คาเทียสได้อยู่บนกำมือของฮารานอีกครั้ง เธอพยายามที่จะหลบหนีอีกครั้งแต่ก็ไม่เป็ผล เธอเลยคิดว่าการหว่านเสน่ห์จะได้ผมกับชายคนนี้ "นี่หนุ่มน้อย เ้าสนใจในร่างกายพี่สาวไหม" ฮารานที่ได้แบบนั้นเข้าเลย้าที่จะฆ่าเธอแต่ก็ทำไม่ได้ ไม่งั้นพลังปราณเวทย์ที่เขาใช้ไปกับดันเจี้ยนจะศูนย์เปล่า
ฮารานได้วางร่างของคาเทียสลงอย่างช้าๆ "ข้าเบื่อหน้าเ้าแล้วไปล่ะ" เขาหันหลังและจากไปในทันที
ฮารานได้ออกมาจากมิติของเขาในรอบหลายวันซึ่งอากาศข้างนอกกับข้างในไม่ต่างอะไรมาก
ถึงแม้ตัวเขาจะเหนื่อยล้ากับชีวิตที่ต้องอยู่กับพวกสมองไม่สมประกอบแต่เขาก็ยังมีความสุขที่อยู่กับพวกนั้น
ในตอนนี้ฮารานวางแผนที่จะไปเมืองหลวงอาณาจักรจือหยางเพื่อจะไปส่งภารกิจที่เขาเคยรับไว้เมื่อนานมาแล้ว
ครั้งนี้เขาเดินทางโดยใช้ม้าเพราะการเดินทางโดยการบินมันค่อนข้างจะเป็จุดเด่น คิดเช่นนั้นแล้วเขาจึงใช้สกิลขั้นสูง "สรรค์สร้าง" ในทันที
จู่ๆ ก็มีม้าปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าแล้วดูเหมือนมันจะค่อนข้างเชื่องกับฮารานอีกด้วย "ฮึ...ยังไงสกิลสรรค์สร้างก็ใช้งานมานะมากไปสินะ"
ฮารานไม่รอช้า เขารับขึ้นไปบนหลังของม้าและควบมันไปยังอาณาจักรจือหยาง
ระยะทางของตัวเขาและอาณาจักรค่อนข้างไกลนัก เท่าที่ฮารานคำนวณแล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ป่าใกล้ๆ หมู่บ้านออสทริว ถ้าจะเดินทางจนไปถึงก็น่าจะนานระยะทางก็น่าจะ 12,000 ลี้ โดยประมาณ พอเขาคิดได้อย่างนั้น เขาเลย้าจะเปลี่ยนม้าที่สร้างจากพลังเวทย์ล้วนเป็ม้าที่มีพลังฉีผสมไปด้วย
เขาได้แตะไปม้าตัวนั้นอีกรอบและเปลี่ยนมันให้เป็สิ่งที่เขา้า
สีของม้าตัวนั้นได้เปลี่ยนเป็สีดำทั้งตัว
ฮารานไม่รอช้า เขาได้ทำการควบม้าตัวนั้นไปยังเมืองหลวงในทันที
ม้าตัวนั้นวิ่งด้วยความเร็วประมาณ 2,000 ลี้ ต่อชั่วโมง แต่มันก็แลกกับปริมาณปราณเวทย์จำนวนมากที่ต้องเสียไป
ฮารานแทบไม่เห็นพื้นที่โดยรอบที่ม้าตัวนั้นวิ่งผ่านเลย มันเร็วจนสามารถวิ่งบนอากาศและน้ำโดยไม่ร่วงหล่นแม้แต่นิดเดียว
ในระหว่างทางเขาได้เจอกับรถม้าคันหนึ่ง ดูเหมือนกำลังถูกกลุ่มโจรบางกลุ่มปล้นอยู่
ฮารานไม่อยากยุ่งด้วยเพราะเขาไม่อยากเอาเื่ที่ยุ่งยากเข้าตนเอง
แต่ในเวลาเดียวกันพลังฉี พลังเวทย์ และพลังปราณเวทย์ ได้หมดลงอย่างกะทันหัน
