ผู้กลืนกินเทพเจ้า : ยอดนักล่าแห่งยุควันสิ้นโลก

　　โลลิน่ามองฉินซือหยาง น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มของเธอ

　　"ผู้รื่นรมย์"

　　"หือ?"

　　"ฉันบอกว่า พลังลำดับของฉันคือ 'ผู้รื่นรมย์'"

　　หลังจากพูดจบ โลลิน่าก็เผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

　　ฉินซือหยางมองเห็นจิตวิญญาณของเธอที่ดูเหมือนจะถูกสูบออกไป เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมโลลิน่าถึงเลือกที่จะซ่อนตัวตนของเธอ

　　ผู้รื่นรมย์ มีทักษะที่โด่งดังที่สุดคือทักษะเลเวล 1 ที่ชื่อ [ความสุขสุดขีด]

　　เมื่อใช้ทักษะนี้ จะทำให้เป้าหมายได้รับความสุขอย่างสุดขีดในช่วงเวลาหนึ่ง และทำให้เป้าหมายมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเข้าหาผู้ใช้ทักษะ

　　ความสุขสุดขีด ไม่เพียงแต่ใช้ได้กับมนุษย์เท่านั้น แต่ยังใช้ได้กับเทพเจ้าด้วย เมื่อผู้รื่นรมย์ใช้ทักษะนี้เทพเจ้าจะมารวมตัวกันรอบ ๆ ตัวเธอ

　　จุดจบของผู้มีความสามารถพิเศษในพลังลำดับผู้รื่นรมย์มีเพียงสองทางเท่านั้น

　　เป็นของเล่นของชนชั้นสูงในเขตปลอดภัย หรือไม่ก็เป็นเหยื่อล่อเทพเจ้าที่ใช้ล่าในนอกเขตปลอดภัย

　　ไม่ว่าจะเป็นทางเลือกไหน ก็ล้วนแต่ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดที่ไม่มีวันสิ้นสุด

　　ดังนั้น ผู้ที่ปลุกพลังลำดับผู้รื่นรมย์ มักจะต้องซ่อนตัวตนของตัวเองและใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาตลอดไป

　　หากถูกเปิดเผย นั่นจะเป็นจุดเริ่มต้นของการถูกทำลายที่ไม่มีวันหวนกลับ

　　นี่คือเหตุผลที่โลลิน่าปกปิดพลังลำดับของเธอ

　　ฉินซือหยางไม่มีสีหน้าใด ๆ แต่ก็รู้สึกสงสารเธอเล็กน้อย

　　แต่ความสงสารนี้ก็ถูกควบคุมให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมและไม่ได้ขยายวงกว้างไปกว่านี้

　　ความสงสารจะส่งผลต่อการตัดสินใจของเขา และเขาจะต้องทำทุกอย่างด้วยความเลือดเย็นเพื่อความมั่นใจอย่างที่สุด

　　โลลิน่าบอกพลังลำดับของเธอแล้ว แต่ฉินซือหยางก็ยังไม่หยุดเพียงแค่นั้น

　　เขามองโลลิน่าที่ดูสิ้นหวังแล้วพูดว่า "ตอนนี้ไม่มีใครอยู่บนถนนแล้ว ดังนั้นช่วยใช้ทักษะความสุขสุดขีดกับผมหน่อย"

　　"นายจะทำอะไร?!"

　　"ผมต้องแน่ใจว่าคุณคือ 'ผู้รื่นรมย์' จริง ๆ"

　　ฉินซือหยางคิดว่าในอนาคตอาจจะต้องขอความช่วยเหลือจากโลลิน่าอีก

　　ดังนั้นเขาจะต้องกุมความลับที่สำคัญที่สุดของเธอไว้ให้ได้

　　เขาไม่สามารถเชื่อได้เพียงเพราะเธอพูดว่าเธอคือผู้รื่นรมย์และร้องไห้ออกมาสองสามหยด

　　"นี่นายจะบังคับฉันจนมุมเลยใช่ไหม? ฉันบอกไปแล้ว ยังต้องการอะไรอีก?!"

