เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

บทที่ 40
“พี่หลุยส์จะสั่งให้หยุดทำไม หนูกำลังจับโจรอยู่นะ” เธอให้ไปหาพี่ชายเธอหลังจากได้ยินเสียง
“โจร??” พี่หลุยส์สงสัย
“ใช่โจร หนูกับลังจับอยู่นี่ไง” เธอชี้มาที่ผม
“โจรบ้า โจรบออะไรของน้องไวโอเลต” พี่หลุยส์ถึงกับกุมขมับ
“หึ้ย !! ถ้าไม่ใช่โจรแล้วนายคนนี้มาทำอะไรหน้าบ้านเรา” ไวโอเลตกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด
“เอาเป็นว่าเราเข้าไปคุยกันข้างในเถอะนี่ก็ค่ำแล้วได้เวลาอาหารแล้ว” พี่หลุยส์บอก
“พี่ขอโทษด้วยนะคลาวด์ นี่ไวโอเลต น้องสาวพี่เอง แล้วบาดเจ็บตรงไหนมั้ย” พี่หลุยส์หันมาขอโทษผม
“อ๋อ ไม่เป็นไรครับ ผมไม่โดนโจมตีเลยสักนิด” ผมบอกพี่หลุยส์
“นี่แกจะบอกว่าฉันฝีมือห่วยงั้นหรอ” ไวโอเลตหันมาโวยวายใส่ผม
“นี่ยัยบ้า ผมยังไม่ได้ว่าเธอสักคำอย่าคิดเองเออเองได้มั้ย” ผมหันไปพูดกับยัยนั่น
“แกพูดว่ายัยบ้าอีกแล้วนะ แกตาย !!” ยัยไวโอเลตยกมือกำลังจะฟาดแส้อีกครั้ง
“โอ้ย !! พอได้แล้ว” พี่หลุยส์เข้ามาจับข้อมือไวโอเลตเอาไว้
“คลาวด์เข้าไปรอที่ห้องอาหารก่อนเลยนะ พี่ขอจัดการทางนี้แปป” ผมพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าบ้านพี่หลุยส์ไป ก่อนจากผมยังหันมายักคิ้วเยาะเย้ยใส่ยัยไวโอเลต ยัยนั่นทำหน้าตาหงุดหงิดน่าดูหลังจากเห็นผมเยาะเย้ย
ภายในห้องอาหาร
ผมเดินเข้ามาเห็นลุงรอยด์นั่งรออยู่แล้ว
“กลับมาแล้วหรอ เหนื่อยหน่อยนะ ไม่ได้คลาวด์เมืองลุงคงแย่” ลุงรอยด์เอ่ยขอบคุณ
“ไม่เป็นไรครับ” ผมพยักหน้าก่อนจะนั่งลง
“แต่เก่งสมกับเป็นลูกของนาเดียร์จริงๆเลยนะ ท่าทางนาเดียร์จะสอนมาอย่างดี” ลุงรอยด์หันมาบอกผม
“แฮะๆ ก็นิดหน่อยครับ” ผมยิ้มแห้งๆ ผมนั่งรอไม่นานพี่หลุยส์กับยัยไวโอเลตก็เดินเข้ามา
“อ้าวกลับมาแล้วหรอหลุยส์ ไวโอเลต นั่งสิจะได้ทานข้าวกัน” ลุงรอยด์ทักทั้งคู่
“กลับมาแล้วครับ/กลับมาแล้วค่ะ” จากนั้นทั้งคู่ก็นั่งลงตรงข้ามกับผม โดยมีลุยรอยด์นั่งหัวโต๊ะ
“เป็นอะไรไปไวโอเลต ทำไมทำหน้าแบบนั้น” ลุงรอยด์ทักลูกสาวหลังเห็นนั่งหน้าบึ้งเหมือนไปโกรธใครมา
“โดนหมามันกัดค่ะพ่อ” ไวโอเลตตอบพลางจ้องหน้าผม
“นี่พี่บอกว่าไง ยังไม่เชื่ออีกหรอ” พี่หลุยส์ดุน้องสาว
