ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 280 ระบบป้องกันเมืองเล็ก(ฟรี)

เฉ้าหลี่หมิงยื่นมือไปหาเหลียนเซวียน 

"หัวหน้าเหลียน ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน"

เหลียนเซวียนยิ้มและจับมือเขา จางหยางหยางก็ยื่นมือของเธอมาเช่นกัน

ผู้เชี่ยวชาญหนุ่มสาวทั้งสอง ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะอุทิศความหนุ่มสาวอีก 10 ปีของพวกเขาให้กับเกาะเล็กรกร้างตรงหน้า เพื่อต่อสู้ไม่ให้มนุษยชาติต้องหิวโหยอีกต่อไป

ในใจของเฉ้าหลี่หมิงเกิดความรู้สึกห้าวหาญขึ้นมา เขาถึงกับรู้สึกว่าเขาอาจเป็นคนที่เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์มนุษยชาติ เขาหวังว่าสักวันหนึ่งชื่อของเขาจะถูกบันทึกลงในหนังสือประวัติศาสตร์ และตำราเรียนของลูกหลานในอนาคต

แต่ความจริงแล้ว สำหรับเหลียนเซวียน เธอมั่นใจว่าจะปลูกพืชระดับ A และ B ได้สำเร็จ ความมั่นใจทั้งหมดของเธอมาจากระบบ

ส่วนผู้เชี่ยวชาญด้านการเกษตร ไม่ว่าจะเป็นเฉ้าหลี่หมิงหรือจางหยางหยาง ก็ไม่ได้มีผลมากนัก

ผู้เชี่ยวชาญทั้งสองคนนี้ให้ได้เพียงเทคนิคการเพาะปลูกขั้นพื้นฐาน ตรวจสอบและควบคุมแสง อุณหภูมิ และความชื้นของพืชผลตลอดเวลา

น้ำยาขับพิษรังสีของเธอสามารถแก้ปัญหาการย้ายปลูกพืชที่มักจะไม่รอด ซึ่งยากต่อการเพาะเลี้ยงด้วยมนุษย์และปัญหาอื่นๆ ส่วนใหญ่ไม่จำเป็นต้องให้เฉ้าหลี่หมิงและจางหยางหยางมาแก้ไขปัญหาเหล่านี้

ผู้เชี่ยวชาญจากฐานกลางใหญ่วิจัยมาหลายร้อยปี ก็ยังไม่สามารถเอาชนะปัญหาเหล่านี้ได้ เธอไม่ได้หวังเลยว่าผู้เชี่ยวชาญหนุ่มสาวทั้งสองคนนี้จะแก้ปัญหาเหล่านี้ได้

การที่พวกเขาเก็บไข่เต่าทะเลได้กว่าสามสิบฟอง ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดีสำหรับการเดินทางมาเกาะเล็กนี้ ต่อไปพวกเขาก็ต้องรีบทำงานหลักแล้ว

ทุกคนขึ้นยานบินอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ราบกลางเกาะ

ยานบินหาตำแหน่งลงจอด

ฉีซวี่และโฮ่วกั่งเดินเคียงข้างกันในป่าใหญ่ที่ปกคลุมด้วยใบไม้ร่วง 

"ตำแหน่งของป่านี้ดีมาก ดินอุดมสมบูรณ์ ภูมิประเทศราบเรียบ เมื่อเรือสร้างเสร็จ พี่โฮ่ว คุณสามารถนำคนมาที่นี่ สร้างบ้านชั่วคราวสักแถวเพื่ออยู่อาศัย แล้วแบ่งทุกคนเป็นสองทีม ทีมหนึ่งล้มป่านี้ อีกทีมหนึ่งทุ่มเทสร้างที่อยู่อาศัย โรงเรือนเพาะปลูกและสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆ"

โฮ่วกั่งพยักหน้า 

"การสร้างโรงเรือนเพาะปลูกจะต้องถอนรากไม้ออกให้หมดด้วยแน่ๆ เรือที่คุณกำลังสร้างใหญ่พอไหม? อย่างน้อยต้องขนรถขุดสองคันมาด้วย"

"ไม่มีปัญหา เทคนิคการต่อเรือได้มาจาก เค ที่ดึงข้อมูลมาจากฐานข้อมูลของฐานกลาง นั่นเป็นประกายไฟที่เหลือจากอารยธรรมยุคก่อนการระเบิดนิวเคลียร์ ตอนนั้นเทคโนโลยีการสร้างเรือสินค้าแบบนี้พัฒนาไปมากแล้ว"

