จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 39 ต้นไม้แห้งกลายพันธุ์ 

แกร่ก! แกร่ก!

เมิ่งเยว่ฉานและคนอื่นๆ เข้าใกล้เสียงนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ

ทุกคนกลั้นหายใจ ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย แม้แต่เสียงฝีเท้าก็เหมือนจะหายไป

ในไม่ช้า พวกเขาก็เห็นเงาดำสีแดงเลือดปรากฏขึ้นข้างหน้า

เงาดำนี้มีหลังค่อม ดูเหมือนจะถืออะไรบางอย่างอยู่ในมือ คล้ายกับหมูป่า

เสียง "แกร่กๆ" นั้นดังมาจากปากของมัน

สิ่งนี้เหมือนจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง จู่ๆ ก็หันกลับมา

ถ้ามีคนธรรมดาอยู่ที่นี่ คงต้องขนหัวลุกแน่ๆ

สิ่งนี้มีใบหน้าเป็นมนุษย์ มีขนสีแดงขึ้นเต็มหน้า ไม่รู้ว่าเปื้อนเลือดหรือเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ต้น 

หลังจากที่มันเห็นเมิ่งเยว่ฉานและคนอื่นๆ บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มแปลกๆ ขึ้นมา

จากนั้น มันก็ส่งเสียงร้องแหลม โยนหมูป่าที่ถืออยู่ในมือทิ้ง แล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

"ตามไป อย่าให้มันหนีไปได้!"

สิ้นเสียงคำสั่งของเมิ่งเยว่ฉานทุกคนก็รีบไล่ตามไป

เย่เฟิงก็เดินตามพวกเขาไปพลางคิดในใจว่า “เป็นอสูรโลหิตจริงๆ ด้วย พูดแล้วก็ไม่ได้เจอมารร้ายเช่นนี้มาหลายพันปีแล้ว”

อสูรโลหิตนี้เกิดจากคราบเลือดที่ดูดซับพลังปราณของฟ้าดินแล้วกลายเป็นมาร 

มันแตกต่างจากสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ตรงที่ อสูรโลหิตนี้เมื่อเกิดมาแล้ว ก็สามารถสร้างความหายนะได้ทันที

ถ้าเป็นอสูรโลหิตที่โตเต็มวัย สำหรับทุกที่แล้ว ถือเป็นหายนะครั้งใหญ่แน่นอน

แต่ถ้าเย่เฟิงดูไม่ผิด อสูรโลหิตตัวนี้ น่าจะเพิ่งกำเนิดได้ไม่นาน 

เย่เฟิงจำได้ว่า ตอนที่เขายังอยู่ที่แดนเซียนเขาเคยเจออสูรโลหิตครั้งหนึ่ง ตอนนั้นเขายังอยู่ในระดับบ่มเพาะพลังเซียน ตอนที่เจอกันก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่แกนโลหิตในร่างกายของอสูรโลหิตนั้นเป็นของดี

เขาไม่คิดเลยว่า บนโลกที่พลังปราณเบาบางเช่นนี้ จะมีมารร้ายถือกำเนิดขึ้นมาได้

ดูเหมือนว่าครั้งนี้เขาก็ไม่ได้มาผิดที่

เขาเดินตามเมิ่งเยว่ฉานและคนอื่นๆ ไล่ตามไปจนถึงสุดถ้ำ ที่นี่ดูเหมือนจะอยู่ลึกลงไปใต้ดินหลายร้อยเมตร เหมือนกับบ่อน้ำลึก 

พอมองขึ้นไปก็เห็นแสงแดดส่องลงมา ส่วนด้านหน้าพวกเขา มีต้นไม้แห้งขนาดใหญ่อยู่ต้นหนึ่ง ต้นไม้นี้น่าจะมีอายุหลายพันปีแล้วช่างใหญ่โตมากจริงๆ

“สัตว์ประหลาดนั่นหายไปไหนแล้ว?”

เมิ่งเยว่ฉานและคนอื่นๆ มองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นร่องรอยของอสูรโลหิต

“พี่เมิ่ง สัตว์ประหลาดนั่นคงหนีขึ้นไปข้างบนแล้วมั้ง?”

หวังกังเมิ่งชี้ไปที่ปากโพรงด้านบน

“ไม่น่าจะเป็นไปได้ สัตว์ประหลาดนั่นคงไม่เร็วขนาดนั้น มันต้องยังอยู่แถวนี้แหละ!”

เมิ่งเยว่ฉานจ้องมองไปรอบๆ สุดท้ายสายตาก็จับจ้องไปที่ต้นไม้แห้งต้นนั้น

เธอก้าวเข้าไปใกล้ หยิบมีดสั้นออกมาจากไหนไม่รู้ เหมือนจะเตรียมผ่าต้นไม้แห้งต้นนั้น

“อย่าขยับ!”