“เกิดอะไรขึ้นกัน” ลุงรอยด์ถามพี่หลุยส์
“แหะๆ คือแบบนี้ครับพ่อ มันเริ่มจาก.....” พี่หลุยส์เล่าให้ฟังเรื่องที่น้องสาวมาบังเอิญเจอผมที่หน้าบ้านและเข้าใจผิดว่าเป็นโจรเลยโจมตีผม
“อ้อเข้าใจแล้ว ฮ่าๆๆๆ ไอ้โรคชอบคิดเองเออเองกับไม่ฟังคนอื่นพูดนี่แก้ไม่หายจริงๆ ลุงขอโทษด้วยนะคลาวด์” ลุงรอยด์หันมาบอกผม
“เอ้าลูกก็ขอโทษด้วย ลูกเป็นคนผิดนะไวโอเลต” ลุงรอยด์บอกลูกสาว เธอทำสีหน้าไม่เต็มใจมากๆ
“ขอโทษ” เธอกล่าวเสียงเบาลุงรอยด์ได้แต่ยิ้มๆ ส่วนผมน่ะหรอพยักหน้าก่อนจะพูดแกล้งยัยนี่ซักหน่อย
“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ถือสาเด็ก” ผมพูดออกมาก่อนจะยิ้มให้เธอ
ครืด !! เธอลุกขึ้นยืนก่อนจะพูดใส่ผม
“แกว่าใครเด็กนะ อยากตายใช่มั้ย” เธอโวยวายใส่ผม
“พอได้แล้วไวโอเลต เฮ้อ !!” พี่หลุยส์ห้ามน้องสาว ก่อนเธอจะนั่งลงและสะบัดหน้าหนีผมที่จ้องอยู่
“เอาล่ะๆทานข้าวกันเถอะ” จากนั้นลุงรอยด์ก็ให้คนยกกับข้าวออกมาให้พวกเราทานกัน อาหารก็ไม่ได้หรูหราอะไรมากมาย เพราะลุงบอกช่วงนี้เมืองกำลังลำบากทุกคนต้องช่วยกันประหยัดหน่อย ถึงจะเป็นเจ้าเมืองก็ต้องทำให้เป็นตัวอย่างแก่ชาวบ้าน ไม่นานพวกเราก็ทานเสร็จลุงรอยด์ก็เอ่ยออกมา
“ไวโอเลต วันนี้พ่อได้รับรายงานว่าลูกหนีออกไปล่าสัตว์กับพวกทหารข้างนอกใช่มั้ย พ่อจำได้ว่าไม่เคยอนุญาตให้ลูกออกไปนะรู้มั้ยมันอันตราย” ลุงรอยด์ถามลูกสาวตัวเอง
“หนูขอโทษค่ะพ่อที่แอบออกไป แต่หนูก็อยากช่วยอะไรพวกพ่อบ้าง ขนาดท่านพี่ยังช่วยงานท่านพ่อได้เลย หนูไม่ใช่เด็กแล้วนะ อ้อ ตอนกลับมาหนูได้ยินพวกทหารคุยกันด้วยว่าท่านพี่ไปหาเสบียงอาหารมาได้เกือบ 20 คันรถ” ไวโอเลตขอโทษลุงรอยด์ก่อนจะถามถึงเรื่องที่ได้ยินมา
“เฮ้อ พ่อจะทำยังไงกับลูกดีเนี่ย” ลุงรอยด์ถอนหายใจกับลูกสาวจอมดื้อ
“คิก!! คิก!! ไม่ต้องทำยังไงหรอกค่ะพ่อ หนูดูแลตัวเองได้ แถมวันนี้ที่หนูออกไปล่าสัตว์กับพวกทหารหนูล่ามันมาได้ตั้งเยอะ” ไวโอเลตยิ้มดีใจกับผลงานตัวเอง
“แล้วพี่ทำยังไงค่ะได้เสบียงมาตั้งเยอะ” ไวโอเลตหันไปถามพี่ชายเธอ
“เหอะๆ พี่ไม่ได้ทำอะไรเลย ต้องขอบคุณคลาวด์โน่น” พี่หลุยส์ชี้มาทางผม
“นายนี่อ่ะนะพี่” เธอชี้หน้าผม
“นี่ๆคุณไวโอเลตครับ การชี้หน้าคนอื่นมันเสียมารยาทนะ” ผมบอกยัยไวโอเลต
