Call me the best chef เรียกผมว่าสุดยอดเชฟ

สนามฝึกซ้อมในวังหลวง

มีหนุ่มสาวจำนวนมากกำลังฝึกกันอยู่ ถึงจะบอกจำนวนมากแต่ก็แค่ 5 คนเท่านั้น

“1000 1001 1002 1003 ฮัดเช้ยยยย” เด็กหนุ่มผมสีแดงจามออกมา

“เป็นอะไรไปมิสุรุกิ” ชายหนุ่มร่างใหญ่อีกคนที่กำลังต่อยกระสอบทรายอยู่หันมาถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกเหมือนใครกำลังพูดถึงอยู่น่ะ” มิสุรุกิพูดออกมาขณะฝึกเหวี่ยงดาบต่อไป

“เพราะนายไม่แข็งแรงเหมือนฉันไง ถึงได้เป็นหวัด เรามาออกกำลังกายกันเถอะ เริ่มด้วยการซิทอัพ 1พัน ครั้งเป็นยังไง” ชายที่ต่อยกระสอบทรายอยู่ จูจู่ ก็เครื่องร้อนขึ้นมา

“ฮึบ ฮีบ ฮีบ” ชายคนนั้นลงไปซิทอัพกับพื้นทันที

“ไม่ได้น่ะโกวโต้เราต้องฝึกตามตารางที่ครูฝึกได้วางไว้ให้เท่านั้น” ชายสวมแว่นเดินออกมาขณะถือกระดาษที่เขียนกำหนดการฝึกซ้อมเอาไว้พร้อมกับปรับแว่นตาขึ้น

“เฮ้ นายจะไม่เข้มงวดเกินไปหน่อยหรอ สึบาซะ พวกเรามาที่โลกนี้ได้2อาทิตย์แล้วน่ะมันก็ต้องหาอะไรทำแก้เบื่อมั้งดิ” โกวโต้ที่กำลังซิทอัพอยู่พูดขึ้นมา

“การซิทอัพของนายนั้นเรียกว่าการแก้เบื่ออย่างนั้นหรอ” หญิงสาวสองคนเดินเข้ามาร่วมวงสนทนา

“ชินัทซึ เธอเองก็สนใจจะมาออกกำลังกายกับพวกฉันไหม สึบากิก็ด้วยเธอสนใจรึเปล่าว” โกวโต้เชิญชวนทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม

“หึ จะให้พวกเราเหล่าเลดี้ไปเสียเหงื่อออกกำลังทำไมพวกเราเป็นจอมเวทย์นะไม่สนใจเรื่องออกกำลังหรอก ใช้ไหมสึบากิ” ชินัทซึในชุดจอมเวทย์สีแดงพูดขึ้นมา

“อืม จ๊ะ” สึบากิในชุดจอมเวทย์สีเขียวพยักหน้าเห็นด้วยกับเพื่อนของเธอ

“ถ้าร่างกายไม่แข็งแรงแล้วพวกเธอจะออกไปสู้กับมอสเตอร์ไหวได้ยังไง” โกวโต้ยังคงแย้งขึ้นมา ขณะลุกขึ้นมาเบ่งกล้ามเนื้ออันมหึมาใส่พวกเธอ

“สึบากิ เธอฝึกซ้อมตามตารางของจอมเวทย์เสร็จแล้วงั้นหรอ” สึบาซะชายที่สวมแว่นพูดออกมาขณะที่ดันแว่น

“ค่ะ พี่พวกเราฝึกเสร็จแล้ว” สึบากิตอบรับคำถามจากพี่ของเธอ

“ดีแล้ว เธอกลับไปพักผ่อนเลยก็ได้อีกเดียวพวกเราก็ฝึกเสร็จแล้วจะตามกลับไป” ชายสวมแว่นพูดออกมา

