ผ้าเช็ดหน้าถูกลูบไปทั่วใบหน้าและเเขนตั้งเเต่เที่ยงจนบ่ายคล้อย เเววตาละห้อยค่อยๆลืมตาขึ้น เผยให้เห็นคนที่คอยดูเเลอยู่ไม่ห่าง หนึ่งคนกำลังตำยาเพื่อนำมาทาแผลให้ อีกคนก็กำลังเช็ดตัวให้ไข้ของเธอลดลง
"พวกนาย……โอ้ย!"
"อย่าเพิ่งลุก..แผลของเ้าช้ำหนัก นอนพักก่อนเถอะ"
"พวกนายมาช่วยฉันไว้หรอ"
"ข้าผิดเองที่ไม่ออกไปปกป้องเ้าเเต่เเรก ข้าคิดว่าเ้าตอบโต้นางเช่นทุกครั้ง..เเต่ครั้งนี้กลับไม่"
"ข้าต่างหากล่ะที่ผิด..ถ้าข้าไม่เอาขนมถาดนั้นไปซ่อน เ้าก็คงไม่ต้องไปที่นั่น สนมฮงนางได้รับหน้าที่ดูเเลบริเวณนั้น เ้าเป็ยังไงบ้าง?"
"ก็เจ็บน่ะสิถามได้ คนนะไม่ใช่ตุ๊กตา" ซูเจินมองค้อนสองแฝดก่อนจะหันมาทำจมูกฟุดฟิดเหมือนได้กลิ่นอะไรหอมๆ ในตอนนั้นนางใช้สายตากวาดไปรอบๆห้องเพื่อตามหาที่มาของกลิ่น และนั่น!!มันคือกลิ่นของสิ่งที่นางตามหา
"ขนมหยุนลี่!!..มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?" สองพี่น้องมองหน้ากันเพื่อปรึกษากันเป็นัยๆ อี้เถียนส่ายหน้าไปมาประหนึ่งจะบอกว่าให้ออกมาคุยกันก่อน เขาดึงเเขนพี่ชายถอยออกไปเล็กน้อยก่อนจะเริ่มถกเถียงกัน
"เราจะบอกว่าเราแกล้งเอามาซ่อนไว้ที่นี่ไม่ได้นะท่านพี่ หากพูดเช่นนั้นไปมีหวังคืนนี้เราสองคนอดอีกตามเคย"
"แล้วเ้าจะให้ข้าบอกนางว่าอย่างไร?"
"เอาอย่างนี้…ท่านพี่เเค่เออออตามข้า เดี๋ยวที่เหลือข้าจัดการเอง"
"ได้" สองแฝดพยักหน้าราวกับว่าเข้าใจกันแล้ว ก่อนที่อี้เถียนจะเดินกลับมานั่งข้างๆซูเจิน เขายิ้มแล้วเอื้อมมือไปกุมมือของนางอย่างเเผ่วเบา อี้เถียนสั่งให้อาเฟยเอาขนมมาวางข้างๆซูเจินเพื่อให้นางหยิบกินได้อย่างสะดวก
"ว่าไง..สรุปขนมถาดนี้มาอยู่ในจวนฉันได้ยังไง?"
"ข้ากับท่านพี่..สั่งให้อาเฟยกับอาฉางไปนำมาไว้ที่นี่เอง ก็เ้าชอบมิใช่หรือ…ข้าก็เลยให้สองคนนี้ไปยกมาให้"
"ไปยกมาจากที่ไหน ทำไมฉันไปหาในครัวแล้วไม่เจอ?"
"มันไม่สำคัญหรอกว่าข้าจะสั่งให้อาเฟยยกมาจากไหน มันสำคัญตรงที่ตอนนี้มันได้มาอยู่ข้างกายเ้าแล้ว เ้ากินมันได้หมดนี่เลย เ้าพอใจหรือไม่?"
"ก็พอใจ เเต่ตอนนี้ฉันกินได้ไม่ถนัด.."
