เฟยเทียนตั้งใจสำรวจเป็อย่างมาก เขา้าวิชายุทธ์ที่มีประสิทธิภาพและราคาถูก แต่นั้นเป็ส่วนน้อยและเขาสามารถดูได้แค่ชั้นที่หนึ่งเท่านั้น เนื่องจากคะแนนที่มี
ในที่นี่ไม่ได้มีเพียงแค่เขายังมีศิษย์คนอื่นอยู่ด้วยบางทีเขาเจอเล่มที่อยากจะอ่านและศึกษาดูก็ดันไปอยู่ในมือศิษย์คนอื่นแล้ว!
เฟยเทียนเดินหาและศึกษาข้อดีข้อเสียชั่งน้ำหนักในใจอยู่หลายครั้งหลายครา ก็ยังไม่เจอเล่มที่ถูกใจ จนเขาไปเจอเข้ากับตำราเล่มหนึ่ง
'หมัดอสูรโลหิต'
นี่เป็ชื่อของตำราในมือ เขาเปิดอ่านและสังเกตุุว่าตำรามันดูบางเป็พิเศษ เฟยเทียนเปิดหน้าแรก
หมัดเหล็กโลหิต ถูกคิดค้นขึ้นโดย ปรมาจารย์การต่อสู้ผู้เก่งกาจ หยวนซู เขาถือเป็บุคคลที่ตะลึงโลกที่ครั้งหนึ่งเคยปะทะกับเ้าสำนักบัญชา์รุ่นแรก
และได้คิดค้นตำราวิชานี้ขึ้นมา มันมีทั้งสิ้นเหกกระบวนท่า ซึ่งท่าทั้งหกจะเลียนแบบสัตว์อสูรเก้าอย่างคือ ั พยัคฆ์ กระทิง วานร เต่า อสรพิษ
ทั้งหกกระบวนท่าล้วนแตกแขนงออกเป็รูปแบบของสัตว์อสูรสายพันธุ์ต่างๆ นี่เป็เคล็ดวิชาที่สุดยอดแขนงหนึ่ง!
เฟยเทียนเปิดอ่านหน้าอื่นๆจนหมดและเห็นรอยฉีกออกด้านหลัง
"มีทั้งหมดสี่กระบวนท่า หายไปสอง ัและอสรพิษหายไป เอาอันนี่แหละ!" เฟยเทียนตัดสินใจทันที
ที่เขาเลือกตำราเล่มนี้เพราะว่า หากตนไม่มีอาวุธอย่างน้อยก็ใช้หมัดในการต่อสู้ได้ในยามวิกฤต และวิชาหมัดอสูรโลหิต เป็กระบวนท่าที่แตกต่างกัน ทำให้หากการต่อสู้ยืดยาว คู่ต่อสู้จะจับทางได้ยาก
และอีกอย่างตำราที่ไม่สมบูรณ์มักจะราคาถูก!
เขายิ้มและเดินไปที่โต๊ะหน้าหอคัมภีร์ยุทธ์เขายื่นตำราหมัดอสูรโลหิตให้ผู้าุโ
"เ้าแน่ใจที่จะเอาตำรานี่?" ผู้าุโมองหน้าเขา
"ขอรับ!" ยิ่งเห็นแบบนี้เฟยเทียนยิ่งดีใจ ตำราระดับต่ำที่สามารถทำให้ผู้าุโสุดจะแข็งแกร่งสนใจได้มันจะขนาดไหน?