เย่เฟิงตะโกนขึ้นมาทันที

แต่เมิ่งเยว่ฉานไม่ได้หยุดเพราะคำเตือนของเย่เฟิง

ปัก!

มีดสั้นของเมิ่งเยว่ฉานปักเข้าไปในต้นไม้แห้ง

แต่สิ่งที่เมิ่งเยว่ฉานไม่คาดคิดก็คือ หลังจากที่เธอปักมีดเข้าไป ต้นไม้แห้งก็มีของเหลวสีเขียวไหลออกมา เหมือนกับเลือด

สีหน้าของเย่เฟิงเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “บอกแล้วว่าอย่าขยับ ทำไมไม่ฟังกัน!”

“นี่มันก็ไม่มีอะไรนี่?”

เมิ่งเยว่ฉานมองเย่เฟิงด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจว่าเย่เฟิงหมายความว่ายังไง

แต่ในวินาทีต่อมา พื้นดินก็สั่นสะเทือน เหมือนน้ำเดือดที่กำลังเดือดพล่าน

ทุกคนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

จากนั้น เถาวัลย์นับไม่ถ้วนก็พุ่งทะลุพื้นดินขึ้นมา พันหวังกังเมิ่งและคนอื่นๆ ไว้

ไม่ใช่แค่พวกเขาเท่านั้น เมิ่งเยว่ฉานและเย่เฟิงก็เจอสถานการณ์เดียวกัน

เมิ่งเยว่ฉานตอบสนองอย่างรวดเร็ว ใช้มีดสั้นในมือตัดเถาวัลย์ไปหลายสิบเส้น แต่เถาวัลย์มีเยอะเกินไป แม้เธอจะมีสามหัวหกแขนก็คงเอาไม่อยู่ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอถูกเถาวัลย์พันไว้จนแน่น

“ต้น... ต้นไม้แห้งนี่มันมีชีวิต?”

เมิ่งเยว่ฉานและคนอื่นๆ ต่างสูดหายใจเข้าลึกๆ

พวกเขาดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที

นี่อาจจะเป็นสาเหตุการตายของทหารญี่ปุ่นพวกนั้น 

ก๊ากๆๆ…

เสียงหัวเราะแปลกๆ ดังขึ้น

เป็นอสูรโลหิต

มันคลานออกมาจากที่ไหนไม่รู้

ก่อนหน้านี้มันแอบอยู่หลังต้นไม้แห้ง พอตอนนี้ต้นไม้แห้งฟื้นคืนชีพก็ พันธนาการเมิ่งเยว่ฉานและคนอื่นๆ ไว้ 

มันก็ไม่หลบอีกต่อไป แต่มันใช้แขนขาทั้งสี่ปีนขึ้นไปบนโขดหิน ดูเหมือนจะเตรียมหนีออกไปทางปากโพรงด้านบน

ส่วนเถาวัลย์ที่งอกออกมาจากพื้นดิน ก็โจมตีมันเช่นกัน แต่ไม่ระคายผิวมันเลย ยังไงก็ขัดขวางการหลบนีของมันไม่ได้

“เจ้าสัตว์ประหลาดบ้านี่ แกคงรู้ว่าต้นไม้แห้งนี่มันมีชีวิต เลยล่อพวกเรามาที่นี่สินะ?”

เมิ่งเยว่ฉานพูดด้วยความโกรธ

อสูรโลหิตหัวเราะก๊ากๆ แต่มันพูดไม่ได้ แต่ดูจากท่าทางของมัน น่าจะเป็นอย่างที่เมิ่งเยว่ฉานคิด มันจงใจล่อพวกเขามาที่นี่จริงๆ

“อย่าหนีนะ!”

เมิ่งเยว่ฉานหยิบดาบสั้นสีทองออกมาจากไหนไม่รู้

ฉับพลัน เถาวัลย์รอบๆ ก็ถูกเธอตัดขาดทั้งหมด

เถาวัลย์พวกนี้มีความสามารถในการงอกใหม่ ส่วนที่เมิ่งเยว่ฉานใช้มีดสั้นตัดขาดก่อนหน้านี้ ได้งอกขึ้นมาใหม่แล้ว 

แต่หลังจากที่โดนดาบสั้นสีทองเล่มนั้นตัดขาด เถาวัลย์พวกนั้นก็เหมือนกลัวอะไรบางอย่าง ต่างก็หลบหนีไป

“เป็นถึงอาวุธวิเศษระดับต่ำ ถึงว่าทำไมอสูรโลหิตตัวนั้นถึงไม่กล้าสู้กับเมิ่งเยว่ฉานและคนอื่นๆ ตรงๆ ถึงได้ล่อพวกเขามาที่นี่”

เย่เฟิงมองดาบสั้นสีทองในมือของเมิ่งเยว่ฉานด้วยความประหลาดใจ

แต่อาวุธวิเศษเล่มนี้ทำมาอย่างหยาบๆ ถ้าจะบอกว่าเป็นอาวุธวิเศษระดับต่ำ แต่สำหรับโลกมนุษย์คงถือเป็นอาวุธชั้นยอด

“ไอ้สารเลว อย่าหนีนะ!”