"แต่ตอนนี้เราไม่มีห่วงโซ่อุตสาหกรรมการต่อเรือที่สมบูรณ์ พูดได้ว่าชิ้นส่วนทั้งหมดบนเรือต้องทำทีละชิ้น โชคดีที่เทคโนโลยีสนับสนุนทั้งหมดครบถ้วน สิ่งเดียวที่ต้องการคือเวลา"

"ผมรวบรวมทีมงานแล้ว ทำงานทั้งวันทั้งคืนไม่หยุด คงใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือนจึงจะเห็นผล"

ระหว่างที่สองคนนี้คุยกันเรื่องการก่อสร้างและวางแผนพัฒนาเกาะเล็ก เหลียนเซวียนเงียบๆ หันหลัง คิดจะวิ่งไปซื้อระบบป้องกันที่ไกลออกไป

ฉีซวี่เห็นความตั้งใจของเธอ อดไม่ได้ที่จะตะโกนไปทางเงาหลังของเหลียนเซวียน 

"เสี่ยวเซวียน อย่าวิ่งไปไกลเกินไปนะ บนเกาะไม่มีสัญญาณ"

เหลียนเซวียนตอบรับเพียงครั้งเดียว แล้ววิ่งเข้าไปในป่าลึกโดยไม่หันกลับมามอง

เธอตรวจสอบว่าไม่มีใครตามมา จึงเปิดระบบ ค้นหา "ระบบป้องกันเมืองเล็ก" และกดซื้อ

เดิมเธอคิดว่าสิ่งที่จะปรากฏต่อหน้าเธออาจเป็นแถวเครื่องบินและปืนใหญ่ หรือรั้วลวดหนามไฟฟ้า แต่ผลคือไม่มีสิ่งเหล่านี้ปรากฏ มีเพียงจี้รูปพระจันทร์เสี้ยวใสโปร่งแสงในฝ่ามือของเธอ

จี้เย็นเฉียบเมื่อสัมผัส ดูเหมือนทำจากคริสตัล เธอหยิบสิ่งเล็กๆ นั้นขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด ด้วยตาเปล่าไม่สามารถแยกได้ว่าสิ่งนี้เป็นผลิตภัณฑ์แก้วหรือคริสตัล

แต่ไม่ว่าจะเป็นวัสดุอะไร สำหรับเหลียนเซวียนไม่สำคัญ ขอแค่ใช้งานได้ดีก็พอ

ปลายนิ้วของเธอลูบผ่านพระจันทร์เสี้ยวคริสตัลนั้นเบาๆ คริสตัลเปล่งแสงสีชมพูอ่อนทันที ข้อความปรากฏในสมองของเธอ

"ตรวจพบว่าผู้ควบคุมกำลังอยู่บนเกาะร้างเกาะหนึ่ง พื้นที่ 253 ตารางกิโลเมตร ต้องการใช้ระบบป้องกันเมืองเล็กกับเกาะนี้หรือไม่?"

เธอกดใช้งาน

ภาพสามมิติของเสี่ยวเจียเต้าทั้งเกาะปรากฏในสมองของเหลียนเซวียนทันที เป็นภาพที่สามารถขยายหรือย่อได้ตามต้องการ

เธอเห็นว่าในภาพระบบ โดยรอบเสี่ยวเจียเต้าถูกล้อมรอบด้วยโครงข่ายเสมือนจริง โครงข่ายเสมือนจริงขนาดใหญ่นี้ขยายออกไปในทะเลในรัศมี 5 กิโลเมตร

คำอธิบายระบบ: "สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ใดๆ ที่สัมผัสตาข่ายป้องกัน จะถูกไฟฟ้าช็อตถึงตายทันที (สิ่งมีชีวิตที่ไม่กลายพันธุ์จะไม่ถูกกำหนดเป็นเป้าโจมตี)"

นั่นหมายความว่า นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ใดๆ ที่สัมผัสตาข่ายเสมือนจริงขนาดใหญ่นี้ จะตายอย่างแน่นอน

ในสมองของเธอ จุดต่างๆ ของตาข่ายเสมือนจริงกะพริบไฟสีแดงไม่หยุด เมื่อมองใกล้ๆ พบว่ามีสิ่งมีชีวิตทางทะเลกลายพันธุ์ขนาดเล็กมาสัมผัสตาข่ายป้องกันเสมือนจริงอย่างต่อเนื่อง และถูกไฟฟ้าช็อตจนตาย

