จอมยุทธ์ซุปตาร์

        การตักน้ำในตอนเช้าเริ่มต้นขึ้น  แต่วันนี้เพื่อน ๆ ของไป่ฉีต่างแปลกใจมาก  เพราะน้ำหนักของถังน้ำที่มีน้ำอยู่เต็ม กลับเบาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด  นอกจากนี้ช่วงลงจากเขา  พวกเขาสามารถรักษาสมดุลร่างกายได้ดีจนไม่มีปัญหาน้ำหกเลย

        “สุดยอด  นี่ฉันต้องเป็นอัจฉริยะแน่ ๆ ทำแค่วันเดียวน้ำก็ไม่หกเลยสักหยด” มู่ซื่อเฉิงกำลังชมตัวเอง

        “เพราะพวกเราได้ฝึกที่นั่นมากกว่า” ต้าถงกล่าวขัด

        “ชิ ขอฉันคิดเข้าข้างตัวเองหน่อยไม่ได้รึไงล่ะ” มู่ซื่อเฉิงบ่นอุบอิบ

        “แต่ว่านะ  ฉันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงที่ร่างกายของทุกคนนะ” ไป๋หู่กล่าว

        “ยังไงเหรอ” ต้าถงหันมาถาม

        “กล้ามเนื้อพวกนายเพิ่มขึ้นจากเมื่อวานมาก  เป็นไปไม่ได้ที่จะฝึกวันเดียวแล้วจะมีกล้ามเนื้อเพิ่มขนาดนั้น” หลี่ซีหยานอธิบาย

        “หรือจะเป็นเพราะการฝึกในฝันนิรันดร์” มู่ซื่อเฉิงกล่าว  เขาเองก็เพิ่งรู้สึกจงตัวว่าเสื้อ

        “อาจเป็นไปได้” หลี่ซีหยานเองก็คิดแบบนั้น  เขาอยากจะเข้าไปอีกครั้ง  เพราะเพียงคืนเดียวเขาก็รู้สึกว่าฝีมือของเขารุดหน้าขึ้นมาก

        หลังจากการตักน้ำในตอนเช้าเสร็จสิ้น  พวกเขาก็ไปอาบน้ำ  ส่วนเหมยเหม่ยกับเมิ่งชิงชิงเตรียมวัตถุดิบทำอาหารเสร็จ  ทั้ง 2 คนก็ไปอาบน้ำเช่นกัน

        “ไป๋หู่  ซีหยาน  พวกต้าถงไปไหนกัน” ไป่ฉีที่อาบน้ำเสร็จแล้วถาม 2 คนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ

        “ไม่รู้สิ  เห็นรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วพากันไปไหนไม่รู้  พอต้าถงรู้  เขาก็รีบตามไปเลย” ไป๋หู่กล่าว

        “หรือว่าจะรีบไปกินข้าวกันนะ” หลี่ซีหยานแสดงความคิดเห็น

        “ไม่หรอก  ดูเหมือนพวกนั้นคิดจะไปถ้ำมองสาว ๆ อาบน้ำมากกว่า  ต้าถงคงรู้นิสัยพวกนั้น  เลยตามไปห้ามน่ะ” ไป่ฉีกล่าว

        “งั้นรีบไปกันเถอะ” หลี่ซีหยานที่แต่งตัวเสร็จแล้วกำลังจะเดินไปตรงจุดที่พวกผู้หญิงใช้อาบน้ำ

        “อืม” ไป่ฉีรับคำสั้น ๆ ก่อนที่ทั้ง 2 คนจะพุ่งไปยังจุดอาบน้ำของพวกสาว ๆ  ทิ้งให้ไป๋หู่ที่ยังแต่งตัวไม่เสร็จอยู่คนเดียวตรงนั้น

        “ใจร้าย  ผมเองก็อยากเห็น  เอ้ย  อยากช่วย  รอผมด้วยสิ” ไป๋หู่รีบใส่เสื้อแล้วตามไปทันที

        ตรงจุดที่เมิ่งชิงชิงกับเหมยเหม่ยกำลังอาบน้ำอยู่  ที่นี่ถูกขึงรอบด้วยผ้าผืนใหญ่ 4 ด้าน  จึงมิดชิดระดับหนึ่ง  ทำให้ 2 สาวอาบน้ำกันโดยไม่มีผ้าปิดแม้แต่ชิ้นเดียว

        “พี่ชิงชิงเนี่ยขนาดสมกับเป็นผู้ใหญ่เลยนะคะ” เหมยเหม่ยชมเมิ่งชิงชิงที่กำลังอาบน้ำอยู่ข้าง ๆ