“เฮ้ เจ้าสี่ตาฉันเองก็ยืนอยู่ข้างๆสึบากิน่ะ ทำไมถึงเป็นห่วงแค่สึบากิคนเดียวห่ะ” ชินัทซึตะโกนออกมาขณะทำมือเท้าซะเอว

“หึ” สึบาซะไม่ตอบเธอ เขาขยับแว่นตาของเขาขณะเค้นเสียงออกมาจากลำคอ

“นี่นายจะเย็นชากับแฟนของตัวเองมากไปหน่อยไหมห่ะ” ชินัทสึกระโกนออกมาขณะกระโดดดร๊อปคิกใส่สึบาซะ

“ปัง” สึบาซะกระเด็นไปกว่า2เมตร

“แว่นๆ แว่นฉันอยู่ไหน” สึบาซะพูดขณะคลำพื้นหาแว่นตา

“หึ ถ้าอยากได้แว่นคืนละก็ขอโทษฉันแบบดีๆสัก2-3ประโยคเป็นไง” ชินัทซึหยิบแว่นขึ้นมาสวมขณะนั่งลงบนหลังของสึบาซะ

“ลงไปน่ะ ยัยคนเถื่อน” สึบาซะที่สุขุม นุ่มลึก ได้ตะโกนอออกมาเหมือนเป็นคนละคน

“นายว่าไรน่ะ” ชินัทสึทุบไปที่สึบาซะด้วยไม้เท้าเวทย์มนต์

“โป๊กกก”

“โป๊กกก”

“คู่นั้นดุเดือดกันจริงๆ” โกโต้มองไปที่ทั้งสองคนที่กำลังทะเลาะกัน ขณะพูดออกมา

“ฮ่าาา” มิสุรุกิ หลังจากฝึกดาบเสร็จเขาก็นั่งลงเพื่อพักผ่อน

“นี้จ๊ะ” สึบากิหยิบผ้าขนหนูส่งให้เขา

“อืม ขอบคุณ” มิสุรุกิรับผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อ

“ทำไมฉันรู้สึกเหมือนโดนทิ้งเลยแหะ” โกโต้ที่หันไปมองทั้งสองคู่พูดออกมาขณะยิ้มเจื่อนๆ

อีกด้านหนึ่ง

ปราสาทสีดำทมิฬรอบๆมีเหล่าปีศาจจำนวนมากคอยปกป้องปราสาทอยู่

ในห้องโถงขนาดใหญ่ที่แสนจะมืดมนมีเพียงแสงไฟจากเทียนเท่านั้นที่ยังคงสว่างอยู่ บรรยากาศในห้องดูอึดอัดเป็นอย่างมาก

“ข้าคิดว่าพวกเจ้ายอมจำนนให้แก่ข้าเสียดีกว่า ไม่งั้นพวกเจ้าจะต้องเสียใจที่คิดมาต่อกรกับข้า” ปีศาจชราพูดออกมาขณะปล่อยแรงกดดันอันน่าหวาดกลัวออกมา

“ไม่มีทาง ถึงพวกเราชะแพ้แต่พวกเราก็จะสู้ให้ถึงที่สุด” ชายหนุ่มผมดำพูดออกมาเขาไม่ได้หวาดกลัวต่อแรงกดดันแม้แต่น้อย

“อืม” ชายหนุ่มผมฟ้าอีกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

“หืม อย่ามามัวพิรี้พิไรรีบเข้ามาสู้กันได้แล้ว” หญิงสาวผมสีชมพูพูดออกมาด้วยความโมโห

“ใช้แล้วพวกเราไม่คิดยอมจำนนต่อเจ้าแน่นอน” หญิงสาวอีกคนก็พูดออกมาด้วยความมั่นใจ

“แน่ใจอย่างนั้นหรือก็ดี ข้าจะทำให้พวกเจ้าพ่ายแพ้อย่างสิ้นหวัง ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ชายชราหัวเราะออกมาอย่างหน้าหวาดกลัว