ฮารานมีรอยบาดของอากาศมากมาย ตัวของเขาเต็มไปเื ถึงแม้เสื้อผ้าเขาจะทำมาจากปราณเวทย์ที่แข็งแกร่งเพียงใดแต่มันก็ขาดจนได้เนื่องจากความเร็วที่มากมายและอุปกรณ์ป้องกันที่มีประสิทธิภาพเล็กน้อย
ม้าสีดำตัวที่ฮารานขี่อยู่ได้หายกลายเป็เศษฝุ่น
นั่นจึงเป็สาเหตุทำให้ฮารานได้ล้มลงข้างหน้ารถม้ากะทันหัน
เหล่าโจรที่เห็นชายผมขาวตรงหน้าพวกเขาก็ถามไปว่า "เ้าเป็ใคร"
ฮารานไม่อยากจะบอกอะไรเพราะมันจะทำให้คนอื่นรู้จักเขามากไป เขาเลยเงียบไปชั่วครู่
ฮารานคิดในใจ ถึงแม้จะไม่มีพลังใดๆ เหลืออยู่แต่ก็ยังมีร่างกายที่ใช้งานได้
ในอดีตได้มีคำสอนของนักดาบคนหนึ่งเคยกล่าวเอาไว้ว่า "ในเวลาที่เราไม่มีดาบอยู่กับตัว มันไม่เคยเป็ปัญหาเมื่อเรารู้จักมองรอบข้างและใช้ทุกสิ่งที่เป็ไปได้"
ฮารานได้จดจำคำเ่าั้มาจากความทรงจำเขามองไปรอบๆ "มันไม่มีอะไรเลยนอกจากป่าและต้นไม้"
ฮารานครุ่นคิดอีกครั้งว่าสิ่งใดสามารถนำมาเป็อาวุธได้
แต่เวลาคิดของเขาเหมือนจะหมดแล้ว พวกโจรเห็นว่าฮารานนั้นไม่พูดอะไรและดูเหมือนพวกเขาจะรีบด้วย
"นี่หัวหน้า ผมขอจัดการไอ่สวะรกโลกคนนี้เลยได้ไหม" หัวหน้าของเขาไม่ได้พูดอะไรแต่เขาพยักหน้าเพียงอย่างเดียว
ลูกน้องคนนั้นดูเหมือนจะแข็งแกร่งและเชื่อฟังหัวหน้าของเขาเป็อย่างมาก
โจรคนนั้นไม่รอช้า เขาพุ่งเข้ามาหาฮารานด้วยความรวดเร็ว มือของโจรผู้นั้นถือมีดสั้นที่แหลมคม
ฮารานโทษตัวเองในใจ "ทำไมเราถึงต้องรีบด้วย เวลานั้นเราแค่มีความคิดชั่วครู่ที่จะช่วยใครบางคนแต่มันก็ให้เป็ผลร้ายกับเราเอง"
ฮารานเกลียดตัวเองที่มีอารมณ์พวกนั้นมาเกี่ยวข้องกับแผนการ แต่ในระหว่างที่มีดนั้นจะมาทิ่มตัวของฮาราน ก็มีใบไม้ใบหนึ่งสีทองอร่ามหล่นลงมาจากต้นไม้ที่อยู่ข้างฮาราน
มันได้หล่นลงมาป้องกันคมมีดของโจรผู้นั้น "นี่มันอะไรกัน ข้าอยู่ขั้นกระดูกเหล็กขั้นกลางแล้วทำไมถึงโจมตีใบไม้โง่ๆ นี้ไม่ได้"
ไม่ใช่แค่โจรที่โจมตีฮารานใ แม้แต่โจรทั้งหมดที่ล้อมรอบรถม้าอยู่ก็ตกตะลึงกับเื่นี้แต่ที่น่าใกว่านั้นมันก็ยังมีอีก
จู่ๆ ใบไม้ก็โผล่มาจากช่องว่างของมิติ ใบไม้พวกนั้นได้บินมาล้อมรอบตัวของฮารานเอาไว้
เหล่าโจรเริ่มคิดว่ามันเริ่มแปลกๆ แล้ว อยู่ๆ ก็มีชายหนุ่มผมขาวมาจากให้ไม่รู้แล้วร่างกายของมันก็เปื้อนไปด้วยเืแถมเสื้อผ้าก็ยังขาด อย่างกับมันบินด้วยความเร็วสูงอะไรอย่างงั้นแหละ
"หัวหน้าเราโจมตีมันเลยไหม ผมว่ามันแปลกๆ มันจะลำบากกว่านี้ถ้ามีคนมาเห็นพวกเรา"
สิ้นเสียงคำพูดของโจรคนนั้นหัวหน้าของเขาก็ออกคำสั่งมาในทันที "ทุกคน... โจมตี!!!"