        “เดี๋ยวของเธอมันก็จะโตขึ้นเองนั่นแหละ  จะไปกังวลทำไมล่ะ” เมิ่งชิงชิงยิ้ม

        “ก็ตอนไปเที่ยวกับต้าถง  พอเจอสาว ๆ อกโตเข้าหน่อย  ต้าถงมองพวกเธอตาไม่กระพริบเลยนี่คะ” เหมยเหม่ยกล่าว

        “ถ้าคิดแบบนั้นเธอก็ไม่สบายใจน่ะสิ  ผู้ชายส่วนใหญ่มองสิ่งเหล่านี้ตามความเคยชินน่ะ  เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์เอง  วัยของพวกเธอน่ะเป็นช่วงที่ใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล  จะทำอะไรก็คิดให้มาก ๆ ล่ะ” เมิ่งชิงชิงเตือน (เธอก็ด้วยนะ แม่สาวน้อย)

        ด้านนอกพวกพวกเพื่อนของต้าถงลากมู่ซื่อเฉิงมาที่จุดอาบน้ำของหญิงสาวทั้ง 2 คน  แน่นอนว่ามู่ซื่อเฉิงไม่ได้เต็มใจมาด้วยสักนิด  ต่อให้เขาจะลามกขนาดไหน  แต่นี่เป็นแฟนเพื่อนของเขาเชียวนะ  เขาพอรู้อยู่บ้างว่าไป่ฉีหวงแฟนตัวเองมากขนาดไหน

        “ฉันว่าพวกนายหยุดดีกว่า  หัวหน้าห้องน่ะแฟนของต้าถงไม่ใช่เหรอ  เพื่อนเขาไม่ทำกันแบบนี้หรอกนะ” มู่ซื่อเฉิงเตือน

        “นิดหน่อยเอง  หมอนั่นไม่รู้หรอก” เพื่อนของต้าถงคนหนึ่งกล่าว

        “ใช่ ถ้าฉันหลับตาน่ะนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้น  ทำให้เพื่อนของต้าถงสะดุ้งสุดตัว  ก่อนจะหันหลังไป  เขาพบต้าถงยืนแผ่รังสีฆ่าฟันรุนแรงออกมา  ส่วนไป่ฉีนั้นยืนส่งรอยยิ้มเย็นยะเยือกให้

        “เอ่อ  เข้าใจผิดแล้ว  พวกเราแค่มาเรียกสาว ๆ ไปทานข้าวน่ะ” เพื่อนของต้าถงคนหนึ่งรีบแก้ตัว

        “ดูท่าทางฉันคงให้พวกนายเหลือแรงเยอะเกินไปสินะ หึ หึ” ไป่ฉียกยิ้มขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหากลุ่มเพื่อนของต้าถง

        “อ๊ากกกก” เสียงร้องปานควายถูกเชือดดังขึ้น  ทำให้เมิ่งชิงชิงกับเหมยเหม่ยรีบหยิบผ้าขนหนูมาปกปิดร่างกายอย่างรวดเร็ว  ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกัน  สิ่งที่พวกเธอเห็นคือกลุ่มเพื่อนของต้าถงถูกไป่ฉีกับต้าถงมัดจนเหมือนหนอนตัวอ้วนดิ้นไปมาอยู่ที่พื้น

        “นี่มันเกิดอะไรกันขึ้นเนี่ย” เหมยเหม่ยถาม

        “เจ้าพวกนี้คิดจะมาแอบดูพวกเธออาบน้ำน่ะ” หลี่ซีหยานตอบ

        “พอพี่ฉีกับต้าถงรู้  พวกเขาก็รีบมาจัดการให้เลย” ไป๋หู่กล่าว

        “งะ...งั้นเหรอ  ขอบใจนะ  ต้าถง” เหมยเหม่ยยิ้ม   แก้มเธอแดงระเรื่อเล็กน้อย

        “ขอบใจนะ” เมิ่งชิงชิงมองมาที่ไป่ฉี  ซึ่งไป่ฉีกับต้าถงต่างก็เกาแก้มแก้เขินเมื่อได้รับคำขอบคุณจากแฟนของพวกเขา

        หลังกินข้าวเช้ากันแล้ว  ไป่ฉีพาเพื่อนของเขาไปยังหน้าผาหิน  ซึ่งสิ่งที่พวกเพื่อนของไป่ฉีเห็นคือ  มีธงปักอยู่ตามหน้าผา  บนธงมีตัวเลขแตกต่างกันไป  มากน้อยปะปนกัน  ซ้ำยังมีอุปกรณ์ดูแลความปลอดภัยเตรียมเอาไว้อีกด้วย

