ARC I: Sand and Grass
บทที่ 2: เสียงกระซิบแห่งความตาย
เป็อีกหนึ่งงานที่แสนธรรมดา...
แสงแดดที่พร้อมจะละลายร่างกายของข้าให้เหลวเป็น้ำ...
ลมร้อนของทะเลทรายที่ผัดเอาเม็ดทรายมากระทบผิว...
เหงื่อที่ไหลทั่วร่างกายจนชุ่ม และเต็มไปด้วยเศษของเม็ดทราย ทำเอารู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อย
ข้าอยู่หลังขบวน ตรวจตราความเรียบร้อยรอบๆ กองคาราวาน สำหรับข้า ก็เป็อีกวันหนึ่งที่ดูจะปกติ...
จนกระทั่งลูกธนูปริศนา พุ่งลงมาปักอยู่ตรงหน้าข้า หากว่าข้าก้าวไปข้างหน้าเพียง หนึ่ง หรือสองก้าว
ลูกธนูลูกนั้นอาจปักลงเข้าที่กลางหัวของข้าไปแล้ว...
"พวกโจรทะเลทราย!!"
เสียงะโดังขึ้นจากหน้ากองคาราวาน ตามมาด้วยเสียงกีบม้าที่กระทบกับพื้นทรายของม้านับสิบ
ข้าอยู่ที่ท้ายกองคาราวาน ในมือของข้าจับโล่ไว้แน่น พร้อมสู้ศึกที่กำลังจะเกิดขึ้น...
นามของข้าคือ Rowan
และข้า....มีหน้าที่ปกป้องกองคาราวานขบวนนี้ ให้มันไปถึงปลายทาง
ได้อย่างปลอดภัยที่สุด
"อย่าว่อกแว่ก...!"
"เตรียมอาวุธให้พร้อม เตรียมรับการปะทะ!!!"
ข้าะโสั่งเหล่านักรบรับจ้างที่ทำงาน ณ กองคาราวานเดียวกัน
หนึ่งในโจรทะเลทรายพุ่งตรงมาที่ข้า จนต้องตั้งโล่ขึ้นเพื่อป้องกัน
การฟันของมันเอาไว้
จากนั้นข้ากระแทกโล่ไปข้างหน้า เพื่อหยุดการโจมตีของศัตรู และเปิดทางให้นักรบคนอื่น เข้าจัดการศัตรูได้อย่างแม่นยำ
ในขณะที่ข้ากำลังหมกมุ่นอยู่กับการป้องกันกองคาราวาน ข้าพยายามมองหาเพื่อนของข้า พลางกล่าวกับตัวเองเบาๆ
"Edrin มันไปอยู่ไหนกันแน่วะ... ถ้ามันอยู่ตรงนี้ งานคงง่ายกว่านี้แล้ว"
Rowan บ่นพึมพำกับตัวเอง และป้องกันศัตรูไปด้วย
การต่อสู้ดำเนินไปต่อเนื่อง...
นักรบรับจ้างภายใต้การสั่งการของ Rowan เริ่มมีความได้เปรียบเหนือพวกโจรทะเลทรายอย่างเห็นได้ชัด
การจัดรูปขบวนป้องกัน การโจมตีอย่างมีวินัย ทำให้การบุกของพวกโจรทะเลทรายไร้ผล
พวกมันเสียกำลังพลและเหนื่อยล้า...จนเริ่มที่จะล่าถอย...
และเมื่อสถานการณ์ตรงหน้าเริ่มคลี่คลาย พวกโจรทะเลทรายกำลังถอยหนีเอาชีวิตรอด
Rowan พยายามเคลื่อนตัวขึ้นไปยังกองคาราวานด้านหน้า เพื่อตามหาเพื่อนของเขา
ไม่นานนักสายตาของ Rowan ก็เหลือบไปเห็นเด็กสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังของ Edrin
เขาสังเกตเห็นท่วงท่าการต่อสู้ที่แตกต่างออกไปของ Edrin
มันเหมือนกับว่าเขาพยายามต่อสู้
เพื่อปกป้องเด็กผู้หญิงคนนั้น...
