เส้นทางเทพยุทธ์​ (Trail of God)

     ต้าไห่ และฟู่เฉิงต่างออกจากห้องที่ตัวเองเลือกไว้ มายืนอยู่ข้างๆจางเฉิน

  “เจ้าถามทำไมจะรู้ได้ไงเจ้าคือใคร เจ้าไม่รู้แล้วใครจะรู้ โง่ป่าว”

  “อ่อ เจ้าขยะสกุลจาง จางต้าไห่ปากดีเหมือนเดิม ข้า มู่หยงฟู่ แห่งสกุลมู่บอกเพื่อนๆ ของเจ้าให้ไสหัวไป เจ้าจำได้ไหมวันที่ขข้าต่อยเจ้าจนหน้าเหมือนหมูตอนสอบจบการศึกษา หรือเจ้ายังไม่เข็ด” มู่หยงฟู่ชี้หน้าด่าต้าไห่ด้วยเจตน่าฆ่าอย่างรุนแรง

  “เอาละ ถ้าพวกข้าไม่ไปแล้วยังไง” จางเฉินไม่ได้สนใจมากนัก

  “เจ้ารู้ไหม ข้าลูกใคร”มู่หยงฟู้คิ้วขมวด

  “จะรู้ได้ไงพ่อเจ้าข้าไม่รู้จัก เจ้าเป็นลูกไม่รู้จักพ่อเจ้าเหรอ มาถามเอากับคนอื่น”

  “ข้าจะฆ่าพวกเจ้า”

  เสียงทะเลาะกันดังมากบรรดานักศึกษาใหม่ที่เลือกบ้านกันแล้ว อยู่ไม่ไกลเริ่มมามุงดูห่างๆ หลายร้อยคน

  “พวกนั้นซวยแล้วดันมาเจอสกุลมู่ พวกนี้หยิ่งและเอาแต่ใจมาก ได้ยินว่ามู่หยงเลี่ยนพี่ชายมันเพิ่งใกล้ถึงระดับนักรบปราณแล้วก็รอจบการศึกษาแล้ว ติดอันดับ 9 ในรายชื่อนักศึกษาที่ทรงพลังที่สุด”

 “บ้านนั้นข้าก็แอบมองนะตอนแรก แต่มหาลัยมีกฎอยู่ คงเพราะพี่ชายมันมู่หยงฟู่มันเลยได้ใจ”

  “หนึ่งในตระกูลใหญ่ของเมืองหลวงก็แบบนี้แหละโดยเฉพาะตระกูลมู่หยง ทั้งหยิ่งและจองหองมาก รังแกคนอื่นไปทั่วและเอาแต่ใจมาก”

  บรรดาผู้ที่มาชมดูต่างวิภาควิจารณ์เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  

   “พวกเจ้าจะออกไปโดยดีหรือให้พวกข้าโยนไป แค่ระดับก่อเกิด 3 คน พวกข้าล้วนแล้วแต่อยู่ระดับหลอมรวมลมปราณความต่างหนึ่งระดับ พวกเจ้าน่าจะรู้ว่าผลมันจะเป็นยังไง”มู่หยงฟู่ข่มขู่ด้วยจิตสังหารอย่างเต็มกำลังอีกครั้งเขาเริ่มรู้สึกไม่ดีที่มีคนมามุงดู กลัวว่าถ้ามีผู้ใหญ่มาเรื่องนี้จะไม่ดีไม่งาม

   “งี่เง่า”จางเฉินรู้สึกรำคาญและเริ่มโกรธในหัวใจ

   มู่หยงฟู่วิ่งเข้าหาจางเฉินแล้วต่อยจางเฉินทันทีหลังจากได้ยินคำนี้มันไม่เคยถูกดูถูกมาก่อน คนรอบข้าง ครอบครัว ต่างก็คาดหวังในความอัจฉริยะของพี่มันและตัวมันเองอย่างมาก ทั้งดูแลเอาใจใส่อย่างดี ไปที่ไหนใครก็กลัวและเกรงใจอยากได้อะไรมันก็ต้องได้ไม่มีใครกล้าขัด

 จางเฉินจับข้อมือของมู่หยงฟู่ไว้อย่างรวดเร็ว

 มู่หยงฟู่ไม่คาดหวังว่าจะถูกจับข้อมืออย่างง่ายดายพยายามที่จะดึงมือกลับแต่เหมือนถูกยึดด้วยคีมเหล็ก

   “รนหาที่ตายพวกเจ้ามาช่วยข้าจัดการมัน” มู่หยงฟูมีเจตนาฆ่าที่พุ่งสูงขึ้นและเรียกคนติดตามทั้ง4 ของมันเพื่อรุมโจมตีทันที

     จางเฉินเตะเข้าที่หน้าท้องมู่หยงฟู่ และปล่อยมือทันทีทำให้มู่หยงฟู่กระเด็นกลิ้งไปไกล และรอรับการโจมตีของทั้งสี่คนมู่หยงฟู่ไม่คิดว่าจะถูกโจมตีอย่างรวดเร็วเช่นนี้ มันรู้สึกอับอายมากเขากรีดร้องออกดังๆ ให้คนติดตามทั้งสี่ “ฆ่ามัน” “ฆ่า

