จริงๆแล้วข้าเป็น...เทพ

       ทั้งสี่คนพากันไปกินข้าวที่โรงอาหาร ตอนเเรกเป่ยหยวนอยากจะไปกินอาหารที่ร้านนอกมหาลัยแต่เจิ้งฟานก็ปฏิเสธโดยให้เหตุผลว่าอยากจะลองชิมอาหารที่โรงอาหารของมหาลัยดูว่าจะอร่อยไหม ถ้าไม่อร่อยทีหลังก็ไม่ต้องมากินอีก

       ทั้งสี่คนสั่งอาหารง่ายๆและหาที่นั่งที่ไม่มีคนอยู่

       "เจิ้งฟานอาหารที่โรงอาหารไม่อร่อยเลย รู้อย่างนี้ไปกินข้างนอกดีกว่า"เป่ยหยวนกล่าวออกมาในขณะที่กำลังชิมอาหารในปาก เขาคิดว่าอาหารที่โรงอาหารไม่สามารถสู้ภัตตาคารอาหารชั้นฟ้าได้เลย อาหารของทั้งสองต่างกันคนละชั้นเลย

       "ใครจะไปรู้ล่ะว่าอาหารที่โรงอาหารของมหาลัยจะรสชาติแย่ขนาดนี้"เจิ้งฟานกล่าวขณะที่อมอาหารไว้ในปาก ถ้ารู้ว่ารสชาติมันจะเเย่ขนาดนี้สู้เขาเชื่อเป่ยหยวนไปกินที่ร้านอาหารข้างนอกดีกว่า

       "กินไปเถอะ อีกเดี๋ยวก็จะเข้าเรียนช่วงบ่ายแล้ว"เหลียงเหว่ยกินอาหารในจานอย่างช้าๆพร้อมกล่าวกับทั้งสองคน 

       "เออ จะว่าไปแล้วอาจารย์เหวินนี่สวยชะมัดเลยแถมเสียงก็ใสอีกด้วย เป็นเพราะเสียงใสๆของเธอเลยจึงทำให้ฉันเผลอหลับในห้องไป"จู่ๆเป่ยหยวนก็จุดประเด็นพูดขึ้นมา

       "ใช่แล้วสวยจริงนี่ถ้าไปเป็นดาราน่ะมีหวังดังระเบิดแน่"เจิ้งฟานพยักหน้ากล่าวเสริมออกมาคิดถึงอาจารย์ที่ทั้งสวยทั้งเซ็กซี่ถ้าไปเป็นดารามีหวังคนอื่นๆได้ดับแสงหมดแน่

       "แต่ฉันคิดว่าหล่อนน่ะเย็นชาเกินไป ผู้หญิงอย่างหล่อนแค่ชื่นชมก็พอแล้วถ้าเกิดว่าจะให้คู่ครองอ่ะฉันว่าฉันไม่เอา"เหลียงเหว่ยพูดออกมาในขณะที่นึกถึงท่าทางเย็นชาของเหวินหยินในตอนที่สอนในชั้นเรียน 

       "นายไม่รู้อะไรผู้หญิงที่เย็นชานั้นแหละดี มีเสน่ห์จะตาย มันดูเป็นผู้ใหญ่และดูมีความคิด"เจิ้งฟานกล่าวแย้งออกมา เขาคิดว่าความคิดของเหลียงมีนไม่ค่อยเหมาะสมสักเท่าไหร่ สำหรับเขาแล้วคนอาจารย์เหวินถ้ามีใครได้ไปครอบครองละก็คนนั้นคงจะต้องมีความสุขชั่วชีวิตอย่างแน่นอน

       "แต่ฉันก็เห็นด้วยกับเหลียงเหว่ยน่ะ ฉันว่าแค่ขื่นชมก็พอแล้วถ้าจะให้เป็นคู่ครองฉันก็ขอผ่านถ้าเกิดว่าฉันได้คู่ครองแบบนี้มีหวังชีวิตต่อจากนั้นของฉันคงจืดชืดแน่"เป่ยหยวนกล่าวสนับสนุนเหลียงเหว่ย มันพร้อมกับคิดภายในใจถ้าเกิดว่าเขาได้ใช้ชีวิตกับผู้หญิงที่เย็นชา

