แป้งและบิวทำตัวเป็เ้าบ้านที่ดีมากช่วยกันต้อนรับขับสู้แขกผู้มาเยือนไม่มีขาดตกบกพร่องสร้างความประทับใจให้หมอหนุ่มจนรับปากว่าจะมาใช้บริการบ่อยๆ
“พี่แอฟโกรธอะไรพวกหนูขอโทษ” บรรณารักษ์และเ้าหน้าที่ธุรการสาวยืนก้มหน้าก้มตาทำท่าสำนึกผิด
“เปล่า”
“แต่ท่าทางพี่ไม่โอเคเลยเหมือนไม่ชอบหมอไนซ์”
เกลียดเลย กำลังกระจายเข้าสู่เส้นเือีกนิดก็ถึงกระดูกดำแล้วก็จะไม่ให้เธอโกรธเกลียดได้ยังไง
‘หลังเลิกงานเจอกันที่อาคารจอดรถชั้น 4 นะครับถ้าไม่มาผมยึดกระเป๋า’
‘มีเปเปอร์ที่ผมอยากได้รบกวนหาให้หน่อยนะครับ’ เขายื่นกระดาษโน้ตน้อยที่เขียนด้วยลายมือไก่เขี่ยไม่ต่างจากหมอทั่วไปให้อัปสรา
หญิงสาวเกือบจะส่งต่อให้กับแป้งที่มีหน้าที่หลักในการสืบค้นบทความแล้วแต่ก็เอะใจก่อนเพราะเขาพับกระดาษปิดบังข้อความข้างในไว้ไม่ให้สาวสามร่วมโต๊ะเห็นโชคดีที่เธอเปิดอ่านก่อนไม่งั้นคงต้องอธิบายกันยาว
“ไม่ใช่อย่างนั้นทำไมพี่จะต้องไม่ชอบหมอด้วยล่ะ”
“ไม่รู้สิเห็นพี่แอฟไม่ค่อยคุย” บิวพูดออกมาตามที่คิด เพราะปกติอัปสรามักจะคุยกับหมอที่มาใช้บริการได้ลื่นไหลไม่นิ่งเงียบแบบวันนี้
“หมอไนซ์จะหาเปเปอร์เหรอแป้งทำให้”
“ไม่เป็ไร”อัปสรายัดกระดาษโน้ตเ้าปัญหาลงกระเป๋าเสื้อ “หมอเขาอุตส่าห์ยื่นให้พี่เองกับมือถ้าแป้งทำเดี๋ยวคุณนายกรรัตน์จะหาว่าพี่รังเกียจหมออีก”
“โธ่ไม่ใช่สักหน่อย” บิวทำเสียงกระงอดกระเง้า“แค่หนูเห็นว่าวันนี้พี่แอฟเงียบผิดปกติเท่านั้นเอง”
*****************************
อัปสรารีบเก็บกระเป๋าเมื่อถึงเวลาเลิกงานก่อนจะเดินก้มหน้างุดๆไปยังอาคารจอดรถใหม่เจ็ดชั้นที่สร้างเสร็จเมื่อกลางปีและเพิ่งจะเปิดใช้เมื่อต้นเดือนตุลาคมนี้
ไปทางไหนละเนี่ย! หญิงสาวสอดส่ายสายตาหาทางขึ้นบนตัวอาคารแล้วรู้สึกงงเพราะไม่เคยมาใช้บริการ
“อ้าวพี่แอฟจอดรถชั้นไหนครับ”ทันตแพทย์ศวัสพร้อมด้วยทันตแพทย์กมลภพเพื่อนซี้ทักหน้าลิฟต์อาคารจอดรถ
“ชั้น4 ค่ะ หมอมาจอดรถที่นี่เหรอ” อดีตผู้ฝึกสอนคทากรตอบอย่างระแวงเพราะกลัวหมอหนุ่มทั้งคู่จะรู้ว่าเธอมีนัดกับหมอชยณัฐ
“จอดชั้นเดียวกันเลยพวกผมถูกไล่ให้ขึ้นมาจอดบนนี้น่ะครับ เขากันที่ตรงลานจอดรถหน้าตึกไว้ให้คนไข้”ศวัสตอบขณะที่กดปุ่มหมายเลขชั้นที่จอดรถ
ตาย! ทำไงดีจอดรถชั้นเดียวกันอีก
“ปกติพี่แอฟจอดชั้นไหนครับไม่เคยเจอกันเลย”กมลภพถามอย่างสงสัย
“มาเอาของกับเพื่อนน่ะ”หญิงสาวตอบสั้นๆ แล้วไม่คุยต่อตามนิสัยที่คนมักจะมองว่าเธอสวยแล้วหยิ่ง
