อย่างนายเหรอบอดี้การ์ด

เมื่อเห็นว่าเซียวเฉินยื่นบัตรเครดิตมาให้ หลี่หานโฮ่ว ก็มองตาค้างไม่กล้ารับมันไว้ในทันที แต่หันไปมองแม่ของตัวเองที่นอนอยู่บนเตียง

“คุณเซียว อย่าทำแบบนี้เลย... ” คุณนายหลี่ส่ายหน้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ “พวกเราใช้เงินของคุณไม่ได้”

“ฮ่า ๆ ๆ คุณป้าครับ ผมกับต้าหานเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ก็เหมือนกับเป็นเพื่อนกัน... ”

”ไม่ได้ ๆ หนี้ค่ารักษามันไม่ใช่น้อยๆ เกือบ ๆ 50,000 หยวน เชียวนะ มันเยอะมากเกินไปที่จะให้คุณช่วยเหลือ ” คุณนายหลี่ยังคงยืนกราน อีกอย่างนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอหน้ากัน จะไปยืมเงินจำนวนมากขนาดนี้ได้ยังไง!

ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังไม่ค่อยรู้จักเซียวเฉินมากเท่าไหร่ เธอค่อนข้างกังวลด้วยเพราะกลัวว่าวันหนึ่งวันใดในภายภาคหน้า อีกฝ่ายจะใช้ให้ลูกชายของเธอไปทำเรื่องที่ผิดกฎหมาย...

“คุณป้าครับ คุณสนใจแค่เรื่องสุขภาพก็พอ ส่วนเรื่องอื่นๆ ส่งมาให้ผม... แต่ถ้าหากคุณไม่ต้องการจริงๆ ถือว่าเป็นเงินที่ยืมผมก็แล้วกัน ส่วนเรื่องการชดใช้ก็เอาเป็นว่าค่อย ๆ หักจากเงินเดือนของต้าหานเอาก็ได้ ถ้าหากมีเงินเยอะ ๆ เมื่อไหร่ก็เอามาโปะได้ ตกลงไหมครับ?” เซียวเฉิน พูดด้วยท่าทางที่จริงจัง

“แม่ พี่เฉินเป็นคนดี ผมจะไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลก่อนนะครับ” หลี่หานโฮ่วก็เปิดปากช่วยพูดอีกแรง

คุณนายหลี่หันไปมองลูกชายของตัวเอง จากนั้นหันไปมองเซียวเฉินที่กำลังยิ้มอยู่ เธอรู้สึกลังเล ในที่สุดก็พยักหน้า “คุณเซียว ฉันต้องขอขอบคุณคุณมาก งั้นถือว่าเงินก้อนนี้เป็นเงินเบิกล่วงหน้าของต้าหานแล้วกันค่ะ”

“ได้ครับ” เซียวเฉิน ไม่ได้รู้สึกสนใจเงินพวกนี้ เขาไม่ได้รู้สึกอยากได้มันเท่าไหร่นัก สิ่งที่เขาทำก็เพราะเห็นแก่หัวใจอันแสนกตัญญูของหลี่หานโฮ่ว!

“เฮ้ นี่มันก็ไม่ต่างกับที่พวกแก๊งต้มตุ๋นชอบใช้เงินฟาดหัวเลยนี่หว่า? แกล้งทำเป็นเหมือนกับว่าในบัตรมีเงินอยู่ แต่ที่จริงไม่มี?” หมอหนุ่มที่อยู่ด้านข้างหัวเราะเหยียด “แต่ถ้ามีเงินจ่ายจริง ๆ ก็รีบ ๆ ไปจ่ายซะ จากนั้นก็ออกไปจากโรงพยาบาลนี้... ”

“พี่เฉินบอกว่า ให้ฉันไล่นายออกไปข้างนอก!” โดยไม่ทันรอให้หมอหนุ่มพูดจบ หลี่หานโฮ่วก้าวเดินออกไปคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายแล้วโยนเขาออกไป

ตุบ! กลุก ๆ ๆ

หมอหนุ่มกลิ้งไปบนพื้นหลายตลบ ในที่สุดร่างเขาก็ชนกับกำแพงแล้วหยุดลง เขาร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด

“ต้าหาน ทำได้ดีมาก! ถ้าต้องเจอกับคนพวกนี้ นายไม่จำเป็นต้องมีมารยาทกับมันหรอก!” เซียวเฉินมองไปที่สภาพอันน่าสังเวชของหมอหนุ่มคนนั้น พลันแสยะยิ้มขึ้น จากนั้นหันไปยกนิ้วโป้งให้หลี่หานโฮ่ว

“ฮี่ๆ งั้นฉันไปจ่ายเงินก่อนนะ” หลี่หานโฮ่วที่เพิ่งจะรู้สึกเครียด ตอนนี้เมื่อได้ระบายลงกับหมอหนุ่มใจร้าย ทำให้เขารู้สึกเบิกบานใจขึ้นมามาก

“อ้าก แกทำร้ายฉัน ไปเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาเร็ว มีคนทำร้ายหมอ... ไอ้เวรเอ้ย แกกล้าทำร้ายฉัน! แน่จริงลองดูอีกทีสิ!” ในที่สุดหมอหนุ่มได้หยัดกายยืนขึ้นมาสำเร็จ จากนั้นก็ตะโกนใส่ หลี่หานโฮ่ว ด้วยความเกรี้ยวกราด

เพี๊ยะ!

หลี่หานโฮ่วพยักหน้า และตบไปที่หน้าของหมอหนุ่มอีกที จากนั้นเขาเผยยิ้มอย่างเรียบง่ายออกมา “ฉันลองแล้ว นายจะเอาไงต่อ?”

“... ”

คนที่อยู่รอบด้านแทบจะเป็นลม เด็กคนนี้ตั้งใจอย่างงั้นเหรอ?

เซียวเฉินรู้สึกสะใจ ไอ้หมอหนุ่มคนนี้ช่างน่าสมเพชเหลือเกิน ไม่รู้จักต้าหานคนนี้ซะแล้ว?

“แก แก... ” หน้าของหมอหนุ่มแดงฉาน ใช้สายตาที่เต็มไปด้วยโทสะจ้องมองไปยัง หลี่หานโฮ่ว แต่ไม่กล้าพูดอะไรอีก

“หลีกทาง ฉันจะไปจ่ายเงิน!” หลี่หานโฮ่ว ลากหมอหนุ่มออกไปให้พ้นทางแล้วเดินไปที่แคชเชียร์

“เฮ้ ทำร้ายฉัน แล้วยังคิดที่จะอยู่ที่นี่ได้อีกเหรอ?” หมอหนุ่มตะโกน “ต่อให้พวกแกมีเงิน พวกแกก็ต้องไสหัวออกไป!”

เมื่อหลี่หานโฮ่วได้ยินคำพูดนี้ เขาพลันหยุดก้าวเดินต่อแล้วหันมามองหมอหนุ่ม เขากำลังคิดว่าหมอพูดจริงไหม? ถ้าที่เขาพูดมาเป็นเรื่องจริง เช่นนั้นก็คงจะต้องใช้เงินมากแน่ ๆ!

“เหอะ ขึ้นเสียงเหรอ? โรงพยาบาลเป็นบ้านของนายหรือไง?” เซียวเฉินที่เฝ้าดูอยู่ตลอด ค่อยๆ เดินออกมาที่ประตูห้องคนป่วยแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ใช่ โรงพยาบาลนี้เป็นของตระกูลฉันเอง แกมีปัญหาอะไร? พ่อของฉันเป็นหัวหน้าแผนกเนื้องอกวิทยา ทำร้ายฉันแล้วยังคิดจะอยู่รักษาต่อเหรอ? ฝันไปเถอะ!” หมอหนุ่มเปิดปากตะโกนเสียงดัง

ด้านเซียวเฉิน เดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าหมอหนุ่ม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “หัวหน้าแผนกเนื้องอกวิทยา? โอ้ เป็นคนใหญ่คนโตเองหรอกเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่โรงพยาบาลประชาชนกลายเป็นของบ้านแก? อย่าพูดเลยว่าพ่อของแกเป็นหัวหน้าแผนก ก็เป็นแค่พวกผู้บริหาร ไม่ได้มีสิทธิมากขนาดนั้น?”

“ใครบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์?”

