บทที่ 2: แผนลวง
เสียงล็อกของประตูดังแกร๊กราวกับเป็สัญญาณเปิดฉากเกมอันตรายที่ฉันไม่มีสิทธิ์ถอยหลังกลับ ฉันยืนนิ่งอยู่กลางห้องสูทสุดหรูของลอร์ดวินสตัน พยายามสะกดจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วและแรงให้แสดงพิรุธออกไปภายนอก กลิ่นอายของความร่ำรวยและอำนาจบารมีอบอวลอยู่ในอากาศหนาแน่น เฟอร์นิเจอร์สั่งทำพิเศษจากอิตาลีบุด้วยกำมะหยี่สีทองอร่ามและเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องชวนให้รู้สึกถึงความปรารถนาอันลึกซึ้ง ทว่าสายตาของฉันกลับแอบกวาดมองข้ามสิ่งเร้าเ่าั้ไปยังโต๊ะทำงานไม้โบราณสีเข้มที่มุมห้อง ตรงนั้นมีแล็ปท็อปดีไซน์ล้ำสมัยสีดำด้านตั้งอยู่และไฟสถานะสีน้ำเงินกะพริบแ่เบา... นั่นคือเป้าหมายแท้จริงของฉัน
“ห้องของคุณ... ช่างงดงามและหรูหราสมฐานะจริงๆ ค่ะคุณวินสตัน ฉันไม่เคยเห็นห้องนอนบนเรือสำราญที่ใหญ่โตขนาดนี้มาก่อนเลย” ฉันแสร้งทำเป็ส่งยิ้มอ่อนหวานยั่วยวน เอื้อนเอ่ยน้ำเสียงพร่าเลือนพลางก้าวเดินอย่างเชื่องช้าลึกเข้าไปในห้อง สะโพกผายที่ทอดแนวโค้งเว้าของฉันโยกย้ายนุ่มนวลดึงดูดสายตามาเฟียเฒ่าไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว
วินสตันถอดสูททักซิโด้ราคาแพงโยนลงบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจ แววตาของเขาเตลิดไปด้วยความกระหายตัณหาอย่างเห็นได้ชัดยามเดินตรงเข้ามาหาฉัน แสงไฟสลัวจากผนังห้องส่องประทับใบหน้าของเขาให้ดูน่ากลัวและทรงอำนาจ เขาเอื้อมมือหนาอุ่นจัดมาโอบรอบเอวคอดกิ่วของฉันจากด้านหลัง ดึงร่างของฉันให้แนบชิดกับแผงอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา ััอุ่นร้อนของฝ่ามือที่กดทับผ่านเนื้อผ้าซาตินสีแดงบางเฉียบทำให้ฉันรู้สึกเสียวแปลบและวูบวาบขึ้นมาในอกอย่างห้ามไม่ได้
“มันจะงดงามยิ่งกว่านี้อีกหลายเท่าครับ... ถ้านอนอยู่บนเตียงนั้นกับคุณวาว” เขากระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดซอกคอขาวจนฉันต้องแสร้งทำเป็หัวเราะคิกคัก ย่อตัวหลบเลี่ยงออกอย่างเป็ธรรมชาติ แต่ยังคงทิ้งสายตาเย้ายวนไว้เื้ั
“อุ๊ย... ใจร้อนอีกแล้วนะคะคุณวินสตัน ก่อนจะถึงเื่นั้น ไม่คิดจะเลี้ยงไวน์ดีๆ ฉันสักแก้วตามสัญญาก่อนหรือคะ? การดื่มไวน์รสเลิศในบรรยากาศที่เป็ส่วนตัวแบบนี้ จะช่วยเพิ่มรสชาติให้ค่ำคืนของเราได้ดีมากเลยนะ” ฉันหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าและสบตาเขาตรงๆ มือเรียววางทาบลงบนอกเสื้อเชิ้ตของเขาเบาๆ นิ้วก้อยกรีดกรายลากไล้ผ่านกระดุมเสื้อเชิ้ตไปทีละเม็ดอย่างเชื่องช้าเป็การสะกดจิตสะกดอารมณ์ให้เขาจดจ่ออยู่กับตัวฉัน
วินสตันมองตามปลายนิ้วของฉันอย่างเคลิบเคลิ้ม แววตาแห่งความระแวดระวังที่สะสมมาทั้งชีวิตลดลงไปชั่วขณะเมื่อเจอกับมารยาหญิงระดับสูง “ได้สิครับ สำหรับวาวแล้ว... ผมมีไวน์ขวดพิเศษปี 1982 เก็บไว้อย่างดี รอสักครู่นะครับ”
เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจและยอมเดินเลี่ยงไปที่ตู้แช่ไวน์ที่มุมห้องซึ่งตั้งอยู่ห่างออกไป ฉันฉวยจังหวะนั้นทันทีโดยไม่ให้เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ฉันก้าวขาเรียวยาวไปยังโต๊ะทำงานไม้โบราณ สะโพกผายที่ขยับขยายก้าวสั้นๆ ทำให้ชายกระโปรงสีแดงสะบัดพราว ฉันรีบหยิบการ์ดอุปกรณ์เจาะข้อมูลขนาดจิ๋วที่สายรัดต้นขาขวาออกมาอย่างว่องไว ปลายนิ้วััความเย็นของชิปก่อนจะสอดมันเข้ากับพอร์ตยูเอสบีที่ซ่อนอยู่ด้านหลังจอภาพหลักของแล็ปท็อปของเขาด้วยมือที่นิ่งสนิท
