พู่กันเนรมิต

บทที่ 33 

หนานกงหยงจุน

เมื่อได้รับอนุญาตจากเซียวหลง หญิงสาวก็หยิบม้วนคัมภีร์สีแดงเข้ม ออกมาในทันที เมื่อเซียวหลงเห็นม้วนคัมภีร์เล่มนี้ ดวงตาของเซียวหลงก็สว่างขึ้น และก็ตกใจ เมื่อพบว่ามันเป็น "คัมภีร์อสูรจักรพรรดิ" ระดับสูง!

เมื่อใช้ม้วนคัมภีร์นี้ สามารถลงนามใน "พันธสัญญาผู้รับใช้" กับสัตว์อสูร ทำให้มันกลายเป็นสัตว์เลี้ยงสงครามที่ภักดี

จนตัวตาย

จิ้งจอกหิมะสามหาง ดูคล้ายกับว่าจะตระหนักถึงบางสิ่งบางอย่าง ทันใดนั้นมันพยายามดิ้นรน และส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด

ในดวงตาของมันมีความโกรธแค้น ความเจ็บปวดและความไม่ยินยอม ด้วยพลังความแข็งแกร่งและความภาคภูมิ มันจะยินยอมเป็นสัตว์เลี้ยงของมนุษย์ได้อย่างไร?

น่าเสียดาย ที่ในตอนนี้ มันสูญเสียความแข็งแกร่งในการดิ้นรนไปแล้ว เด็กสาวใช้หยดเลือดของตนเอง หยดลงไปบนม้วนคัมภีร์"คัมภีร์อสูรจักรพรรดิ"

จากนั้นนางก็หันมาถ่ายเทพลังลึกลับในร่างของนาง ลงไปใน "คัมภีร์อสูรจักรพรรดิ"!ทันที

“ พรึ่บ!” "คัมภีร์อสูรจักรพรรดิ" ถูกเปิดใช้งานทันที และมีเปล่งแสงสีแดงก่ำคล้ายโลหิต เจาะเข้าไปในหว่างคิ้ว ของจิ้งจอกหิมะสามหาง

ร่างกายของจิ้งจอกหิมะสามหางพลันแข็งทื่อ ในช่วงเวลาสุดท้าย ในดวงตาของมันเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัวอย่างรุนแรง และความแค้นฝังลึก จากนั้นดวงตาของจิ้งจอกหิมะสามหาง ก็ค่อยๆปิดลงและหมดสติ

"มันจบแล้ว!" หญิงสาวประหลาดใจมาก รีบจับจิ้งจอกหิมะสามหางไว้ในอ้อมแขน จากนั้นจึงหยิบ "ยากุ้ยหมิง" สีแดงคล้ายโลหิตออกมาสามเม็ด แล้วป้อนใส่เข้าไปในปากจิ้งจอกหิมะสามหาง

สำหรับหญิงสาวนั้น นางมี "ยากุ้ยหมิง" เหลืออยู่เพียงสามเม็ด นางเองบาดเจ็บมากจนทนไม่ไหว แต่กลับมอบมันให้จิ้งจอกหิมะสามหางแทน นับได้ว่าจิ้งจอกหิมะสามหาง ในใจของนางมีความสำคัญเพียงใด

น่าเสียดายที่การบาดเจ็บของร่างจิ้งจอกหิมะสามหางนั้น ร้ายแรงเกินไป และใกล้จะถึงแก่ความตาย แม้ว่ามันจะกลืน "ยากุ้ยหมิง" สามเม็ด แต่อาการก็ไม่ดีขึ้น หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย และดูเป็นกังวล

"ข้ายังมียากุ้ยหมิงอีกสองเม็ด เจ้าเอาไปใช้เถอะ"        เซียวหลงกล่าวอย่างรีบร้อน

"ยากุ้ยหมิง" จำนวนสองเม็ดนี้ เพิ่งพบโดย เซียวหลง เมื่อค้นร่างของหลี่เฟิง เดิมทีเขาต้องการเก็บไว้ใช้เอง ตอนนี้พวกมันถูกมอบให้กับหญิงสาว

หญิงสาวไม่ปฏิเสธและเอื้อมมือไปหยิบมันทันที เมื่อมองไปที่ดวงตาของเซียวหลง นางรู้สึกขอบคุณมากขึ้นไปอีก เมื่อจิ้งจอกหิมะสามหางได้กิน "ยากุ้ยหมิง" เพิ่มอีกสองเม็ด อาการบาดเจ็บของร่างกายมัน ในที่สุดก็เริ่มดีขึ้น

