่คว้ามันไปก่อนเขาทันที

“เจ้ามีปัญหาเช่นนั้นหรือ”มี่หนิงหยางที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เอ่ยขึ้นเพียงแค่นี้คนทั้งสามที่กำลังจะหันมาหาเรื่องชิงเถาก็ต้องหลบฉากไปทันทีและใช่พวกเขารู้จักมี่หนิงหยาง และพวกเขาจะไม่หาเรื่องใส่ตัวเป็นอันขาดพวกเขายังคงอยากอาศัยอยู่ในเมืองนี้อย่างมีความสุข และนั่นก็จะต้องเกรงให้พรรคเหนือเมฆาที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเมืองด้วยต้องเกรงใจยิ่งกว่าเจ้าเมืองเสียด้วยซ้ำ

“ไม่ขอรับข้าแค่จะบอกว่า ถ้าอยากได้ก็ซื้อเลย พวกข้าค่อยมาซื้ออีกวันหลังก็ได้”คนที่ดูจะเป็นหัวหน้าที่ต่อรองกับชาวประมงเมื่อครู่เอ่ยกับมี่หนิงหยางอย่างนอบน้อมก่อนจะเดินนำลูกน้องอีกสองคนหนีไปเช่นเดียวกับชาวบ้านที่กำลังมุงดูอีกหลายก็สลายตัวไปเช่นกัน

“วันหลังข้าต้องส่งคนมาตรวจความเรียบร้อยเสียแล้ว” มี่หนิงหยางเอ่ยขึ้นกับตัวเองเบาๆงานดูแลความทุกข์สุขของคนรอบๆพรรคก็เป็นเรื่องที่เขาควรใส่ใจ

“พวกเขากลัวท่านด้วย”หมิงลู่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของคนทั้งสามก่อนจะหนีไป

“แน่นอนอยู่แล้วไว้พวกเจ้าโตขึ้น ข้าจะสอนเองว่าทำอย่างไรคนถึงจะกลัว”มี่หนิงหยางตอบขึ้นอย่างพอใจ

“อันธพาลต่างเมืองก็ต้องกลัวอันธพาลจากเมืองหลวงอยู่แล้ว” ชิงเถาพูดขึ้นลอยๆ ก่อนจะเดินไปนั่งยองๆดูปลาที่อยู่ในถังเตี้ยๆแต่มีปากกว้างของชาวประมง

“นี่เจ้า”มี่หนิงหยางกำลังจะอ้าปากเถียงสวนคืนชิงเถา แต่ว่ายังมีสองแฝดจ้องเขาอยู่อย่างสนใจและเขาจะทำท่าทางแบบนั้นให้เด็กเห็นไม่ได้ เสียการปกครองหมด

“นี่พวกท่านหาเองทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะ”ชิงเถาจ้องปลาอยู่อย่างสนใจ พวกมันยังคงสดใหม่ถึงแม้ว่าจะตายไปแล้วเกินครึ่งแต่ก็ยังคงสภาพดีอยู่

“ใช่แล้วคุณหนูข้ากับสามีหามาเอง เราลงเรือเมื่อสามวันก่อน วันนี้ถ้าโชคไม่ดีคงต้องขึ้นฝั่งกลับบ้านมือเปล่าแล้ว”ผู้เป็นภรรยาตอบ

“แล้วทั้งหมดนี้พวกท่านคิดเป็นเงินเท่าไหร่หรือเจ้าคะ”ชิงเถาเอ่ยถามออกไป จากที่ได้ยินว่าราคาสิบห้าตำลึงที่พวกเมื่อกี๊เสนอมันน้อยเกินไปแล้วทั้งหมดนั้นมันเท่าไหร่กันหละ

“ทั้งหมดนี้ยี่สิบห้าตำลึงขอรับ แต่ลดให้ท่านได้ยี่สิบสองตำลึง” ผู้เป็นสามีตอบชิงเถาที่พ่อค้ากดราคาจนเหลือสิบห้าตำลึงนั้นทำให้พวกเขาไม่ได้อะไรเลยเพราะทุนที่ลงไปแต่ละครั้งนั้นก็มากทีเดียว ไหนจะความเสี่ยงชีวิตบนเรืออีก

“ไม่ต้องลดหรอกเจ้าค่ะข้าเข้าใจว่าอยู่กลางทะเลมันลำบากเช่นไร นี่เจ้าค่ะยี่หกห้าตำลึงข้าซื้อถังนี้ด้วยเลย”ชิงเถาจ่ายเงินให้ไปยิ้มๆ วันนี้นางเป็นคุณหนูผู้ใจดีหนึ่งวันก็แล้วกันแต่นั่นก็ลบภาพความจำชิงเถาในหัวของตนที่ชอบต่อราคาไปไม่ได้อยู่ดี

“ขอบคุณคุณหนูมากๆเจ้าค่ะ”

“ขอบคุณท่านมากขอรับ”สองสามีภรรยารีบก้มหัวขอบคุณชิงเถายกใหญ่วันนี้พวกเขาก็กลับบ้านด้วยหน้าตาเบิกบานแล้วพ่อแม่และลูกที่รอพวกเขาอยู่ที่บ้านก็คงพอใจกับพวกเขามากเช่นกัน

“ปลาเยอะแยะแบบนี้จะกินหมดได้ยังไงชิงเถาพี่กลัวว่ามันจะเน่าเสียไปก่อนจะกินหมดเอานะ” ลี่ถิงถามน้องสาวพวกเขากำลังเดินไปหาที่เหมาะๆนั่งพักและชิงเถาก็จะลงมือจัดการทำอาหารจากเจ้าพวกที่ซื้อมานี้ด้วย

“ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะข้ามีวิธี” ชิงเถายักคิ้วส่งให้พี่สาวกลับไป แต่ผู้เป็นพี่สาวก็ยิ่งงงไปใหญ่นางจะทำอะไรอีกเนี่ย