“นายหญิงท่านแน่ใจนะขอรับว่าจะอยู่คนเดียวให้ข้าอยู่เป็เพื่อนท่านเถอะนะ หรือไม่ท่านก็เข้ามิติไปนอนที่นอนนุ่มๆ ของท่านหรือไม่ท่านก็วาปไปที่หุบเขาิญญาก็ได้นะขอรับ”
“พอเลยต้าฝูท่านกังวลเกินไปแล้ว โรงเตี๊ยมระดับนี้ไม่มีอะไรน่าเป็ห่วงหรอกน่าข้าอยากจะซึมซับบรรยากาศโบราณแบบนี้มานานแล้วท่านห้ามขัดใจข้าหากมีสิ่งใดจวนตัวข้าจะหนีเข้ามิติเองนั่นแหละ ท่านเข้าไปพักผ่อนเถอะ” ฮิฮิ โรงเตี๊ยมแบบนี้ที่จีนยังหาพักไม่ได้เลยนะ บรรยากาศแบบนี้ใช้ได้ทีเดียวโอ้์โบราณสุดๆ
“ต้าฝูไปแล้วเราก็ควรพักบ้างนะลูกรักราตรีสวัสดิ์จ้ะแทนแทน” นางกล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมกับวางมือบนหน้าท้องที่แบนราบของตัวเองเพื่อถ่ายเทพลังปรานเข้าไปให้ดวงจิตน้อยๆได้ดูดซับ ประหนึ่งกลัวว่าลูกน้อยจะหิว
“คิดถึงเ้าเหลือเกินแทนน้อยของแม่เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันเสียทีอยู่ที่นี่เรามีครบทุกอย่างแล้วนะแค่รอเ้าเท่านั้น หรือว่าแม่ควรหาพ่อให้เ้าเพื่อที่เราจะได้เจอกันเร็วขึ้นเ้าว่าดีมั้ยเ้าหมูน้อย”
ยามโฉ่ว(01.00-02.59น.)
พรึ่บ!! “ช่างหลับไม่ระวังตัวเสียจริงข้าควรปลุกเ้าดีหรือไม่แม่ค้าน้อย” บุรุษเ้าของห้องกล่าวพร้อมกับก้มลงดอมดมกลิ่นหอมที่แก้มนวลเบาๆ
“อือออ..อย่ากวน อืมมม”
“หึๆ แมวน้อยเ้าขี้เซาเกินไปแล้ว”เกือบจะสองเค่อที่เขานั่งเพ่งพิศใบหน้าของนาง มือเรียวยาวก็ไล้นวลแก้มเล่นอยู่อย่างนั้นแต่นางก็ยังไม่ยอมตื่นเขาใคร่รู้สึกสงสัยในตัวเองเหตุใดถึงมีความอดทนนั่งเฝ้ามองนางได้นานถึงเพียงนี้เขาคนนี้เคยมีความอดทนกับสตรีเช่นนี้ั้แ่เมื่อใดกัน..
“ตื่นเถอะ ถ้าไม่ตื่นข้าจะจูบนะ”เทียนหรงปลุกนางพร้อมกับคำขู่
ผั๊วะ!!!
