ในมือขององค์หญิงใหญ่ตอนนี้ได้ซักกระบี่ออกจากฝักแล้ว กำลังฟันกระบี้ไปที่หลิวจ้าน แต่หลิวจ้านได้พูดขึ้นก่อน
“หากเป็แต่ก่อนข้าคิดว่าองค์หญิงพลาดไปแล้ว แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป”
แต่พอนางได้ยินประโยคต่อไปของเขา ทำให้นางได้เก็บกระบี่ลงไป
“ทำไมเ้าคิดว่ามันไม่เหมือนเดิม”
“ที่ข้าบอกว่าไม่เหมือนเดิมก็คือ ตอนนี้นางพอจะมีโอกาศได้ครองบัลลังอยู่บ้าง เพราะว่าอีกไม่นาน องค์ชายใหญ่ก็คงจะตาย”
พวกนางได้ฟังน้ำเสียงและเห็นสีหน้าของหลิวจ้านในตอนที่เขาพูด พวกนางถึงกับรู้สึกกลัวขึ้นมา ผู้ชายคนนี้เป็ใครกันแน่ถึงกล้าพูดว่าองค์ชายกำลังจะตาย
“ทำไมท่านถึงได้กล้าที่จะพูดว่าองค์ชายใหญ่กำลังจะตาย ท่านไม่กลัวพวกข้าจะนำคำพูดของเ้าไปบอกองค์ชายใหญ่หรือยังไง” องค์หญิงพูดขึ้นมา
“ท่านจะนำคำพูดของข้าไปบอกองค์ชายก็ได้ แต่ท่านจะไม่ได้ขึ้นครองบัลลัง”
หลินจ้านตอบคำถามของนางพร้อมกับชีนิ้วไปที่นางและจ่องหน้าของนางไปด้วย ผู้ดูแลของนางเห็นว่าหลิวจ้านรู้ถึงตัวตนขององค์หญิงแล้ว นางต้องฆ่าเขาเพื่อปิดปาก นางซักกระบี่ออกมาและจ่อไปที่คอของหลิวจ้าน หลิวจ้านใเล็กน้อย ที่เขาพูดประโยคก่อนหน้านี้และชีนิวไปที่หญิงสาวที่คลุมหน้า เพื่อจะลองดูว่าเขาคาดการถูกหรือไม่
“แม่นางชั่งใจร้อนเสียจริง ท่านคิดว่าที่ข้ากล้ามาหาพวกท่านคนเดียว ข้าจะไม่ระมัดระวังตัวหรือยังไง ข้าจะบอกอะไรพวกท่านให้อีกอย่าง ก่อนที่ข้าจะออกมา ข้าได้บอกหยิงงามของข้าว่าข้ามาที่หอเดียวดาย ท่านน่าจะรู้ว่าหญิงงามของข้าเป็ใคร หากว่าข้าหายไปขึ้นมา อาจจะมีคนมาถล่มหอเดียวดาย ของท่านก็เป็ได้ และที่สำคัญข้ายังมีของที่พวกท่านไม่มีอยู่ในมือ มันอาจจะสังหารท่านก่อนที่ท่านจะรู้ตัวก่อนก็ได้ ท่านอยากจะลองดูหรือไม่”
พอแม่นางผู้ดูแลฟังที่หลิวจ้านพูดขึ้นมา นางก็คิดหนัก
“วางกระบี่ลงซะ”องค์หญิงใหญ่สั่งคนของนาง
“เ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าคือองค์หญิงใหญ่”
หลิวจ้านยังไม่ตอบคำถามของนาง เขาได้หยิบอาหารที่เขาได้ห่อมาด้วยวางลงบนโต๊ะ พร้อมทั้งได้เปิดสุรา ลินใส่ถ้วยให้กับแม่นางทั้งสองคนและตัวเขาด้วย องค์หญิงเห็นการกระทำของหลิวจ้านนางก็รู้สึกแปลกใจ เขาไม่กลัวนางเชียวหรือ ไม่ว่าใครภายในวังต่างก็กลัวนางทั้งนั้น พอพวกนางได้กลิ่นของอาหารและสุราเกิดความอยากอาหารขึ้นมา หลิวจ้านได้ยกถ้วยสุราและดื่มเป็คนแรก จากนั้นเขาเริ่มกินอาหาร
“นี้เ้าอดอยากมาจากไหน องค์หญิงถามเ้าทำไมถึงไม่ตอบ”ผู้ติดตามขององค์หญิงเห็นการกระทำของหลิวจ้านนางเริ่มที่จะโมโหและพูดออกไป
“พวกท่านไม่ลองชิมอาหารที่ข้านำมาก่อน นี้คือหาอารที่ข้าจะเปิดขายที่ร้านนะ สุราก็ด้วย หากวันข้างหน้าพวกท่านอยากกินก็ต้องไปซื่อ ไม่มีให้กินฟรีแบบนี้”
พูดเสร็จหลิวจ้านก็กินต่อไป พวกนางไม่ได้เเตะอาหารเลยซักนิดพร้อมกับสุราด้วย ได้แต่ดูหลิวจ้านกินด้วยความอร่อย
“ข้าขอตอบคำถามขององค์หญิง ที่ข้ารู้ว่าท่านคือองค์หญิง ก็เป็พวกท่านบอกข้าเอง ข้าไม่เคยพบท่านและเห็นท่านมาก่อน ข้าจะรู้ได้ยังไงว่าท่านคือองค์หญิง”
