หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 83 : เสียงกระซิบแห่งรากเก่า, ผู้พิทักษ์ขานรับ

หลายวันแห่งการบ่มเพาะและทบทวนวิถีตนเองผ่านพ้นไป เจี้ยนหลิน (剑林) ค่อยๆ คุ้นชินกับพลังปราณขั้นเจ็ดที่ไหลเวียนอย่างมั่นคงในร่าง. ความเข้าใจใน "วิถีกระบี่ไม้" (木剑之道) มิได้หยุดนิ่งอยู่เพียงการก่อรูปศาสตราจากพฤกษา แต่เริ่มจะหยั่งลึกลงไปถึง "แก่นแท้" (精髓) ของพลังชีวิตที่สถิตอยู่ในธรรมชาติรอบกาย. โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายในห้องโถงใต้ศิลาแห่งนี้ ที่ทุกอณูอากาศคล้ายจะอิ่มอาบไปด้วยกลิ่นอายโบราณจากรากไม้สลักอักขระ (古根符文), กลิ่นดินชื้นจางๆ และไอเย็นที่แผ่ออกมาจากผนังหิน.

เขาลืมตาขึ้นจากสมาธิในเช้าวันหนึ่ง แสงสีเขียวอ่อนที่นุ่มนวลจากรากไม้โบราณยังคงสาดส่อง. ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจอย่างชัดเจน – ความปรารถนาที่จะ "เข้าใจ" เหล่าอสูรศิลาพฤกษา (草木岩怪) ที่ยืนสงบนิ่งราวกับผู้พิทักษ์ทั้งสี่มุมห้อง. พวกมันมิได้แสดงความเป็นปรปักษ์อีกต่อไปนับตั้งแต่เขาทะลวงระดับพลัง แต่ก็ยังคงเป็นปริศนาที่ยิ่งใหญ่สำหรับเด็กหนุ่ม. เขาสัมผัสได้ถึงความ "เก่าแก่" (古老) ในกลิ่นอายของพวกมัน, ราวกับว่าพวกมันได้ยืนหยัดอยู่ที่นี่มาเนิ่นนานเกินกว่าจะจินตนาการถึง.

เจี้ยนหลินค่อยๆ ลุกขึ้นยืน, การเคลื่อนไหวของเขาแผ่วเบาราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่น, เคลื่อนกายไปยังอสูรศิลาพฤกษาตนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดอย่างระมัดระวัง. อสูรตนนั้นมิได้ขยับเขยื้อน, ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปสลักศิลาโบราณที่ถูกเวลาและธรรมชาติหล่อหลอม. เจี้ยนหลินหยุดยืนอยู่ห่างจากมันประมาณสามจั้ง (丈), เขาหลับตาลง, รวบรวมสมาธิ, ค่อยๆ โคจรพลังธาตุพฤกษา (草木之力) อันบริสุทธิ์ในร่างกายให้ไหลเวียนอย่างแผ่วเบา. เขามิได้ปลดปล่อยมันออกมาเป็นพลังโจมตี, แต่พยายามจะ "ปรับ" (调整) "ความถี่" (频率) ของพลังงานนั้นให้ละเอียดอ่อนและสอดคล้องกับ "คลื่นพลังชีวิต" (生命波动) ที่เขาสัมผัสได้จางๆ จากเหล่าอสูรศิลาพฤกษาและรากไม้สลักอักขระ.

มันเป็น "สัมผัส" ที่ละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง, ราวกับกำลังจูนสายพิณที่มองไม่เห็น. เขาพยายามจะส่ง "เจตนา" (意念) ที่เป็นมิตรและ "ความเคารพ" (尊敬) ต่อ "ชีวิต" (生命) ในรูปแบบที่แตกต่างนี้ออกไป, ผ่านกระแสพลังธาตุพฤกษาที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาอย่างนุ่มนวลที่สุด, คล้ายกับละอองน้ำค้างยามเช้าที่สัมผัสกับกลีบบุปผา.

ในตอนแรก, มิได้มีสิ่งใดเกิดขึ้น. อสูรศิลาพฤกษายังคงยืนนิ่งไม่ไหวติง, มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกกระทบพื้นหินเป็นระยะเท่านั้นที่ทำลายความเงียบ. แต่เจี้ยนหลินก็มิได้ท้อถอย, เขายังคงรักษา "สภาวะ" (状态) นั้นไว้อย่างอดทน, ปล่อยให้พลังของตนเอง "ไหลเวียน" และ "สอดประสาน" (和谐) เข้ากับบรรยากาศอันเก่าแก่ของห้องโถงอย่างเป็นธรรมชาติ.

