บทที่ 8 คืนก่อนงานแต่งงาน (่ปลาย)
“เจ็บนะ เจ็บ!” เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยประท้วงเสียงกระเส่าปนสะอื้น
เจ็บเป็บ้าเลย
ยามแท่งใหญ่ ๆ นั่นตะบี้ตะบันเข้ามาในกายเขา เจ็บจนเหมือนถูกฉีกออกจากภายในเลยด้วยซ้ำ สองมือกำแน่น พลางทุบลงไปบนแผ่นหลังกว้างอย่างไม่ออมแรง ทว่าร่างสูงที่โอบกอดเขาไว้กลับไม่สะทกสะท้านใด ๆ ซ้ำคนหน้าหนาที่ลากเขามาทำมิดีมิร้ายใต้ต้นหลิว ยังยิ้มหน้าระรื่น ริมฝีปากร้อนนั้นเทียวจูบเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าสะโพกแข็งแรงกับขยับไม่ยอมหยุด
เรนเดลพาดขาเรียวไว้บนไหล่กว้างข้างหนึ่ง อีกข้างถูกแขนแกร่งสอดมือเอาไว้ ทำให้ท่อนล่างของเขาที่ไร้ซึ่งปราการใด ๆ เผยช่องทางหรรษาให้อีกฝ่ายย่ำยีได้ตามใจ
เซริกยกสะโพกหนาตอกเข้าช่องทางนุ่ม ๆ ซ้ำ ๆ จนเนื้อในปลิ้นออกมาตามลำแท่งอุ่นราวกับยื้อเขาไว้ ช่างน่าเอ็นดูเสียนี่กระไร
น้ำค้างหยาดเล็ก ๆ ที่มาพร้อมกับไอเย็นบางเบาปะทะผิวของคนสองคนที่เคลื่อนกายเนิบนาบ ทว่ากายเปลือยเปล่าขององค์ชายและดยุกหนุ่มกลับไม่รู้สึกถึงความเหน็บหนาวนั้นเลยแม้แต่น้อย
ท่อนล่างของเรนเดล ช่องทางคับแน่นแคบ ๆ ของเขาถูกตรากตรำกระแทกกระทั้นไม่หยุดหย่อน กลิ่นฟีโรโมนคล้ายกลิ่นแก่นไม้ผสมกับกลิ่นดอกไลแลคของเขามันหอมหวานในความรู้สึกเสียจนชวนลุ่มหลง
ร่างสูงที่ยังอยู่ในชุดตามเดิม มีเพียงท่อนล่าง่บนเท่านั้นที่ปราศจากการปกป้อง เขาจับร่างของคนข้างใต้หันหลังก่อนจะช้อนร่างอ่อนปวกเปียกขึ้นมากอด เขาเกร็งสะโพกหนาส่งแรงเข้าเสือกไสช่องทางอุ่นในท่าคุกเข่า นิ้วบีบคลึงหัวนมสีชมพูที่ตอนนี้บวมแต่ง เต็มไปด้วยรอยขบกัดแสดงความเป็เ้าของ ริมฝีปากอุ่นงับดูดเม้มลำคอระหงจนมันขึ้นสี
“อ๊ะ! มันเจ็บนะ ฮึก” เรนเดลผวาเฮือก ทันทีที่จุดอ่อนไหวบนหน้าอกถูกบางสิ่งบางอย่างเจาะเข้ามาอย่างไม่ตั้งตัว ร่างสูงที่ประคองอยู่ด้านหลังเร่งจังหวะตอกเอ็นอุ่นระรัว หวังเบี่ยงเบนความสนใจจากอีกคน และมันได้ผล เรนเดลเชิดหน้า ครางซี้ดในลำคอ เสียงหน้าขาแกร่งกระทบหนัก ๆ กับเนื้อก้นนิ่มดังอย่างหยาบโลน แขนแกร่งกอดอีกฝ่ายไว้แนบอก ก่อนที่จุดอ่อนไหวของเขาอีกข้างจะเจ็บแปลบขึ้นมาแบบเดียวกัน ทว่าเรนเดลกลับไม่มีสมาธิอยู่กับความเจ็บนั้นเสียเท่าไหร่ เพราะลำแท่งยาวใหญ่สอดเข้ากระแทกจุดกระสันภายใน จนเขาครางระงมด้วยความเสียวซ่าน น้ำลายสีใสย้อยลงมุมปากตามแรงโน้มถ่วงอย่างไม่อาจควบคุม เสียวเหมือนจะตายเลย