       ได้ยินคำพูดของเป่ยหยวน เจิ้งฟานก็อยากจะแย้งเขาหันหน้ามาทางหลินเทียนและถามความเห็น"หลินเทียนนายคิดว่าไง"

       หลินเทียนได้ยินคำพูดของเจิ้งฟานก็วางช้อนในมือลงคิดสักพัก"ฉันว่าผู้หญิงเย็นชาอย่างอาจารย์เหวินมันก็ดีน่ะมันดู..มีเสน่ห์เป็นอีกแบบ"

       "นั้นไงฉันว่าแล้วนายต้องคิดเหมือนฉัน"ดจิ้งฟานกล่าวออกมาอย่างดีใจเมื่อมีคนเห็นด้วยกับเขา

       ทั้งสี่คนทานข้าวพร้อมกับคุยกันเรื่อยเปื่อยตามประสาของวัยรุ่น

       .........

       เวลา 12:00 ทั้งสี่คนได้ไปเรียนช่วงบ่าย

       ช่วงบ่ายจะเรียนเกี่ยวกับวิชาการจัดเศรษฐกิจ ใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงทั้งสี่คนก็เรียนเสร็จ

       หลังจากเรียนเสร็จพวกเขาก็พากันกลับหอพักไปพักผ่อนช่วงค่ำก็พากันออกไปหาอะไรกินที่ข้างนอกมหาวิทยาลัย

       เวลาล่วงเลยผ่านไป เพียงพริบตาก็ผ่านไปแล้วสองสัปดาห์นับตั้งแต่เปิดเรียน

       ตลอดเวลาสองสัปดาห์หลินเทียนและเพื่อนๆทั้งสี่คนก็เอาแต่เรียนและเรียนไม่ได้ออกไปเที่ยวที่ไหนเลย 

       ระหว่างที่ทั้งสี่คนกำลังกลับหอพักเจู่ๆเป่ยหยวนก็เปิดปากพูดออกมา "นี่พรุ่งนี้ไม่มีเรียนฉันคิดว่าพวกเราไปเที่ยวผ่อนคลายกันสักหน่อยดีไหม"

       หลังจากที่เรียนหนักมาเป่ยหยวนคิดว่าคสรหาโอกาสไปเที่ยวผ่อนตลายพักผ่อนร่างกายบ้าง ถ้าเกิยังเรียนหยักแบบนี้ไปเรื่อยๆมีหวังร่างกายอ่อนล้าและเรียนไม่เข้าหัวแน่

       "ไปเที่ยวหรอ?"ได้ยินคำว่าเที่ยวดวงตาของเจิ้งฟานก็ปรากฏแสงออกมา ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านตัวเขาเอาแต่เรียนตลอดไม่มีพักเลยทำให้ตอนนี้เขาแทบจะกลายเป็นนักวิชาการแล้ว ได้ยินคำว่าไปเที่ยวเป็นธรรมที่เจิ้งฟานจะตื่นเต้น

       "ฉันว่าไปเที่ยวก็ดีน่ะตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมาก็เอาแต่เรียนตลอด ไปเที่ยวผ่อนคลายก็ดีเหมือนกัน"เหลียงเหว่ยเปิดปากพูดออกมา

       หลินเทียนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วยการที่ได้เที่ยวมันก็ดีเหมือนกัน"นายมีที่ที่อยากไปไหม"หลินเทียนหันหน้าถามเป่นหยวน เนื่องจากเป่ยหยวนเป็นคนเสนอมาหลินเทียนคิดว่าเขาคงจะมีแผนในใจแล้ว

       เป่ยหยวนพยักหน้า"ฉันได้ยินมาว่าเมื่อสองสามวันก่อนมีสวนสนุกเพิ่งเปิดใหม่พวกเราลองไปเล่นกันไหม"เป่ยหยวนเสนอขึ้นมา