‘พราว! ฉันต่อชิปการ์ดเข้าเครื่องแล้ว เริ่มทำงานได้หรือยัง?’ ฉันรีบสื่อสารผ่านต่างหูส่งสัญญาณเสียงกระซิบเบาที่สุดจนแทบไม่มีลมออกจากปาก
‘สัญญาณเชื่อมต่อรวดเร็วมากค่ะพี่วาว! แต่ระบบป้องกันความปลอดภัยของวินสตันเข้มงวดและมีไฟร์วอลล์หลายชั้นมาก พราวต้องใช้เวลาถอดรหัสและดูดข้อมูลทั้งหมดประมาณ 5 นาทีค่ะ พี่วาวต้องพยายามยื้อเวลาเขาไว้ก่อนนะคะ ห้ามให้เขาหันกลับมามองโต๊ะทำงานเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นทุกอย่างพังแน่!’ เสียงของพราวดังตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนเร่งรีบพร้อมเสียงแป้นพิมพ์รัวเร็ว
ห้านาที... ในสถานการณ์ปกติมันผ่านไปรวดเร็วราวกับกะพริบตา แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานที่ขยับพลาดเพียงนิดคือชีวิตเช่นนี้ มันยาวนานราวกับเป็ชั่วโมง
“วาวครับ... ไวน์แดงรสเลิศพร้อมเสิร์ฟแล้วครับ” เสียงของวินสตันดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมเสียงรินของเหลวลงแก้ว ฉันรีบหมุนตัวกลับมาทันควันพร้อมกับขยับตัวยืนพิงโต๊ะทำงานนั้นไว้ด้วยสะโพกและร่างกายของฉันเพื่อบดบังสายตาของเขาไม่ให้มองเห็นอุปกรณ์แฮกข้อมูล มือเรียวเอื้อมรับแก้วไวน์คริสตัลจากมือของเขามาถือไว้
“ขอบคุณค่ะคุณวินสตัน กลิ่นหอมฟุ้งและสีแดงก่ำสมชื่อไวน์ปีดีจริงๆ ค่ะ” ฉันแสร้งทำเป็ชื่นชมพลางจิบไวน์แดงรสเลิศเข้าไปอึกเล็กๆ ปล่อยให้รสชาติหวานซ่อนฝาดแผ่ซ่านในปาก สายตาของฉันจับจ้องสบประสานแววตาที่เต็มไปด้วยตัณหาของเขาเพื่อดึงดูดสมาธิทั้งหมดมาที่ฉันและลดความสนใจรอบข้างลง
วินสตันไม่ได้แตะต้องไวน์ในแก้วของเขาเลย เขาวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงและก้าวขยับเข้ามาประชิดตัวฉันทันที มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมมาลูบไล้ไหล่เนียนเปลือยเปล่าของฉันอย่างแ่เบา ััปัดป่ายเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความตื่นตัวของร่างกายเขาทำเอาขนอ่อนบนผิวเนื้อเนียนละเอียดของฉันลุกซู่ไปทั้งแถบ มือหนาเริ่มลากไล้ต่ำลงตามความเว้าโค้งของสีข้างและแผ่นหลัง
“คุณวาวรู้ไหม... ผิวของคุณเนียนนุ่มและอุ่นร้อนมาก ยิ่งอยู่ใกล้ กลิ่นตัวของคุณยิ่งทำให้ผมทนไม่ไหว” น้ำเสียงของเขาเริ่มกระเส่าพร่ามัว ดวงตาคู่คมของเขาจ้องมองเต้าหน้าอกตูมที่ขยับกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจสั่นรัวของฉัน
ฉันยิ้มหวานเชื่อมชวนฝัน แสร้งทำเป็โอบแขนเรียวรอบลำคอของเขา ดึงร่างท่อนบนของเขาให้โน้มลงมาหาเพื่อเปิดโอกาสให้เขาจูบซับที่ซอกคอขาวระหง เป็การเบี่ยงเบนความสนใจจากแล็ปท็อปที่อยู่เื้ั ‘พราว ตอนนี้สถานะได้กี่เปอร์เซ็นต์แล้ว?’ ฉันถามข้อมูลในใจอย่างเคร่งครัด
‘เพิ่งได้ 30% เองค่ะพี่วาว! ระบบฝั่งนั้นเริ่มตรวจจับการเข้าถึงแปลกปลอมแล้ว พราวต้องสลับช่องสัญญาณและหลบเลี่ยงตลอดเวลาเพื่อไม่ให้สัญญาณเตือนภัยทำงาน ยื้อเวลาต่ออีกนิดค่ะพี่วาว!’