“อะ! อ๊ะ! อึก แรงอีกได้โปรด”
“ชอบหรือ”
“อืม~ ชอบ อ๊าส์~”
เสียงหอบหนัก ๆ ด้วยโทนเสียงที่ต่างกันของสองคนเคล้าไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงเฉอะแฉะน่าอายจากการที่ร่างกายถูกกระทำ
“ท่านทำ อึก อะไรกับมัน อ้ะ! อะ!” เรนเดลถามเสียงกระท่อนกระแท่น นิ้วเรียวยกขึ้นจับบริเวณหัวนมของตนเบา ๆ เขารับรู้ได้จากััว่ามันเืออก มีเืไหลออกมา และมีบางอย่างเย็น ๆ ติดอยู่ตรงนั้น
“อืม ของขวัญรับดัชเชสแห่งข้าอย่างไรเล่า”
“อะไร อ้ะ!”
“ท่านให้กระดุมข้อมือข้า ข้าให้จิวหัวนมท่าน” เสียงทุ้มเอ่ยกระซิบแหบพร่าข้างหูจนเรนเดลอดไม่ได้ที่จะย่นคอหนีความรู้สึกจั๊กจี้แสนประหลาดนั้น
ร่างสองร่างโยกย้ายเป็จังหวะเดียวกัน ร้อนแรงและหยาบโลน ราวกับเพลิงกามที่แผดเผายามค่ำคืน บั้นท้ายอ่อนนุ่มถูกกระแทกครั้งแล้วครั้งเล่า ท่วงท่าเปลี่ยนขยับไปเรื่อย ๆ อย่างพิสดารตามที่ร่างสูงใหญ่ชักนำ ก่อนที่ทุกอย่างจะนิ่งสงบพร้อมกับช่องทางบวมเบ่งของอัลฟ่าที่ถูกน้ำเชื้อของพ่อพันธุ์ชั้นดีอย่างอีนิกม่าเพียงหนึ่งเดียวของจักรวรรดิเติมเต็มจนล้นออกมา ช่องทางที่เคยปิดสนิทบัดนี้มันเผยอออกเล็กน้อยเมื่อแท่ง์เสร็จกิจ
เรนเดลนอนหอบอยู่บนร่างแกร่งของเซริก ดยุกจากแดนเหนือดูไม่เหนื่อยสักเท่าไหร่ ทว่าองค์ชายที่ไม่เคยลำบากอย่างเขากลับรู้สึกไม่สบายตัวเป็อย่างยิ่ง เจ็บระบมไปหมด ทั้งช่องทางด้านหลัง ทั้งหน้าอก เขาซบหน้าข้างหนึ่งบนอกแข็ง ๆ ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็จังหวะของอีกฝ่าย และร่างของเขาเองก็ขยับไปตามการหายใจของร่างสูงเช่นกัน
“หนาวไหม”
“ไม่เท่าไหร่” เรนเดลตอบ แต่ถึงอย่างนั้นชายผู้เอาร่างตัวเองเป็เบาะรองนอนก็กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นพลางขยับเสื้อชุดนอนของอีกฝ่ายคลุมร่างเปลือยเปล่าให้มิดชิดขึ้นอีกหน่อย
“หายเหนื่อยหรือยัง”
“ยัง ท่านเอาเปรียบข้า รังแกข้า” เรนเดลบ่นเสียงงุ้งงิ้งในความรู้สึกของเซริก เขายิ้มเอ็นดูว่าที่คู่สมรสที่เพิ่งเข้าหอกันไปหมาด ๆ
“งั้นหรือ แต่ท่านไม่ห้ามข้าเลยสักคำนะ” เขาเอ่ยล้อ
“...ก็ ก็บรรยากาศมันพาไป” เรนเดลเถียงไม่เต็มเสียง
“งั้นหรือ แล้วชอบหรือไม่เล่า รสรักของข้า”
“...เื่แบบนี้ต้องบอกด้วยหรือไง”