“อูยยยย..ตีข้าทำไมเล่า”
“บุกรุกห้องข้าไม่พอ ท่านยังกล้าดีมาข่มขู่ข้าอีก”บุรุษผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ เขาผ่านค่ายกลข้าเข้ามาได้อย่างไรกัน นางจำได้แม่นยำว่าวางค่ายกลไว้แล้วก่อนที่ที่ต้าฝูจะเข้าไปในมิติเสียอีก
“ข้าเปล่าบุกรุกก็นี่มันห้องของข้าและตอนนี้ข้าอยากจะสนทนากับเ้าลุกขึ้นมาคุยกันเถิดก่อนที่เ้าจะไม่ได้ลุก” ครั้งแรกที่ได้ยินเสียงของนางทำเอาใจเขาเต้นแรงอย่างประหลาดเมื่อครู่ยังไม่เป็แบบนี้เลย
“ท่านข่มขู่ข้าอีกแล้วทำไมต้องคุยกันตอนนี้นี่มันเวลานอนของข้านะ อีกอย่างท่านก็ไม่มีสิทธิ์ในห้องนี้เพราะข้าจ่ายเงินแล้วเอาไว้พรุ่งนี้เช้าท่านค่อยมาพบข้าดีไหม”ลี่หลินพยายามบ่ายเบี่ยง ขืนคุยกันตอนนี้ เขาคงได้ยินเสียงหัวใจของนางเต้นปานตีกลองอย่างแน่นอนนี่ใช่ไหมที่เขาเรียกกันว่ารักแรกพบ
“ข้าเปล่าข่มขู่ข้าพูดจริง ข..ข้าแค่อยากจะมาซื้อสมุนไพร”
ตุบ!!!หลุนคุนและองครักษ์เงาสามสี่นายที่แฝงตัวอยู่ตามหลังคาและต้นไม้แต่ก็ยังอยู่ในรัศมีการได้ยินของผู้ฝึกยุทธ์ต่างหลุดร่วงลงมากันระนาวเพราะคำเกี้ยวพาหญิงงามของเ้านาย‘นายท่านขอรับที่เตรียมกันมามันไม่ใช่แบบนี้นี่นา ใครเขามาซื้อสมุนไพรยามนี้กันล่ะนายท่านนะนายท่านที่สอนมาดิบดีมันควรจะเป็เช่นนี้..คิดถึงจนนอนไม่หลับอยากจะเห็นหน้าเ้า, มันควรเป็เช่นนี้มิใช่รึ’
“ท่านอยากซื้อสมุนไพรก็ไปที่หอโอสถไยต้องมาหาข้าเล่า”
“ก็เ้าเป็แม่ค้าขายสมุนไพรไม่ใช่หรือหากเ้ามีกล้วยไม้เหมันต์บางทีเ้าอาจจะมีท้อเหมันต์ด้วย”
“หากข้าจะถามว่าท่าน้าท้อเหมันต์ไปทำไมคงไม่ใช่เอาไปเก็บสะสมไว้หรอกนะ”ท้อเหมันต์และท้ออัคคีคือสมุนไพรวิเศษชนิดพิเศษ ที่ใช้ปรุงยาเฉพาะเกี่ยวกับพลังธาตุหยินหยางและปรุงยาแก้พิษหยินหยางแต่ก็หาคนปรุงยาชนิดนี้ได้ยากเย็นนักสาเหตุหนึ่งและเป็สาเหตุสำคัญคือไม่มีวัตถุดิบให้มาฝึกฝนนั่นเอง
“ไม่ข้าไม่ได้้าเพื่อสะสมแต่ข้าจำเป็ต้องใช้เอง”
“ท่านดูไม่เหมือนคนป่วยขอข้าตรวจสอบชีพจรให้ท่านได้หรือไม่”
“อืม..ไม่มีปัญหา จริงแล้วข้าถูกพิษหยินหยางแต่ไม่รู้ว่าเป็พิษชนิดใดมันไม่ได้กำเริบทุกวันแต่จะกำเริบอาทิตย์ละครั้ง”
“ทนอยู่ได้ยังไงกันท่านควรจะถอนพิษได้โดยไม่ต้องใช้โอสถ รู้เอาไว้ด้วยนะพิษที่ท่านได้รับคือหยินหยางเจ็ดวันรัญจวนแก้พิษได้สองวิธีคือ หนึ่งใช้หญิงสาวเป็ผู้รีดพิษให้ สองคือใช้โอสถท่านควรหาใครสักคนถอนพิษให้มันรวดเร็วกว่าใช้โอสถ ท่านรู้อยู่แล้วใช่ไหมหากพิษกำเริบมันรุนแรงแค่ไหนแม้ข้าจะมีท้อเหมันต์แล้วผู้ปรุงยาล่ะมีแล้วหรือตัวข้ายังไม่ได้ศึกษาวิธีปรุงโอสถถอนพิษชนิดนี้เลย”
“วิธีที่หนึ่งข้าไม่้า ข้าไม่มีทางทำเื่แบบนั้นกับหญิงสาวที่ไม่ได้รักแน่นอนวิธีที่สองก็แล้วกันข้าจะรอจนกว่าจะหาผู้ปรุงโอสถได้ขอแค่มีสมุนไพรให้ครบก็พอ”