        “นี่เราจะมาปีนเขากันเหรอ” ไป๋หู่ถาม

        “ใช่แล้ว  แต่ไม่ใช่แค่ปีนให้ถึงยอดเท่านั้น  พวกนายต้องเก็บธงที่ปักไว้ด้วย  ให้หยิบแค่ 3 อันเท่านั้น  เลขบนธงคือคะแนน  ถ้าพวกนายสังเกตดี ๆ จุดที่มีธงคะแนนสูง ๆ คือจุดที่ปีนได้ยาก  ต้องใช้แรงและเวลามากกว่าปกติ  คนที่ได้คะแนนอันดับ 1 จะได้พัก 1 รอบ” ไป่ฉีอธิบาย

        “แล้วเวลาที่ปีนถึงยอดได้สำเร็จ  มีผลต่อการจัดอันดับด้วยไหม” มู่ซื่อเฉิงถาม

        “มี  ยิ่งใช้เวลานาน  คะแนนจะถูกหักด้วย” ไป่ฉีตอบ

        “หงะ ว่าแต่ไป่ฉี  ถามหน่อย  นายจะร่วมแข่งจัดอันดับนี้ด้วยไหม” หลี่ซีหยานถาม

        “ของมันแน่อยู่แล้ว  ไม่งั้นพวกนายจะหาว่าฉันเก่งแต่ปากน่ะสิ” ไป่ฉีตอบ

        “งั้นขอดูคนคิดการฝึกนี้ปีนขึ้นไปหน่อยละกัน  เดี๋ยวฉันจับเวลาให้” ต้าถงกล่าว

        “อยากลองของสินะต้าถง  หึ หึ” ไป่ฉีหัวเราะ ก่อนจะไปยืนตรงจุดที่กำหนดไว้  ติดตั้งอุปกรณ์รักษาความปลอดภัยให้เรียบร้อย

        “พร้อมรึยังไป่ฉี” ต้าถงถาม

        “พร้อม” ไป่ฉีย่อตัวลงเล็กน้อย  เขากะว่าทันทีที่เริ่มจับเวลาจะใช้พลังกายล้วน ๆ กระโดดขึ้นไปเกาะหน้าผาให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้

        “เริ่มได้” ต้าถงเริ่มกดนาฬิกาจับเวลาในมือทันที  พร้อมกับไป่ฉีถีบตัวเองเข้าหาหน้าผา

        ไป่ฉีใช้พลังกายล้วน ๆ ของเขาถีบตัวเองขึ้นไปบนหน้าผา  ซึ่งเขาสามารถกระโดดได้สูงถึง 2 เมตร  ทำให้พวกต้าถงอ้าปากค้าง  ถ้าถามว่าไป่ฉีสามารถกระโดดได้สูงกว่านี้ไหม  ตอบได้เลยว่าเขาสามารถโดดได้สูงกว่านี้  ด้วยเคล็ดกายารากฐานโพธิสัตว์  ร่างกายของไป่ฉีจึงแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่า

        ไป่ฉีคว้าก้อนหินที่ยื่นออกมาแล้วปีนไปหยิบธงที่ยากแก่การปีนได้อย่างรวดเร็ว  พริบตาเดียวธง 10 แต้ม  3 อันถูกไป่ฉีเก็บไปทั้งหมดพร้อมกับไป่ฉีขึ้นไปยืนอยู่ยอดบนสุดของหน้าผา  ท่ามกล่างเหล่าเพื่อนของเขาที่ปากอ้าตาค้างอยู่ข้างล่าง

        “นายมันสัตว์ประหลาดชัด ๆ” ต้าถงกลืนน้ำลายอึกหนึ่งก่อนจะพูดออกมา

        “สุดยอดเลย  ความสามารถทางร่างกายพี่ฉี  แบบนี้ชักสงสารพี่สะใภ้ซะแล้วสิ” ไป๋หู่หัวเราะคิกคัก

        “เร็วมากนะเนี่ย  ต้องพยายามหน่อยแล้ว” หลี่ซีหยานพยายามมองการปีนของไป่ฉีเมื่อครู่ และเริ่มวิเคราะห์