“ย่อมต้องบอก ข้าจะได้รู้ว่าข้าสามารถมอบความสุขให้ท่านได้ถึงขั้นไหน”
“...ข้า...อยากรู้ทั้งหมดนั้นแหละ”
“หึ ดียิ่ง หน้าอกท่านยังเจ็บมากหรือไม่”
“มันปวดตุบ ๆ อย่าจับ” เรนเดลแหวใส่ เมื่ออีกฝ่ายอยู่ดี ๆ ก็จับเขาลุกขึ้นนั่งบนตัก ก่อนจะลูบ ๆ บริเวณที่เืออกยางตกอย่างหัวนม
“เสียวไหม”
“...” หมอนี่...ถามตรง ๆ งี้เลยดิ
เรนเดลไม่ตอบ เขาก้มลงมองหน้าอกตัวเอง ท่ามกลางแสงจากจันทร์เต็มดวงที่ส่องลงมา เขาเห็นลาง ๆ ว่าจิวน่าจะถูกทำขึ้นเป็รูปดอกกุหลาบ มีเพชรทรงหยดน้ำไม่ทราบสีที่แน่ชัดห้อยเป็ตุ้งติ้งอยู่
“ข้าคิดว่าตอนอยู่บนร่างท่านมันต้องงดงามแน่ และมันก็งดงามมากจริง ๆ เสียด้วย” ไม่ว่าเปล่า เซริกแลบลิ้นเลียหัวนมบวมเป่งเบา ๆ ราวกับจะปลอบประโลม
“อ๊ะ! อือ อย่าทำ ไม่เอา”
“ท่านช่างยั่วยวนเสียจริง อย่าครางเช่นนั้นถ้าไม่อยากโดนข้าทะลวงลำไส้อีกรอบ”
“...ไอ้เสือบ้ากาม” เรนเดลว่า
“ไปส่งข้าด้วย ข้าปีนต้นไม้กลับห้องไม่ไหวแน่สภาพนี้”
“ฮะฮะ รับด้วยเกล้าพะย่ะค่ะ องค์ชาย”
เซริกสวมเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายกลับคืนสู่เ้าของก่อนจะอุ้มอีกฝ่าย ซึ่งเรนเดลก็ให้ความร่วมมือเป็อย่างดี เขาโอบรอบคอของร่างหนา พลางหันหน้าซุกหน้าอกแกร่ง ไม่รู้ทำไมเขาชอบกลิ่นฟีโรโมนแก่นไม้ของว่าที่สามีมากจริง ๆ มันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและปลอดภัย
“มาส่งถูกได้ไง” เรนเดลถามอย่างงุนงง เขาจำได้ว่าไม่เคยบอกดยุกแห่งแดนเหนือว่าเขาพักอยู่ห้องไหน ไฉนอีกฝ่ายถึงมาถูกเสียได้
เซริกไม่ตอบเขาเปลี่ยนมาอุ้มเรนเดลมือเดียว ก่อนจะโหนตัวเองขึ้นต้นไม้ข้างห้องของว่าที่คู่สมรส
“เปิดประตูทิ้งไว้เช่นนี้ ไม่กลัวชายบุกเข้ามาปล้นสวาทหรือ”
“...ท่านอายุเท่าใดกัน ภาษาโบราณชะมัด ปล้นสวาทอะไรละ ถูกปล้นไปแล้วใต้ต้นไม้ละสิไม่ว่า” เรนเดลบ่นอุบ เรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ ให้กับร่างสูงที่ค่อย ๆ บรรจงวางร่างของเขาบนเตียง
“งั้นราตรีสวัสดิ์ หวังว่าท่านจะชอบของขวัญจากข้า”
“...” เจ็บขนาดนี้จะบอกว่าชอบก็กระไรอยู่นะ แต่จะบอกว่าไม่ชอบก็ไม่ใช่...มันก็เสียวดี ชอบ
“ไปไหน?” เรนเดลคว้าชายเสื้อคลุมของร่างสูงเอาไว้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะไป
“นอนกับข้าไม่ได้หรือไง ข้า้าไออุ่นนะ ท่านพาข้าไปตากน้ำค้าง” เขาบอก มือก็ตบเข้ากับที่ว่างบนเตียง