“เดี่ยวก่อน” เสียงหญิงสาวอีกคนพูดขึ้นขณะที่ชายชรากำลังจะลงมือ

“หึหึหึ พวกเจ้าจะมาอ้อนวอนขอชีวิตกับข้ามันก็สายไปซะแล้ว” ชายชราพูดออกมา ขณะโยนลูกเหล็กเล็กๆสี่เหลี่ยมลงบนพื้น

“ไม่น่ะ อย่าน่ะ” หญิงสาวทั้งสามร้อนใจเป็นอย่างมาก ขณะที่อีกสองชายหนุ่มก็เริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นมาบนหน้าผากพวกเขา

“ปั่ก ปั่ก ปั่ก” ลูกเหล็กสี่เหลี่ยมขนาดเล็กหมุนไปมา

ทันใดนั้นเอง

“6 มันออก6ข้าชนะแล้ว ข้ายึดบ้านทั้ง4มุมบนกระดานแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า พวกเจ้าทั้ง5แพ้ข้าแล้วตามสัญญาพวกเจ้าต้องฝึกตามตารางที่ข้ากำหนดเอาไว้ให้” ชายชราโห่ร้องออกมาอย่างดีใจขณะทำหน้าตาล้อเลียนเด็กๆททั้ง5

“ชิ ตาแก่นี้ดวงดีเกินไปแล้ว” ชายหนุ่มผมดำรู้สึกไม่สบอารมณ์

“โทยะ ตาแก่นี้โกงเราหรือเปล่า” ชายหนุ่มผมฟ้าพูดถามชายหนุ่มผมดำ

“อย่ามาตลกน่า ปีศาจอย่างพวกเราไม่ชอบโกหกเรื่องสัญญาอยู่แล้ว พวกเราเล่นอย่างยุติธรรมเสมอ” ชายชราปีศาจลุกขึ้นพูดอย่างยืดอก

“นี้ปู่ชนะเกมเศรษฐีเราแค่เกมเดียวอย่าคิดได้ใจเชียวน่ะ” หญิงสาวผมชมพูกอดอกและพูดขึ้นมา

“ชนะก็คือชนะ” ปีศาจชรายืดอกพูดออกมาอย่างภูมิใจ

“โคโมเอะ พอเถอะน่า” หญิงสาวอีกสองคนห้ามปรามหญิงสาวผมชมพู

“นี้เรามาต่อกันอีกสักเกมเป็นไงรอบนี้สองคะแนนไปเลย มิกะกับเซนะก็ต้องมาเล่นด้วยกันด้วย” โคโมเอะพูดขึ้นขณะมองเพื่อนสาวทั้งสอง

“ใช้แล้ว ฉันเห็นด้วย” ชายหนุ่มผมฟ้านามว่าอากิโตะเห็นด้วย

“หึหึหึ เด็กน้อยทั้ง5อย่างพวกเจ้า จะมาชนะเราจอมมารรุ่นก่อนได้ยังไง โฮะโฮะโฮะ” ปีศาจชราหัวเราะอย่างดูถูก ขณะยิ้มกวนประสาทใส่พวกเด็กๆ

“ปึ๊ด” ชายหญิงทั้ง5คนรู้สึกอยากอัดตาแก่คนนี้ขึ้นมาจริงๆ

ที่มุมห้องทั้งซ้ายและขวาเหล่าปีศาจพ่อบ้านที่ยืนรอคอยคำสั่งอยู่ถึงกับถอนหายใจ

“เฮ้อ ท่านจอมมารรุ่นก่อน กับเหล่าจอมมารที่ถูกอัญเชิญมาทำไมทำตัวไม่เหมือนจอมมารคนอื่นๆกันเลยน่ะ แบบนี้อนาคตของพวกเราจะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย” หัวหน้าพ่อบ้านปีศาจที่หล่อเหลาพูดออกมาขณะที่มองไปยังโต๊ะที่วางกระดานเกม