‘ถึงแล้ว’เธอส่งข้อความไลน์บอกหมอหนุ่มเมื่อถึงจุดที่นัดกันไว้ดีที่เขาขอสแกนเพิ่มเพื่อนเอาไว้เมื่อตอนกลางวันไม่อย่างนั้นเธอคงยืนคว้างเพราะไม่คิดที่จะค้นประวัติเขาจากทะเบียนผู้ใช้อยู่แล้ว
“อยู่ไหนครับ”ชยณัฐโทรหา
“หน้าลิฟต์”
“รออยู่ตรงนั้นไม่เกินหนึ่งนาที”
รถยนต์ C-Segment สัญชาติญี่ปุ่นคันเดิมที่เคยใช้สมัยเรียนอันเดอร์แกรดถูกนำมาส่งให้เมื่อตอนใกล้เลิกงาน
‘ทำไมหมอไม่ให้ปั๊บรอกลับพร้อมกันอีกเดี๋ยวก็เลิกงานแล้ว’ปั๊บ เด็กหนุ่มหัวเกรียนวัยเบญจเพสถามด้วยความสงสัยขณะยื่นกุญแจรถยนต์ให้หมอหนุ่ม
‘บอกให้กลับก่อนก็ตามนั้นสิวะจะถามอะไรมากมาย’ชยณัฐยื่นเงินค่าแท็กซี่ให้พลทหารภายใต้สังกัดของพี่ชาย
‘ค่าแท็กซี่ร้อยเดียว’ปั๊บมองธนบัตรสีเทาที่ชยณัฐหยิบยื่นให้แต่เขายังไม่กล้ารับ
‘เอาไว้เผื่อเป็ค่าเดินทาง่นี้ขอเอารถคันนี้มาใช้ก่อน’
‘หมอจะให้ปั๊บแวะซื้อโซดากับน้ำแข็งเข้าไปด้วยเลยมั้ย’
‘ไม่ต้องเดี๋ยวซื้อเข้าไปเองเตรียมกับแกล้มแล้วยัง’ คุณหมอสายปาร์ตี้เช็กความพร้อมเพราะคืนนี้มีนัดก๊งกับก๊วนหมอเรสซิเดนท์
‘เรียบร้อยครับผมสั่งร้านเจ๊ไก่ให้มาส่งตอนทุ่มนึง’ ปกติที่บ้านเขาจะมีแม่บ้านคอยเตรียมอาหารและกับแกล้มไว้ให้โดยไม่ต้องอาศัยร้านอาหารตามสั่งให้ยุ่งยากแต่่นี้ที่บ้านเขาขาดแม่บ้านเพราะหญิงสาวลาคลอดั้แ่กลางเดือน
‘มีถังน้ำแข็งอยู่ท้ายรถ’พลทหารผู้หวังดีจัดเตรียมอุปกรณ์เพื่อความเมาให้พร้อมสรรพ
‘ได้จะซื้อเข้าไป’
‘ยังขาดขนมคบเคี้ยว’
‘เออเดี๋ยวกูจัดการเอง’ ฟังจากน้ำเสียงลูกพี่ชักจะหงุดหงิดแล้วเริ่มใช้สรรพนามสมัยพ่อขุนรามกับเขาอีก
ชยณัฐจอดรถตรงหน้าหญิงสาวแล้วลดกระจกลง
“ขึ้นรถครับ”
“ไม่ล่ะพี่รีบหมอคืนกระเป๋ามาแล้วแยกย้ายกัน” เธอเดินมาหยุดอยู่ข้างรถแล้วแบมือ
“ขึ้นรถ”หมอหนุ่มยังไม่ยอมอ่อนข้อให้ ทั้งคู่สบตากันอย่างหยั่งเชิงแล้วสุดท้ายก็เป็หญิงสาวที่ยอมแพ้หันซ้ายแลขวาพอไม่เจอใครอยู่แถวนั้นก็รีบก้าวขึ้นรถอย่างเสียไม่ได้ เพราะถ้าเขาไม่คืนกระเป๋าสตางค์เธอก็ไม่มีเงินกลับบ้าน
แอปพลิเคชันธนาคารน่ะเหรอเลิกคิดได้เลยเธอไม่เคยโหลดแอปทางการเงินมาติดตั้งในเครื่อง นอกจากจะใช้จ่ายด้วยเงินสดเท่านั้น เนื่องจากเห็นว่าวิธีนี้ปลอดภัยและควบคุมการใช้จ่ายได้ดีกว่า
“กลัวอะไรนักหนา”ชยณัฐหัวเราะขำคนขี้ระแวง
“กลัวถูกตบนะสิ”อัปสรามองค้อน
มีอะไรน่าขันหัวเราะอยู่ได้!