โจรทุกคนได้โจมตีฮารานในทันหลังจากได้ยินคำสั่งนั้น
"อากาศแจ่มใสจริงๆ ดีกว่าในถ้ำตั่งเยอะ" เสียงของหญิงสาวจากไหนไม่รู้ได้ส่งเสียงออกมา
ใบไม้ที่ปกคลุมตัวของฮาราน มันได้โจมตีโจรทั้งหมด
เืโจรเ่าั้ได้อาบไปทุกที่ในบริเวณนั้น
หลังจากนั้นใบไม้สีทองที่ปกคลุมฮารานก็ได้ถูกรวบรวมกลายพลังปราณเวทย์และได้มาซ่อมแซมชุดของฮารานให้เหมือนใหม่
แต่พอใบไม้หายไปหมด ก็ปรากฏร่างของหญิงสาวคนหนึ่งมีผมยาวสีขาว เธอไม่ใช่ฮารานแต่ดูเหมือนเธอจะอยู่ในร่างของฮาราน
"เหมือนจะจัดการหมู่โจรเสร็จแล้วสินะ........ *ถอนหายใจ นี่ก็นานมาแล้วสินะที่ได้กลับมาหายใจอีกรอบ ถ้านับดีๆ แล้วก็น่าจะ 5,000 ปี สินะ"
หลังเธอพูดจบเธอก็ได้มองไปบนฟ้าแล้วหายใจเข้าลึกๆ
ใบไม้สีทองเริ่มเข้ามาล้อมรอบเธออีกครั้ง พอใบไม้สีทองนั้นหายไปก็ปรากฏร่างของฮารานอีกครั้ง
ณ ข้างในรถม้าไม่กี่นาทีก่อน ดูเหมือนข้างในรถม้านี้จะมีหญิงสาวเพียง 2 คน สาวใช้คนหนึ่งได้ถามเ้านายของตนเองไปว่า "องค์หญิงหลง เพ่ย ข้างนอกองครักษ์น่าจะจัดการเสร็จแล้วนะเพคะเพราะหม่อมฉันไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย เราออกไปดูข้างนอกกันไหมเพคะ"
หลังจากสาวใช้คนนั้นพูดจบองค์หญิงก็ได้เปิดประตูออกไปเธอไม่เห็นองครักษ์ของเธอแม้แต่คนเดียวเลย เธอเห็นแต่หญิงสาวผมขาวที่กำลังพูดอะไรบางอย่าง แล้วจู่ๆ เธอก็มองไปบนฟ้า หลังจากนั้นก็มีใบไม้สีทองมาปกคลุมร่างกายของเธอ แล้วพอใบไม้นั้นหายไปก็ปรากฏร่างของชายหนุ่มผมขาวอีกครั้ง
เธอค่อนข้างใเล็กน้อยแต่เธอก็ลองใช้พลังฉีของเธอรักษาเขาคนนั้น แต่หลังจากที่สาวใช้คนนั้นเห็นเธอก็ไม่เห็นด้วย "ราชวงศ์อย่างองค์หญิงจะมาทำแบบนี้กับคนที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนี้ไม่ได้นะเพคะ"
หลังจากสาวใช้คนนั้นพูดไป องค์หญิงหลง เพ่ย เธอทำเป็ไม่สนใจและรักษาต่อไป
เธอได้ให้สาวแบกตัวร่างกายของชายหนุ่มไปยังข้างในรถม้า
พอถึงข้างในรถม้าเธอก็เริ่มประเมินาแ "เสื้อผ้าที่สวมใส่นั้นเหมือนกับจะไม่ได้ทำมาจากผ้าหรือมอนสเตอร์ มันดูแข็งแกร่งและไม่ขาดเลย แต่ภายใต้เสื้อผ้าของชายคนนี้กลับมาาแสดเหมือนรอยถูกฟันโดยลม" เธอลองประเมินคร่าวๆ แล้ว ดูเหมือนจะาเ็จากการถูกฟัน เธอจึงรักษาแค่าแข้างนอก
ภายในจิตใจของฮาราน มันเป็พื้นที่สีดำทั้งหมด "ที่นี่ที่ไหนกัน... ข้าอยู่ที่ไหน"
หลังจากที่ฮารานพูดจบเสียงของหญิงสาวปริศนาก็พูดขึ้นมา "นี่ฮาเลสคุง นายจำฉันได้รึเปล่าแล้วฉันอยากจะบอกอะไรอีกอย่างนะ ชื่อฮารานนั่นมันโคตรเห่ยเลยนายควรเปลี่ยนได้แล้วนะ"
"นั่นเสียงใครน่ะ" ฮารานกล่าวไปด้วยความสงสัย แต่เขายังไม่ได้พูดอะไรต่อ จู่ๆ ก็มีเด็กคนหนึ่งเดินมาจากพื้นที่มืด และเธอก็เดินมาอย่างช้าๆ
ฮารานตอนนั้นมีอาการเหม่อเล็กน้อย ในสถานการณ์แบบนี้ฮารานดึงสติมาให้ได้
จากนั้นฮารานก็ตื่นขึ้น "แค่ฝันสินะ"
"ตื่นแล้วสินะแล้วนายชื่ออะไรหละ" เด็กสาวข้างหน้าของฮารานได้ถามไป
ฮารานตั้งสติและพูดออกไป "ข้าชื่อห่าวหลาน....... ข้าขอตัวล่ะนะ ตอนนี้ข้ารีบอยู่ ถ้าเป็ไปได้เจอกันอีกข้าจะตอบแทนบุญคุณนะ" ฮารานพูดแล้วก็ออกไปในทันทีทิ้งแต่ความสงสัยให้กับพวกเขา
"ที่ต้องขอบคุณน่ะ คือทางเราต่างหาก" หลง เพ่ย ได้พูดในใจ
"เ้านั่นมันเสียมารยาทมากเลยที่มาทำแบบนี้กับคุณหนูของฉัน.... คราวหน้าฉันจะท้าสู้กับมันเลยคอยดู" สาวใช้ขององค์หญิงพูดด้วยความโกรธแค้นและ้าให้ชายที่ชื่อว่าห่าวหลานมาขอโทษที่เสียมารยาทแบบนี้
795
