ณ กระท่อมกลางป่า.….
“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม ” วีระชัย ถามลูกน้องอย่างมีสีหน้าที่กังวล
“ครับนาย”
“ออกไปได้แล้ว” วีระชัยออกปากไล่ให้ลูกน้องออกจากห้องไป
ลูกน้องรับคำอย่างว่าง่ายก่อนจะรีบเดินออกไป
ไอ้ชัยเดินเข้ามาในห้องที่มีหญิงสาวคนหนึ่งนอนหลับอยู่บนเตียง แล้วจ้องมองเธออย่างครุ่นคิด
“ลิลลี่ พี่ไม่อยากทำแบบนี้เลย พี่ขอโทษนะ” ไอ้ชัยกล่าวอย่างแ่เบา กับร่างที่ไร้สติของลิลลี่ แล้วลูบหัวหญิงสาวอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะเดินออกมาจากห้อง มานั่งที่หน้าห้อง จากนั้นเสียงที่คอยตามหลอกหลอนเขาก็ดังก้องอยู่ในหัว
“ไร่ส้มของไอ้สมานมันเป็ของลูก ลูกมีสิทธิ์นะชัย อีนัังลิลลี่มันไม่มีสิทธิ์มันก็แค่ลูกชู้จากเมียเก็บที่ไอ้สมานมันรับไว้ดูแล ลูกต่างหากที่เป็ลูกแท้ๆ ในเมื่อมันไม่รับผิดชอบแม่กับลูก ตอนนี้มันถึงเวลาของเราแล้วที่จะต้องเอาคืนมันอย่างสาสม ลูกจะต้องเอาทุกอย่างที่เป็ของเราคืนมาให้ได้นะ”
วีระชัย แท้จริงแล้วเขาไม่ได้อยากจะได้ไร่ส้ม หรืออยากได้ลิลลี่มาเป็เมียเลยด้วยซ้ำเพราะเขาเติบโตมาในไร่พร้อมกับลิลลี่ั้แ่เด็ก และมองว่าเธอคือน้องสาวมาตลอด แต่ความสัมพันธ์อันดีของทั้งสองมาขาดสะบั้นลง เมื่อแม่เขาขอแบ่งสมบัติจากนายสมานแต่ไม่ได้ตาม้า ทำให้เกิดการทะเลาะกันจนเื่ราวใหญ่โต นายสมานไล่เขากับแม่ออกจากไร่
แม่โกรธแค้นมากจึงไปอยู่ฝั่งพวกสัมปทานที่ดินและคอยให้ชัยมาระรานที่ไร่ของนายสมานบ่อย ๆ ใจจริงแล้วเขาไม่อยากทำแบบนี้เลย แต่ว่าขัดแม่ไม่ได้
บวกกับเมื่อได้ยินสิ่งที่แม่คอยพูดั้แ่ยังเด็กว่าพ่อเลี้ยงสมานคือพ่อแท้ๆของเขา แต่นายชัยกับได้รับความสนใจจากคนที่เขาคิดว่าเป็พ่อ เพียงคำว่า ลูกคนงานในไร่แค่นั้น ความเ็ปเพียงอย่างเดียวที่วีระชัยต้องเจอคือการโดนมองอย่างดูแคลนจากนายสมาน ทำให้เขาต้องดูเป็ผู้ร้ายในสายตาของทุกคนจนถึงทุกวันนี้
“ไอ้ชัย แกมันไม่ใช่ลูกฉัน แม่แกคงพูดให้ความหวังสินะ แค่ฉันรับผิดชอบให้ก็ถือว่าใจดีมากแล้ว อยากรู้ไหมว่าพ่อแท้ๆ แกเป็ใคร ไปถามแม่แกดูสิ หึๆ”
เสียงและคำพูดแทงใจของนายสมานลอยแว่วมาตามลม แต่อย่างไรก็ตามนายสมานก็ยังให้เงินส่งเสียเลี้ยงดู ให้เงินเล่าเรียนหนังสือ ทำให้ชัยเองก็ยังคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรดีกับสถานการณ์นี้ และตอนนี้เขาได้จับลิลลี่มาแล้ว เพื่อกดดันให้นายสมานยกไร่ให้แก่เขากับแม่
วีระชัยได้แต่นั่งน้อยใจกับตัวเองว่าทำไมเขาต้องมีชีวิตั้แ่เล็กจนโต เป็แบบนี้ด้วย
เพียง้าความรักความอบอุ่นจากพ่อแม่นั้นทำไมมันยากเย็นเหลือเกิน หากเขาทำไม่ถูกใจหรือขัดคำสั่งแม่ เขาก็จะถูกมองด้วยสายตาที่เ็า ซึ่งเขาทนไม่ได้ที่แม่จะมองเขาด้วยสายตาแบบนั้น จึงยอมทำตามคำสั่งแม่มาโดยตลอด อย่างเื่การจับตัวลิลลี่มาก็เช่นกัน