วินสตันสูดดมและซุกไซ้ปากร้อนๆ ลงบนซอกคอขาวระหงของฉันอย่างตะกรุมตะกราม ลิ้นร้อนของเขาเริ่มลากไล้เบาๆ บนผิวเนื้อละมุนสร้างความเสียวซ่านวาบหวามจนฉันเผลอส่งเสียงครางเบาในลำคอ “อื้อ... คุณวินสตันคะ... อือ...” เสียงครางชวนฝันนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟตัณหา มือหนาเลื่อนลงไปบีบเค้นเต้าหน้าอกตูมสองข้างของฉันอย่างรุนแรงตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน
ความตึงกระชับของหน้าอกอวบอิ่มที่ถูกบดขยี้ด้วยมือหนาทำให้ฉันแทบจะสูญเสียการควบคุม แต่ฉันต้องท่องไว้ในใจว่านี่คือภารกิจ วินสตันพยายามประกบริมฝีปากของฉัน ฉันเอียงหน้าหลบเลี่ยงเล็กน้อยอย่างนุ่มนวลปล่อยให้เขาจูบซับที่แก้มและใบหู พลางกระซิบยั่วยวน “คุณวินสตันคะ... เบาๆ สิคะ... วาวใจสั่นไปหมดแล้วนะ...”
“คุณมันนางแมวยั่วสวาทชัดๆ วาว ผมจะทำให้คุณร้องครางมากกว่านี้อีก” เขากระซิบเสียงต่ำพลางรวบเอวคอดของฉันและช้อนร่างของฉันขึ้นลอยจากพื้น สะโพกผายกลมมนลอยเด่นขึ้นยามที่เขาอุ้มพาฉันเดินตรงไปยังเตียงนอนกว้างขวางกลางห้อง
แผ่นหลังของฉันปะทะกับฟูกหนานุ่มทันที วินสตันก้าวขึ้นมาทาบทับ้าโดยไม่ปล่อยให้ฉันตั้งตัว มือหนาของเขารวบชายกระโปรงเดรสสีแดงเพลิงของฉันขึ้นสูงจนเผยให้เห็นขาอ่อนขาวเนียนละอียดและขอบสายรัดยางยืดสีเนื้อที่ซ่อนชิปการ์ดเจาะข้อมูลไว้ใกล้บริเวณขาหนีบ ร่างกายท่อนล่างของฉันััได้ถึงความร้อนแรงของตัวตนเขาที่เริ่มเบียดชิดเข้ามา
หัวใจของฉันแทบจะหยุดเต้นยามที่เห็นปลายนิ้วหนาของเขาเลื่อนขึ้นมาลูบไล้ขาอ่อนของฉันและขยับสูงขึ้นเรื่อยๆ ไปยังสายรัดนั้น หากเขาจับโดนชิปการ์ด ทุกอย่างที่พยายามทำมาจะสูญเปล่าทันที และฉันอาจจะต้องตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต
‘พราว! เร่งมือเข้า! มือเขาเกือบจะแตะโดนการ์ดแล้ว!’ ฉันกระซิบส่งเสียงเตือนผ่านระบบสื่อสารด้วยความตื่นตระหนกปนเสียวสะท้านที่ขอบขา
‘60% แล้วค่ะพี่วาว! อีกนิดเดียวค่ะ พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของเขาไปที่ร่างกายส่วนบนก่อนเร็ว!’ เสียงพราวเร่งเร้าปนเคร่งเครียดดังก้องในโสตประสาท
ฉันรีบยกมือสองข้างขึ้นโอบแก้มของวินสตัน ดึงใบหน้าของเขาลงมาสบตากับฉันในระยะประชิด “คุณวินสตันคะ... จ้องมองฉันสิคะ... อย่าเพิ่งรีบร้อนขนาดนั้นสิ ฉันยังไม่ได้ถอดถุงน่องเลยนะ...” ฉันส่งสายตาหวานเชื่อมปนคำอ้อนวอน ชายกระโปรงสีแดงถูกฉันรวบจับไว้เพื่อบังมือของเขาไม่ให้ขยับสูงไปกว่านั้นและใช้เรียวขาอีกข้างเบียดขัดเขาไว้เบาๆ