"เ้ามีเื่ให้ข้าประหลาดใจอีกแล้ว...Edrin"
Rowan พูดพลางรู้สึกไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้า
โจรทะเลทรายคนหนึ่งถูก Edrin แทงล้มลงกับพื้น
Rowan ค่อยๆ เดินเข้ามาหาเพื่อนของเขา
ภายในหัวของเขา ตั้งใจจะบ่นในการปฏิบัติหน้าที่ และในวินาทีนั้นเองเขากลับได้ยินคำพูดหนึ่ง
"เด็กน้อยเอ๋ย...ในตอนนี้เ้ายังรู้สึกว่า...”
“ข้าดูไม่น่ากลัวอยู่หรือเปล่า"
สำหรับ Rowan เขาไม่เคยคิดว่าประโยคนี้จะออกมาจากปากเพื่อนของเขาได้ จากที่ได้ร่วมงานกันมาหลายปี
"Edrin เ้า..."
ไม่กี่อึดใจ ผู้คุมคนนั้นที่ Edrin กระชากลงมาจากหลังอูฐ ก็พุ่งเข้ามาพร้อมที่จะทำร้ายเขา
"เ้าคิดจะทำอะไรของเ้าวะ ไอ้สวะ"
ก่อนจะชกเข้าที่ใบหน้าของ Edrin อย่างจังไปหนึ่งที
"ข้าเป็คนจ่ายเงินให้เ้านะโว้ย"
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่โมโหถึงที่สุด
Edrin นิ่งและเงียบ…
ราวกับว่าแรงปะทะของหมัดไม่มีผลต่อความรู้สึกเขา....
Rowan รีบปรี่เข้ามาเพื่อกู้สถานการณ์ตรงหน้า
ไม่ให้มันเลวร้ายลงกว่านี้…
"ช้าก่อนนายท่าน ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้า"
เขาดึงตัว Edrin ออกให้ห่างจากผู้คุม แล้วพูดต่อว่า
"แต่เพื่อนข้าคนนี้ หมอนี่มันสติไม่ค่อยจะดี หากนายท่านพอที่จะพิจารณา ไม่ถือโทษ จะถือเป็น้ำใจยิ่ง"
Rowan พูดขึ้น โดยหวังให้สถานการณ์ตรงหน้าไม่แย่ไปกว่านี้
สายตาของเขาเหลือบมองไปเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เขาหันไปยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน เหมือนบอกเป็นัยว่า
"ตรงนี้ข้าจัดการต่อเอง สบายใจได้เลย"
ผู้คุมคนนั้นมีท่าทีที่ดูใจเย็นลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า
"สำหรับปัญหาที่เพื่อนเ้าก่อ"
ผู้คุมกล่าว พร้อมหันไปหา Edrin ด้วยสายตาที่ขุ่นเคือง พลันหันกลับมาหา Rowan และพูดขึ้นอีก ว่า
"ข้าจะจ่ายพวกเ้าครึ่งเดียว"
"ขอบพระคุณมากนายท่าน"
Rowan ว่าตอบ
ผู้คุมมองหน้าทั้งสอง ด้วยสายตาที่พร้อมจะเอาเื่ พลันกล่าวต่อ
"และจำไว้อย่าง...อย่ามาสอดไม่เข้าเื่อีก"
หลังกล่าวจบ ผู้คุมคนนั้นก็กลับขึ้นหลังอูฐ และเดินหน้าต่อไป พร้อมเด็กสาวที่ถูกกระชากไปข้างหน้าอย่างจัง
ทั้งสองคนยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง...
Edrin ยังคงไม่พูดอะไร
พร้อมกับมองไปที่เด็กสาวคนนั้นอยู่ตลอด
Rowan เองก็สังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเพื่อน เขากล่าวขึ้นมาในขณะที่มองไปยังเด็กสาว
"เด็กสาวนั่น นางน่าสงสารนะ... เ้าว่าไหม"
เด็กสาวคนนั้นเดินไกลออกไปเรื่อยๆ ไม่ร้องไห้ ไม่ฟูมฟาย ไม่ปริปาก ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองทั้งสอง....
