ภาพที่ติดตาชายหนุ่มนั่นหาใช่ภาพสาวน้อยหุ่นกระทัดรัด ผมยาวเปียกลู่ถึงบั้นเอว มองจากด้านหลังเหมือนเธอนุ่งบิกินี่ตัวเดียวไม่ แต่กลับเป็ภาพที่หญิงสาวตัวโชกเืที่วิ่งเข้าหาฝักบัวล้างตัว เขาจอดรถไว้หน้าบ้านแล้วเดินเข้ามาทันเห็นพอดี เขายอมรับว่าใมาก เขาไม่ได้รู้ล่วงหน้าเหมือนคุณแม่บ้านว่าไม่ใช่เืเธอ ใจเขาแทบสลายที่คิดว่าตัวเองไม่สามารถปกป้องคุ้มครองเธอได้ ยืนตะลึงมองเธอจนได้สติเห็นคุณแม่บ้านยืนหอบผ้าเช็ดตัว ตัวสั่นงันงกอยู่ เฮ้อ.อ.อ เขาถอนใจออกมาดังๆ
ขณะอยู่ในกองถ่าย เขาเลี่ยงหาที่เงียบๆโทรกลับมาหาคุณแม่บ้าน เพื่อนที่เคยสนิทเป็นางแบบหญิงชื่อ ลีฮันนา แอบกระเซ้าว่า
“ เดี๋ยวนี้แอบโทรศัพท์บ่อยจริง เธอมีใครอื่นนอกจากฉันเหรอ ”
“ เปล่าน่าโทรกลับบ้าน ”
“ ฮัลโหล..คุณชาย” เสียงจากปลายสายตอบรับ
“ คุณหมอเป็ยังไงบ้าง ยังอยู่บ้านหรือกลับไปโรงพยาบาลอีก ”
“ กำลังรับประทานอาหารอยู่ค่ะ จะเรียนสายด้วยมั๊ยคะ ”
“ ไม่ๆ..ไม่ต้อง เธอรู้มั๊ยว่าผมกลับมาทันเห็นเธอ..( เขายั้งคำว่าแก้ผ้าไว้ในใจ)
“ ไม่หรอกค่ะดิฉันไม่ได้พูด ”
“ ดีแล้ว..คนอื่นล่ะ ”
“ ถ้าใครมีปาก ดิฉันจะตัดลิ้นมัน ”
“ ดีมาก แค่นี้แหละ ขอบใจ ”
หลังจากวางสายแล้วนางก็กลับเข้าไปในหัองรับประทานอาหาร มนต์ตราเก็บอาหารเรียบร้อยแล้ว กำลังล้างจานก๊องแก๊งอยู่ ”
“ อู๊ย! คุณผู้หญิง อย่าทำอย่างนี้อีกนะคะ ”นางร้องห้าม
“ นอกจากวันนี้ล้างจานแล้วหนูยังจะทำอาหารไทยให้ป้าทานด้วยนะ ”คุณแม่บ้านอ้าปากค้าง
“ เดี๋ยวเราไปตลาดกันนะ ”
“ ห๊ะ..??? ”นางยังไมหายงง
“วันนี้หนูว่าง ไม่ต้องกลับไปที่โรงพยาบาลแล้วเขาให้หนูหยุดพักได้ โอเค..มั๊ยคะ ”
“ เค..ค่ะเค ”นางรับปากอย่าง..งงๆ
ขณะที่นั่งรถไปด้วยกัน มนต์ตรานึกเมนูอาหารไทยที่ตัวเองอยากกิน น้ำพริกปลาร้าผักต้ม น้ำพริกนี่ได้อยู่ แต่ปลาร้านี่สิ นายคิมต้องไล่เราออกจากบ้านแน่เลย น้ำพริกปลาทูสิ ที่ไหนก็มีปลาทูขาย ไข่ตุ๋นหมูสับใส่วุ้นเส้นแก้เผ็ดปลาทูทอดกรอบๆสักสองสามตัว วู๊..เผลอตัวร้องดังวู๊ ตบมือชอบใจตัวเองที่คิดเมนูอาหารที่ตัวเองอยากกิน คุณแม่บ้านและคนขับรถหันขวับมาพร้อมๆกันอย่างอัตโนมัติ
“ ขอโทษค่ะ พอดีดีใจที่นึกรายการอาหารออกว่าจะทำอะไรให้ป้ากับแทอันกินเลยลืมตัวไปหน่อย ”