“อย่างนั้นหรือ แล้วท่านว่าหากเป็ตัวข้าอาสาจะถอนพิษให้ท่านจะว่าอย่างไร”‘โอ้ว..พูดแล้ว นางพูดอะไรไปเนี่ยเสนอตัวให้กับผู้ชาย โอ้มายก้อด แทนจ๋าอย่าว่าแม่เลยนะคนดี’
“เ้า..เ้าทำไมถึงคิดจะใช้วิธีนี้ช่วยข้าเล่าหรือว่าเ้ามีใจให้ข้าแล้ว”เทียนหรงใอยู่ไม่น้อยเมื่อได้ยินข้อเสนอที่ไม่น่าจะเป็ไปได้นางจะกล้าเกินไปแล้วหรือเพียงเพราะนางแอบมีใจให้กับเขานางถึงได้กล้าเช่นนี้..แต่ตอนไหนกันล่ะเราไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ
“ข้าอาจจะชอบท่านหรืออาจจะไม่ก็ได้..หรืออาจเพียงเพราะข้ามีความจำเป็ แล้วท่านคิดว่าอย่างไรหากท่านไม่เห็นด้วยข้าก็ต้องหาคนอื่นอยู่ดีรีบตอบมาก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ ถ้ายังเงียบอยู่นั่นหมายความว่าท่านไม่ยินดี..ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปเถอะ แล้วข้าจะส่งท้อเหมันต์เข้าประมูล”
“ไม่ได้!ข้ายินดีที่จะให้เ้าถอนพิษให้” เทียนหรงรีบตอบแทบไม่ทันเพราะกลัวว่านางจะเปลี่ยนใจมันบ้าที่สุดใครจะยอมให้นางไปหาคนอื่นล่ะ ถึงแม้ว่านางจะมีเหตุผลอะไรก็ตามเขาจะขอปล่อยผ่านไปก่อน
“อืม”
“อย่าเปลี่ยนใจซะล่ะพรุ่งนี้ข้าจะมาหาเ้าอีกแต่ตอนนี้ขอมัดจำก่อนแล้วกัน” พูดจบเขาก็ประกบจูบที่ริมฝีปากบางทันทีอืมมช่างนุ่มเนียนและหอมหวานอะไรเช่นนี้ แรกเริ่มว่าจะจูบแค่บอกลาแต่ตอนนี้เขากลับหยุดชิมความหอมหวานจากริมฝีปากบางไม่ได้เลย จากััเพียงแ่เบาก็เริ่มลุกล้ำมากขึ้นลิ้นร้อนกวาดชิมไปทั่วโพรงปากน้อยๆ จนนางทนกับความวาบหวามไม่ไหวจึงได้ตวัดลิ้นบางตอบรับอื้อออ..จูบนี้มันอะไรกัน ลี่หลินคิดก็นางไม่เคยััและรู้สึกเช่นนี้มาก่อนมันให้ความรู้สึกวาบหวิวและร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกายนางจะตายหรือไม่เมื่อรู้สึกว่าหายใจไม่ทัน อืออ..มือน้อยทุบลงที่อกหนาของเขาเพื่อเป็สัญญาณให้ปล่อยนางได้แล้วขืนยังจูบต่อไปนางคงขาดใจตายไปก่อนแน่ๆคนอะไรจูบเก่งชะมัด
พอรู้ตัวเทียนหรงก็ต้องจำใจปล่อยนางอย่างอ้อยอิ่ง
“พรุ่งนี้ข้ามาหาเ้าอีก” ชายหนุ่มพูดขึ้นเมื่อหาเสียงของตัวเองเจอ..เขาไม่อยากปล่อยนางเลยให้ตายสิอยากจะกอดนางเอาไว้แบบนี้ทั้งวันทั้งคืน
“เราไม่ควรเจอกันจนกว่าจะถึงวันที่ข้าจะถอนพิษให้ท่าน”
“เช่นนั้นข้าต้องไปแล้วเ้านอนต่อเถอะ เอ่อ..ข้าอยากรู้นามของเ้าส่วนข้าหลงเทียนหรงเ้าคงจะรู้จักแล้ว”
“ลี่หลิน..ข้าชื่อลี่หลิน”
“ราตรีสวัสดิ์หลินเออร์ แล้วพบกันใหม่”
“อืม”เมื่อเขาจากไปแล้วลี่หลินก็ได้แต่นั่งเหม่อ นางคงไม่ได้หาเื่ใส่ตัวใช่หรือไม่แทนแทนแม่ขอโทษนะคงจะเป็วิธีนี้ที่แม่จะพาลูกกลับมาได้..และตอนนี้นางก็คงจะหลับไม่ลงแล้วชั่วพริบตาร่างงามก็หายไปจากห้องหรูของโรงเตี๊ยมฝูหยางเสียแล้ว
1K