เซริกยิ้มให้กับท่าทีน่าเอ็นดูของคนที่เพิ่งจะแนบกายอย่างเร้าร้อนกันมา
“ได้” เขาเอ่ย ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้าง ๆ ร่างโปร่ง ไม่ลืมที่จะรวบอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมกอดตามคำเรียกร้อง เรนเดลถอนหายใจ เปลือกตาอ่อนค่อย ๆ ปิดลงอย่างเหนื่อยล้า ความปวดระบมทำให้เข้าเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว
เซริกเมื่อเห็นว่าที่คู่ชีวิตหลับทิ้งตัวเรียบร้อยแล้ว เขาค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบที่สุด ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะออกมาพร้อมผ้าและกะละมังที่ใส่น้ำอุ่น ๆ เขาเปลื้องผ้าอีกฝ่ายอย่างเบามือก่อนจะลงมือทำความสะอาดร่างกายที่เขาฟอนเฟ้นไปทั่ว ก่อนจะสวมชุดนอนชุดใหม่ที่หาได้ในตู้เสื้อผ้าของเ้าของห้อง
นิ้วยาวลูบบนเครื่องประดับที่เขาบรรจงใส่ให้ ไม่เบาแรงนักหรอกตอนนั้น ออกจะป่าเถื่อนเสียด้วยซ้ำ คิดไม่ถึงเลยว่าร่างกายที่ไม่อ้อนแอ่นแบบนี้จะเร้าอารมณ์จนเขาควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นนี้
“ข้าหวังว่าท่านจะไม่ใช่จารชนของราชวงศ์เหมือนที่พวกข้าคาดเดา เพราะไม่อย่างนั้นมันคงน่าเสียดายหากข้าต้องบั่นคอท่านเองกับมือ” เขากระซิบ ก่อนจะจุดยิ้มมุมปากเล็กน้อย สายตาว่างเปล่าทอดมองร่างของคนที่หายใจสม่ำเสมอ ก่อนจะหันหลังจากไปทางเดิมที่เข้ามา
เรนเดลลืมตาขึ้น เขาผุดลุกขึ้นนั่งทันทีที่มั่นใจว่าร่างสูงไม่อยู่แล้ว หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงแรงอย่างเห็นได้ชัดด้วยความใ ดวงตาเปิดกว้างยามมองความว่างเปล่าผ่านความมืด
อันที่จริงเขาหลับไปแล้วในอ้อมแขนอุ่น แต่เมื่อัักับน้ำเย็น ๆ ที่ััตัว เขาจึงตื่นขึ้นมา แต่ถึงอย่างนั้นก็เหนื่อยเกินกว่าจะลืมตา เขาจึงแสร้งทำเป็หลับต่อไป
คนคนนั้นรู้ว่าเขารู้สึกตัวอยู่ เขารู้ และตั้งใจพูดประโยคนั้นกับเขา เรนเดลยกมือขึ้นทาบกลางหน้าอกของตัวเอง หัวใจของเขามันเต้นระรัว
แต่ไม่รู้ทำไมมันถึงได้เศร้าเช่นนี้ ขอบตาของเขาร้อนผ่าวอย่างห้ามไม่อยู่ เขาแค่อยากมีชีวิตต่อไป แล้วตายจากโลกนี้อย่างสงบแค่นั้นเองนะ แม้แต่คนที่เขาอยากฝากชีวิตก็ไม่ได้เชื่อใจเขาเช่นนั้นหรือ
บนโลกใบนี้มีที่ของข้าอยู่จริง ๆ อย่างนั้นหรือ
ข้าแค่อยากมีบ้านให้กลับเท่านั้นเอง...
8K