        ‘หึ หึ เห็นแบบนี้ข้าปีนหน้าผาได้ไวกว่าลิงภูเขาเสียอีก  ท่านอาจารย์เยี่ยชิงหานพามาฝึกปีนตั้งแต่เล็ก ๆ ไม่มีทางที่ข้าจะแพ้พวกเจ้าหรอก’ ไป่ฉียกยิ้มขึ้น  ก่อนจะเดินลงอีกทางที่เขาทำเอาไว้

        ไป่ฉีเริ่มปีนอีกครั้ง  ระหว่างปีนก็สอนเพื่อนของเขาไปด้วย  จากนั้นให้ทุกคนทดลองปีนดูก่อน  ส่วนเขาจะคอยแนะนำเป็นจุด ๆ ไป  ทั้งการออกแรงหรือเทคนิคการเอี้ยวตัวเพื่อไปให้ถึงหินที่อยู่ไกลออกไป  เวลาผ่านไปจนถึงช่วง 11 โมง  ไป่ฉีจึงให้ทุกคนพักเหนื่อยและดื่มน้ำ  ก่อนจะให้เริ่มปีนโดยจับเวลาและคิดคะแนนจากธงที่เก็บได้  ผลการสอนของเขาทำให้เพื่อนทุกคนพอจะปีนได้แล้ว  แต่ยังไม่ชำนาญมากนัก

        “นี่มันค่ายนรกชัด ๆ แฮก ๆ” ต้าถงกล่าว

        “เหงื่อออกแบบนี้  ถ้าอยู่ที่บ้านพี่สาวต้องไล่ผมไปอาบน้ำแน่เลย” ไป๋หู่กล่าว

        “เข้าค่ายคราวนี้  ได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ” หลี่ซีหยานแม้จะเหนื่อย  แต่เขาก็สนุกมาก  เขาไม่เคยออกมาทำอะไรแบบนี้  ก่อนมาเจอไป่ฉี  เขาเอาแต่ฝึกวิชาอยู่แต่ในตระกูล  จะมีออกมาข้างนอกก็ตอนตามปู่ของเขามาซื้อยาสมุนไพรให้แม่เฒ่าหลี่  ส่วนเรื่องเพื่อนที่โรงเรียนเลิกคิดไปได้เลย  หลังเลิกเรียนเขาก็ต้องรีบกลับบ้านมาจัดการการบ้านของตัวเอง  จากนั้นก็ฝึกยาวจนหมดแรง  อาบน้ำและเข้านอน  ดังนั้นการมาเข้าค่ายที่ไป่ฉีจัด  ทำให้เขาได้เพื่อน  ได้ความรู้และประสบการณ์มากมายแบบที่ในตระกูลเขาไม่สามารถให้ได้

        “เป็นการปีนเขาที่โหดสุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาเลยแฮะ” มู่ซื่อเฉิงกล่าว

        “หมดเวลาพักแค่นี้  ใครจะเริ่มปีนก่อน  ฉันจะจับเวลาให้” ไป่ฉีกล่าว

        ไป๋หู่เป็นคนแรกที่ลองก่อน  ใคร ๆ คิดว่าไป๋หู่ที่มีความโดดเด่นด้านร่างกายน่าจะทำเวลากับคะแนนได้ดี  แต่เปล่าเลย  ไป๋หู่เลือกเก็บธงที่เป็นทางผ่าน  เพื่อไม่ให้เสียเวลาในการปีนมากนัก  แม้เวลาจะทำออกมาพอใช้ได้  แต่คะแนนนั้นเลวร้ายมาก

        หลี่ซีหยานเป็นรายที่ 2 แม้เวลาจะสู้ไป๋หู่ไม่ได้  แต่หลี่ซีหยานพยายามปีนไปหยิบธงคะแนนมากหน่อย  ซึ่งเก็บได้ไม่ยากนักสำหรับเขาในตอนนี้

        จากนั้นต้าถงกับพวกก็เรียงคิวกันปีนขึ้นไป  สุดท้ายคนที่ได้คะแนนอันดับ 1 คือหลี่ซีหยาน  ซึ่งเขาดีใจมากที่จะได้พักดูเพื่อน ๆ ปีน 1 รอบ  แต่...........