       ได้ยินสถานที่ที่เป่ยหยวนอยากไปเจิ้งฟานก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา"ฮ่าฮ่าฮ่าเป่ยหยวนนายโตขนาดนี้ยังอยากจะไปเล่นที่สวนสนุกอีกหรอ"พูดจบแล้วเจิ้งฟานก็หัวเราะต่อ

       "เฮ้ๆนายอย่ามาหัวเราะฉัน ฉันได้ยินคนพูดมาว่าสวนสนุกนี้น่ะน่าตื่นเต้นมากเครื่องเล่นต่างๆก็หวาดเสียวมากด้วย"

       "ฮ่าๆมันจะหวาดเสียวขนาดไหนกันเชียว"เจิ้งหานกล่าวออกมา

       "ตกลงพวกนายจะไปไหม"เป่นหยวนหันหน้ามองหลินเทียนแล้วก็อีกสองคน

       "ฉันไป"เหลินเทียนกล่าวออกมาพร้อมยิ้ม'สวนสนุกงั้นหรอ?นานมากแล้วสิน่ะ'

       "ฉันยังไงก็ได้"เหลียงเหว่ยกล่าวตอบออกมา

       "แล้วนายล่ะเจิ้งฟาน"เป่ยหยวนหันมาจ้องมองเจิ้งฟาน ตอนนี้เหลือเพียงแค่เจิ้งฟานคนเดียวเท่านั้นที่ยังไม่ให้คำตอบ

       "พวกนายไปกันหมดฉันจะไม่ไปได้ยังไง"เจิ้งฟานกล่าวตอบพร้อมกับหัวเราะเล็กกน้อยเมื่อต้องไปที่สวนสนุก เขาคิดว่าสถานที่อย่างสวนสนุกนั้นมันเป็นสถานที่สำหรับเด็กเท่านั้น แต่ในเมื่อเพื่อนของเขาอยากจะไปเขาก็จะใจที่จะต้องไปด้วย

       ในขณะที่พวกหลินเทียนกำลังวางแผนกันอยู่นั้น ภายในบ้านพักหรูแห่งหนึ่ง

       "นายสืบข้อมูลของคนที่ทำร้ายฉันพบหรือยัง"ชายที่นั่งรถเข็นกล่าวถามคนที่ยืนข้างๆด้วยใบหน้าที่เต็มด้วยความโหดเหี้ยมและความโกรธเกรี้ยว!

       ผู้ชายคนนี้บนเท้าข้างขวาใส่เฝือกอยู่คาดว่าขาของเขาน่าจะหัก ถ้าหลินเทียนอยู่เขาจะจำได้ในทันทีว่าชายคนนี้เป็นใคร เขาไม่ใครอื่น เป็นฉางเหวินนั้นเอง

       "พบแล้วครับนายน้อย"ชายที่ยืนอยู่กล่าวตอบออกมาอย่างเคารพ "คนที่ทำร้ายนายน้อยมีชื่อว่าหลินเทียนเป็นนักศึกษาปี1ของมหาวิทยาลัยเจียงไห่ครับ"

       "แล้วภูมิหลังของมันล่ะ สืบมาได้ไหม?"ฉางเหวินกล่าวถามออกมา ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ใช่คนวู่วาม เขาต้องสืบให้แน่ชัดว่าหลินเทียนนั้นมีคนหนุนหลังอยู่หรือไม่เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้น

       "เอ่อ..ผมไม่ทราบครับแต่ว่าจากการคาดเดาของผม คนผู้นี้น่าจะไม่มีภูมิหลังอะไรครับ"ชายที่ยืนข้างๆฉางเหวินกล่าวตอบด้วยท่าทีลังเลเล็กน้อย

       "นายแน่ใจ"ฉางเหวินหันหน้ามามองตาคนที่ยืนข้างๆ เขาจ้องมองไปยังชายคนนั้นด้วยสายตาที่คาดคั้น

       ชายคนนั้นเห็นสายตาของฉางเหวินเขาก็ไม่ทางเลือกและพยักหน้าออกไปด้วยมั่นใจ"แน่ใจครับ"