ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        บ้านที่หมู่บ้านวางคานแล้วเจียงหงหย่วนวางใจให้หวางทงเป่าดูแลเรื่องนี้ เขาเลือกวันมงคล ไม่ได้เชิญแขกแค่โปรยเงินกับโปรยถั่วพอเป็นพิธี

        กลับมาครั้งนี้ ตัวบ้านปิดหลังคาแล้ว กำลังปูพื้นปัดฝุ่นและติดประตูหน้าต่าง

        “อีกสามวันก็เสร็จแล้ว พักไว้ครึ่งเดือนน่าจะเข้าอยู่ได้” หวางทงเป่าพูด

        เจียงหงหย่วน “ได้ ลุงหวางไปซื้อฟืนมาสองสามคันเสร็จงานแล้วใช้ฟืนอบทุกห้อง” แบบนี้จะได้แห้งเร็ว

        หวางทงเป่าตกใจ ฟืนสองสามคัน…นี่ต้องใช้เงินขนาดไหนกันจะสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว

        เขาอยากเกลี้ยกล่อม ทว่าสบตาเจียงหงหย่วนแล้วกลับพูดกระไรไม่ออก

        เจียงหงหย่วนพูดอีกว่า “เสร็จงานแล้วท่านลุงช่วยข้าหาคนมาเก็บกวาดหน่อยให้ค่าแรงวันละยี่สิบอีแปะ”

        หวางทงเป่าจำได้ “ได้”

        “ไป พวกเราไปคิดเงินกัน อีกสองวันท่านลุงต้องจ่ายค่าแรงให้พวกช่างแล้ว” เจียงหงหย่วนพูดจบก็เดินไปทางบ้านตระกูลหวาง เขาดูรอบบ้านมาแล้วค่อนข้างพอใจ คนพวกนี้ทำงานได้ไม่เลว

        นี่คือบ้านของเขา เจียงหงหย่วนแค่คิดก็อบอุ่นใจในที่สุดก็มีบ้านหลังใหญ่ให้ภรรยาตัวน้อยอยู่

        คิดบัญชีเสร็จ เจียงหงหย่วนจ่ายเงินให้หวางทงเป่าจากนั้นไปหาจ้าวสุ่ยเซิง

        จ้าวสุ่ยเซิงมีข่าวใหม่

        “เจียงต้าเกอคนที่อยู่กับสวีเทาคือหลินซย่าจื้อ!” จ้าวสุ่ยเซิงพูดเสียงเบาขณะที่พูดตาก็เป็นประกาย เปลวไฟแห่งการนินทาลุกโชน

        “เห็นหน้าชัดหรือไม่ ใช่นางจริงหรือ?” เจียงหงหย่วนถาม หลินซย่าจื้อ…ไม่ผิดจากที่เขาคาดการณ์นัก

        จ้าวสุ่ยเซิงพยักหน้า “เห็นหน้าชัด มั่นใจเต็มร้อยขอทานน้อยเคยมาดูหน้าหลินซย่าจื้อที่หมู่บ้าน เขาบอกข้าว่าเขาเห็นกับตาตอนที่สวีเทากับหลินซย่าจื้อจูบปากกันในตรอกที่ไม่มีคนสวีเทายังจับบั้นท้ายหลินซย่าจื้ออีกด้วย”

        เจียงหงหย่วนไม่อยากฟังรายละเอียดว่าสวีเทาทำกระไรกับหลินซย่าจื้อเขารู้ว่านี่คือเรื่องจริงเป็นพอแล้ว

        “อืมข้ารู้แล้วฝากเจ้าช่วยจับตาดูเรื่องในหมู่บ้าน” เขาพูด “หลังปีใหม่ข้าจะช่วยหางานให้”

