ตอนที่ 9 กวนซื่อดวงซวย (1)
หม่าเสี่ยวเฟิ่งออกเรือนไปแล้ว ภายในบ้านของกวนซื่อยิ่งดูเงียบเหงามากกว่าเดิมอู่เย่ว์กลับมาถึงบ้านของกวนซื่อก็เห็นนางทำอาหารเต็มโต๊ะ กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย
พอกวนซื่อเห็นอู่เย่ว์ก็ยกบะหมี่ที่สีออกเหลืองๆมาวางตรงหน้านางถ้วยหนึ่งพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยความแค้นหลายส่วน“วันนี้ลูกสาวข้าออกเรือน เ้าต้องกินให้มีความสุขหน่อยของพวกนี้ข้าได้มาจากที่ลูกสาวแต่งออกไป เ้าเป็คนเก่งเพียงนั้น คงไม่ตื่นเต้นอะไรกับอาหารเลี้ยงฉลองแต่งงานสินะ”
สีหน้าของอู่เย่ว์เรียบเฉย รู้ว่ากวนซื่อทำอะไรนางไม่ได้ก็แค่อยากหาเื่ประชดประชันนางเท่านั้น จึงเดินกลับห้องพอนางเดินเข้าห้องไปก็เห็นน้ำนองเต็มพื้น ไม่ใช่แค่ที่พื้น บนเตียงก็มีแต่น้ำยื่นมือไปจับผ้าห่มก็เปียกชื้นไปทั้งผืนด้วยเช่นกัน
อู่เย่ว์เดินออกมาจากห้องกวนซื่อมองด้วยแววตาเ็า “ทำร้ายพวกเราสองแม่ลูกแล้วยังคิดจะอยู่ดีกินดีในบ้านข้าอีกรึฝันไปเถอะ”
เห็นอู่เย่ว์ทำเป็ไม่สนใจกวนซื่อจึงลุกขึ้นยกน้ำแกงร้อนสาดเข้าไป โชคดีที่อู่เย่ว์ไหวตัวทัน ไม่อย่างนั้นถ้าถูกน้ำแกงร้อนๆสาดถึงตัว ิัจะต้องพุพองอย่างแน่นอน
กวนซื่อพูดอย่างไม่อ้อมค้อมสีหน้าเต็มไปด้วยความท้าทาย “น่าเสียดายจริง ไม่ทันระวังมือลื่นไปหน่อย...”
กับหญิงสูงวัยที่มาหาเื่เช่นนี้อู่เย่ว์ไม่อยากจะพูดให้เปลืองน้ำลาย แต่ดูท่าทางกวนซื่อจะไม่เลิกราง่ายๆเห็นทีถ้านางไม่สั่งสอนสักหน่อยก็คงจะไม่หยุด
ป้าหลินรู้ว่ากวนซื่อได้ค่าสินสอดมาก้อนใหญ่สกุลเซวียออกหน้าทั้งทีย่อมทำอย่างสมฐานะ หลายวันก่อนจ้าวโหย่วไปช่วยกวนซื่อซ่อมแซมห้องครัวเสียการเสียงานไม่พอ ทำเสร็จก็ไม่ได้เอาค่าแรง ทว่าตอนนี้กวนซื่อได้ทรัพย์สินมีค่ามาติดๆกัน นางยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกไม่ยอม คิดหาทางจะไปทวงเอาเงินจากกวนซื่อมาบ้าง
จ้าวโหย่วทำงานมาทั้งวันเพิ่งจะกลับถึงบ้านเมื่อเห็นป้าหลินยกโจ๊กเปล่าหนึ่งหม้อกับผักดองหนึ่งจานออกมา เขาก็อึ้งไปชั่วขณะ
ป้าหลินนั่งลงที่โต๊ะกินข้าวพูดรำพึงรำพันออกมาอย่างไม่มีสาเหตุ “เ้าว่าทำไมชีวิตข้ามันถึงได้ลำบากเพียงนี้ดูอย่างกวนซื่อสิ เป็แม่ม่าย ตอนแรกก็ช่วยชีวิตคุณหนูที่ร่ำรวยไว้ต่อมาลูกสาวยังแต่งเข้าสกุลเซวียอีก ชีวิตดีขึ้นไม่รู้ตั้งเท่าไร”