และ Rowan ก็พลันพูดขึ้นมาตัดกับบรรยากาศที่แสนหดหู่ตรงนี้ว่า
"เฮ้อ... จาก 5 เหรียญทอง เหลือแค่ 2 เหรียญทอง”
“กับอีก 50 เหรียญเงิน”
เขากล่าว พลางถอนหายใจอย่างแรงหนึ่งที
"ขอบคุณมากนะ Edrin"
"ข้ารู้อยู่แล้วว่าเ้าจะไม่ตอบอะไร”
“แต่คราวหน้าถ้าเ้าคิดจะช่วยใคร"
Rowan มองหน้าเพื่อนของเขาอย่างจริงจัง พร้อมพูดต่อ
"ได้โปรดบอกข้าล่วงหน้าด้วย ข้าจะได้ห้ามเ้า! และเราจะได้ค่าจ้าง เต็มจำนวน"
Rowan ถอนหายใจอีกทีหนึ่งหลังว่าจบ ส่วนเพื่อนของเขายังคงนิ่งเงียบ และไม่ปริปากอะไร
"และก็ขอบคุณเ้าอีกครั้ง สำหรับบทสนทนาอันแสนจะมีรสชาตินี้
ราวกับว่าข้าพูดอยู่กับกำแพง"
.
.
เวลาได้ผ่านเลยไป เหมือนกับสายลมที่ไม่หวนกลับ
ความร้อนของทะเลทรายแห่งนี้ ค่อยๆลดลงทีละนิด ก่อนที่แสงสุดท้ายของวันจะสิ้นสุดลงในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
ทั้งคู่ก็ออกเดินทางต่อ มุ่งหน้าสู่ปลายทางของกองคาราวาน...
มันเป็เมืองเมืองหนึ่งชื่อว่า Zharet
ตั้งอยู่ติดกับแม่น้ำ Al-Zahir
ที่แห่งนี้เป็เมืองที่รวมเอาความเจริญจากหลายแห่งของโลก มาผูกไว้กับแม่น้ำสายหลักที่ตัดผ่านทะเลทรายอันร้อนระอุ หล่อเลี้ยงทุกชีวิตที่นี่
เมือง Zharet แห่งนี้นั้น มีทั้งอาหาร เหล้า อาวุธ เครื่องประดับ และของมีค่าจากทั่วทุกมุมโลก
จากด้านหน้าที่เห็นนั้น เมืองนี้อาจเป็เมืองเศรษฐกิจขนาดใหญ่
แต่ทว่าความเป็จริงนั้น ที่แห่งนี้ คือเมืองที่ถูกกัดกินด้วยอำนาจ เื ความตาย และคนบาป
ทั้งบ่อนพนัน สังเวียนเื พ่อค้าทาส ซ่อง โสเภณี และรวมไปถึง เหล่านักฆ่ารับจ้างจากหลายองค์กร
ธุรกิจสีดำเหล่านี้ คือเส้นเืใหญ่ที่หล่อเลี้ยงเมืองนี้อยู่อย่างชัดแจ้ง
สำหรับผืนทะเลทราย Ash Desert อันกว้างใหญ่
ที่ซึ่งไม่มีผู้ปกครองที่แท้จริง
ไม่มีเมืองหลวง ไม่มีพระาา หรือความยุติธรรมใดๆ มันมีก็แต่ความตาย เื และผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น ที่จะอยู่รอด
ในเย็นวันเดียวกันนั้นเอง กองคาราวานของพวก Edrin และ Rowan ก็เดินทางมาถึง Zharet ก่อนจะค่ำ