“จะชี้แล้วทำไมก็แค่โจรกระจอก” เธอยังไม่เลิกว่าผมเป็นโจรอีก
“ถ้าผมเป็นโจรกระจอกแล้วเธอล่ะ สงสัยเป็นคุณหนูโคตรกระจอกโจมตีผมไม่โดนสักนิด” ผมตอกเธอกลับ
“หนอยเมื่อกี้ฉันยังไม่ได้เอาจริงหรอกน่า มาสู้กันอีกสักรอบมั้ยล่ะ” เธอทำท่าจะลุกขึ้น แต่โดนพี่หลุยส์ดึงเอาไว้ ก่อนพี่หลุยส์และลุงรอยด์จะถอนหายใจไม่รู้
“เฮ้อ พวกเธอไปโกรธมาแต่ชาติไหนเนี่ย” พี่หลุยส์พูดขึ้นลอยๆ
เชอะ !! ยัยไวโอเลตสะบัดหน้าหนีผมก่อนหันไปถามพี่หลุยส์
“สรุปพี่ยังไม่เล่าให้หนูฟังเลย เรื่องเสบียง” ไวโอเลตถามหลุยส์ซ้ำ
“อ๋อตอนพี่อยู่ที่เมืองหลวงไปบังเอิญเจอคลาวด์เข้าน่ะ เสบียง 15 คันรถเป็นของคลาวด์ที่เอามาช่วยเมืองเรา ส่วนของพี่มีแค่ 2 คันรถเอง แถมเป็นยารักษาโรคไปซะ 1 คันรถด้วย” พี่หลุยส์บอก
“ใช่คลาวด์เป็นคนนำเสบียงมามอบให้เมืองเราเองลูก” ลุงรอยด์ช่วยพูดให้อีกแรง
“นายนี่อะนะ” เธอทำหน้าไม่เชื่อ
“ไปปล้นเค้ามาสิไม่ว่า” เธอพึมพำถึงผมจะได้ยินแต่ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไร
พวกเราคุยกันอยู่นาน ลุงรอยด์ถามผมว่าพรุ่งนี้มีแผนจะทำอะไร
“ที่ลุงรอยด์บอกว่าออกไปล่าสัตว์ มันเป็นยังไงครับผมค่อนข้างสนใจ” ผมถามลุงรอยด์
“อ๋อ ก็ลุงแบ่งทหารส่วนหนึ่งออกไปล่าสัตว์ใหญ่นำมาเป็นอาหาร ส่วนตัวเล็กๆ ลุงก็เอามาเลี้ยงไว้ที่ฟาร์มชั่วคราวก่อน เมื่อเมืองซ่อมแซมเสร็จแล้วลุงจะได้ฟื้นฟูฟาร์มของเมืองลุงขึ้นมาใหม่” ลุงรอยด์บอก ผมพยักหน้าเข้าใจ
“สนใจหรอพรุ่งนี้จะลองไปดูมั้ยล่ะลุงได้แจ้งพวกทหารไว้ให้” ลุงรอยด์บอกผม
“ก็น่าสนใจดีครับผมอยากลองออกไปล่าสัตว์บ้าง ตอนอยู่ที่เมืองผม ก็แค่ล่าพวกสัตว์ตัวเล็กๆ แถมเมืองผมส่วนมากจะทานพวกปลาทะเลกันทั้งนั้น เลยไม่ค่อยได้มีโอกาส ล่าสัตว์ป่าเท่าไร” ผมบอกลุงรอยด์
“งั้นพรุ่งนี้ไวโอเลตลูกพาคลาวด์ไปล่าสัตว์กับพวกทหารด้วยแล้วกัน” ลุงรอยด์หันมาบอกลูกสาว
“ทำไมพ่อต้องให้หนูพาไปด้วย ไม่ไม่พาไปหรอก” ไวโอเลตบอกกับพ่อตัวเอง
“วันนี้ที่ลูกแอบออกไปพ่อยังไม่ได้ทำโทษเลย ถ้าลูกไม่ทำตามที่พ่อบอก พรุ่งนี้พ่อจะทำโทษโดยการไม่ให้ลูกออกจากบ้านนะ” ลุงรอยด์หันมาขู่แทน
“เชอะ !! ก็ได้แต่อย่ามาเป็นตัวถ่วงแล้วกัน” เธอหันมาแขวะผม
“ผมสัญญาว่าจะไม่เป็นตัวถ่วงแน่นอนครับคุณหนูไวโอเลต” ผมตอบประชดเธอ
