Cosmic God System ข้านี่ล่ะผู้ยิ่งใหญ่ (จบ)

ฝูงชนนับล้านภานนอกยังตื่นตะลึงไม่หาย อยู่ดีๆหอคอนที่ตั้งนิ่งมาอย่างยาวนานนับ 2000ปีก็สั่นสะเทือน พวกเขาบางคนหัวดี ตั้งข้อสักเกตอาจจะเกี่ยวกับเย่ชิงหยูก็เป็นไปได้
พวกเขาก็พลันมองไปที่่พวกที่ถูกไล่ออกมาจากหอคอยแต่ไม่มีเย่ชิงหยูอยู่ในนั่น อูตี่ตอนนี้ก็กำลังงงๆอยู่เหมือนกัน
ขนาดนั่น ที่ทางออกของหอคอย ชายหนุ่มรูปงามก็เดินออกมา เสียงเดินเขาดังไปทั่วบริเวณ ฝูงชนพลันตื่นตระหนัก เขาเขาเงียบเสียงลง เย่ชิงหยูเดินออกมาใบหน้าเขายิ้มแย้ม ขนาดนั่นพวกผู้อาวุโสหนึ่งก็ร่อนลงมาหาเขา
"เจ้าหนูไปที่สำนักงานใหญ่" ผู้อาวุโสหนึ่งสีหน้าเคร่งครึม
เย่ชิงหยูพยักหน้า ขนาดนั่นเขาหันไปตรงจุดที่เหมยกุ่ยอยู่ จากนั่นก็บินตามพวกผู้อาวุโสหนึ่งไปอย่างรวดเร็ว เหมยกุ่ยดูเหมือนจะรับรู้เธอยิ้มแย้ม หันหลังเดินจากไป
ฝูงชนยังตะลึงไม่ได้สติ ขนาดนั่นพวกเขาระเบิดเสียงดัง ส่งเสียงออกมากันอย่างบ้าครั้ง ตะโกนชื่อเย่ชิงหยู ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเมือง พวกเขาได้เห็นการทำลายสถิติที่ไม่เคยมีมาก่อน ส่วนที่หอคอยสั่นสะเทือนคงเป็นเพราะเย่ชิงหยู แต่พวกเขาก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา ยิ่งผู้อาวุโสทั้งหมดยังอยู่ตอนนั่นด้วย
สำนักงานใหญ่ เย่ชิงหยูเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก มันมีตึกสูงเสียดฟ้าไม่แพ้หอคอยสยบมารเลย บรรกาศก็ชั่งกดดันนัก พนักงานแต่ละคนก็แข็งแกร่ง ภายในตึกมีลิฟเคลื่อนย้ายความเร็วสูงอยู่ด้วย เมื่อพวกเขามาถึงห้องประชุมชั้นบนสุด พวกผู้อาวุโสสูงสุดกับคนอื่นๆก็นั่งประจำที่ทันที แต่ขนาดนั่นก็มีเก้าอี้ว่างอยู่อีกตัวนึง มันมีไว้ให้เย่ชิงหยูนั่นเอง
ผู้อาวุโสหนึ่งไม่รอช้าเอ่ยถามเย่ชิงหยูทันที
"เจ้าหนู ที่หอคอยปลดปล่อยพลังออกมา เป็นเพราะเจ้าใช่รึป่าว" ผู้อาวุโสหนึ่งสีหน้าเคร่งเครียด
เย่ชิงหยูเมื่อเห็นว่าไม่ได้มีอันตรายอะไร แถมพวกผู้อาวุโสนี้ยังเป็นผู้สนับสนุนตน ก็เอ่ยออกมาตามตรง
"ใช่ครับ เมื่อไปถึงชั้น 50แล้ว ผมได้การยอมรับจากหอคอย ตอนนี้หอคอยนี้ก็กลายเป็นของผมคนเดียวแล้ว" เย่ชิงหยูยิ้มแย้ม
"อะไรนะ" ทุกคนอุทานขึ้น พวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อ
ผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสามอ้าปากค้าง ดวงตาแทบทะลักออกจากเบ้า เขาจ้องมองเย่ชิงหยูอย่างตกตะลึง ขนาดนั่นคำถามของผู้อาวุโสแต่ละคนก็ดังขึ้น เย่ชิงหยูทำสีหน้าเบื่อหน่ายเลยทีเดียว