พอองค์หญิงได้ฟังที่หลิวจ้านอธิบายนางถึงกับเขาทรุด นี้พวกนางเสียเหลียมให้กับชายคนนี้
“แล้วเ้าไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าเ้าหรือยังไง”องค์หญิงถามหลิวจ้าน
“หากว่าท่านฆ่าข้า แล้วใครจะฆ่าองค์ชาย หากข้าตายท่านก็จะไม่ได้บัลลัง ท่านก็เลือกเอาก็แล้วกัน”
“เ้าคิดว่าแค่องค์ชายตายไป ข้าจะได้บัลลังหรือยังทรงมีฮ่องเต้อีกพระองค์”
“ท่านเชื่อเื่หมอดูหรือไม่”
“ไม่เชื่อ”
“ข้าจะดูดวงให้เสด็จพ่อของท่านก็แล้วกัน”
หลิวจ้านได้นั่งนับนิ่วมือของเขาพร้อมทั้งถามปีถามเดือน ถามอายุของฮ่องเต้
“พ่อของท่านน่าจะยังอยู่ได้อีกซัก 2 ปี หากว่าข้าดูไม่ผิด”
“นี้เ้ากำลังล้อเล่นอะไร ไม่กลัวว่าหัวของเ้าจะหลุดจากบ่าหรือยังไง ฝ่าาทรงสุขภาพและดีแข็งแรง”
“ก็ข้าเป็หมอดู ข้าก็ดูตามที่เห็น”
องค์หญิงพูดเยอะเริ่มกระหายน้ำนางได้จับถ้วยสุราที่หลิวจ้านเทใส่ถ้วยไว้ให้ นางลืมตัวเผลอดื่มลงไป พอนางดื่มจนหมดถ้วย นางได้พูดขึ้นมา
“นี้เ้าเอาสุราอะไรมาให้ข้าดื่มทำไม่รสชาติของมันถึงกลมกล่อมแบบนี้แถมยังแรงมากอีกด้วย”
“นี้เป็สุราที่ข้าคิดค้นขึ้นมา ความแรงของมันอยู่ที่ 53 ดีกรี จะเปิดขายที่ ไชน่าทาวน์ ที่เดียว”
หลิวจ้านได้ลินสุราให้นางอีกถ้วย องค์หญิงก็ไม่สงวนท่าทีอีกต่อไป กินหมดไปอีกถ้วย
“ท่านลองชิมอาหารดูก่อน เผื่อจะถูกใจ”
องค์หญิงได้ลองชิมคำแรก จากนั้นนางก็ไม่วางตระเกียบอีก นางกินจนเกือบจะหมด หลิวจ้านได้แต่นั่งหัวเราะกับท่าทางของนาง
“ดูถ้าท่านจะเจริญอาหารนะพี่สาว”
หลิวจ้านได้พูดเเซวนาง เมื่อนางเห็นแบบนั้นก็รีบสงวนท่าทีทันทีกลับมาเป็องค์หญิงทรงอำนาจเหมือนเดิม
“เ้าไม่เกรงกลัวข้าเลยหรือหลังจากที่ได้รู้ว่าข้าคิอองค์หญิง”
“ข้าจะเกรงกลัวท่านไปทำไม วันนี้ที่เราได้พบกันถือว่าเป็โชคชะตา ที่ได้นำพาสหายให้มารู้จักกัน ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ล้วนเป็คนเหมือนกัน ซักวันก็ต้องตายเหมือนกัน ท่านตายได้ ข้าก็ตายได้ จะไปเกรงกลัวทำไม”
พูดจบหลิวจ้านได้ลุกขึ้นเตรียมตัวที่จะกลับจวนเพราะงานของเขายังไม่เสร็จ
“เ้าไม่คิดที่จะเชิญองค์หญิงอย่างข้าไปที่ ไชน่าทาวน์ ของเ้าเลยหรือ”
หลิวจ้านได้ยินคำพูดของนางมันก็จริง
“ข้าคงจะไม่เชิญท่านไปวันเปิดห่อ แต่ข้าจะเชิญท่านไปก่อนเปิดห่อหนึ่งวันคนจะได้ไม่เยอะและข้าจะได้ดูแลท่านได้อย่างดีข้าขอตัวลาก่อน”
พอหลิวจ้านจากไป ภายในห้องเหลือแค่สองสาว
“องค์หญิงจะปล่อยเขาไปแบบนี้หรือเ้าค่ะ”
“มีคนจะฆ่าศัตรูให้เ้า เ้าไม่ชอบหรือยังไง”
หลังจากนั้นองค์หญิงได้ดื่มสุราที่หลิวจ้านทิ้งเอาไว้พร้อมกับคนติดตามของนาง องค์หญิงดื่มไปไม่กี่แก้วก็ภาพตัดเพราะเมามาก หลิวจ้านได้กลับมาขึ้นรถม้า แถมยังคิดในใจว่า ซวยแล้ว ข้าต้องแย่ๆแน่ๆ ดันไปรู้จักกับคนที่ไม่ควรรู้จัก ข้าไม่อยากจะยุ่งกับคนในวังเลยจริงๆ ที่หลิวจ้านพูดไปทั้งหมดภายในหอคือเพื่อพูดเอาตัวรอดเท่านั้น ถึงพวกนางจะสวยแต่ก็ไม่ควรยุ่ง เขาก็แค่แกล้งลืมพวกนางไปซะก็สิ้นเื่
18K