　　โลลิน่าร้องไห้คร่ำครวญต่อหน้าฉินซือหยาง

　　แต่ฉินซือหยางก็ยังคงไร้อารมณ์ "ใช้ทักษะความสุขสุดขีด หรือไม่ฉันก็จะจากไปพร้อมกับปืน"

　　โลลิน่าเห็นว่าน้ำเสียงของฉินซือหยางไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เธอก็รู้ว่าการร้องไห้ของเธอไม่ได้ผลเลย

　　"ก็ได้ นายชนะ"

　　โลลิน่าเช็ดน้ำตาออกและจัดผมสีทองที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง

　　"ฉันไม่ใช่ 'ผู้รื่นรมย์' นายรู้ได้ยังไง? หรือว่าเมื่อกี้ฉันร้องไห้ได้ไม่สมจริงพอ?"

　　"อย่าถามคำถามมากไป เพราะคุณไม่มีสิทธิ์ บอกพลังลำดับมา"

　　ฉินซือหยางไม่ได้สังเกตเห็นการแสดงของโลลิน่าเลย ที่จริงแล้วหัวใจของเขาอ่อนลงไปบ้าง

　　แต่หลังจากที่เขาเคยพลาดท่าเพราะหลิวต้าจื้อแล้ว เขาก็ระมัดระวังมากขึ้น และต้องแน่ใจว่าทุกอย่างปลอดภัย

　　เขาไม่คิดเลยว่าโลลิน่าจะยังมีลูกไม้ซ่อนอยู่

　　เจ้าหน้าที่ตำรวจสาวผมทองตาสีฟ้าคนนี้ช่างเป็นคนที่เก็บงำความลับได้ดีจริง ๆ

　　โลลิน่าเผยสีหน้าหมดหนทาง "ฉันคือ 'ไททัน' พลังลำดับของฉันคือ 'ไททัน' "

　　พูดไปเธอก็ยื่นมือออกมา ไม่รู้ว่าเธอทำอะไร มือของเธอก็ขยายใหญ่ขึ้นทันที กลายเป็นขนาดเท่าโซฟาในบ้านของฉินซือหยาง

　　จากนั้นมือของเธอก็แฟบลงเหมือนลูกโป่งที่ปล่อยลมออกและกลับสู่ขนาดเดิม

　　"พลังลำดับ 'ไททัน' สามารถขยายขนาดส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายหรือทั้งร่างกายได้ และยังเพิ่มความแข็งแกร่งของส่วนที่ขยายใหญ่ขึ้นด้วย โดยทั่วไปแล้วจะทำหน้าที่เป็นโล่เนื้อเพื่อต่อสู้กับเทพเจ้าโดยตรงในทีมล่า

　　แต่พลังลำดับ 'ไททัน' มีอัตราการตายสูงมาก เพราะความแข็งแกร่งของร่างกายมนุษย์ยังไงก็สู้เทพเจ้าไม่ได้ ฉันไม่ต้องการไปใช้ชีวิตที่น่าหวาดกลัวนอกเขตปลอดภัย เลยปกปิดพลังลำดับของตัวเองและมาเข้าสถานีตำรวจ

　　ทักษะที่ฉันใช้เมื่อกี้คือทักษะเลเวล 1 ของพลังลำดับไททัน ที่ชื่อ [ขยายส่วน] มีแค่พลังลำดับไททันเท่านั้นที่ทำแบบนี้ได้ เพราะฉะนั้นฉันไม่ได้โกหก"

　　โลลิน่ายิ้มให้ฉินซือหยาง "ตอนนี้คืนปืนของฉันได้หรือยัง?"

　　ฉินซือหยางทบทวนคุณสมบัติของผู้มีความสามารถพิเศษในพลังลำดับต่าง ๆ ในสมอง

　　แม้ว่าเขาจะจำทักษะของผู้มีความสามารถพิเศษแต่ละประเภทไม่ได้ แต่เขาคิดว่าพลังลำดับที่สามารถขยายร่างกายได้มีเพียงแค่ไททันเท่านั้น

　　ไม่สิ ยังมีอีกอย่าง!

　　เมื่อคิดได้เช่นนั้น ฉินซือหยางก็ไม่ได้รีบออกไป เขาตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

　　โลลิน่าขมวดคิ้ว "อะไรอีก? ทำไมนายยังไม่คืนปืนให้ฉัน?"

　　"ผมกำลังรออยู่"

　　"รออะไร?"