"เงียบบบบ" ผู้อาวุโสหนึ่งเอ่ยขึ้นเขาทำหน้าจริงจัง
"เจ้าหนูสรุปว่าตอนนี้หอคอยนี้เป็นของเจ้าแล้วใช่ไหม"
เย่ชิงหยูพยักหน้า ส่วนเรื่องอุกกาบาตที่ตกลงมานั่นเขายังไม่ได้เอ่ยขึ้น เดียวรอได้ของล้ำค่าก่อนค่อยเอามาให้พวกเขาละกัน
ผู้อาวุโสทุกคนเห็นดังนั่นก็ถอนหายใจ พวกเขาบ่นกันออกมายกใหญ่ ใครหลายคนในที่นี้ ช่วงชิงหอคอยมาได้จากพวกเผ่าสัตว์อสูร การต่อสู้ครั้งนั่นทำพวกเขาบาดเจ็บสาหัสต้องพักฟื้นกันเป็น100ปีเลยทีเดียว ขนาดนั่นเย่ชิงหยูเอ่ยขึ้น
"ผมจะยังไม่นำมันไป แต่จะให้ผู้คนไว้ใช้ฝึกกันก่อน เมื่อไหร่ที่ผมมีพลังนักรบดวงดาวผมจะมาเอามัน ในไม่กี่เดือนนี้ละ"
"ไม่กี่เดือน นักรบดวงดาว มันง่ายซะที่ไหนกันเจ้าหนู" ผู้เฒ่าคนนึงตวาดขึ้น เขารู้สึกว่าเย่ชิงหยูลำพองตนมากเกินไป
ผู้เฒ่าคนอื่นๆก็เงียบขรึมเขารู้สึกว่าเย่ชิงหยูจะอวดดีเกินไปหน่อย
เย่ชิงหยูเห็นอาการของผู้เฒ่าแต่ละคนก็ยิ้ม ขนาดนั่นเย่ชิงหยูพูดออกมาอย่างมั่นใน
"พวกท่านคอยดูได้เลย" เย่ชิงหยูกอดอก สีหน้าเขาจริงจังอย่างมาก
ตาเฒ่าคนอื่นๆก็เงียบ ผู้อาวุโสหนึ่งถึงกับถอนหายใจออกมายาวเหยียด ตั้งแต่ที่เจ้าหนูนี้ปรากฏตัว ก็สร้างเรื่องไม่เว้นแต่ละวันให้พวกเขาแทบจะตกใจตายอยู่เรื่อย ขนาดนั่นเย่ชิงหยูเอ่ยถามขึ้น
"ท่านผู้อาวุโสมีสมุนไพรพวกนี้ไหม" เย่ชิงหยูส่งกระดาษใบนึงออกมา ผู้อาวุโสหนึ่งรับไว้ เขาไล่เรียงมองดู
"อืม มีอยู่เดียวข้าจะให้คนไปให้ เจ้ากลับไปได้แล้ว ถ้ารู้เรื่องอะไรอีก เดียวพวกข้าจะตกใจตายกันพอดี" ผู้อาวุโสหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงหน่ายๆ
เย่ชิงหยูไม่รอช้า โค้งตัวคำนับ หันหลังเดินจากไปทันที หลังจากเย่ชิงหยูไปแล้ว ในขนาดนั่น เสียงไออย่างรุนแรงก็ดังขึ้น ผู้อาวุโสสามไอแค่กๆออกมา เลือดสีแดงสดของเธอทะลักออกมาเต็มปาก ผู้เฒ่าคนอื่นๆพลันตกกะใจ รีบเข้ามาช่วยกันยกใหญ่
ผู้อาวุโสหนึ่งกับผู้อาวุโสสองสีหน้าเศร้าหมอง เขารู้อาการของเธอดี ขนาดนั่นผู้อาวุโสสามก็เอ่ยออกมา
"แค่กๆ ข้าไม่เป็นไรเจ้าพวกลูกเจี๊ยบ ตอนนั่นข้าต่อสู้กับราชันย์เผ่าสัตว์อสูรจนต้องเผาพลาญพลังชีวิตอย่างบ้าคลั่ง ในตอนนี้พลังชีวิตข้าแทบจะไม่เหลือแล้ว ดูจากเวลาอายุขัยของข้าเหลืออีกแค่ไม่กี่สิบปีเท่านั่น" หญิงชราพูดออกมาอย่างอ่อนใจ พลังชีวิตที่เปล่งออกมาเริ่มจะหมดลง ในตอนแรกหญิงชราแค่เป็นห่วงหลานรักของเธอ ถ้าเกิดเธอจากไป เหมยกุ่ยต้องใจสลายแน่ๆ แต่ตอนนี้เธอมีคนที่ถูกชะตาดูแลเธอได้ ถ้าเกิดเธอตายไปตอนนี้ เธอก็ไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว ตายไปอย่างสงบ