นายชัยรู้สึกว่าโลกใบนี้ไม่ยุติธรรมกับเขาเลย ชีวิตในวัยเด็กไม่มีความสดใส และมืดมน เนื่องจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายมัวแต่ยื้อแย่งผลประโยชน์ เอาชนะกันไปมา มองเขาเป็แค่สิ่งของที่จะจับยัดอะไรใส่สมอง และให้ทำตามคำสั่งเสมอ ทำให้เขาต้องเป็คนที่ดูร้ายในสายตาของใครหลายๆ คน แม้แต่เหล่าลูกสมุนของเขาเองก็ยังเป็พวกของแม่ที่จ้างมาเพื่อจับตาดูเขา ทำให้ชัยต้องเล่นบทบาทตัวร้ายอยู่เสมอ
“เมื่อไหร่ เราจะมีความสุขจริงๆ เสียที เหนื่อยเหลือเกิน ” วีระชัยพร่ำพรรณนาอยู่กับตนเอง น้ำตาไหลซึมออกมาจากหางตาเล็กน้อย ก่อนจะยกเหล้ากระดกเข้าปากอย่างรู้สึกตึงเครียด
“ใครอยู่ข้างนอกน่ะ เปิดประตูนะ จับฉันมาทำไม เปิดเดี๋ยวนี้” เสียงแปร๋นๆ ของลิลลี่ดังลอดออกมาจากประตู
ชัยขมวดคิ้ว ทำสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม
เขาเดินมาเปิดประตู
ลิลลี่ที่กำลังจะร้องโวยวายต่อถึงกับหยุดชะงัก
“พี่ชัย” ลิลลี่เอ่ยชื่อชัยออกมาอย่างแ่เบา
“ใช่พี่เอง ลี่กลัวพี่เหรอ” ชัยเห็นแววตาตระหนกของลิิลลี่ ก็ได้แต่ปวดหัวใจ นี่เขาทำให้น้องกลัวตัวเองขนาดนี้เลยหรือ
“เปล่า ลี่แค่….” ลิลลี่เห็นสีหน้าที่หดหู่ของชัยแล้วเธอก็รู้สึกแปลกๆ ทำไมเขาดูไม่มีท่าทีคุกคามเธอกับพ่อเหมือนกับตอนที่ไปไร่ มองชัยตอนนี้มีแต่ความรู้สึกว่า เขาเป็พี่ชายของเธอคนที่คอยดูแลเธอั้แ่ยังเด็ก เป็เพื่อนวิ่งเล่นกันในไร่เสมอ ภาพในวัยเด็กยังแจ่มชัด วีระชัยนั้นเป็คนดี ในสายตาของลิลลี่ เธอจะเชื่อใจพี่ชายเธออีกครั้งได้ไหม ลิลลี่ยังคงมีความหวั่นเล็กน้อย แต่ก็ต้องข่มใจสู้
“ลี่ แค่กลัวว่าเป็คนอื่นที่ไม่ใช่พี่.. แต่อย่างน้อยพี่ชัยก็คงไม่ทำอะไรลี่ใช่ไหม" ลิลลี่พูดเสียงสั่นเครืิอออกไปเหมือนการโยนหินถามทาง เพราะั้แ่ชัยโดนพ่อไล่ออกจากไร่ เขาก็เปลี่ยนไปมากเหลือเกิน
“พี่ ไม่มีวันทำร้ายลี่ น้องเป็น้องสาวของพี่นะ” ชัยพูดพร้อมกับมองตาลิลลี่อย่างให้เธอเชื่อใจเขา
“แล้วพี่จับตัวลี่มาทำไม ลี่ไม่เข้าใจ”
“อย่าคาดคั้นอะไรจากพี่เลย พี่แค่ทำตามคำสั่งแม่เท่านั้น พี่ไม่ได้อยากทำแบบนี้เลย ลี่เข้าใจพี่ใช่ไหม” ชัยพูดออกมาพร้อมกับเริ่มร้องไห้ เขามีอาการมึนเมาเล็กน้อย
“ทำไมแม่ชอบบังคับพี่ให้ทำอะไรแบบนี้ เราต้องมาทำร้ายกันเอง เพื่อแค่เื่เงิน และผลประโยชน์อย่างเดียว พี่แค่อยากได้ความรักจากพ่อกับแม่แค่นั้นเอง โลกไม่ยุติธรรมกับพี่เลย ให้พี่เกิดมาทำไม ชีวิตโครตบัดซบ ไปที่ไหนก็มีแต่คนเกลียด มองว่าพี่จะไปก่อเื่ตลอดเวลา”ชัยร้องไห้ออกมาราวกับเด็กน้อย เขาไม่เคยมีเซฟโซนเป็ของตนเอง รู้สึกได้ว่าแม้แต่การหายใจเข้า ออกก็ยังทำได้ยากเย็น
ชัยทรุดตัวลงกับพื้น
ลิลลี่จึงเข้าไปกอดปลอบใจชัย