จ้าวโหย่วไม่พูดอะไรเขาไม่เข้าใจความหมายของป้าหลิน
แน่นอนป้าหลินย่อมรู้จักนิสัยของสามีตัวเองดีขณะนั้นนางเค้นน้ำตาออกมาสองหยด “แล้วเ้าดูเมียของเ้าสิ ชีวิตเป็อย่างไรเ้ากลับทำตัวเป็คนดี ไปซ่อมบ้านให้กวนซื่อโดยไม่เอาค่าแรง กวนซื่อมีเงินตั้งมากมายเ้าโง่หรือเปล่า อะไรที่ควรเอากลับไม่เอา คนลำบากคือใครล่ะ ไม่ใช่ข้ารึ”
“ทำไมถึงเอาเื่นี้มาพูดอีกแล้วเพื่อนบ้านกันทั้งนั้น บ้านป้ากวนแกไม่มีผู้ชาย ข้าเองก็แค่ไปช่วยไม่ใช่แค่ข้าไปคนเดียว คนของบ้านสกุลตง บ้านสกุลจางก็ไปช่วยเหมือนกันไม่ใช่รึพวกเขายังไม่พูดเื่เงิน แล้วข้าจะพูดขึ้นมาได้อย่างไร”
ป้าหลินยังโมโหอยู่ “เ้าอายแต่ข้าไม่อาย ถ้าไม่มีเงินแม้แต่ข้าวก็ไม่มีกินแล้ว ข้ายังจะสนใจศักดิ์ศรีอะไรอีกบ้านป้ากวนไม่มีผู้ชายข้าไม่ได้ตาบอด แต่ไม่มีผู้ชายแล้วคิดจะมาใช้งานสามีของข้าโดยไม่จ่ายเงินมันมีเหตุผลแบบนี้ที่ไหนกัน ทำไมเื่ดีๆ ถึงไปตกอยู่กับนางหมด”
นางะโเสียงดังดังเสียจนคนที่อยู่นอกบ้านได้ยินเสียงของนาง อู่เย่ว์กำลังนั่งอยู่ตรงลานบ้านพอได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มเล็กน้อย
หันไปมองอีกครั้งก็เห็นจ้าวโหย่วถูกป้าหลินไล่ออกมาจากบ้านด้วยสีหน้ากลุ้มใจตอนที่เดินมาถึงหน้าบ้านกวนซื่อเขาก็หยุดยืนอย่างลำบากใจ เมื่อเงยหน้ามอง เขาเห็นอู่เย่ว์อยู่ยืนอยู่ตรงลานบ้านกำลังมองมาที่เขาพลางยิ้มให้
“ลุงจ้าวมาหาป้ากวนหรือ”
จ้าวโหย่วนึกถึงใบหน้ากดดันของป้าหลินแล้วก็รู้สึกยากจะเอ่ยกับอู่เย่ว์เพียงพูดตะกุกตะกักออกไปว่า “วันนี้ลูกสาวป้ากวนออกเรือน เป็เื่น่ายินดีข้ามาแสดงความยินดีเสียหน่อย”
ถ้าเป็การแสดงความยินดีก็ต้องเป็ป้าหลินมาเองไม่มีเหตุผลที่ต้องให้ผู้ชายอกสามศอกมาแสดงความยินดีกับหญิงม่ายถึงบ้านแต่อู่เย่ว์ไม่พูดอะไร นางแค่พยักหน้าแล้วยิ้มพลางเอ่ย “ป้ากวนอยู่ในบ้านลุงเข้าไปสิ”
จ้าวโหย่วเป็คนซื่อกวนซื่อไม่ใช่คนจิตใจดีอะไร แต่ป้าหลินก็เื่น้อยเสียที่ไหน
อู่เย่ว์ยืนอยู่ตรงลานบ้านสักพักก็เห็นป้าหลินเดินออกมาจากบ้านนางจึงรีบเดินเข้าไปหา “ป้าหลิน”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97
777