        “นายจะนั่งทำไมซีหยาน  การแข่งขันรอบแรก  ฉันได้ที่ 1 นะ  นายต้องไปเตรียมตัวปีนรอบ 2 เหมือนคนอื่น” ไป่ฉียกยิ้มเจ้าเล่ห์

        “นะ....เฮ้อ ได้ ๆ” หลี่ซีหยานพูดไม่ออก  เพราะก่อนหน้านี้ไป่ฉีได้บอกไปแล้วว่าเขาจะร่วมการจัดอันดับนี้ด้วย

        พวกเขาฝึกกันอีก 1 รอบ  แล้วไปพักทานข้าว และกลับมาฝึกต่อในช่วงบ่ายจนถึงเย็น  หลังทานมื้อเย็น  พวกเขาไปอาบน้ำ และเข้านอน  ก่อนนอนทุกคนถึงจะหวาด ๆ ว่าคืนนี้จะหลงไปยังฝันนิรันดร์อีกรึเปล่า  แต่คืนนั้นพวกเขาก็ไม่ได้เข้าสู่ฝันนิรันดร์อย่างที่กลัวกัน

        ในวันที่ 2 ของการเข้าค่ายฝึกฝนร่างกาย  วันนี้ไป่ฉีได้เปลี่ยนให้ทุกคนมาฝึกอีกที่หนึ่ง  ที่นี่เป็นลานกว้างก็จริง  แต่มีเสาไม้ปักอยู่เต็มไปหมด

        “นี่มันอะไรกันเนี่ย  พี่ฉี  เราจะเรียนเชิดสิงโตกันเหรอ” ไป๋หู่ถาม

        “เหมือนจริงด้วยแฮะ” มู่ซื่อเฉิงกล่าว

        “พูดเล่นไปเถอะ  เดี๋ยวพอเริ่มฝึกแล้วจะหัวเราะไม่ออก” หลี่ซีหยานกล่าว  จากประสบการณ์ปีนผาเมื่อวาน  รับรองได้ว่าวันนี้ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าเมื่อวานแน่

        “แล้วพวกเราจะฝึกกันยังไง” ต้าถงถาม

        “ในฝันนิรันดร์  พวกนายได้เรียนกระบวนท่าแบบเดียวกันมาใช่ไหม” ไป่ฉีถาม

        “ใช่  พวกเราออกกระบวนท่าที่ฝึกในนั้นกันได้ทุกคน” หลี่ซีหยานตอบ

        “งั้นพวกนายขึ้นไปออกกระบวนท่าบนตอไม้พวกนี้  ทุกครั้งที่ฉันให้สัญญาณ  พวกนายต้องเปลี่ยนท่า 1 ครั้ง  ตอไม้พวกนี้เวลาเหยียบพวกนายต้องระวังด้วย  เพราะพวกมันไม่ได้เรียบหรือตั้งตรง  รวมถึงหน้าตัดบางอันก็เฉียงด้วย  การฝึกนี้เป็นการฝึกให้พวกนายรักษาสมดุลของร่างกายระหว่างออกท่าท่าง  ในสภาพที่พื้นไม่มั่นคงและแคบได้ดีขนาดไหน

        “ว่าแล้ว  ว่าการฝึกของนายมันผิดหลักที่คนธรรมดาเขาทำกัน” หลี่ซีหยานกล่าว

        “เห น่าสนใจดีแฮะ” ไป๋หู่ดวงตาเปล่งประกาย  การฝึกของไป่ฉีไม่เหมือนกับที่ตระกูลไป๋ใช้ฝึกเลยแม้แต่น้อย

        การฝึกเริ่มต้นขึ้น  ตอนแรกมีหลายคนที่หล่นลงมาจากตอไม้  เพราะพื้นที่ตนเหยียบไม่ได้ราบเรียบ  แต่มันเป็นพื้นทะแยง  ทำให้พวกเขาเสียหลักหล่นลงมา  ไป่ฉีเข้าไปทำการรักษาแล้วให้ฝึกต่อ  ซ้ำไปซ้ำมาจนหมดวัน

        สภาพแต่ละคนเรียกได้ว่ามีรอยฟกช้ำตามตัว  จากการหล่นจากตอไม้ลงมากระแทกพื้น หรือตอไม้ข้าง ๆ  ไป่ฉีนั้นเพียงแค่รักษาไม่ให้มีอาการปวดเท่านั้น  แต่จงใจเหลือรอยฟกช้ำเอาไว้  เพราะหากรักษารอยพวกนี้ไปด้วยมันจะดูผิดปกติเกินไป

        ทุกคนเข้านอนด้วยความเหนื่อยล้าเต็มที่  เมื่อพวกเขาหลับกันหมด  ไป่ฉีทำการจุดกำยานสำหรับฟื้นฟูร่างกายอีกครั้ง  ก่อนที่เขาจะกลับเข้าไปนอน เป็นอันสิ้นสุดการฝึกวันที่ 3

_____________________________