“ลี่จะเป็กำลังใจให้พี่ชัยเอง จำได้ไหมพี่เคยสอนลี่ไว้ว่า เวลาที่ลี่เอาแต่ใจ และบ่นว่าโลกไม่ยุติธรรมกับตนเอง พี่ก็จะบอกว่า โลกมันก็อยู่ของมันทำหน้าที่ของมันอย่างที่ควรจะเป็ มีทั้งกลางวัน กลางคืน มีทั้งฝน ร้อน หนาว และพายุ หมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไป ไม่มีอะไรอยู่ในชีวิตของเราได้นาน ปัญหาก็เช่นกัน เราสร้างมันขึ้นมา คนอื่นสร้างมันขึ้นมา ถึงแม้บางครั้งมันจะไม่ผ่านเราไป ทำให้เราต้องทนทุกข์อยู่กับมันนานๆ แต่อยากน้อยมันก็ทำให้เราได้รู้ว่าเราจะรับมือกับมันยังไง ปัญหามันเป็ครูชั้นดี ประสบการณ์ที่หาซื้อที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว เราต้องเผชิญหน้า และอยู่กับมันให้ได้ พี่เข้าใจมั้ย”
“พี่รู้ไหม ั้แ่พ่อป่วยเรื้อรังรักษาตัวยังไงก็ไม่หาย พ่อเริ่มคิดได้ว่า พี่ก็เป็ลูกของแก รู้สึกผิดที่เคยพูดจาทำร้ายจิตใจพี่มาตลอด แกอยากให้พี่กลับไปอยู่ที่ไร่ ช่วยกันพัฒนาให้มันเจริญก้าวหน้าไปอีก แต่ติดที่ว่าป้านิดแกจะยอมหรือเปล่านั่นแหละ เพราะแกอยากได้ไร่ไว้คนเดียว” ลิลลี่พยายามพูดเื่ทุกอย่างและโน้มน้าวใจให้ชัยไม่ต้องคิดมากและกลับมาเป็พี่ชายคนเดิมของเธอ
“ลี่รู้ตัวว่าลี่ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อสมาน แต่ลี่คิดว่าพี่ชัยคือพี่ชายของลี่จริงๆนะ ั้แ่พี่ไม่อยู่ที่ไร่ ลี่กดดันมากๆ พอพี่กลับมาพี่ก็เปลี่ยนไป ไม่มีใครที่ลี่จะพึ่งได้เลย” ลิลลี่พูดพร้อมกับร้องไห้ออกมา
ชัยที่ได้ยินเลียงร้องไห้ของน้องสาวก็เริ่มได้สติ เขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อหยุดยั้งสถานการณ์ เพื่อไม่ให้เกิดเื่เลวร้าย และบานปลายไปมากกว่านี้ ….
“ไอ้ชัย ฉันรู้นะว่าแกอยู่ข้างใน ปล่อยตัวลิลลี่มานะ อย่าให้ต้องใช้กำลง” เสียงะโของราเมศดังมาจากหน้าบ้าน
“เฮ้ย ไอ้ตำรวจหน้าอ่อนมันกล้าเข้ามาถึงถิ่นเราเลยว่ะ อยากเป็พระเอกขี่ม้าขาวหรือไงว่ะ ฮ่า ฮ่า” เสียงลูกสมุนของชัยหัวเราะออกมาพร้อมกันดังสนั่น
“พวกเอ็งไปบอกนายของแกว่า ปล่อยตัวผู้หญิงออกมา แล้วฉันจะไม่เอาความแต่ถ้ายังดื้อด้าน ก็รอกำลังเสริมของตำรวจที่กำลังตามมาได้เลย ถึงเวลาติดคุกยาวแน่”
“เฮ้ย มันขู่ฟ่อๆ เลยว่ะ นี่มันงู หรือว่าหมาเห่าว่ะ พวกเรา”
“ข้าว่าหมานะ โบร๋วววว” ลูกสมุนไอ้ชัยทำท่าล้อเลียน
ทำให้ราเมศเริ่มเืขึ้นหน้า จัดการซัดหมัดพิฆาตไปหนึ่งแมตช์
“โอ๊ยย นี่มึงเอาจริงเหรอเนี่ย ไอ้ตำรวจหน้าอ่อน” ลูกสมุนพูดพร้อมกับเอามือกุมหน้าไว้
“ก็ เอ่อสิว่ะ" ราเมศเริ่มยัวะจัด
ปัง!!!!
เสียงปืนดังขึ้นฟ้า ทำให้ทุกคนหยุดชะงักและหันมองไปตามเสียงปืน
วีระชัยนั่นเอง เขายิงเพื่อไม่ให้ทุกคนตีกัน พร้อมกับมีลิลลี่ยืนดูอยู่ข้างหลัง
เธอดีใจมากที่เห็นราเมศตามมาช่วยเธอ
“พวกมึง ปล่อยให้ไอ้ตำรวจนั่นเข้ามา กูจะคุยกับมันเอง” นายชัยออกคำสั่งเสียงเข้ม ลูกน้องทุกคนจึงหลีกทางให้ราเมศเข้าไปหาชัยและลิลลี่
เมื่อสองหนุ่มเผชิญหน้ากัน
“เจอกันอีกแล้วนะคุณตำรวจ………”
4K