        จ้าวสุ่ยเซิงดีใจมาก “ฮะฮะ ขอบคุณต้าเกอ!” สนิทสนมจนลืมคำว่าเจียง

        ทั้งคู่คุยกันเสร็จก็แยกย้ายจังหวะที่เจียงหงหย่วนเดินผ่านบ้านตระกูลจ้าวจ้าวหงฮวาที่ตั้งใจแต่งเนื้อแต่งตัวก็วิ่งออกมา “หย่วนเกอ กินข้าวก่อนค่อยไปสิเจ้าคะ”

        “เหตุใดพูดไม่รู้จักจำเช่นนี้ต้องเรียกว่าเจียงต้าเกอ คำว่าหย่วนเกอไม่ใช่ของเจ้า” จ้าวสุ่ยเซิงตำหนิ

        จ้าวหงฮวาหน้าแดง น้ำตาร่วงหยด นางกัดริมฝีปากมองเจียงหงหย่วนอย่างน้อยใจ

        แต่เจียงหงหย่วนไม่มีท่าทีจะอ่อนโยนต่อสตรีเขาขมวดคิ้ว “ต้าเกอเจ้าพูดถูกครั้งหน้าอย่าเรียกผิดอีก”

        พูดจบก็ก้าวเท้ายาวๆ จากไป

        “ต้าเกอ เหตุใดท่านไม่ชวนหย่วน…เจียงต้าเกออยู่กินข้าว?” จ้าวหงฮวาโมโหพี่ชายตัวเองไม่เพียงไม่ช่วยพูด แต่ยังจะเป็นตัวถ่วงนางอีก

        จ้าวสุ่ยเซิงเอื้อมมือมาบี้หน้านาง “เจียงต้าเกองานยุ่ง อีกอย่างบ้านเราก็ไม่มีเนื้อ เจ้าจะให้เจียงต้าเกอกินกระไร? หมั่นโถวดำกับผักป่าหรือ?”

        จ้าวหงฮวากระทืบเท้ากลับห้อง นั่นสินะครอบครัวนางจนขนาดนี้ แม้แต่เสบียงละเอียดไว้ต้อนรับยังไม่มี

        นึกถึงอาหารที่เคยกินระหว่างไปอยู่ในอำเภอกับบ้านเจียงจ้าวหงฮวาอิจฉาจนตาแดง

        มีแต่เสบียงละเอียด มีเนื้อให้กินทุกมื้อ

        นางอยากมีชีวิตเช่นนั้น สตรีมั่วบุรุษแบบหลินหวั่นชิวมีสิทธิกระไรมายึดหย่วนเกอ?

        บ้านตระกูลเจียงสร้างใกล้เสร็จแล้ว ถึงเวลานั้นหย่วนเกอต้องย้ายกลับมาสินะ…

        นางต้องหาวิธีมาทำให้หย่วนเกอมองตัวเองใหม่ให้ได้หากทำให้หย่วนเกอชอบพอได้จะยิ่งดี

        นางจะได้เป็นนายหญิงของบ้านหลังใหม่ ส่วนสตรีหน้าไม่อายแบบหลินหวั่นชิวไสหัวไปให้ไกลๆ!

        คนบ้านจ้าวไม่รู้เลยว่าลูกสาวตัวเองกำลังคิดกระไรจ้าวสุ่ยเซิงยุ่งกับการช่วยเจียงหงหย่วนจับตาดูคนส่วนป้าสองจ้าวก็ยุ่งกับการหาเงินในที่สร้างบ้านของตระกูลเจียง

        บ้านจ้าวไม่ค่อยให้ความสำคัญกับลูกสาวอายุถึงวัยแล้ว บ้านไหนให้สินสอดเหมาะสมก็ยกให้แต่งกับบ้านนั้น 

        เจียงหงหย่วนขับรถล่อผ่านบ้านสวี เหลือบตามองเข้าด้านในแวบหนึ่งจิตสังหารกะพริบผ่านดวงตา

