กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่หกสิบเก้า ผมต้องพาทุกคนไปการแข่งขันทั่วประเทศให้ได้!!!

เทเลอร์นั้นเป็นคนที่ตัวสูงร่างเพรียวไม่มั่นใจในหน้าอกของตนเอง ผมฟูแบบเฮอร์ไมโอนี่

แต่ละคนทำท่าหัวเราะเยาะเธอ

“ฮะ ฮา ฮา อ- อะไรกันนี่เทเลอร์เธอจะมาสมัครเชียร์ลีดเดอส์หรือฮาฮา อา”

บอนนี่ขำนำและพวกเชียร์ลีดเดอส์คนอื่นก็ขำเป็นลูกคู่

ผมไม่รู้ว่าพวกเขาขำอะไรกัน

ด้วยเหตุผลบางประการ

ทั้งที่ตามเรื่องแค่โม้ว่าเทเลอร์มีความสามารถบังคับแมลงต่างๆได้แต่ดันเขียนว่าให้เธอชกหน้ากับแอนนาได้อย่างสูสีอยู่พักหนึ่ง

ไม่รู้ว่านั่นเป็นเรื่องตามสไตล์ของแนวแอนนาสู้กับศัตรูที่ต้องสร้างความตื่นเต้นหรือเปล่า?

แต่พวกเนิร์ดๆที่เล่นเกมส์โรลเพลย์และนิยายประกอบหรือสื่ออื่นๆนั้นตั้งข้อสันนิษฐานว่าเทเลอร์น่าจะได้บัฟเสริมจากพลังพิเศษของเธอมาจนถึงขีดจำกัดของมนุษย์ Peak Human แม้จะเทียบสเลเยอร์อย่างแอนนไม่ได้ก็ตาม(เหรอ?)

หากถามผมแค่เธอสามารถชกกับแอนนาได้สองสามหมัด ความแข็งแกร่งของเทเลอร์ก็ควรจะระดับไม่น้อยกว่าเจ้าบิฟได้แล้ว

เพราะเรื่องชอบกำหนดว่าเจ้าบิฟโดนแอนนาอัดคว่ำแบบไม่ต้องลุ้นเลยด้วยซ้ำในทุกครั้งที่เจ้าบิฟกวนโอ๊ยแอนนามากจนเกินไป

ไม่รู้ว่าเพราะเจ้าบิฟมีกุ๊กกู๋อยู่หรือเปล่าทั้งที่เป็นนักกีฬา พี่กล้ามผมทอง แต่เทียบสภาพการต่อสู้กับแอนนาที่สู้กับเทเลอร์ด้วยกันแล้ว

เจ้าบิฟยังแสดงความแข็งแกร่งเทียบกับเทเลอร์ที่สู้กับแอนนาได้อย่างสูสีอยู่สักพักหนึ่งไม่ได้ด้วยซ้ำ

นี่คือความรู้สึกของคนที่อยู่สาย Power Level ระดับพลังการต่อสู้ของเรื่องอย่างผมสินะ

ความรู้สึกที่ต้องการเทียบพลังต่อสู้ของตัวละครในเรื่องช่างโดดเดี่ยวและช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

“ไม่หรอก ผมเชื่อว่าเทเลอร์ทำได้อย่างแน่นอน”

ผมกล่าวขึ้นทำให้แต่ละคนอึ้งไปพักหนึ่งแล้วก็หัวเราะกันอีกครั้ง

“อุ้ยเลโอนาร์ด เธอปกป้องเทเลอร์หรือนี่?”

“ไม่น่าเชื่อว่าเลนนี่ของเราจะมีคนรักแล้วฮาฮา”

บรรดาเชียร์ลีดเดอส์ร่วมกันหัวเราะ

เทเลอร์แทบจะร้องไห้และพยายามเดินหนีไป

ความกล้าที่รวบรวมมาก่อนหน้านี้หายไปหมดเพราะความอายและความรู้สึกน้อยใจที่คนอย่างเธอไม่สามารถเป็นแฟนเลโอนาร์ดได้หรอก

“หยุดเทเลอร์ ทดสอบเชียร์ลีดเดอส์เพื่อผมนี่คือคำสั่ง”

ผมกล่าวหยุดเทเลอร์ไว้

ซึ่งเธอหยุดกึกเหมือนกับจะขัดขืนไม่ได้แม้ตนเองจะไม่เต็มใจก็ตาม

เทเลอร์รู้สึกเหมือนสายฟ้าแล่นปลาบมาที่ตัวเธอเป็นความรู้สึกที่ต่างกับผีเสื้อที่อยู่ในท้องแบบที่เคยผ่านมา

เธอรู้สึกว่าไม่สามารถขัดขืนคำพูดของเลโอนาร์ดได้

เลโอนาร์ดนั้นรู้สึกเศร้าใจอย่างยิ่ง

ที่เขาไม่ได้อยู่ในไลท์โนเวลหรือมังงะญี่ปุ่นที่เขาสามารถพูดว่า

“พวกเราไปคริสมาสต์โบลว์ด้วยกันเถอะ!!!”

แต่เมื่อ The show must go on เขาก็ต้องพูดอะไรที่ใกล้เคียง

“เป็นเชียร์ลีดเดอส์เถอะ และพวกเราทั้งหมดไปที่การแข่งอเมริกันฟุตบอลมัธยมปลายระดับประเทศด้วยกัน”

เลโอนาร์ดกล่าวด้วยแววตามุ่งมั่นราวกับพระเอกโชวเน็นกีฬา