"เช่นนั้นข้ากับท่านพี่จะตัดเป็ชิ้นเล็กๆให้เ้ากินง่ายขึ้น ดีไหม?" สองพี่น้องหันไปพยักหน้ายิ้มใส่กัน ก่อนจะหันกลับมาเอาคำตอบจากซูเจิน เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับการกระทำของพวกเขา เเต่เห็นว่าพวกเขามีเจตนาดี เธอจึงยอมให้เขาทำเเต่โดยดี อี้เถียนตัดขนมเป็ชิ้นเล็กๆแล้วป้อนใส่ปากให้ซูเจิน เธออ้าปากงับแล้วยิ้มอย่างสบายใจ วินาทีนั้นทำเอาอี้เฉียนออกอาการอิจฉาเล็กน้อย
"ข้ากับอาฉางจะไปดูตำราการปรุงยาเพิ่ม หากมีอะไรสำคัญก็ให้ไปตามข้าที่หอตำรา ข้าไปล่ะ!"
"อี้เฉียนเดี๋ยว…." เสียงเรียกของซูเจินทำเอาอี้เฉียนที่กำลังหันหลังจะเดินออกไปถึงกับหยุดชะงัก เขาเอามือไขว้หลังและหันหน้ากลับมามองเธออีกครั้ง
"เ้ามีอะไร ซูเจิน"
"ขอบคุณนะ..ที่นายมาช่วยฉัน" ครั้งนี้เป็ครั้งเเรกที่อี้เฉียนได้ยินคำขอบคุณอย่างเต็มใจจากปากของซูเจิน บวกกับรอยยิ้มที่เธอส่งให้แล้วเขาถึงกับรู้สึกทำตัวไม่ถูก อี้เฉียนไม่ได้ตอบอะไร เขาเกร็งใบหน้าให้เฉยชาพร้อมกับพยักหน้าแล้วหันหลังกลับ…จังหวะนั้นเอง รอยยิ้มของบุรุษผู้เฉยชาก็ค่อยๆผลิบานออก เขาออกก้าวเดินพร้อมกับรอยยิ้มอันมีความสุข ทำเอาคนสนิทอย่างอาฉางถึงกับยิ้มตามไปด้วย..
"องค์ชาย..ท่านยิ้มดีใจที่นางเห็นค่าในตัวท่านแล้วใช่หรือไม่?"
"มันมากกว่านั้นน่ะสิ การที่นางยิ้มให้ข้าเช่นนั้น ข้าว่านางจะต้องมีใจให้ข้าแล้วเเน่ๆ..มาลุ้นกันว่าคืนนี้นางจะยกให้ใคร"
"ข้ามั่นใจว่าจะต้องเป็องค์ชายของข้าแน่ๆ"
"อาฉาง…เ้าอย่าเพิ่งทำให้ข้าดีใจลอยลม เพราะถ้านางเลือกน้องสาม..ข้าจะรู้สึกเหมือนสิ้นหวัง..เราไปกันเถอะ"
"พะยะค่ะ" สองบุรุษก้าวเดินออกจากจวนไปด้วยท่าทางที่มีความสุข ในขณะที่อีกฝ่ายยังคงตัดขนมให้ซูเจินกินและดูเเลนางอยู่ไม่ห่าง สนมลีเองก็คอยช่วยเหลืออยู่ห่างๆเช่นกัน
"สนมลี..ข้าว่าเ้าไปพักเถอะ…วันนี้เ้าเหนื่อยมามากแล้ว..เดี๋ยวข้าจะเป็คนดูเเลซูเจินต่อจากเ้าเอง"
"เพคะ..ซูเจิน..ข้ากลับก่อนนะเเล้วไว้ข้าจะมาเยี่ยมเ้าใหม่"
"ได้..ขอบใจมากๆนะที่มาช่วยดูเเลฉัน เอาไว้ฉันหายดีแล้วเราไปเที่ยวเล่นด้วยกันอีกนะ"