  ปัง ปัง ปัง ปัง

   จางเฉินเพียงหลบหลีกเล็กน้อยก็ต่อยลำตัวบ้างหน้าบ้าง ทั้ง 4 คนต่างโดนพลังหมัดอันหนักหน่วงกองจางเฉินถึงขี่โครงหักหลายซี่ กระเด็นไปไกลลงไปนอนกองกับพื้น

   “เจ้ากล้าทำร้ายคนสกุลมู่”มู่หยงฟูวิ่งเข้ามาอีกครั้ง

  จางเฉินเพียงตบหน้ามู่หยงฟู่ ซ้ายทีหนึ่ง ขวาทีหนึ่งหลังจากมู่หยงฟู่มาถึงตัว

   “กล้าต่อต้าน และโจมตีรู้ไหมข้าลูกใคร เจ้าจะไม่ได้ตายดี” มู่หยงฟู่พูดด้วยความโกรธมากทั้งเสียงและท่าทางยังไม่ต่างจากนักเลงดั่งเดิมของมันสักเท่าไหร่เพียงแต่ตอนนี้มันดูเหมือนขอทานมากกว่า

   “เจ้าทำเสียงเอะอะไม่สุภาพหน้าห้องพักพวกข้า แล้วต้องการไล่พวกข้าออกไป ไม่เคารพกฎของมหาลัย แล้วก็ลงมือกับพวกข้าก่อนด้วยทุกคนรอบๆ นี้เป็นพยานได้” จางเฉินตอบแบบเรียบๆ แล้วตบหน้าซ้าย ขวาอีกอย่างละทีจนหน้ามู่หยงฟู่เริ่มบวมเป็นหมู

    เวลาตั้งแต่เริ่มโจมตีย่อมผ่านไปเพียงไม่ถึงนาทีทุกอย่างเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ต้าไห่ กับฟู่เฉิงได้แต่อ้าปากค้างส่วนคนที่มามุงดูหลายร้อยคน ต่างก็ประหลาดใจมากระดับก่อเกิดขั่น 7กลับโจมตีระดับหลอมรวมลมปราณระดับสอง สามอย่างง่ายดายโดยไม่มีการออกกระบวนท่าอะไร เพียงแตะและต่อยเท่านั้น

  มู่หยงฟู่โกรธและยิ่งโกรธมากขึ้นเรื่อยๆทั้งผู้คนกว่าร้อยกำลังมองมันอยู่และมีจับกลุ่มนินทามันแล้ว แม้จะได้ยินเพียงผ่านๆชุปชิปเบาๆ แต่มันก็รู้สึกหน้าเสียมอง มันจ้องจางเฉินเหมือนจะสามารถกินเลือดกินเนื้อจางเฉินได้

   “พวกเจ้าไปได้แล้วนี่บ้านของพวกข้า ก่อนจะเจ็บตัวกว่านี้” จางเฉินปล่อยเจตนาฆ่าอย่างรุนแรงมู่หยงฟู่และคนติดตามอีกสี่คนต่างหน้าซีดเผือก รู้สึกถึงความตาย

   “ฝากไว้ก่อนเถอะ”มู่หยงฟู่จำใจถอยอย่างช่วยไม่ได้ เพราะจางเฉินแข็งเกร่งเกินไป ทั้ง 5คนต่างช่วยเหลือกันเพื่อเดินไปหาที่พักอื่น เพื่อพักรักษาตัว

   “พี่ชายไม่คิดว่าเจ้าจะแข็งเกร่งขนาดนี้ ข้าตกใจมากเลย”ฟู่เฉิงเดินเข้าหาจางเฉินเพื่อพูดคุย

    สองสาวเดินออกจากลุ่มคนมาหาจางเฉินและฟู่เฉิง แม้จะหุ่นดีมากแต่หน้าตากลับน่าเกลียดสุดๆ คนหนึ่งมีปานขนาดใหญ่กว่าครึ่งหน้า อีกคนเต็มไปด้วยเม็ดไฝ แทบเรียกได้ว่าเหมือนผี

   “บ้านพักยังเหลืออีก 2ห้องใช่ไหม ข้าชื่อชิงเอ๋อ ส่วนนี่น้องสาวข้าชิวเอ๋อ พวกเรายังไม่มีที่พัก”

   จางเฉินหันหน้ามองต้าไห่กับฟู่เฉิง ทั้งสองคนต่างส่ายหน้า แต่จริงๆมันไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธคนอื่นห้องมันว่างจริงๆ

   “เอาละ พวกเจ้ามาเถอะเหลือห้องฝั่งตรงข้าสองห้องอยู่ พวกข้าอยู่ห้องติดกันพอดี”

   หลังจากเรื่องนี้จบทุกคนก็แยกย้ายกันไปจัดที่พักตามปกติ