จนถึงเวลานี้ ในที่สุดหญิงสาวก็ถอนหายใจโล่งอก พร้อมกับรอยยิ้มที่มีความสุข เมื่อเห็นหญิงสาวมีความสุขเซียวหลงก็รู้สึกโล่งใจ

"หลังจากนี้ มันจะกลายเป็นสัตว์เลี้ยงสงครามของเจ้าหรือ?" เซียวหลงนั้นไม่มีอะไรจะคุยกับนาง แม้ว่าใจจะตื่นเต้นมาก แต่ก็ยังแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง

"ใช่แล้ว เด็กสาวพยักหน้าและกล่าวว่า" เมื่อทำสัญญาผ่านคัมภีร์อสูรจักรพรรดิ ข้าประทับจิตวิญญาณของข้า ไว้ในจิตวิญญาณของมัน "

เด็กสาวลูบจิ้งจอกหิมะสามหางและทำหน้าบูดบึ้ง: "นอกจากนี้" คัมภีร์อสูรจักรพรรดิ"จะลบความทรงจำของมันโดยสิ้นเชิง เมื่อมันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มันจะจำได้เพียงว่า  ข้าคือเจ้านายของมัน"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หญิงสาวก็มองไปที่เซียวหลงด้วยรอยยิ้มอย่างพอใจ และกล่าวว่า: "แน่นอนครั้งนี้ ข้าสามารถทำสิ่งนี้สำเร็จ ย่อมต้องขอบคุณเจ้า หากไม่ใช่เพราะเจ้า ข้าคงทำมันไม่สำเร็จ และข้าคงสิ้นใจในน้ำมือของมัน

"ข้าไม่ชอบเป็นหนี้น้ำใจผู้อื่น ข้าจะตอบแทนเจ้า สำหรับความช่วยเหลือในครั้งนี้" เมื่อมองไปที่เซียวหลง หญิงสาวถามอย่างจริงจัง "เจ้าต้องการให้ข้าตอบแทนเจ้าอย่างไร?"

เซียวหลงตกตะลึงและหน้าแดงทันที ภายในใจของตอบนางไปด้วยความรวดเร็วว่า.....ข้าหวังว่าเจ้าจะตอบแทนข้า ด้วยร่างกายของเจ้า

“ เอ่อ ... ” เซียวหลงรีบหยุดความคิดของคนขี้แพ้ และทำใจกว้างมากขึ้น

“ ข้าไม่ได้ต้องการรางวัล...สำหรับการช่วยเหลือเจ้า ในตอนนี้” เซียวหลงกล่าวอย่างเคร่งขรึม: "หากเจ้าต้องการตอบแทนข้าจริง ๆก็รับปากว่า จะเป็นแฟนสาวของข้า?

หญิงสาวเมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย: "แฟนหรือ?" เซียวหลงยิ้มอย่างเชื่องช้า โชคดีที่ในโลกนี้ไม่รู้จักคำว่า "แฟน"  เขาจึงอธิบายด้วยความรู้สึกผิดเล็ก ๆว่า: "มันหมายถึง เพื่อนสาว"

ทันใดนั้น หญิงสาวก็เข้าใจ และนางก็ดูมีความสุขมาก และพูดว่า "ดี...ข้าจะเป็นแฟนของเจ้า! ดังนั้นเจ้าก็เป็นแฟนของข้า

"แค่กๆ..." ความสุขนั้นมาเร็วมาก จนเซียวหลงแทบจะลมจับ หากเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบนโลกที่เขาเคยอยู่ เขาคงจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ น่าเสียดายที่นี่ไม่ใช่โลกที่เขาเคยรู้จัก และหญิงสาวไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำว่า "แฟน" 

ในตอนนี้ หัวใจของเซียวหลงยุ่งเหยิง และรู้สึกอับอาย บวกกับความรู้สึกผิดจริง ๆ เขารู้สึกเสมอว่า ตนเองเป็นเหมือนหมาป่าตัวใหญ่ ที่หลอกลวง หนูน้อยหมวกแดง สิ่งที่เขาทำเมื่อกี้คือการหลอกลวงนาง!