ตลาดสดของเกาหลี แลดูสะอาดสะอ้าน ผักเมืองหนาวสดๆน่ารับประทาน ผลไม้ก็เยอะ มนต์ตราเพลินกับการจับจ่ายวัตถุดิบที่เธอ้า คุณป้าแม่บ้านบุ้ยปากให้คนขับรถตามติดไปกับคุณผู้หญิง ส่วนตัวเธอเดินรั้งท้ายห่างๆ เพื่อโทรศัพท์หาจ้าวนาย
“ ฮัลโหล..ว่าไง ”
“ วันนี้คุณผู้หญิงไม่กลับไปที่โรงพยาบาลแล้วค่ะ ชวนดิฉันมาตลาดบอกว่าอยากทำอาหารไทยรับประทาน ตอนนี้กำลังสนุกกับการซื้อ..ซื้อ..เต็มมือแทอันแล้วค่ะ” เสียงชายหนุ่มหัวเราะอย่างอารมณ์ดีมาจากปลายสาย
“ ดีจังจ้าวนายหัวเราะได้ ”นางคิด
“ อ้อ! อีกอย่างคือ เธอไม่ยอมให้จ่ายเงินให้ บอกว่าไม่งั้นจะเรียกว่าเลี้ยงเหรอ ”
“ เฮ่อ.อ.อ.ยัยคนนี้ ”เขาบ่นเบาๆ
“ ช่างเถอะ ปล่อยเธอก็แล้วกัน อย่าบอกเธอนะว่าผมจะกลับไปทานอาหารฝีมือเธอ ”
“ ค่ะ คุณชาย ”
วันนี้คุณแม่บ้านกลายเป็ลูกมือ ล้างผัก หั่นผัก หยิบโน่นหยิบนี่ส่งให้ ภาพของสาวน้อยผูกเอี๊ยมกันเปื้อน มัดผมทรงลูกจันทร์ไว้กลางศรีษะลูกผมรุ่ยร่ายระหน้าผากและท้ายทอย หมุนซ้ายหมุนขวาท่าทางทะมัดทะแมง
“ คุณผู้หญิงทำครัวเป็ด้วยหรือคะ ”
“ พอได้อยู่จ้ะป้าคุณแม่หนูเสียด้วยอุบัติเหตุั้แ่หนูเรียนอยู่มัธยมต้น อยู่กับคุณพ่อสองคน คุณพ่อก็รับราชการกว่าจะกลับถึงบ้านก็ค่ำ หนูต้องกลายเป็แม่บ้านจำเป็คอยหุงหาไว้ให้คุณพ่อน่ะค่ะ
“ โถ! แม่คุณ ”นางครางเบาๆอย่างเห็นใจ
“ คุณพ่อไม่ยอมหาภรรยาใหม่มาช่วยดูแล ก็เลยต้องทนกินฝีมือหนู แต่ถ้าเป็วันหยุดคุณพ่อก็จะสอนทำกับข้าวที่ยากๆ เช่น แกงเลียง ต้มยำกุ้ง พะโล้ขาหมู ฯลฯ คุณพ่อหนูทำกับข้าวอร่อยนะคะ พูดแล้วก็คิดถึงท่านจังเลย ท่านต้องอยู่คนเดียวตั้งสองปี หญิงสาวยืนหันหลังให้ใช้หลังมือเช็ดน้ำตาป้อยๆ
“ โธ่เอ๊ย! เด็กหนอเด็ก พอบอกคิดถึงปุ๊บก็ร้องไห้ปั๊บ ”นางพึมพำ
“ คุณหนูคะ หันมาทางนี้สิคะ ”นางเรียกเสียงอ่อนโยน มนต์ตราค่อยๆหันมาทั้งน้ำตาเปรอะไปทั้งหน้า หญิงกลางคนอ้าแขนออกรับร่างที่โผเข้ามาซุกร้องไห้โฮอย่างสุดกลั้น
“ โถ..แม่คุณจากบ้านจากเมืองมาไกลสุดจะแลเหลียวหาใคร ยามเจ็บไข้ได้ป่วยใครจะดูแล ยามเหงาเศร้าใจใครจะปลอบ ”นางรำพึงเบาๆ
“ ร้องเถอะค่ะถ้าอยากร้อง ร้องแล้วบรรเทาอาการคิดถึงคุณพ่อ ก็ร้องกับอกดิฉันนี่แหละค่ะ” นางพูดเบาๆสองมือโอบกอดอย่างรักสนิท มนต์ตราสะอื้นฮักๆอยู่พักหนึ่ง ความเข้มแข็งอันเป็สัญชาตญาณเดิมของเธอก็กลับมา ผละออกจากอกคุณแม่บ้าน