กองคาราวานลอดผ่าน ประตูเมืองเข้ามาเรื่อยๆ เมืองนี้มีกำแพงเมืองที่สูงตระหง่าน มันสูงกว่า 40-50 เมตรเห็นจะได้
ผู้คนที่ถนนหลักหน้าประตูเมืองยังคงพลุกพล่าน เหล่าพ่อค้า แม่ค้ามากมายจนนับไม่ไหว ตั้งแผงเรียงรายอยู่เต็มบริเวณ
มันเป็ความวุ่นวายที่ดูมีชีวิต แต่แฝงไปด้วยความเ้าเล่ห์ที่พร้อมจะหลอกล่อคนที่ไม่คิดหน้าหลัง
เกินกว่าครึ่งของพ่อค้า และแม่ค้าที่นี่ ล้วนแล้วแต่หลอกลวง ทั้งการตั้งราคาที่แพงจนเกินจริง หรือการหลอกขายสินค้าที่ไม่ได้สมกับราคาของมัน
สถาปัตยกรรม และตึก อาคารต่างๆภายในเมือง จะถูกสร้างจากดิน ที่ผสมทราย อัดเป็ก้อนอิฐ นำมาตากแห้ง และใช้ในการก่อสร้างบ้านเรือน
และอาคารต่างๆ
หน้าตาของอาคารส่วนใหญ่นั้น จะเป็ทรงสี่เหลี่ยม ความกว้าง ความใหญ่ หรือความสูงจะแตกต่างกันไป
แต่ส่วนมากนั้นพื้นที่้ามัจะไม่มีหลังคา แต่จะเป็พื้นแบนเรียบ หรือบ้างก็เป็หลังคาในลักษณะของโดมโค้ง
ไม่มีสีสัน ไม่มีสีเขียว มีเพียงสีของทราย... เรียงรายเต็มไปหมด
อาคารแต่ละหลังค่อนข้างที่จะเรียงชิดติดกันมาก จนทำให้รู้สึกเป็เมืองที่อึดอัด
ระหว่างตรอกหนึ่ง ไปยังตรอกหนึ่ง หากเดินผ่านตรอกระหว่างอาคาร
จะรู้สึกราวกับว่ากำลังเดินอยู่ท่ามกลางเขาวงกตก็มิปาน
พวกเขาทั้งคู่ เดินทางมาถึงจุดหมายตามเวลาที่คาด
และ Rowan พูดขึ้นมาว่า
"ข้าจะไปรับค่าจ้างส่วนเ้า ไปรอข้าที่ร้าน The Copper Bowl ก่อน และอย่าสั่งอะไรที่แพงนักล่ะ"
Rowan กล่าวกับ Edrin หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็แยกกันตามที่ได้นัดหมาย
"ที่นี่ยังคงเหมือนเดิม กลิ่นคาวเื และกลิ่นของความตายในทุกตารางเมตร ในทุกตรอก"
"ข้าภาวนาว่า จะไม่อยู่ที่นี่นานเกินไป"
Rowan บ่นกับตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจครั้งหนึ่ง ก่อนจะมองไปที่ Edrin ที่กำลังลับหายไปในฝูงชน
พร้อมกล่าวขึ้นมาว่า
"และหวังว่าเ้า จะไม่ทำอะไรที่เกินตัวนะ Edrin..."
เขาภาวนากับสิ่งใดก็ตามที่รับฟัง...
Rowan เดินไปหาผู้คุม ที่เป็ผู้ว่าจ้างงานคุ้มกัน เพื่อรับเงินค่าจ้าง
ตามตกลง
เป็จำนวน 2 เหรียญทอง และ 50 เหรียญเงิน
เพราะเื่ที่ Edrin ก่อไว้...