"ได้ ข้าเตือนเ้าไว้ก่อนว่า เมื่อซื้อแล้วจะไม่สามารถขายคืนได้และอีกอย่างห้ามเผยแพร่ให้ผู้ใด ข้าขอเตือนไว้อีกซักอย่างแล้วกัน ตำราหมัดอสูรโลหิต หลากหลายก็จริงอยู่ แต่วิธีฝึกกลับโหดร้ายมาก เ้าทนไหวจริงนะ?" ผู้าุโเหมือนจะเป็ห่วงเขาจึงเตือน
"ขอบคุณผู้าุโที่เป็ห่วง เส้นทางแห่งวรยุทธ์อะไรที่ได้มาง่ายย่อมจากเราไปง่ายเช่นกัน ยิ่งฝึกยากเท่าไหร่แสดงว่ามันมีคุณค่ามากเท่านั้น!" เขากุมหมัดคารวะ
"ดี! ข้าชอบตำราเล่มนี้เอาแค่ ห้าคะแนนพอ!" ผู้าุโฉีกยิ้มและนำตำราฉบับคัดลอกยื่นให้เฟยเทียน
"ขอบคุณผู้าุโที่เมตตา!" เฟยเทียนรีบคารวะอย่างรวดเร็วและรับตำราพร้อมป้ายประจำตัวมาก่อนจะขอตัวลา
"ต่อไปนี้การสร้างสายสัมพันธ์กับผู้าุโหลายท่านเป็สิ่งที่ควรกระทำ บางทีอาจได้ส่วนลด หรือมีของกำนัลติดไม้ติดมือ!" เฟยเทียนคิดเรื่อยเปื่อยและกลับห้องพัก
บางทีนี้อาจเป็นิสัยที่ติดมาั้แ่เป็เด็กกำพร้า การเอาใจคนเป็เื่ที่พึ่งกระทำ เพื่ออาหาร เพื่อไม่ถูกทุบตี หรือแม้กระทั่ง้าเข้าสังคม
เมื่อมาถึงเฟยเทียนก็ไม่ได้ทำอะไรมากมาย เขาทำทุกอย่างที่เป็กิจวัตรประจำวัน เหมือนทุกๆวัน
การฝึกปราณบำเพ็ญเพียรออกจะน่าเบื่ออยู่บ้างแต่กลับกันหากไม่ฝึกก็จะถูกกดขี่รังแก ตอนนี้เขาก็เบื่อๆอยู่เช่นกัน จึงคิดอยากไปหาพวกเ้าอ้วนเ้าผอม
"ไปยามเย็นแล้วกัน ตอนนี้พวกนั้นคงทำงานกันอยู่" เขาขบคิดและฝึกปราณต่อ
...
ยามเย็นลมโชยมา...
เฟยเทียนออกเดินทางสำหรับการที่ศิษย์สายนอกไปที่อยู่ของศิษย์รับใช้นั้นไม่มีกฏห้าม มีก็แต่ห้ามรังแกเท่านั้น
ทำให้เฟยเทียนผ่านไปได้อย่างง่ายดาย เขายังจำห้องพักหลังเดิมได้ ที่สามคนอาศัยอยู่ด้วยกัน แม้มันจะเป็่สั้นๆแต่เขาก็รู้สึกผูกพันไม่เบา บางทีอาจช่วยพวกนี้ได้ไม่มากก็น้อย
เขาจึงตัดสินใจนำของเหลวสีน้ำเงินที่ผสมกับน้ำผลไม้ เพื่อหลอกพวกมันและเขาใส่ในปริมาณที่ตนเคยใช้ในตอนที่เป็ขั้นเบิกกำลัง เนื่องจากกลัวว่าหากใส่เยอะกว่านี้จะเป็อันตรายและเขาจะช่วยไม่ได้
หากเื่ลามไปถึงหูผู้าุโท่านใด ตอนนั้นเขาคงไม่ปลอดภัยและอาจต้องหนีออกจากสำนักแล้ว
วันนี้เฟยเทียนไม่มีอะไรทำแล้ว เขาจึงเดินอย่างสบายอารมณ์มองดูทิวทัศน์ของูเาลูกนี้ ปกติตนไม่ค่อยได้ดูเพราะทำงานมาตกเย็นก็เหนื่อยมากแล้ว
จึงหลับเป็ตายวันนี้ได้มาดูอย่างจริงจังก็สวยไม่เบา
ก๊อก! ก๊อก!