เมิ่งเยว่ฉานอยากปีนขึ้นไปตามอสูรโลหิต

แต่ความเร็วของเธอสู้มันไม่ได้

ยิ่งไปกว่านั้น หวังกังเมิ่งและคนอื่นๆ ก็กำลังตกอยู่ในอันตรายแล้ว

อสูรโลหิตหันกลับมามอง ก็เห็นเมิ่งเยว่ฉานที่หลุดจากพันธนาการได้ มันก็แยกเขี้ยวขู่ เหมือนจะโกรธ แต่บนใบหน้าก็ยังมีรอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏอยู่

“พี่เมิ่ง ระวัง!”

หวังกังเมิ่งที่ถูกเถาวัลย์พันจนมิด เหลือแค่หัวโผล่ออกมา ตะโกนเตือนเมิ่งเยว่ฉาน

เมิ่งเยว่ฉานสังเกตเห็นทันทีว่า ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ต้นไม้แห้งต้นนั้นได้เคลื่อนที่มาอยู่ด้านล่างเธอแล้ว เถาวัลย์ขนาดใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้ามาหาเธอเหมือนงูร้าย

เถาวัลย์เหล่านี้น่าจะเป็นรากหลักของต้นไม้แห้งต้นนี้

เมิ่งเยว่ฉานฟันดาบออกไป เหมือนฟันโดนเหล็กกล้า บนรากพวกนั้นมีเพียงรอยฟันตื้นๆ

สีหน้าของเมิ่งเยว่ฉานเปลี่ยนไป ข้อเท้าของเธอถูกพันธนาการไว้ 

รากกำลังจะลากเธอลงไป ส่วนยอดของต้นไม้แห้งก็มีโพรงสีดำเปิดออก เหมือนปากขนาดมหึมา เมิ่งเยว่ฉานรู้ว่า ถ้าเธอถูกดึงลงไป สิ่งที่รอเธออยู่คือหายนะ

เธอใช้มือซ้ายจับโขดหิน ส่วนมือขวาก็แกว่งดาบสั้นสีทองออกไปอีกครั้ง พยายามตัดรากที่พันข้อเท้าเธอออก แต่ก็ไม่มีประโยชน์ เพราะรากพวกนั้นตัดไม่ขาด

แย่แล้ว!

ในที่สุด เมิ่งเยว่ฉานก็ทนไม่ไหวแล้วถูกดึงลงไป

ในวินาทีสุดท้าย ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอ

“ส่งดาบนั้นมาให้ผม!”

คนคนนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบแย่งดาบสั้นสีทองไปจากมือของเมิ่งเยว่ฉาน

คนคนนั้นก็คือเย่เฟิง

หลังจากที่เย่เฟิงรับดาบสั้นสีทองมา ก็แกว่งดาบออกไป

ฉับ! ฉับ! ฉับ!

รากหลักของต้นไม้แห้งถูกตัดขาดทั้งหมด

“ทำไมคุณถึงตัดได้?”

เมิ่งเยว่ฉานอยู่ในอ้อมกอดของเย่เฟิง จ้องมองชายตรงหน้าด้วยดวงตาสายตาแปลกใจปนตกใจ

แน่นอนว่าเย่เฟิงตัดได้ เพราะเขาได้ใส่พลังปราณลงไปในดาบสั้นสีทอง ทำให้มันคมกริบ แค่รากไม้กลายพันธุ์ไม่กี่เส้น จะต้านทานได้ยังไง

แต่เย่เฟิงไม่มีเวลามาอธิบายกับเมิ่งเยว่ฉานมากนัก พอลงถึงพื้น เขาก็ปล่อยเมิ่งเยว่ฉานแล้วพูดว่า 

“คุณรีบไปช่วยพวกเขาเถอะ ส่วนสัตว์ประหลาดนั่นให้ผมจัดการเอง มันหนีไม่รอดหรอก”

พูดจบ เย่เฟิงก็กระโดดขึ้น เหมือนจอมยุทธ์ในหนัง บินขึ้นไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานเขาก็ปรากฏตัวด้านหลังอสูรโลหิตตัวนั้นแล้ว

อสูรโลหิตเหมือนจะรู้สึกตัว มันหันกลับมาส่งเสียงคำรามแหลมคม เสียงนั้นมีคลื่นเสียงโจมตี ทำให้เส้นประสาทในสมองรู้สึกเจ็บแปลบ

แต่สีหน้าของเย่เฟิงไม่ได้เปลี่ยนไป แถมยังยิ้มเยาะแล้วพูดว่า 

“เจ้าก็แค่อสูรโลหิตแรกเกิด ถ้าเป็นช่วงโตเต็มวัย ข้าเองก็คงต้องวิ่งหนีแน่ๆ แต่ตอนนี้ เจ้าต้องตายที่นี่”