ไวโอเลตถลึงตาใส่ผมใหญ่ ฮ่าๆตลกชะมัดยาด ยัยนี่อย่างกับพวกทอมบอยสมัยโลกเก่าผม
จากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน ดูเหมือนพวกพี่ดันเต้ กับทหารที่มากับผมจะไปนอนกันที่ค่ายทหารนะ เห็นลุงรอยด์บอกว่าแต่ละคนแยกกันไปทำงานภายในเมือง พี่ดันเต้ไปช่วยดูแลเรื่องการแจกเสบียง ส่วนคนอื่นๆ ไปช่วยกันซ่อมบ้านเมือง บ้างก็ไปช่วยดูแลคนแก่ และเด็กๆ
ตอนนี้ผมอยู่ในห้องพักที่ลุงรอยด์จัดไว้ให้ ผมค่อยๆนอนหลับตาลงบนเตียงหลังจากผ่านเรื่องวุ่นๆมาทั้งวัน ไม่นานผมก็หลับไป
ตอนเช้า
ผมตื่นขึ้นมาตอนเช้าผมรีบลุกออกมาจากเตียงและเปิดประตูออกไปเพื่อลงไปห้องน้ำเพราะตอนนี้ผมอยากเข้าห้องน้ำมาก เมื่อผมเดินมาถึงห้องน้ำก็เปิดเข้าไปทันที
แกร๊ก !! ผมเปิดประตูเข้าไปก่อนจะมองตาค้าง
“กรี๊ด !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ไวโอเลตกรี๊ดลั่นห้องน้ำก่อนจะตบหน้าผม
เผียะ !! ผมเซถอยมาเล็กน้อยก่อนไวโอเลตจะปิดประตู
ปัง !! ผมอึ้งอยู่พักนึงก่อนจะรู้สึกตัว เหอะๆยัยนั่นเข้าห้องน้ำไม่ล็อกประตูฟระ
แอ๊ด !! เสียงค่อยๆเปิดประตูยัยไวโอเลตจ้องหน้าผมเขม็ง
“ไอโจรลามก” เธอด่าผม
“เหอะๆ ก่อนจะมาว่าผมลามก เธอมากกว่ามั้งที่คิดจะล่อลวงผม เด็กผู้หญิงอะไรเข้าห้องน้ำไม่ล็อกประตู” ผมสวนกลับไป
ตุบ !! เธอกระทืบลงบนเท้าผมก่อนจะเดินออกไป
“โอ๊ยยัยบ้า เจ็บนะ” ผมตะโกนไล่หลังเธอไปก่อนจะรีบไปเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว
ไวโอเลต วิลล์
สวัสดีค่ะ ข้าชื่อไวโอเลต วิลล์ เป็นลูกสาวเจ้าเมืองกรีนวิลล์ ข้ามีพี่ชายหนึ่งคน ตอนนี้เมืองข้าพึ่งผ่านพ้นภัยพิบัติมาหมาดๆ ส่วนพี่ชายตอนนี้ไปเมืองหลวงเพื่อส่งภาษีและหาเสบียงมาเพิ่มให้กับเมืองเรา
เมืองกรีนวิลล์ของเราเป็นเมืองที่ทำเกี่ยวกับฟาร์มเลี้ยงสัตว์ เมืองเราถือเป็นเมืองอันดับต้นๆในอาณาจักรที่มีฟาร์มเลี้ยงสัตว์ที่ใหญ่ที่สุด แต่เพราะภัยพิบัติ ทำให้เกิดแผ่นดินแยก จนฟาร์มเสียหายไปมากกว่า 80% สัตว์ที่เลี้ยงไว้ก็ตายเกือบหมด ที่เหลือรอดก็ต้องเอามาเป็นอาหารสำรองของชาวเมือง
วันนี้จะเป็นวันที่พี่ชายข้ากลับมาจากเมืองหลวง ข้าเองก็อยากช่วยเหลือเมืองเหมือนพ่อและพี่ดูบ้างจึงแอบออกไปล่าสัตว์กับพวกทหาร โดยการแอบตามไป จะได้ไม่โดนส่งกลับเมือง