“ หนูนี่ไม่ไหวเลยนะคะ ขี้แยไม่เข้าเื่ กับข้าวทุกอย่างก็โอเคแล้วนะคะ เดี๋ยวหนูขอไปอาบน้ำอาบท่า เดี๋ยวเราทานมือเย็นด้วยกันนะคะ อ่อ..คุณป้าช่วยจัดแบ่งไปให้แทอันได้ชิมฝีมือหนูด้วยนะคะ
หญิงแม่บ้านยืนอมยิ้มแล้วพยักหน้า ลับหลังมนต์ตรานางควักโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
“ มือเย็นกำลังจะเริ่มแล้วนะคะ จัดโต๊ะแล้วค่ะ ”
“ ได้..ได้ จะไปเดี๋ยวนี้ ”
“ คุณชายคะ เมื่อสักครู่นี้เธอคุยถึงคุณพ่อให้ฟัง อยู่ดีๆก็ร้องไห้โผเข้ากอดดิฉันร้องไห้ฮั่กๆบอกคิดถึงคุณพ่อท่านอยู่คนเดียว เธอมีกันสองคนพ่อลูกค่ะ คุณแม่ประสบอุบัติเหตุเสียั้แ่เธอเรียนมัธยมต้น ตอนนี้ขึ้นไปอาบน้ำอาบท่าแล้วค่ะ ”
“ ฮื่อ..ชายหนุ่มนิ่งฟังนี่เป็ครั้งแรกที่เขาได้รับทราบว่าเธอกำพร้าแม่ ดูภายนอกเธอเข้มแข็งมาก ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะมีโมเม้นท์ร้องไห้คิดถึงพ่อ ตอนร้องไห้หน้าตาจะเป็ยังไงน๊า..อยากเห็น
หญิงสาวลงมาอีกครั้งด้วยชุดติดกันหลวมๆถักเปียไว้ข้างหลัง ผัดแป้งเด็กหอมกรุ่น บนโต๊ะอาหารถูกจัดเอาไว้สวยงามน้ำพริกปลาทูทอดเหลืองกรอบ จานผักสด จานผักต้ม ไข่ตุ๋นสีสรรสวยงามแซมด้วยสีเขียวของผักชีและสีส้มของแครอทที่หั่นใส่ลงไปด้วยสี่เหลี่ยมลูกเต๋าชิ้นเล็กๆชวนให้น้ำลายสอ ปลาทูทอดกรอบถูแกะเป็คำๆด้วยฝีมือคุณแม่บ้านแต่ยังจัดเรียงเป็รูปตัวปลา
“ โห! เหมือนขึ้น์เลยคุณป้า มา..มา มานั่งโจ้กันให้อร่อยเลยวันนี้ ” มีเสียงเคาะขอบประตูโป๊กๆด้วยลูกกุญแจ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง
“ เอ๊า! กึนซอง..ทำไมกลับแต่วัน ” เขาทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
“ หิวจัง..ทำไรกินน่ะป้า ”
“ วันนี้ฝีมือคุณผู้หญิง ”
“ เร๊อะ!!ยัยตัวเล็ก เธอทำกับข้าวเป็ด้วยเหรอ ? หญิงสาวทำหน้าคว่ำเข้าใส่
“ ฉันชวนคุณแม่บ้านทำกินกันเองน่ะ ไม่คิดว่าคุณจะกลับมาเร็ว เสียบรรยากาศหมดเลย ”
“ เอ๊า..นี่บ้านผมนะ มาใช้ห้องครัวผมด้วย ผมไม่ยอมหรอก คุณแม่บ้านเสริฟข้าวเลย หิว..มาก กินคนได้ทั้งคนเลยนะจะบอกให้”
เขาทำเฉไฉโมโหหิวกลบเกลื่อน
“ ก็ให้ผมกินด้วยคนนะ..นะ ” สุดท้ายก็มีลูกอ้อน เขาอ้อนทีท่าน่ารักแบบนี้นางไม่เคยเห็นคุณชายของนางทำกับใครมาก่อน ผู้หญิงหลายคนที่มาที่นี่เขาจะต้อนรับอย่างแขก แป๊บเดียวก็เชิญแขกกลับซ๊ะดื้อๆ
