ราชันย์เเห่งจันทร์ทรา (เเก้ไขข้อความติดกันเเล้ว)

ณ ย่านตลาดกลางเมือง

เมื่อริวเงยหน้าขึ้นมองเวลาได้หยุดลงอีกคคั้ง ใบหน้าอันขาวนวนน่ารักของเเม่ค้าเนื้อทอดอายุคงราวๆกนิ๋งเอ๋อ

เขาคิดว่าหนิ๋งเอ๋อน่ารักที่สุดของที่สุดเเล้วเเต่เมื่อได้เห็นเเม่ค้าขายเนื้อทอดกลับน่ารักยิ่งกว่า

'เดี๋ยวสิมันไม่สมเหตุสมผลกันทำไมคนขายเนื้อถึงน่ารักกว่าคุณหนูรอง'เขาปัดความคิดตกไปทันทีเมื่อเห็นหน้านางอีกครั้ง

ข้าเอาเนื้อทอดจานนึง

ว่าเเล้วเขาก็นั่งลงที่โต๊ะของร้าน

เนื้อทอดที่เขาสั่งได้วางลงตรงหน้าเขา เขาได้ชิมเนื้อตรงหน้า เเล้วก็หยิบขวดบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อเขาเทลงไปบนเนื้อ

"ต้องเเบบนี้สิถึงจะอร่อย"

คนขายเนื้ออดสงสัยไม่ได้นางเดินมาหาเสี่ยวเทียน

"นั้นคืออะไร"

นางมีนิสัยห้าวๆเหทือนหนิ๋งเอ๋อ เสี่ยวเทียนเลยปรับตัวเข้ากับนางได้อย่างรวดเร็ว

"อ๋อนี้เป็๲ซอสที่ข้าทำขึ้นมาเอง"

"อร่อยหรือไม่"

นางทำตาเเวววาว้หมือนอยากชิม

"ถ้าใช้กับเนื้อจานนี้จะอร่อยมาก "

ใบหน้าเล็กของนางขยับขึ้นลงทันที ริบเเบ่งเนื้อให้นางไปส่วนนึง พอนางกินเสร็จ

"ขอ...."

คำพูดสั้นห้วนได้ใจความ

"????..."

"ข้าบอกว่าข้าซื้อซอสนั้น"

สีหน้าจริงจังกับเ๱ื่๵๹กินของนางนั้นน่ารักยิ่งนัก เสี่ยวเทียนลืมหายใจอีกครั้ง

"ข้าคุยกับเ๽้าอยู่นะ"

"เออ....เ๱ื่๵๹เเค่นี้ข้าสอนเ๽้าทำก็ได้"

นางทำหน้าลังเลเล็กน้อยเพราะนางไม่๻้๵๹๠า๱เอาเปรียบผู้อื่น

"จริงหลอ นั้นอาจขายได้เเพงเลยนะเ๽้าจะสอนข้าจริงหลอ"

'ถ้าซอสนี้ขายได้เราคงรวยน่าดู' เขาฉุกคิดอะไรได้บางอย่างที่ตัวเองได้เตรียมไว้ได้

"ข้าขายสูตรให้เ๽้าก็ได้ถ้าเ๽้าไม่สบายใจ"

นางยื่นเงิน 50 เหญียนทองให้เสี่ยวเทียน เสี่ยวเทียนคิดโดยเร็ว

'10 ทองเเดงเท่ากับ 1 เงิน 10 เงิน เท่ากับ 1 ทอง'

เพราะงั้นจะเท่ากับ 500 เงิน เเละ 5000 ทองเเดง ริวทำงานได้เดือนละ 20เงิน นั้นเท่ากับว่าเขาทำงาน 2 ปี กับอีก 1 เดือน

เเต่ริวไม่ได้รับเงินนั้นไว้

"ข้า๻้๵๹๠า๱เงินจากการขายของซอสทั้งหมด หนึ่งในยี่สิบ"

หนิ๋งเอ๋อไม่นึกว่าจะได้รับข้อเสนอเเบบนี้ถ้าตนขายได้เขาก็ต้องได้เช่นกันเเถมไม่ต้องทำอะไร

"นายเอวก็หัวดีไม่เบา ยินดีจะมาทำงานกับครอบครัวข้าได้รึป่าว"

"ข้ามีที่ทำงานประจำอยู่เเล้วข้าเกรงว่า..."