"ใคร!" เสียงในห้องพักดังขึ้น
เฟยเทียนยิ้มและจะแกล้งซักหน่อย
"ข้าสยงคุน! ไอ้เ้าเฟยเทียนโผล่หัวออกมาซะ!" เขาดัดเสียงแต่ก็ไม่แน่ใจว่าพอได้รึเปล่า
"เ้าอย่าโกหกเลย! สยงคุนต้องอยู่ในหอคุมกฏอีกตั้งสองเดือน!" เสียงข้างในเหมือนจะเริ่มกลัวบ้างแล้ว
"เหอะ! พี่ชายข้าเป็ถึงศิษย์สายนอกอันดับที่สิบเอ็ด จะไม่มีทางลดหย่อนโทษได้เลยหรอ?" เฟยเทียนกุเื่ ความจริงเื่พวกนี้ทำไม่ได้ หากเป็เช่นนั้นจะมีหอคุมกฏไว้เพื่ออะไร?
หากกฏไม่ศักดิ์สิทธิ์ผู้คนก็จะไม่เคารพพอนานไปก็จะเน่าเฟะ!
เฟยเทียนได้ยินเสียงซุบซิบในห้องพักเขาจึงคิดจะเร่งอารมณ์ซักหน่อย
"หากพวกเ้าส่งตัวเฟยเทียนมา ข้าจะละเว้นโทษตายพวกเ้า! อย่าลืมละตายที่นี่หากไม่มีคนเห็นเท่ากับเ้าตายเปล่า" เฟยเทียนเร่ง
..
"เ้าอ้วน! เอายังไงดีเ้านั้นดูเหมือนจะพูดจริงซะด้วย แถมสิ่งที่มันพูดก็มีโอกาสเป็ไปได้อยู่นะ!" เ้าผอมหน้าซีด
"เอางี้มั้ยเราก็อยู่เบิกกำลังขั้นสูงสุดกันแล้ว หลอกให้มันเข้ามาแล้วดักตีดีหรือไม่?" เ้าอ้วนเสนอแผนการ
"เยี่ยม! งั้นเอาตามนี้.." เ้าผอมตอบตกลง
ทั้งสองเงียบไปซักพักก่อนจะะโกลับออกมา
"ได้ข้าจะส่งเขาให้เ้า! แต่เ้าต้องจ่ายข้าห้าหินปราณว่าอย่างไร?" เสียงนี้เป็เ้าอ้วนไม่ผิดแน่!
'ข้ามีราคาแค่ห้าหินปราณหรอ เ้าพวกสมองทึบ!' เฟยเทียนสบถในใจ
"ได้! ข้าให้สิบก้อนเลย!แค่เปิดประตู!" เขาคิดในใจหากเข้าไปได้จะอัดเ้าพวกนี้ซักสองยกก่อนค่อยคุยกัน
"แต่เ้าต้องเข้ามาเองนะข้าจับเขามัดไว้กับเตียง?" เ้าอ้วนพูดอีกครั้ง
'เ้าพวกนี้จะดักตีงั้นหรอ?' เฟยเทียนรู้ว่าตนไม่ได้อยู่แล้ว แสดงว่าเ้าพวกนี้คิดจะลงมือลอยทำร้ายสยงคุน!
ในใจของเฟยเทียนพลันอบอุ่นทันที เ้าพวกนี้ไม่เพียงไม่ขายเขา กลับกันยังปกป้อง หากบอกออกไปว่าเขาเป็ศิษย์สายนอกแล้ว ก็จบ
หรือไปบอกเขาทีู่เาเมฆาแดงเื่นี้ก็จะง่ายขึ้น แต่กลับลงมือเอง ไม่เบาเหมือนกัน!
"ตามนั้น!"