“ มา..คุณแม่บ้าน วันนี้ต้องทานด้วยกันแล้วล่ะ ไม่งั้นคุณหมอไม่ให้ผมทานด้วยแน่ๆ ”
“ จะเหมาะหรือคุณชาย” นางอิดออด
“ ถ้าผมไม่มา ป้าจะนั่งทานกับคุณผู้หญิงของป้ามั๊ย ”
“ ก็ทราบอยู่ว่าคงขัดคุณผู้หญิงไม่ได้” นางว่า
“ เห็นมั๊ยยัยตัวเล็ก เดี๋ยวนี้คนที่นี่เขาขัดฉันได้ แต่ขัดเธอไม่ได้ ”
“ ก็ให้มันรู้กันบ้างว่าที่นี่ใครใหญ่ ”ว่าแล้วมนต์ตราก็หัวเราะชอบใจ “ นะ..ป้า.นะ ”
“ ม่ะ ฉันหิวแล้วล่ะ ถ้าช้ากว่านี้ฉันจะกินคุณก่อนแล้วตามด้วยคุณแม่บ้าน เวลาฉันหิวนะเห็นช้างเท่าหมูเลยนะจะบอกให้ ” เธอแกล้งขู่เพื่อให้คุณแม่บ้านไม่เก้อเขินที่ต้องนั่งร่วมโต๊ะกับจ้าวนาย
“ ถ้วยนี้น้ำพริกปลาทูนะคะ รสชาดเผ็ดมากแต่อร๊อย..อร่อย กินกับผักสดก็ได้ ถ้าฟันไม่ดีก็กินกับผักต้มนุ่มๆอย่างนี้นะคะ” ว่าแล้วเธอก็ทำท่าให้ดูโดยการตักน้ำพริกใส่ลงมาบนผักแล้วม้วนๆด้วยมือใส่ปากแล้วทำท่าเคี้ยวแบบฟินเฟร่อ.อ.อ.”
“ เธอนี่เหลือเกินจริงๆ ” เขาแกล้งว่า แต่ก็ชอบบทบาทของมนต์ตราแบบนี้มากกว่ามันเป็ธรรมชาติ แลดูน่ารักเหมือนสาวน้อยอายุสิบแปด เหมือนน้องสาว
“ อันนี้เป็เนื้อปลาทูทอดกรอบ ฝีมือคุณแม่บ้านแกะให้ เพราะกลัวก้างติดคอคุณหมอ แล้วคุณหมอเอาออกเองไม่ได้ ”คราวนี้ทั้งกึนซองและคุณแม่บ้านหัวเราะกันอย่างอดขันไม่ได้
“ อร่อยมั๊ยคะ ”เธอเอียงคอถามชายหนุ่ม
“ ถ้าคุณบอกว่าอร่อยคำเดียว ฉันจะทำอาหารไทยอร่อยๆให้คุณกินบ่อยๆ ”เธอเอียงคอรอฟังคำตอบ
“ อืม! รอพิจารณาแป๊บนะ แล้วจะให้คำตอบ ”
“ โห..คุณป้าดูสิคะแค่ตักใส่ปากเคี้ยวๆแล้วกลืนนี่นะ ต้องพิจารณาก่อน” กึนซองทำยิ้มเ้าเล่ห์ ลอบมองหน้างอๆของหญิงสาว
“ คุณป้าขา คุณป้าว่าฝีมือของหนูพอใช้ได้มั๊ยคะ ” หันไปหาคู่ร่วม คุณแม่บ้านอมยิ้มแล้วพยักหน้า
“ เย้ ! เห็นมั๊ยแค่คุณป้าคนเดียวฉันก็ชนะขาดลอย” มนต์ตราดูมีความสุขมากในวันนี้ เด็กเอ๊ยเด็ก..ไหนคุณแม่บ้านว่าเธอเพิ่งร้องไห้ขี้มูกโป่งเมื่อตอนทำอาหาร
“ เดี๋ยวเราออกไปนั่งรับลมเย็นๆข้างสระน้ำกันมั๊ย เอาสาเกไปดื่มให้อุ่นๆท้องกัน น่าจะได้บรรยากาศดีนะ ”เขาชวน
“ คุณแม่บ้านจัดที่นั่งให้หน่อยนะ เอาเบาะไฟฟ้านิ่มๆไปปูให้คุณผู้หญิงด้วย แล้วอย่าลืมเสื้อคลุมกับหมวกด้วยล่ะ กับแกล้มผมด้วยนะ ”เขาสั่งชุดใหญ่