พวกทหารเดินเข้าไปในป่าลึกที่อยู่ใกล้ๆเมืองข้าแอบตามไปได้ไม่นานพวกทหารก็จับได้ว่ามีคนตามมา แต่พวกทหารจะไปส่งข้าที่เมืองตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วเพราะมันเสียเวลาเดินทาง
ข้ากลับออกมาจากการล่าสัตว์ในป่าตอนเย็น วันนี้ข้าทำผลงานได้ดีมากเพราะสัตว์ต่างๆ โดนข้าจัดการหมด ส่วนพวกตัวเล็กๆ ก็จับกลับไปเพื่อเอาไปเลี้ยงต่อเมื่อฟื้นฟูฟาร์มเสร็จแล้ว
ระหว่างทางเข้าเมืองข้าได้ยินคนคุยกันว่า พี่ข้ากลับมาแล้วแถมยังเอาเสบียงกลับมาเกือบ 20 คันรถ พี่ข้าเก่งจริงๆเลย เมื่อข้าเดินทางกลับมาถึงบ้าน ข้าเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาบ้านๆ กำลังจะเดินเข้าบ้านข้า
มันต้องเป็นขโมยแน่ๆ ข้าหยิบแส้ที่ใช้เป็นอาวุธประจำตัวออกมาก่อนส่งเสียงออกไป
“นายเป็นใคร ขโมยงั้นหรอ หนอยแน่ เวลาแบบนี้ยังริอาจมาขโมยของบ้านข้า หาเรื่องตายแล้วมั้ยล่ะ” ใช่แล้วขโมยแน่ๆ ดูเหมือนนายคนนี้จะพยายามพูดอะไรสักอย่างแต่ข้าไม่ฟังหรอกข้าฟาดแส้ใส่ไม่ยั้ง แต่ดูเหมือนจะมีฝีมือเหมือนกัน มันหลบได้หมดเลย
จากนั้นพี่ชายข้าก็มาห้ามข้า และบอกว่านายคนนี้เป็นแขกของพี่ชายและพ่อ และรู้ว่าชื่อคลาวด์ หลังจากทานอาหารเสร็จท่านพ่อบังคับให้ข้าพาคลาวด์ไปล่าสัตว์วันพรุ่งนี้ด้วย ถึงข้าจะไม่อยากพาไปแต่ก็ช่วยไม่ได้ ขอแค่อย่ามาเป็นตัวถ่วงก็พอ
หลังจากนั้นข้าก็ขึ้นไปพักผ่อน เช้าวันถัดมาข้าลงมาเข้าห้องน้ำ แต่จู่ๆ ประตูก็เปิดออก ข้าตกใจมาก จนกรี๊ดออกไป และตบหน้าเจ้าโจรนั่นเข้าไปหนึ่งทีก่อนปิดประตูเพราะข้าอายเป็นอย่างมาก ปกติข้าเข้าห้องน้ำที่บ้านข้าไม่เคยล็อกประตูเลย เข้าห้องน้ำบ้านตัวเองจะล็อกทำไมจริงมั้ยล่ะ ก่อนไปข้ากระทืบเท้าใส่เจ้าโจรลามกไปที คอยดูเถอะวันนี้ตอนไปล่าสัตว์ข้าจะเอาคืนเจ้าโจรลามกให้ได้
จบ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 40 โจร???

คล้ายกับเรื่องเด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี ที่คุณอ่าน

เด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 40 โจร???

คล้ายกับเรื่องเด็กวัด สร้างตำนานลุยโลกแฟนตาซี ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้