　　"รออีกสิบนาที รอให้คุณใช้ทักษะ [ขยายส่วน] ของพลังลำดับ 'ไททัน' อีกครั้ง"

　　แววตาของโลลิน่าเต็มไปด้วยความตกใจ

　　"หมายความว่ายังไง?"

　　"ผมต้องการยืนยันว่าคุณคือ 'ไททัน' จริง ๆ หรือแค่เลียนแบบทักษะ ขยายส่วนครั้งเดียวของ...'นักต้มตุ๋น'

　　ถ้าผมจำไม่ผิด พลังลำดับนักต้มตุ๋นสามารถเลียนแบบทักษะที่เคยเห็นได้ แต่เลียนแบบได้แค่รูปลักษณ์ภายนอกเท่านั้น ไม่สามารถเลียนแบบอย่างอื่นได้ อีกอย่าง ไม่สามารถเลียนแบบทักษะเดิมซ้ำกันได้"

　　รอยยิ้มที่ผ่อนคลายของโลลิน่าหายไปทันที

　　"นายนี่เคี้ยวยากจริง ๆ"

　　"แล้วไง?"

　　โลลิน่าพิงต้นไม้ข้าง ๆ อย่างท้อแท้ "นายพูดถูกแล้ว ฉันคือผู้มีพลังลำดับ 'นักต้มตุ๋น' "

　　เพื่อพิสูจน์ว่าครั้งนี้เธอไม่ได้โกหก จู่ ๆ ก็มีหน้ากากหลากสีสันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

　　นี่คือความสามารถของพลังลำดับ 'หมอผี'

　　ฉินซือหยางพยักหน้า

　　โลลิน่าเป็นผู้มีพลังลำดับนักต้มตุ๋นจริง ๆ ในที่สุดเขาก็ทดสอบจนรู้

　　แต่กระบวนการนี้มันช่างพลิกผันเหลือเกิน หลายครั้งที่เขาเกือบจะถูกหลอก

　　"ยอมรับว่านายเก่งมาก เก่งกว่าเพื่อนร่วมงานและอาชญากรที่ฉันเคยเจอมาทั้งหมด"

　　โลลิน่าชมฉินซือหยางออกมาจากใจจริง

　　"ต่อหน้านาย ฉันรู้สึกเหมือนเด็กที่ไร้หนทาง คำโกหกทุกคำของฉันถูกเธอเปิดโปงอย่างโหดเหี้ยม ครั้งสุดท้ายที่ฉันรู้สึกแบบนี้ก็คือตอนที่เจอสารวัตรโอโลฟ"

　　ฉินซือหยางได้คำตอบที่เขาต้องการแล้ว เขาจึงไม่คิดที่จะอยู่ในป่าเพื่อเสียเวลากับเจ้าหน้าที่ตำรวจสาวที่พูดโกหกตลอดเวลาคนนี้อีกต่อไป

　　"ผมจะไปแล้ว ปืนของคุณผมจะวางไว้ที่ถนนเล็ก ๆ ในป่า สามนาทีหลังจากผมไปแล้ว คุณเดินไปตามทางที่ผมไปก็จะเห็นปืนกระบอกนี้"

　　"ก็ได้ ฉันเข้าใจแล้ว รีบ ๆ หายไปจากตรงนี้ได้แล้ว ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก นายนี่มันปีศาจเจ้าเล่ห์ชัด ๆ "

　　ฉินซือหยางยักไหล่ "อย่างน้อยผมก็ไม่ได้โกหกเธอตั้งแต่ต้นจนจบใช่ไหมล่ะ โลลิน่าผู้ซื่อสัตย์และจิตใจดี?"

　　โลลิน่าแค่นเสียงออกมาและไม่ได้ตอบอะไร

　　ฉินซือหยางจากไปด้วยความรู้สึกดีใจ และไม่ลืมที่จะหยิบกล่องข้าวที่ซ่อนไว้ในพุ่มไม้

　　"ถึงนายจะฉลาดมาก แต่ก็ต้องระวังตัวด้วย" โลลิน่าเตือนจากด้านหลัง

　　"อย่าให้ตกไปอยู่ในมือของโอโลฟเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันก็จะโดนลากไปเกี่ยวด้วย!"

　　"โอโลฟเหรอ? ผมจะจำไว้ ขอบคุณ"