“ส่งป้ายรถเมล์นะหมอออกซอยไหน”
“ซอยนิธิงามวงศ์วาน”
“อ้อ”อัปสราพยักหน้ารับรู้แล้วนั่งเงียบดีที่รถเขาติดฟิล์มหนาจึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครเห็นเธอนั่งเป็ตุ๊กตาหน้ารถมากับหมอหนุ่มโดยเฉพาะสาวๆ ห้องสมุด
“จอดตรงป้ายด้านหน้าเลยหมอแล้วก็คืนกระเป๋าตังค์พี่ด้วย” แทนที่ชยณัฐจะขับเลียบเลนซ้ายเพื่อจอดตรงป้ายรถเมล์เขากลับตีไฟเลี้ยวเข้าเลนขวามือสุดซะอย่างนั้น
“หมอไม่ชิดซ้ายล่ะเลยป้ายรถเมล์แล้ว”หญิงสาวโวยวายเมื่อรถของชายหนุ่มกำลังจะเตรียมขึ้นสะพานข้ามแยกแคราย
“ไม่ได้รับปากสักหน่อย”ชยณัฐพูดได้หน้าตาเฉยมากแถมยังกดปุ่มเปิดเพลงในรถดังลั่น
เฮ้ย! ทำไมเป็คนแบบนี้
ตุ๊กตาหน้ารถแทบจะกลายร่างเป็ตุ๊กตาเสียกะบาลงับหัวเขาเข้าให้
“หมอพูดอย่างนี้ได้ยังไง”
“ก็จริงนี่ผมรับปากตอนไหนว่าจะส่งที่ป้ายรถเมล์” พอลงสะพานรถเก๋งซีดานสีดำก็ตีไฟเลี้ยวใช้เลนคู่ขนานแทน
“แวะซื้อของหน่อยนะ”
เขาไม่ได้ขอความเห็นแต่เป็การแจ้งเพื่อทราบแล้วก็เลี้ยวรถเข้าไฮเปอร์มาเก็ตซึ่งตั้งอยู่บนถนนรัตนาธิเบศร์
เอาเลยลูกพี่! เอาที่สบายใจ!
“พี่ขอแยกตรงนี้นะ กระเป๋าตังค์” พอเขาวนหาที่จอดรถได้ อัปสราก็ทวงของสำคัญอีกรอบ
“ใช้หมดแล้ว”ชยณัฐลงจากรถไม่มองหน้าตาเหรอหราของผู้โดยสารสาว
เงินตั้งเยอะ! ใช้ยังไงหมดภายในวันเดียว!
“งั้นหมอก็โอน ไม่ก็กดเอทีเอ็มมาคืน” อัปสราซอยเท้าตามหลังมาติดๆจนถึงทางลาดชันเลื่อนขึ้นชั้น 2
“ตรงนั้นมีเอทีเอ็ม”หญิงสาวใช้มือหนีบแขนเสื้อเขาไว้ก่อนที่จะเดินผ่านเข้าภายในซูเปอร์มาร์เก็ต
“คิดว่าผมจะมีบัตรเอทีเอ็มหรือไงถูกใครยึดไปแล้วไม่ทราบ”
ที่แท้ก็ยังแค้นเื่นี้ไม่หายสินะถึงได้มาเอาคืนตอนนี้
“ขอโทษเดี๋ยวคืนให้”อัปสราเสียงอ่อน เธอผิดเองที่แกล้งเขาั้แ่ตอนนั้นพอเสร็จงานแต่งแทนที่จะรีบหาทางคืนให้เขาแต่กลับทำเฉยมาจนถึงทุกวันนี้
“งั้นก็ใช้มือถือถอนเงินแบบไม่ใช้บัตร”
“แบตหมดั้แ่เช้ายังไม่ได้ชาร์จ”คำตอบเขาทำเอาหญิงสาวตาเหลือกถลน
ดูสิ...ดูทำหน้าเข้าดวงตากลมโตนั่นทำให้เขานึกถึงปลาทองตาโปนในตู้เลี้ยงปลาของหลานชายที่บ้านเลย
“แล้วเราจะทำยังไงล่ะ”คราวนี้อัปสรารู้สึกสิ้นหวังของแท้โมโหอยากจะฟาดคนตรงหน้าสักป๊าบที่ขยันสร้างเื่เหลือเกิน
“แต่ผมมีนี่”ชยณัฐหยิบธนบัตรสีเทาที่เหลือใบสุดท้ายออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์
“หมอจะซื้ออะไรถึงมาซูเปอร์”
“โซดากับขนม”
เฮอะ! มีฉลองฮาโลวีนนี่เอง...
มีแค่พันเดียวฟังรายการแล้วจะพอมั้ยนั่น
“เหลือจากซื้อของผมยกให้พี่หมดเลย”ชยณัฐไม่รู้หรอกว่าเงินที่มีอยู่จะพอหรือไม่ ปกติเขามีหน้าที่แค่จ่ายให้เ้าปั๊บเป็คนจัดการและความจริงอีกอย่างคือเขาชาร์จแบตโทรศัพท์มาแล้วเกือบร้อยเปอร์เซนต์เต็ม แต่ไม่ใช่ธุระของเขาที่ต้องบอกให้เธอรู้
งกมางกกลับไม่โกง!
793