"นี่ ค่าจ้างของเ้า ....รีบไสหัวไปได้แล้ว"
เขาโยนเงินค่าจ้างลงที่พื้น ใกล้ๆ
กับเด็กสาวคนที่ Edrin ช่วยเอาไว้เมื่อก่อนหน้า
"นี่ค่ะ...ของคุณลุง"
มือเล็กๆ ของเธอ หยิบถุงเงินจากพื้น ยื่นให้กับ Rowan
เขารับมันพร้อมกำลังจะกล่าวขอบคุณ แต่ยังไม่ทันจบคำ
ผู้คุมใจเหี้ยมได้กระชากโซ่ อย่างรุนแรง ทำเอาเด็กสาว
ล้มลงกับพื้นเข้าอย่างจัง
"เ้าคิดจะขโมยเงินงั้นหรือ...นังเด็กสารเลว"
ผู้คุมตะคอกใส่เด็กสาว ราวกับว่าเธอทำความผิดอันใหญ่หลวง
Rowan เห็นแววตาของเธอ ที่มีน้ำตาเอ่อออกมาเล็กน้อย เขาจึงพยายามพูดคุย เพื่อให้สถานการณ์ตรงหน้าเบาลง
"นายท่าน เด็กคนนี้ไม่ได้คิดจะขโมยอะไร"
เขาพูดขึ้น พร้อมขยับตัวมาบังเด็กสาวเอาไว้ ก่อนจะกล่าวต่อ
"เธอแค่หยิบมาคืนข้า...ก็เพียงเท่านั้น"
เขากล่าวอย่างใจเย็น พร้อมมองไปยังเด็กสาว และยิ้มให้นางเหมือนก่อนหน้านี้
ผู้คุมใจเหี้ยมได้ผลักเขาออกจนพ้นทาง
ก่อนที่จะทำร้ายเด็กสาวอีกครั้งหนึ่ง
มันตบเข้าไปที่หน้าของเด็กสาวอย่างรุนแรง
พร้อมกล่าวกับ Rowan อีกว่า
"มันเป็เพียงแค่ทาส มันไม่คิดอะไรที่ดีๆ ได้หรอก"
"นังสารเลวนี้ มันก็แค่สิ่งของของข้า และที่สำคัญเ้าอย่ามาทำเป็สอนข้า ไอ้พวกทำงานรับจ้าง เหม็นกลิ่นเหงื่อเอ๊ย"
เด็กสาวก้มหน้าลง ยังคงเงียบ ยังคงนิ่ง ไม่มีฟูมฟาย และไม่แม้แต่จะ
ปริปากร้องว่าเจ็บ...
แต่ทว่า Rowan สังเกตเห็นหยดน้ำตาที่ไหลลงสู่พื้นไม่หยุด
"ขออภัยที่ข้าสู่รู้ บังอาจพูดจาอวดดี...ข้าขอลา"
Rowan หันหลังกลับออกมา ก่อนที่เขาจะได้ยินบทสนทนาบางอย่าง ที่เกี่ยวข้องกับเด็กสาวว่า
"นางเป็กุญแจที่นายท่านตามหา สำหรับนายท่านแล้วสิ่งนี้สำคัญยิ่งกว่าหัวของพวกเราอีก"
"เบามือหน่อยสิวะ...รอบนี้ข้าว่านายท่านต้องตกรางวัลให้พวกเราอย่างน้อยๆ ก็ 100 ทองล่ะวะ ฮ่าๆๆ"
Rowan ไม่ได้สนใจในบทสนทนาเ่าั้มากนัก
เพราะสิ่งที่กวนใจเขาคือภาพที่เด็กสาวคนนั้นถูกกระทำ
ราวกับว่ามิใช่มนุษย์
มันทำให้เขารู้สึกผิดที่ไม่สามารถช่วยอะไรนางได้
"หรือบางที นี่อาจย้ำเตือนว่า..."
"ข้ายังมีความเป็มนุษย์อยู่...ใช่หรือเปล่า"
Rowan เอ่ยถามกับตัวเอง...ก่อนจะมุ่งหน้าไปหาเพื่อนของเขาที่
The Copper Bowl
โดยสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเื้ัของเขา คือเด็กสาว ที่ถูกกระทำราวกับว่าไม่ใช่มนุษย์ และเสียงหัวเราะจองเหล่าผู้คุม ที่กำลังย่ำยีเธอ
ไม่มีเสียงร้องไห้ของเด็กสาวหลังจากนั้น...
ไม่มีเสียงเรียกเพื่อขอความช่วยเหลือใดๆ...
และไม่มีเสียงร้องด้วยความเ็ปจากเด็กสาวเช่นกัน...
ท่ามกลางเมือง Zharet ที่เต็มไปด้วยผู้คน...
เดินผ่านเธอไปราวกับว่าตรงนั้นมันคือเื่ปกติ...
ไม่มีการเอ่ยถามว่าเป็อย่างไรบ้าง...
ไม่มีใครหยุดเพื่อช่วยเหลือเด็กสาว...
เธอยังนั่งอยู่ตรงนั้น ตรงที่เดิม..
ก้มหน้าและร้องไห้เงียบๆอยู่ลำพัง...
137