“ ค่ะ คุณชาย ”
“ ลมเย็นๆของคุณน่ะ สำหรับฉันเนี่ยหนาวเจี๊ยบเลยนะ” เธอค้านอ่อยๆ
“ เอาน่า ลองวอร์มก่อนไปสกีรีสอร์ทไง ถ้าทนที่นี่ได้ก็ไปได้ ”แค่นี้หญิงสาวก็ตาโตกุลีกุจอจะเก็บโต๊ะอาหารเพราะคุณแม่บ้านไปเตรียมที่นั่งตากลมให้
“ ไม่ต้องๆ เดี๋ยวเราออกไปเด็กจะเข้ามาเก็บเอง” เขาว่าพร้อมกับคว้าข้อมือเธอลากหลุนๆออกไปทันที
มาถึงริมสระทุกอย่างถูกจัดวางดังเนรมิต ชายหนุ่มรับเสื้อคลุมมาจากคุณแม่บ้านมาจัดการคลุมให้สาวน้อยที่ยืนสั่นงั่กๆอยู่
“ เดี๋ยวนั่งที่เบาะไฟฟ้าก็จะอุ่นขึ้น มาเกาหลีแล้วไม่รับลมหนาวเกาหลีเขาว่ามาเสียเที่ยวนะ ” ชายหนุ่มนั่งจิบสาเกอย่างอารมณ์ดีรู้สึกอุ่นขึ้นมาทันทีกับดีกรีที่ร้อนแรง มนต์ตรามองดูเขาดื่มเหมือนเด็กน้อยที่เห็นคนอื่นกินขนมแล้วอยากกินบ้าง
“ ให้ฉันลองบ้างได้มั๊ย ”
“ เหล้าบ้านคุณดีๆเลยนะ..แรง..ขอบอก ”เขาแกล้งขู่
“ เหรอ..รสชาดเป็ไง ”
“ บอกไม่ถูกต้องลองเอง ”
“ แล้วคุณทำไมต้องทำหน้าเบี้ยวหน้าบูดด้วยเวลาที่กลืนมันลงไป”
“ หน้าผมแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ ฮื่อ..ขนาดนั้นเลย ”ชายหนุ่มะเิเสียงหัวเราะชอบใจคำพูดซื่อๆของมนต์ตรา เห็นยังไงพูดยังงั้น ไม่มีละไอ้เื่ที่จะคิดก่อนพูด หรือประดิษฐ์ประดอยคำพูดให้น่าฟังขึ้น
“เอาสิ..ลองเลย ”
แล้วคนหน้าบูดหน้าเบี้ยวก็เพิ่มขึ้นอีกคน ชายหนุ่มหัวเราะตัวงอ..เธองง
“ หน้าฉันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ” เธอถามเขาบ้าง
“ ป่าว.ว.ว.น่ารักดี ”
“ ร้อนวาบเข้าไปในท้องเลยนะ” เธอว่าเอามือกุมท้อง
“ ถ้าดื่มเข้าไปมากๆนี่เวลานอนไม่ต้องห่มผ้าเลยนะ ”
“ ฮ๊า..จริงเหรอ ”
“ จริงสิ ” จากแก้วที่หนึ่งมาเป็แก้วที่สอง สาม สี่ ห้า ตามลำดับ ตอนนี้คนที่พูดน้ำไหลไฟดับกลายเป็คุณหมออ้อแอ้ไปซะแระ กึนซองหยุดดื่มเพราะรู้ตัวดีว่าเดี๋ยวจะต้องเป็คนดูแลมนต์ตราที่ตอนนี้สนุกใหญ่ร้องรำทำเพลงของเธอไปเรื่อย
“ มนต์ตรา ฟังผมนะห้ามไปดื่มที่อื่นเด็ดขาด ถ้าจะดื่มต้องมีผมอยู่ด่วยเท่านั้น ”
“ มัยหรา..” เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าเขาห่างกันแค่ฝ่ามือเดียว ปากแดงแก้มแดง ตาหวานเยิ้มชวนเชิญเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มคิด..ไม่หรอก..อย่าฉวยโอกาสเธอกำลังไว้ใจเขามากขึ้น เขาต้องไม่ทำลายมัน