        สวีเทา…รอก่อนเถิด

        รอให้เขาจัดการสวีฝูก่อนค่อยว่ากัน

        จะจัดการผู้ใดย่อมต้องล้มที่พึ่งของคนผู้นั้นให้ได้ก่อน

        เจียงหงหย่วนลูบหน้าอกกระเป๋าลับด้านในมีป้ายแขวนเอวหัวหน้าโจรภูเขาหน่วยย่อย เขายกยิ้ม แววตาเย็นชา

        เรื่องที่มีคนตายผ่านพ้นไปแล้วบ่อนกลับมาเปิดตามปกติ เจียงหงหย่วนถึงอำเภอแล้วไม่มีเวลาพอให้กลับบ้านต้องตรงไปที่บ่อนทันที หากระไรกินแบบลวกๆ และเริ่มงาน

        หลังจากที่เขาตามเหลียงหู่ไปทวงหนี้หนึ่งครั้งตำแหน่งของเขาในใจลูกน้องหลายคนสูงขึ้น ความนิยมดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก

        แต่เนื่องจากเหลียงหู่ดีต่อเขาเป็นพิเศษเจียงหงหย่วนจึงขัดหูขัดตาใครบางคนเช่นกัน

        คนคนนี้ชื่อปาหลีว์จื่อ(หลีว์จื่อ แปลว่า ลา) ฉายานี้ได้มาเพราะเจ้านั่นของเขามีขนาดใหญ่ มีชื่อเสียงในแวดวงซ่อง

        ขนาดใหญ่เหมือนลา

        ปาหลีว์จื่อมีลูกน้องสองสามคน ตั้งแต่ที่เจียงหงหย่วนมาเขาก็ไม่ชอบเจียงหงหย่วนมาโดยตลอดนี่ก็จะจ่ายงบปลายปีแล้ว เขามีแผนร้าย อยากกำจัดเจียงหงหย่วนให้พ้นทาง

        ตำแหน่งผู้คุมเล็กของที่บ่อนว่างมาโดยตลอดปาหลีว์จื่อจะคว้ามาครองให้ได้ แต่เหลียงหู่ดีกับเจียงหงหย่วนมากเขากลัวเหลียงหู่มอบตำแหน่งนี้ให้เจียงหงหย่วนยิ่งนัก

        “โอ้ เสี่ยวเจียงมาแล้วหรือ!” เห็นเจียงหงหย่วนเดินเข้ามาในบ่อน ปาหลีว์จื่อเข้าไปทักทายอย่างเป็นมิตร

        เจียงหงหย่วนพยักหน้า ถือเป็นการทักทายตอบ

        ปาหลีว์จื่อด่าในใจ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าไม่จางหายเขาโอบไหล่เจียงหงหย่วน ชี้นิ้วไปทางบุรุษหนุ่มที่เล่นพนันจนไม่รู้วันรู้คืนพร้อมกับพูดกับเจียงหงหย่วนเสียงเบาว่า “เสี่ยวเจียง เห็นนั่นหรือไม่ไอ้หนูนั่นมีเงิน พวกเรามาวางกับดักเขากัน นี่ก็จะสิ้นปีแล้วพี่น้องทั้งหลายจะได้มีเงินฉลองปีใหม่ ว่าอย่างไร มีกระไรดีๆ พี่ชายย่อมนึกถึงเจ้าจะร่วมด้วยหรือไม่?”

        เจียงหงหย่วนไม่ตอบ บังเอิญแล้วคนที่ปาหลีว์จื่อชี้คือลูกชายคนเล็กของผู้ช่วยนายอำเภอเฮ่อ

        อีกฝ่ายคงคิดว่าเขามาจากชนบท ไม่รู้จักผู้ใดดังนั้นจึง…

        เจียงหงหย่วนยิ้มเยาะในใจ ปากตอบว่า “ร่วมด้วย! ขอบคุณหลีว์เกอที่นึกถึงข้า”