"ได้.. ข้าไปนะ ทูนลาองค์ชายอี้เถียน" สนมลีวางกมอนนุ่นไว้ข้างๆเตียงเเล้วจึงเดินกลับจวนของนางไป อี้เถียนได้โอกาสรีบทำคะเเนน เพราะตอนนี้อี้เฉียนไม่อยู่เป็ก้างขวางคอเขาแล้ว ส่วนสนมลีเองก็กลับจวนไปเเล้วเช่นกัน
"พวกเ้าออกไปก่อน ชายาของข้าจะได้พักผ่อน อาเฟย..เ้าก็ด้วย" อี้เถียนยักคิ้วใส่คนสนิทเพียงเพื่อจะส่งซิกให้เขาพานางกำนัลอแกไปให้หมด เวลาต่อจากนี้เขากับซูเจินจะสวีทกันแล้วนั่นเอง อาเฟยรับรู้ในสิ่งที่เ้านายสื่อ เขาจึงได้รีบพานางกำนัล สาวรับใช้ออกไป ตอนนี้ในห้องเหลือเเค่อี้เถียนกับซูเจินเท่านั้น
"ฉันอิ่มเเล้ว…เอาไว้กินอีกทีพรุ่งนี้ละกัน"
"ซูเจิน เ้าหลุดใช้ภาษาเมืองเ้าอีกแล้วนะ…เ้าไม่กลัวว่าขนมถาดนี้จะถูกยึดหรือไง…ไหนเ้าลองพูดใหม่ให้ข้าได้ชื่นใจซิ ฮึ?"
"ข้าอิ่มแล้ว…พรุ่งนี้เ้าค่อยมาตัดให้ข้าใหม่ พอใจรึยัง"
"พอใจมาก…ข้าชอบเวลาที่เ้าพูดภาษาเมืองของข้ายิ่งนัก"
"ภาษาเมืองอะไรกัน แค่เปลี่ยนจากคำว่าฉันเป็คำว่าข้าแค่นี้เอง"
"แต่ถึงอย่างไร ข้าก็อยากให้พระเ้าพูดเช่นนี้กับข้ามากกว่า เ้าทำได้หรือไม่ ฮึ?"
"ถ้าเ้าสัญญาว่าจะทำขนมนี่ให้ข้ากินทุกวัน ข้าก็ทำได้"
"ตกลง..ข้าจะให้พ่อครัวทำขนมหยุนลี่ให้เ้ากินทุกวัน…เเต่คงไม่ได้มากโขถึงขนาดนี้หรอกนะ เข้าใจไหม"
"รับทราบ เ้านี่พูดจาเข้าใจง่ายกว่าพี่เ้าอีกนะ"
"ก็ข้าอยากให้เ้าพอใจในตัวข้ายังไงล่ะ เอ่อ..ซูเจิน..คืนนี้จะเป็คืนแรกที่เ้าต้องเลือกระหว่างข้ากับท่านพี่ จ้าอยากรู้ว่าเ้าจะเลือกให้ใคร เข้าหาเ้างั้นหรือ?" สู้จนถึงกับต้องเหล่ตามอง เพราะเธอเพิ่งเข้าใจว่าที่พวกเขาสองคนมาทำดีกับเธอนั้น ก็เพราะหวังว่าจะได้นอนกับนางในคืนนี้นั่นเอง ซูเจินรู้สึกเริ่มใจคอไม่ดีขึ้นมาอีกครั้ง..เธอได้แต่แอบคิดอยู่ในใจว่า ขนาดเธอเจ็บหนักถึงเพียงนี้ พวกเขาก็ยังคิดจะหาความสุขจากเธออยู่เหมือนเดิม…ซูเจินได้เเต่กรอกตามองบน เบ้ปากให้กับการทำดีแบบจอมปลอมของอี้เถียน..ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่รู้ตัว อีเถียนยังคงนั่งลุ้นทำสายตาอ้อนวอนเพื่อให้ซูเจินเลือกเขานั่นเอง…
1K