ทันใดกลุ่มคนพลันแยกออก มีชายหัวล้านคนหนึ่งก้าวเดินเข้ามา และเมื่อเขามองเห็นรอยฝ่ามือบนใบหน้าของหมอหนุ่ม ท่าทางของเขาก็ดูโกรธขึ้นมา “ในแผนกมะเร็งนี้ ฉัน เฉินต้าไห่ ยิ่งใหญ่ที่สุด...พวกแกกล้าทำร้ายลูกชายฉันแล้วยังคิดที่จะอยู่รักษาที่นี่อีกเหรอ? ไม่ต้องพูดถึงมะเร็งปอดระยะสุดท้ายเลย ถึงพวกฉันจะรักษาได้จริง ก็ไม่มีวันรักษาให้!”

“พ่อ ในที่สุดพ่อก็มาสักที ผมมาเรียกเก็บค่ารักษากับ หลี่หานโฮ่ว แต่พวกมันกลับทำร้ายผม... ” เมื่อหมอหนุ่มมองเห็นคนที่เข้ามาและเอ่ยพูดเสียงดัง

“วางใจเถอะ เดี๋ยวจะทวงความเป็นธรรมคืนให้กับแกเอง!” เฉินต้าไห่ พูดด้วยท่าทางจริงจัง

“ฉันว่าเจ้าเด็กคนนี้ช่างหยิ่งผยอง แต่ชายชราผู้นี้กลับหยิ่งยโสยิ่งกว่าอีก?”

เฉินต้าไห่มองไปที่เซียวเฉิน “แกเป็นใคร?”

“พ่อ ไอ้หมอนี่มันเป็นนักต้มตุ๋น เมื่อกี้ฉันเห็นมันตรวจชีพจรให้กับแม่ของ หลี่หานโฮ่ว... ”

“นักต้มตุ้นเหรอ?” เฉินต้าไห่มองนิ่ง จากนั้นก็หัวเราะออกมา “ตอนนี้นักต้มตุ๋นกล้ามาหลอกถึงในโรงพยาบาลเลยเหรอ? เด็กน้อย ถ้าฉันโทรศัพท์ออกไปกริ๊งเดียว ก็ส่งแกเข้าคุกได้?”

“งั้นแกเชื่อไหมว่า ฉันขยับเพียงแค่นิ้วเดียว นายจะถูกตามด่าจากคนทั่วประเทศได้?” เซียวเฉินพูดขึ้นพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถือ “ท่าทางที่เย่อหยิ่งของผู้อำนวยการเฉิน ฉันได้บันทึกมันไว้หมดแล้ว เพียงแค่ฉันกดโพสต์ลงไป แกจะต้องกลายเป็นคนดังเพียงแค่ชั่วข้ามคืนแน่ๆ... ”

เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเฉิน สีหน้าของเฉินต้าไห่เปลี่ยนไปในทันที ตอนนี้พลังของอินเทอร์เน็ตร้ายกาจขนาดไหน เขารู้ดี! แม้ว่าจะเป็นเรื่องเล็กน้อย ตราบใดที่มันสามารถดึงดูดความสนใจจากชาวเน็ตได้ ก็จะทำให้เกิดการวิจารณ์จำนวนมาก ซึ่งมันเป็นเรื่องน่ากังวล!

เมื่อมองดูคนที่มามุงดูอยู่รอบๆ เขาก็ยืนอึ้ง ถูกบันทึกเอาไว้เหรอ? ชายคนนี้เล่นไม่ซื่อ!

ดวงตาของ เหยาฉีหวง ที่มองดูอยู่ด้านนอกตลอดแวบประกายขึ้น เจ้าหน้าที่ราชการมีปัญหากับคนนอก ให้ตายเถอะเขาเป็นอัจฉริยะ ฉลาดฉวยโอกาสจริงๆ

ด้านหลี่ต้าไห่ ยากที่จะลงจากหลังเสือได้แล้ว เขาไม่รู้ว่าควรจะจัดการยังไงดี ทันใดนั้นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยประมาณ 7-8 คนก็ได้วิ่งตรงมา

“ผู้อำนวยการเฉิน พวกเรามาแล้ว!”

เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาแล้ว เฉินต้าไห่ ก็เริ่มสบายใจ เพียงแค่ควบคุมคนเหล่านี้แล้วแย่งโทรศัพท์มาได้ ทุกอย่างก็จบ!

ในขณะที่คิดแผนการนี้ เขาก็หัวเราะ และโบกมือ “จัดการคนที่ก่อความวุ่นวายในโรงพยาบาลแล้วควบคุมตัวเจ้านักต้มตุ๋นคนนี้ซะ รอไว้ส่งตัวมันให้กับตำรวจ เพื่อไม่ให้มันไปสร้างความอันตรายต่อชีวิตและทรัพย์สินของคนอื่นได้!”

“ครับ!”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตอบรับเป็นเสียงเดียวกัน แล้วโอบล้อม เซียวเฉิน กับ หลี่หานโฮ่ว เตรียมพร้อมที่จะลงมือ

“หยุด!” เมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มกลายเป็นเรื่องใหญ่ เหยาฉีหวง ก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด

“คุณเป็นใคร?” เฉินต้าไห่ มองไปที่ เหยาฉีหวง เมื่อเห็นว่าคนผู้นี้ท่าทางดูไม่ธรรมดาจึงขมวดคิ้ว

“พ่อ มันเป็นคนที่มากับแก๊งนักต้มตุ๋นนี้ด้วย มันจะต้องเป็นนักต้มตุ๋นเฒ่าแน่นอน!” หมอหนุ่มชี้ไปที่เหยาฉีหวงแล้วพูดออกมา

เฉินต้าไห่ ได้ยินดังนี้จึงรู้สึกวางใจ เขายิ้มอย่างเย็นชา “ที่แท้ พวกมันเป็นแก๊งนักต้มตุ๋นนี่เอง จับมันไปด้วย!”

“ก่อนหน้านี้มักจะได้ยินว่าห่วยแตก วันนี้ฉันรู้แล้วว่ามันคืออะไร!”

เซียวเฉิน อดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้น กล้าบอกว่าประธานกิตติมศักดิ์ของสมาคมการแพทย์จีนเป็นนักต้มตุ๋นเฒ่างั้นเหรอ คงไม่อยากตายดีจริงๆ!

“นักต้มตุ๋นเฒ่า?”

แน่นอนว่าใบหน้าของเหยาฉีหวงไม่พอใจ ชั่วชีวิตนี้เขาฝึกฝนและมีอาชีพเป็นหมอมาโดยตลอด ทั้งยังช่วยชีวิตผู้คนเอาไว้มากมาย นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกเอ่ยถึงแบบนี้!

ครู่หนึ่งเหยาฉีหวงจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา กดไปที่หมายเลขหนึ่ง

“ฮัลโหล อาจารย์ครับ คุณมีเวลาโทรหาผมด้วยเหรอ?” เมื่อโทรศัพท์ออกไปแล้วก็ได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความเคารพเอ่ยตอบกลับมา

“อาจารย์เหรอ? เหอะ ตอนนี้ฉันเป็นนักต้มตุ๋นเฒ่าแล้ว ฉันคงไม่สามารถเป็นคณบดีหลี่ของนายได้!” เหยาฉีหวงไม่ได้พูดออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธ

“ห๊ะ? อาจารย์ คุณพูดว่ายังไงนะ? ผมไม่เข้าใจ?”

“ฉันจะให้เวลา 1 นาที มาที่แผนกรักษามะเร็งที่โรงพยาบาลของนายด่วน ถ้านายไม่มา ฉันจะถือว่าฉันไม่มีลูกศิษย์อย่างนาย!”

เมื่อเหยาฉีหวงพูดจบ ก็วางสายทันที

เฉินต้าไห่มองไปที่เหยาฉีหวง ทันใดนั้นเขาเกิดฉุกคิดขึ้นบางอย่าง ชายแก่คนนี้โทรไปหาใครกัน? คณบดีหลี่? หรือว่า... หลี่เซิ่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลประชาชนสาขาสอง?

เมื่อคิดได้จึงกังวลขึ้นมา หากว่าโทรศัพท์ไปหา หลี่เซิ่ง จริงๆ ชีวิตของเขาจบสิ้นแน่!