วินสตันจ้องมองใบหน้าหวานใสที่ยั่วยวนของฉัน ลมหายใจของเขาหอบแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความใคร่ในตาของเขาพลุ่งพล่านจนบดบังความระแวงสงสัยหมดสิ้น “งั้นให้ผมช่วยถอดให้คุณเองดีกว่า...” เขากล่าวเสียงพร่าพลางเริ่มแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกเผยให้เห็นแผงอกที่มีขนดกครึ้มและมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง
เขาสลัดเสื้อเชิ้ตหลุดออกไปจากตัว ทิ้งตัวลงมาบดเบียดร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าเข้ากับเต้าทรวงอวบอิ่มของฉัน ความหนานุ่มของหน้าอกตูมที่บดเบียดกับอกแกร่งสร้างกระแสไฟวาบหวามซ่านเสียวจนฉันต้องแอ่นอกขึ้นรับัั มือของวินสตันเริ่มสะกิดสายรัดชุดเดรสของฉันให้เลื่อนหลุดจากไหล่ขาวเนียน เผยปทุมถันงามสลัวภายใต้แสงไฟ
‘พราว... สถานการณ์วิกฤตแล้ว! เร็วเข้า!’ ฉันถามเสียงกระเส่าจากการถูกปลุกเร้าอารมณ์ทางเพศที่เริ่มจะจริงจังขึ้นเรื่อยๆ และร่างกายของฉันเริ่มตอบสนองต่อแรงอารมณ์ของเขาอย่างปฏิเสธไม่ได้
‘75% แล้วค่ะพี่วาว! แฟ้มรหัสหลักกำลังถูกถ่ายโอน แต่วินสตันเริ่มปลดกระดุมกางเกงแล้วใช่ไหมคะพี่วาว? พี่ต้องคุมเกมไว้ให้ได้นะคะ!’ เสียงพราวตอบกลับมาพร้อมเสียงประมวลผลข้อมูลที่ดังแว่วๆ
วินสตันเอื้อมมือลงไปปลดเข็มขัดกางเกงและกระชากซิปรูดลงเผยให้เห็นความ้าของเพศชายที่พร้อมจะปะทุออกมาอย่างเด่นชัด เขาผลักสะโพกผายของฉันให้แยกออกกว้างขึ้น เตรียมตัวที่จะแทรกกายเข้ามาระหว่างเรียวขาคู่สวยที่โอบล้อมรอบตัวเขา
ฉันรู้สึกเสียววาบไปทั้งสรรพางค์กาย สายตาจ้องมองแผงอกแกร่งและร่างท่อนล่างของเขาที่พร้อมจะรุกล้ำเข้ามาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง ในใจคิดคำวณรวดเร็วเปรียบเทียบระหว่างความล้มเหลวของภารกิจกับความเสียวซ่านที่จะต้องเผชิญในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า... แฟ้มข้อมูลยังคงถ่ายโอนอยู่ที่ 75% และวินสตันกำลังขยับกายเข้ามาประชิดปากทางรักของฉันแล้ว!
ฉันต้องเลือกระหว่างการเปิดเผยตัวตนแล้วล้มเหลว หรือการปล่อยใจยอมรับตัณหาครั้งนี้เพื่อความสำเร็จของภารกิจระดับชาติ... จังหวะนี้เรือนร่างสะโพกผายและหน้าอกตูมของฉันจะต้องทำงานอย่างหนักเพื่อกุมชะตากรรมของภารกิจลับครั้งนี้ไว้ให้จงได้!
13K