“ คิดถึงแฟนคุณมั๊ย ลูกชายบิ๊กบอสน่ะ ”
“ ห๊ะ..แฟนเหรอ ม่าย.ย.ย ช๊านไม่มีแฟน อ้ายหล่อมันเป็เพื่อนซี๊ ของช๊านนะ ซี๊ปึ้กเลย ม่ายช่ายแฟน อย่าเลอะเทอะ แต่ตอนนี้มนต์ว่า..มนต์นี่แหละเลอะเทอะ ” แล้วเธอก็หัวเราะขำตัวเอง ชายหนุ่มก็พลอยขำไปด้วย นึกกระหยิ่มอยู่ในใจ
“ เสร็จฉันละไอ้นายหล่อ หนอยทำกีดกันเป็เ้าเข้าเ้าของดีนัก”
“ อยู่บ้านผมแล้วเป็ไงบ้างผมดูแลคุณได้ครึ่งหนึ่งที่คุณดูแลผมที่เมืองไทยมั๊ย ”
“ มานม่ายเหมือนกาน อันนั่นช๊านทำเพื่อเงิน แต่อันนี้คุณทำด้วยน้ำใจของคูณ มันเทียบกานม่ายด้าย..”
“ ลองเทียบหน่อยสิ อยากฟัง ” เขารู้สึกสนุกที่ได้หลอกถามคนเมาเล่นๆ
“ ก็..ก็..ม่ายรู้จาพูดยางงาย คูณไม่เหมือนซูปตาร์ท่าทางหยิ่งยะโสคนเดิมเลย คุณเปนเพื่อน เปนพี่ เปนพ่อเอ๊ยไม่ใช่ ไม่ใช่ ยางเปนพ่อม่ายได้นะ เปนทุกๆอย่างของช๊านในเกาหลีนี่ ช๊านหายเหงา หายคิดถึงบ้านก็เพราะคูณเอื้อเฟื้อ ไม่รู้จาขอบคูณยางงายดี ม๊ะ..ขอกอดที ขอความอบอุ่นหน่อยนะ ”
กึนซองยังไม่ทันตั้งตัว คุณหมออ้อแอ้ก็โผเข้าไปกอดแถมนั่งทับอยู่บนตักซะเลยเขาตบหลังให้เบาๆ
“ ไหนว่าผมทำให้หายเหงาหายคิดถึงบ้าน แล้วทำไมวันนี้คุณแม่บ้านบอกว่าทำกับข้าวอยู่ดีๆ ก็ร้องไห้คิดถึงคุณลพ่อเฉยเลย
”เท่านั้นแหละ เหมือนใจที่เปราะบางอยู่แล้วถูกกระแทกอย่างแรง ม่านน้ำตาไหลพรากออกมาทันทีพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้อย่างยั้งไม่อยู่ ที่เค้าว่าผู้หญิงกินเหล้าเวลาเมาแล้วชอบร้องไห้น่ะจริงเลยนะเนี่ย กึนซองถอนใจมือหนึ่งตบหลังเธอเบาๆอีกมือหนึ่งกดศรีษะเธอให้ซบอยู่กับไหล่เขา เสียงร้องไห้ของคนเมานี่มิใช่เบาเลย ร้องไม่ร้องเปล่ายังพร่ำพรรณาอะไรต่ออะไรของเธออีกด้วย
“ ไม่เอาแล้ว ผมไม่ให้คุณกินสาเกอีกเด็ดขาด เฮ้อ! แล้วจะยังไงต่อล่ะเนี่ย ” คุณแม่บ้าน คนขับรถ และคนงานที่พักอยู่ที่นี่ได้ยินเสียงคนร้องไห้ จึงออกมาดู ขณะกำลังมองหาต้นเสียงว่าอยู่ทางไหนนั้น คุณแม่บ้านก็ไล่ตะเพิดให้กลับเข้าที่พักของตน พร้อมทั้งพูดว่า
“ ไม่ได้ยินอะไร และไม่เห็นอะไรทั้งนั้น..ใช่มั๊ย ?
“ ครับ..ค่ะ..คุณแม่บ้าน ”
“ เอาล่ะ..ไปได้แล้ว ”นางสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
229