“พวกนายรออะไรอยู่ รีบๆ ลงมือ จับพวกนักต้มตุ๋นนี่ซะ!” แพทย์หนุ่มเห็นว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหลายยังไม่ลงมือสักที จึงเอ่ยกระตุ้น

“ฉันจะดู ว่าจะมีใครกล้าเข้ามา!” หลี่หานโฮ่วคำรามเสียงดัง เขาเอาร่างกายไปบังด้านหน้า เซียวเฉิน กับ เหยาฉีหวง เอาไว้ ร่างกายของเขาเปรียบเหมือนกับภูเขาสูงหมื่นลี้และด้วยพลังช้างสารของเขา ทำให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหลายหวาดกลัวและหยุดก้าวต่อ

“หยุดนะ!” เฉินต้าไห่ ไปขัดขวางเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย และมองไปที่ เหยาฉีหวง เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “คุณครับ คุณเป็นใครเหรอครับ?”

“ลูกของแกเพิ่งบอกว่าฉันเป็นนักต้มตุ๋นเฒ่าไม่ใช่หรือไง?” เหยาฉีหวง พูดตอบ

“แค่กๆ เขายังเด็ก ไม่ประสีประสาอะไร ได้โปรดอย่าเพิ่งตำหนิเด็กมันเลย” เฉินต้าไห่ ยิ้มขึ้น “คุณครับ ไม่ทราบว่าเมื่อสักครู่นี้คุณโทรศัพท์ไปหาใครเหรอ?”

ด้านเหยาฉีหวง เกียจคร้านเกินกว่าจะสนใจคนผู้นี้ เขาคิดว่าพ่อลูกคู่นี้ไม่สมควรจะสวมใส่ชุดกาวน์เลยสักนิด พวกเขาไม่เหมาะสมกับคำว่า ‘คนเป็นหมอต้องมีเมตตาจิต’

ในขณะที่เหตุการณ์กำลังชุลมุนกันอยู่ พลันเกิดเสียงดังขึ้นจากมุมหนึ่งทีไกลออกมา “อาจารย์ ผมไม่ได้มาสายไปใช่ไหม?”

เมื่อเสียงเงียบลง ก็ปรากฏชายวัยกลางคนเดินแหวกผ่านฝูงชนมา เขามาหยุดอยู่ที่เบื้องหน้าของ เหยาฉีหวง แล้วก้มหัวลง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใส

เมื่อเหยาฉีหวง มองเห็นเหงื่อที่ชุ่มโชกร่างกายของชายวัยกลางคนเบื้องหน้า ที่มีหน้าตายิ้มแย้มและเขาก็จงใจเอ่ยออกมาว่า “หน้าของนายเต็มไปด้วยเหงื่อขนาดนี้ ในฐานะที่เป็นหมอ นายทำให้ร่างกายอ่อนแอแบบนี้ได้ยังไง?”

“อาจารย์ผมทำงานอยู่ที่ห้องตลอด!คุณให้เวลาผมแค่นาทีเดียว ผมจึงต้องวิ่งมาตลอดทาง เพราะว่าลิฟต์เต็ม จะให้ผมทำอะไรได้นอกจากวิ่งขึ้นมาครับ... ” ชายวัยกลางคนตอบกลับพร้อมอ้าปากหอบ

“เอาละ ๆ เดี๋ยวฉันจะดูร่างกายของนายให้ทีหลัง และสั่งยาเพื่อปรับสมดุลร่างกายของนาย การที่ต้องนั่งทำงานทั้งวันย่อมต้องเกิดปัญหาสุขภาพอยู่แล้ว!”

เมื่อชายวัยกลางคนได้ยินดังนี้ ก็ดีใจใหญ่ “อาจารย์ ขอบคุณมากครับ ฮ่า ๆ ๆ ผมรู้ว่าคุณรักผม”

“มานี่หน่อย มาจัดการเรื่องที่เกิดขึ้นตรงนี้ ฉันถูกคนเรียกว่าเป็นนักต้มตุ๋นเฒ่า!” เหยาฉีหวง เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ

“อะไรนะ? ใครกล้าเรียกอาจารย์ของ หลี่เซิ่ง คนนี้ว่าเป็นนักต้มตุ๋น?” ชายวัยกลางคนรู้สึกโกรธจัด เขาหันไปมองรอบทิศทาง