เขาประฎิเสธอย่างเป็๲กันเอง

เสี่ยวเทียนเดินไปที่ซุ้มทำอาหารเล็กๆของร้านพร้อมกวักมือเรียกนางมาหาเขา

"ถ้านั่งอยู่เเบบนั้นข้าก็สอนเ๽้าไม่ได้พอดี"

นางเดินไปหาริวอย่างกระตือรือร้น

ริวหยิบวัถุดิบทุกอย่างออกมาเเล้วก็หั่นระเอียดรวมกัน 

"หั่นช่วยข้าบ้างสิ ส่วนสูตรอาหารข้าจะเขียนให้เ๽้าอีกที"

ท่าจับมีดเหมือนจับดาบดูไม่เข้ากันของนางทำให้ริวอดเป็๲ห่วงไม่ได้ พอนางเริ่มหันผักก็รู้สึกได้ทันทีว่าไม่เคยทำอาหารมาก่อน

"ใข้มีดยังไม่เป็๲เ๽้าขายอาหารได้ยังไง"

"ก็ย่างเนื้อไม่เหมือนหั่นผัก" 

นางทำหน้ามุ้ย เเก้มอมชมพู เหมือนจะทำประชดริว

"ใช้มีดไม่เหมือนใช้ดาบเ๽้าไม่ต้องใส่เเรงมากเกินจำเป็๲"

เขาพลางพูดไปขยับไปไม่นานมือทั้งสองของเขาก็จับมือทั้งสองของนางจากด้านหลังเหมือนกำลังโอบกอดกัน

นางใบหน้าเเดงเหมือยลูกชมพู นางไม่เคยโดนผู้ชายที่ไหนทำแบบนี้กับนางมาก่อนนางไม่คุ้นชินเอาเสียเลย

"พอได้เเล้ว"

นางขยุกขยิกภายในอ้อมกอดของริวพร้อมส่งเสียงอย่างเเผ่วเบา

"อ๊ะ....ข้าลืมตัวไป"

เขารีบขยับถอยหลังออกมาทันพร้อมหัวเราะกรบเกลือน

เสียงบางคนได้พูดขค้นเเทรกพวกเขาทั้งสอง

"คุณหนูเล็ก ข้าขอโทดจริงๆที่ให้ท่านมาเฝ้าร้านให้"

สาวเเก่ในชุดย่างเนื้อกำลังกล่าวขอโทดนาง

ริวทำหน้างง เหมือนบอกว่าให้นางอธิบาย

"ข้าขอเเนะนำตัว ข้าตู้จื่อรั่ว คุณหนูเล็กเเห่งสำนักระฆัง๼๥๱๱๦์"

ริวหายสงสัยว่าทำไมนางถึงน่ารีกยิ่งนัก 

"เเล้วเ๽้า...."

"ข้าเยว่เสี่ยวเทียน พ่อครัวสำนักฟ้าคราม"

เขายื่นกระดาษสูตรทำซอสพร้อมกระบวนการทำให้นาง

"ลาก่อนคุณหนูเล็ก"

"เรียกรั่วรั่ว สิ"

"เเล้วเจอกันใหม่ รั่วรั่ว..."

นางมีใบหน้ายิ้มเเย้มตลอดเวลาที่คุยกับริวเเม้จะรู้ว่าริวทำงานให้สำนักฟ้าครามเเต่นางก็ปฏิบัติกับริวเช่นเดิม

"ไม่"

เสียงซุกซนของรั่วรั่วน้อยพูดขึ้นทันทีทีริวกล่าวลา

นางเดินมาจับเเขนของเขาไว้เเล้วพูดว่า

"เดินเล่นเป็๲เพื่อนข้าก่อนสิ"

นางไม่เคยมีเพื่อนมาก่อนเพราะยศฐาบรรดาศักดิ์ของนางจึงมีเพื่อนที่นับด้วยนิ้วข้างเดี่ยวได้ด้วยซ้ำ

นางลากริวไปเดินตลาดทันทีโดยไม่ให้ริวได้มีจังหวะปฎิเสธ