“ เรื่องนั้น ... ” หลังจากดิ้นรนอยู่นาน ในที่สุดเซียวหลงก็ตัดสินใจสารภาพ และอธิบายให้หญิงสาวฟังอย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตาม หญิงสาวอ้าปาก และพูดอย่างมีความสุขว่า "อย่างไรก็ตาม ข้ามีชื่อว่า หนางกงหยงจุน ตอนนี้เราเป็นสหายกันแล้ว มาทำความรู้จักกันเถอะ! เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เซียวหลงก็ตะลึง

จากนั้นการแสดงออกของเซียวหลงก็ซับซ้อน อย่างหาที่เปรียบมิได้

"รู้จักข้าหรือ?" หนานกงหยงจุนยิ้ม และดูเหมือนจะคาดหวังอะไรบางอย่าง นางพูดว่า "ข้าเป็นบุตรสาวของเจ้าเมืองลั่วหยุน บางทีเจ้าอาจเคยได้ยินชื่อของข้า จากที่ใดสักแห่ง"

“ เจ้าน่าจะเคยได้ยินชื่อของข้า ตั้งแต่เล็ก ข้าออกจากเมืองลั่วหยุน และไปศึกษาเล่าเรียนที่หอซวนผิง เมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าได้สำเร็จการเล่าเรียน และได้รับการยอมรับจากคณะผู้อาวุโส ให้เป็นผู้สืบทอดของหอซวนผิง

ข้าจึงมีคุณสมบัติพอที่จะออกจาก "หอซวนผิง" และสามารถเดินทางกลับบ้านได้

หนานกงหยงจุนหยุดชะงัก และถามอย่างสงสัย "เจ้าชื่ออะไร? เนื่องจากเจ้ารู้จักข้า....เจ้าเองก็น่าจะมาจากเมืองลั่วหยุนด้วย?" เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวหลงกล่าวว่า "ข้าชื่อว่า เซียวหลง" หนานกงหยงจุนนั้นตกตะลึง และพูดไม่ออกอยู่เป็นเวลานาน

หนานกงหยงจุนกัดริมฝีปาก และพูดขึ้นว่า "เจ้าคือคู่หมั้นของข้างั้นหรือ?" เซียวหลงไม่ได้มองใบหน้าของนางแต่เขากลับก้มหน้าลงไม่กล้าสบตานาง และกล่าวขึ้นว่า: "เจ้าคงจะผิดหวังมาก"

“ ข้าไม่ผิดหวัง” หนานกงหยงจุนโพล่งออกมา น้ำเสียงของนางเบาราวกับยุงบินใกล้หูของเซียวหลง หลังจากนั้น ดูเหมือนว่า นางจะรู้ตัวว่าตนเองพูดอะไรออกไป และใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ

"เจ้าพูดว่าอะไรนะ?" เซียวหลงก็เงยหน้าขึ้น ดูเหมือนว่าเขาจะได้ยินไม่ชัด หรือบางทีเขาก็ไม่อยากจะเชื่อหูของตนเอง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจลึก ๆ

“ ไม่มีอะไร!” ใบหน้าของหนานกงหยงจุนนั้นแดงเรื่อมากขึ้น นางรู้สึกว่าใบหน้าของนางแสบร้อน และดูเหมือนว่านางคล้ายจะเป็นไข้

“ อย่างไรก็ตาม ข้าออกมาหลายวันแล้ว หากข้ายังไม่กลับบ้าน บิดาจะเป็นห่วง หนานกงหยงจุน รีบหนีไปราวกับรีบร้อน

เมื่อนางวิ่งออกไปเป็นระยะทางช่วงหนึ่ง ทันใดนั้นนางก็หยุดฝีเท้า และพูดขึ้นว่า "โชคดีที่ได้พบเจ้าในวันนี้....ข้ามีความสุขมาก

ด้วยเหตุนี้ หนานกงหยงจุนจึงไม่หันหน้ากลับมามองเซียวหลง และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เมื่อมองไปยังทิศทางการหายตัวไปของ หนานกงหยงจุน เซียวหลงถูจมูกของเขา และรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ

"คำพูดสุดท้ายของนาง....หมายความว่าอย่างไร....นางพอใจในตัวข้างั้นหรือ?" เซียวหลงมีรอยยิ้มที่มั่นใจและพูดว่า "ใช่...ข้านั้นหล่อเหลามาก และยังเป็นอัจฉริยะอีก มันน่าแปลกใจ..ที่นางจะพอใจกับคู่หมั้นอย่างข้า ฮ่าๆๆ