ทันใดนั้น! เจี้ยนหลินก็รู้สึกได้ถึง "การตอบสนอง" (回应) อันแผ่วเบา! มันมิใช่เสียงพูด, แต่เป็น "ความรู้สึก" (感觉) บางอย่างที่ "สั่นสะเทือน" (震颤) กลับมาในจิตใจของเขา. อสูรศิลาพฤกษาตนนั้น, รากไม้เล็กๆ ที่เลื้อยพันอยู่ตามแขนของมันพลัน "ขยับ" เล็กน้อยอย่างเชื่องช้า, เศษธุลีดินร่วงหล่นจากร่างของมันอย่างแผ่วเบา. ดวงตาสีเขียวเข้มที่เคยดูไร้ความรู้สึกของมัน, กระพริบหนึ่งครั้ง, แสงในนั้นดู "อ่อนโยน" (温柔) ลงเล็กน้อย.

ความรู้สึกที่ส่งผ่านมานั้น "คลุมเครือ" (模糊) และ "เก่าแก่" (古老), มันมิได้มีความคิดที่ซับซ้อน, แต่เป็น "สัญชาตญาณ" (本能) และ "การรับรู้" (感知) ถึง "ความเป็นมิตร" (友善) และ "กลิ่นอาย" (气息) ของพลังธาตุพฤกษาที่ "คุ้นเคย" (熟悉) จากเจี้ยนหลิน. ราวกับว่าพวกมันกำลัง "รับรู้" ถึง "ส่วนหนึ่ง" ของ "รากเก่า" (古老之根) ที่พวกมันถือกำเนิดและผูกพันอยู่.

'พวกมัน...ตอบรับข้าจริงๆ!' เจี้ยนหลินอุทานในใจ, ความตื่นเต้นระคนความประหลาดใจแล่นริ้วขึ้นมา. เขารู้สึกได้ถึง "ความเชื่อมโยง" (连接) บางเบาที่ก่อตัวขึ้นระหว่างตนเองกับสิ่งมีชีวิตวิเศษเหล่านี้. มันมิใช่การควบคุมด้วยอำนาจ, แต่เป็นการ "ยอมรับ" (接纳) ซึ่งกันและกันในระดับของพลังชีวิต.

"ขาวน้อย" (小白) ที่เกาะอยู่บนไหล่ของเขา, ส่งเสียง "คิกๆ" ออกมาอย่างพึงพอใจ. มันใช้หัวเล็กๆ ถูไถกับแก้มของเจี้ยนหลินเบาๆ, ราวกับจะบอกว่า "เจ้าทำได้ดีมาก".

การ "สนทนา" โดยไร้คำพูดนี้ดำเนินไปอีกครู่หนึ่ง. เจี้ยนหลินเพียงแค่ยืนนิ่ง, ส่งผ่านความรู้สึกที่เป็นมิตรออกไป, และรับรู้ถึงการตอบสนองอันแผ่วเบาจากเหล่าอสูรผู้พิทักษ์. เขามิได้พยายามจะ "สั่งการ" หรือ "เรียกร้อง" สิ่งใดจากพวกมัน, เพียงแค่ต้องการจะ "เข้าใจ" (理解) และ "เป็นที่ยอมรับ" ในฐานะผู้ที่สอดคล้องกับพลังแห่งสถานที่แห่งนี้. เขาสังเกตเห็นตะไคร่เขียว (青苔) ที่เกาะอยู่ตามร่างของอสูรตนนั้น, มันดูมีชีวิตชีวาและสั่นไหวเล็กน้อยราวกับกำลังรับรู้ถึงพลังธาตุพฤกษาของเขาด้วยเช่นกัน.

นี่คือ "ก้าวแรก" ที่สำคัญในการทำความเข้าใจ "ชีวิต" ในรูปแบบอื่น, และเป็น "บทเรียน" ที่ล้ำค่าซึ่งมิอาจหาได้จากตำราเล่มใดๆ. การสื่อสารด้วย "หัวใจ" และ "พลังงานที่สอดคล้องกัน" นั้น, บางครั้งก็ทรงพลังยิ่งกว่าวาจานับพันคำ.

(จบตอนที่ 83)