ด้วยระบบป้องกันนี้ เธอสามารถรับประกันความปลอดภัยของเกาะเล็กได้อย่างสมบูรณ์

เธอตรวจสอบพื้นที่ทั้งหมดภายในตาข่ายป้องกันอย่างละเอียดผ่านระบบ พบว่าบนเกาะไม่มีสิ่งมีชีวิตทางทะเลกลายพันธุ์ใดเหลือรอด มีเพียงในน้ำ มีฮัคพิษดำสองสามตัวที่ว่ายมาจากนอกพื้นที่โจมตี และปลากลายพันธุ์บางตัว

ขณะนี้เธอไม่มีวิธีที่ดีกว่าในการฆ่างูพิษกลายพันธุ์เหล่านั้น และไม่คุ้มค่าที่จะใช้กระสุนล้ำค่าเพื่อฆ่าสิ่งมีชีวิตเล็กๆ สองสามตัวนี้ อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่ระบบยังทำงานอยู่ เธอก็สามารถติดตามความเคลื่อนไหวของสัตว์เหล่านี้ได้ตลอดเวลา จึงปล่อยให้พวกมันอยู่ในทะเลไปก่อน

เธอคิดว่า สักวันหนึ่งพวกมันอาจจะว่ายไปที่ตาข่ายป้องกันเสมือนจริงเอง และถูกไฟฟ้าช็อตตาย

เนื่องจากระบบป้องกันจะโจมตีเฉพาะสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ สิ่งมีชีวิตทางทะเลธรรมดาที่ไม่กลายพันธุ์สามารถเข้ามาใกล้เกาะเล็กได้โดยไม่มีข้อจำกัด นี่จึงเป็นแหล่งอาหารที่ดีให้กับผู้อยู่อาศัยบนเกาะเล็ก

และเมื่อเวลาผ่านไป ฝูงปลาในทะเลจะพบว่าพื้นที่นี้มีอันตรายน้อยกว่า เหมาะสมกับการอยู่รอดของสิ่งมีชีวิตธรรมดามากกว่า จึงดึงดูดสิ่งมีชีวิตทางทะเลธรรมดาจำนวนมากให้มาอาศัยและขยายพันธุ์รอบเกาะเล็ก เสี่ยวเจียเต้าอาจกลายเป็นแหล่งประมงธรรมชาติได้

ไม่ต้องพูดถึงว่าจะผลิตอาหารได้หรือไม่ แค่ว่างๆ ไปขุดหอยที่ชายหาด แกะหอยนางรมสักหน่อย หรือวางลอบจับปลาและกุ้ง ก็อาจจะไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารทะเลเลย

เธอเองก็ใจร้อนที่จะไปเก็บของทะเลแล้ว!

เธอกดดูฟังก์ชันถัดไป: "ติดตามระยะไกลและควบคุมการโจมตี: ไม่ว่าผู้ควบคุมจะอยู่ที่ใด ก็สามารถติดตามสถานการณ์ความปลอดภัยของเมืองเล็กได้ตลอดเวลา หากมีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ประเภทนก หรืออุปกรณ์สอดแนมหรือโจมตีที่สร้างโดยมนุษย์เข้าใกล้เกาะเล็ก ระบบจะแจ้งเตือนผู้ควบคุมทันที"

เหลียนเซวียนรู้สึกพอใจมาก เธอหาเชือกหนังเส้นเล็กจากกระเป๋าเป้ แล้วร้อยจี้นั้นและสวมไว้ที่คอ

ด้วยระบบป้องกันนี้ การเพาะปลูกของเธอก็เปิดฉากอย่างเป็นทางการแล้ว

เธอกลับไปที่เดิม เห็นฉีซวี่ โฮ่วกั่ง เฉ้าหลี่หมิงและจางหยางหยางยังคงวางแผนการก่อสร้างที่อยู่อาศัยและโรงเรือนเพาะปลูกกันอยู่ เธอวิ่งไปที่ยานบิน หยิบพลั่วทหารช่าง ดึงกระสอบสองใบและเตรียมไปเก็บของทะเล

"ฉีซวี่ พวกคุณต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน? ฉันจะออกไปแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวกลับมารับพวกคุณ"

ฉีซวี่มองเธอด้วยความหนักใจ 

"ประมาณสองชั่วโมงมั้ง พวกเราต้องเดินสำรวจรอบๆ ป่าอีกหน่อย"

"ได้เลย งั้นฉันจะกลับมาในสองชั่วโมง"

เหลียนเซวียนขับยานบินตรงไปยังชายหาดโขดหิน

เมื่อมาถึงชายหาดโขดหิน สิ่งแรกที่เธอเห็นคือหอยสีดำจำนวนมากบนโขดหิน เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆ เธอพบว่าที่แท้เป็นหอยเป๋าฮื้อเต็มไปหมด หลายตัวใหญ่กว่าฝ่ามือของเธอ