ประตูห้องพักค่อยๆเปิดออก เฟยเทียนรู้อยู่แล้วจึงเดินเข้าไปทันที
"ลงมือ!" จู่ก็มีเสียงะโจากข้างกำแพง เฟยเทียนเห็นท่อนไม้และดาบใหญ่ฟาดลงที่เขา
เขาเบิกตาทันที พวกนี้กะจะเอาตายเลยรึไง?!! เขาใช้ก้าวย่างเมฆาหลบหลีก อ้อมไปข้างหลังซัดฝ่ามือเข้าที่กระหม่อมของทั้งสองคน
"เ้าพวกบ้า! จะเอาตายเลยหรือไง!" เฟยเทียนตะคอก
ทั้งสองล้มหน้าขม่ำลงเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยจึงหันกลับไปดู
"เฟยเทียน!" อ้วนผอมจอมซนคู่นี้ดีใจทันที ลุกพรวดพราด สำรวจร่างของเฟยเทียนอย่างน่าขนลุก
จนเขาต้องตบกระหม่อมพวกมันไปอีกคนละทีจึงหยุด
"พวกเ้าอยู่ระดับไหนกันแล้ว?" เฟยเทียนนั่งลง
"เบิกกำลังขั้นสูงสุด" ทั้งสองพูดขึ้น
"พวกเ้าก็มีพร์ไม่เลวนิ วันนี้ข้ามีของมาให้ด้วย" เฟยเทียนสะบัดมือขวดน้ำส้มสองขวดโผล่ออกมา พร้อมกับอาหารสองสามอย่างที่เตรียมมา
"ว้าว! ดูสิเ้าอ้วนหวัง! นี่เป็อาหารเริศรสเชียวนา ที่นี่ได้กินแต่ซาลาเปา วันนี้มีพี่ใหญ่เทียน โชคดีีแล้ว!" เ้าผอมประจบทันที มันนั่งลงกับพื้นเตรียมตัวลงมือแล้ว
เพี๊ยะ!
"ไอ้บ้านี่! อาหารของพี่ใหญ่เทียน ก็ต้องให้พี่ใหญ่เปิดก่อนสิ!" เ้าอ้วนตีมือเ้าผอมและพูดขึ้น
"ใช่ๆ พี่เทียนเชิญ!" เ้าผอมพยักหน้างึกๆ แต่ปากกลับน้ำลายไหลแล้ว
"พวกเ้านี่นะ กินๆ!" เฟยเทียนกลอกตาและยิ้มขึ้น
ทั้งสามลงมือกันทันที แม้จะบอกว่าอาหารสองสามอย่าง แต่ปริมาณกลับไม่น้อยเลย
เฟยเทียนเก็บน้ำส้มขวดที่ผสมของเหลวสีน้ำเงินไว้ก่อน กลัวพวกนี้กินจนหมดแล้วไม่รู้คุณค่า
จึงนำน้ำส้มธรรมดาออกมาให้กิน
ทั้งสามทั้งกินทั้งคุยสัพเพเหระกันจนดึก เฟยเทียนจึงขอกลับ
"เอานี่ เป็ยาที่ข้าได้มา มันช่วยในการฝึกปราณ บางทีเ้าสิ่งนี้อาจช่วยพวกเ้าทะลวงปราณสู่รวบรวม " เฟยเทียนโยนขวดน้ำส้มสองขวดให้
"น้ำส้มเนี่ยนะ?" เ้าอ้วนมองเขาแปลกๆคิดว่าเ้านี่บ้าหรือเปล่า?
"น้ำส้มบ้าอะไรละ! นั้นเป็แค่สีกลิ่นและรสชาติเฉยๆ สรรพคุณมันเมื่อดื่ม ข้าไม่อยากจะบรรยายหากไม่เชื่อก็เอามา!" เฟยเทียนทำท่าจะเอาคืน
"ไม่ๆ เ้ากลับไปเถอะ!" ทั้งสองเก็บใส่กระเป๋าทันที
...
เมื่อกลับมาถึงห้องเฟยเทียนก็ทำตามปกติและเข้านอน...
..
ขอบคุณที่อ่านครับ อีกตอนจะมา่เย็นนะครับ
825