"เอาละแยกย้ายกันได้" ผู้อาวุโสหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ใบหน้าเขามัวหมอง การที่เพื่อนรุ่นเดียวกันจะตายไปต่อหน้ายังงี้มันเป็นความรู้สึกที่แย่มาก ในขนาดนี้ยังไม่มียาอะไรที่ช่วยเพิ่มอายุไขได้เลย พลังชีวิตของผู้อาวุโสสามเริ่มจะหมดลง พวกเขาช่วยกันส่งพลังยื้อมาไว้ได้เป็นสิบปี แต่คงจะถึงขีดจำกัดแล้ว เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
ผู้เฒ่าคนอื่นๆรู้อารมณ์ดีจึงเงียบลง คำนับแล้วก็แยกย้ายกันไป พวกเขาไม่ได้พูดคุยกันเลยสักแอะ เรื่องตื่นเต้นของเย่ชิงหยูถูกแทนที่ด้วยความกังวลแทน ถ้าผู้อาวุโสสามจากไปละก็ เผ่าพันธุ์เราต้องแย่มากแน่ ผู้อาวุโสสูงสุดทั้งสามคือผู้ที่ คานอำนาจกับเผ่าพันธุ์สัตว์อสูรมาอย่างยาวนานนับหลายพันปี ถ้าขาดไปหนึ่งคนอาจจะเกิดหายนะเลยก็ได้
เย่ชิงหยูตอนนี้กลับมาถึงที่พักแล้ว เมื่อมาถึงบ้าน เขาเปิดประตูออก แต่ก็เห็นเหมยกุ่ยอยู่ในบ้านแล้ว เธอชั่งดูเซ็กซี่ เย่ชิงหยูใจเต้นเล็กน้อย เขาก้าวเดินเข้าไปในบ้าน เขาปิดประตูเรียบร้อย ขนาดนั่นเหมยกุ่ยก็เอามือมาค้องแขนเขาไว้อีก
"ทำอะไรเนี่ยพี่สาวเหมยกุ่ย เราอยู่ในบ้านแล้วนะ" เย่ชิงหยูเอ่ยขึ้น ขนาดนั่นเขาก็สัมผัสได้ถึงหน้าอกขนาดใหญ่ที่กดทับลงมา เย่ชิงหยูอารมณ์ขึ้นเล็กน้อย เหมยกุ่ยเห็นดังนั่นก็กระซิบกับเขา เสียงที่เย้ายวนดังขึ้นแผ่วเบา
"เป็นอะไรหรอ ตอนนี้เราอยู่กันแค่สองคนแล้วนะ" เหมยกุ่ยรู้ดีว่าอาการของเย่ชิงหยูตอนนี้เป็นยังไง เธอตัดสินใจแล้ว
ใบหน้าที่มีเสน่ห์กับร่างกายที่เย้ายวน เริ่มทำให้เย่ชิงหยูมีอารมณ์มากยิ่งขึ้น เย่ชิงหยูตอนนี้รู้สึกว่ากำลังจะเริ่มภารกิจหลักของตนเอง ดวงตาของเขาก็สบเข้ากับนัยย์ตาที่มีเสน่ห์ พวกเขามองหน้ากันอยู่อย่างนั่นสักพัก ใบหน้าแทบจะแนบชิดกันยิ่งขึ้น เสียงหายใจของทั้งคู่เริ่มหอบลง (คนเขียนนี่ตั้งตารอดูเลย)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 51 สถานการณ์นี้มันอะไร?

คล้ายกับเรื่องCosmic God System ข้านี่ล่ะผู้ยิ่งใหญ่ (จบ) ที่คุณอ่าน

Cosmic God System ข้านี่ล่ะผู้ยิ่งใหญ่ (จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 51 สถานการณ์นี้มันอะไร?

คล้ายกับเรื่องCosmic God System ข้านี่ล่ะผู้ยิ่งใหญ่ (จบ) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้