พรางรักลวงใจ

จื่อเหวินเดินทางกลับบ้านด้วยใจที่เต็มไปด้วยความปีติยินดี ข่าวการเลื่อนตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่ของกองทัพตะวันตกยังคงก้องอยู่ในหูของเขา นี่คือสิ่งที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด การได้รับใช้ชาติและปกป้องแผ่นดินในตำแหน่งที่สูงส่ง

ขณะเดินผ่านสวนหย่อมหน้าบ้าน เขาสังเกตเห็นว่าดอกโบตั๋นที่เหม่ยซินปลูกไว้กำลังเบ่งบานสวยงาม กลีบกุหลาบสีแดงเข้มเหล่านั้นเปล่งประกายระยิบระยับภายใต้แสงแดดยามบ่าย เขายิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าที่สดใสของภรรยาที่รักเมื่อเธอดูแลสวนดอกไม้เหล่านี้

"อาเฉียง!" จื่อเหวินเรียกคนสวนที่กำลังรดน้ำต้นไผ่อยู่ไม่ไกล

"ครับ ท่านแม่ทัพ" อาเฉียงรีบวิ่งมาคำนับ ใบหน้าของเขาเปียกโชกด้วยเหงื่อแรงงาน

"ข้าได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่ของกองทัพตะวันตกแล้ว" จื่อเหวินประกาศด้วยความภาคภูมิใจ "เจ้าต้องดูแลสวนให้ดีขึ้นกว่าเดิม โดยเฉพาะดอกโบตั๋นที่นางเหม่ยซินปลูกไว้ เจ้าต้องรดน้ำให้สม่ำเสมอ ใส่ปุ๋ยให้เพียงพอ และตัดแต่งกิ่งให้เรียบร้อย"

"ครับ ท่านแม่ทัพ ข้าจะดูแลให้ดีที่สุด" อาเฉียงตอบรับด้วยสีหน้าที่ดูแปลกๆ เหมือนมีอะไรซ่อนเร้นอยู่

จื่อเหวินไม่ได้สังเกตความผิดปกติในสีหน้าของอาเฉียง เขาคิดแต่เพียงว่าคนสวนคงดีใจที่นายของตนได้เลื่อนตำแหน่ง "ดี เจ้าเป็นคนที่ข้าไว้ใจได้เสมอมา"

หลังจากสั่งการอาเฉียงเรียบร้อยแล้ว จื่อเหวินก็เดินเข้าไปในบ้าน เขาต้องการไปหาบิดาเพื่อแจ้งข่าวดีนี้ก่อนที่จะไปหาเหม่ยซิน

ในห้องรับแขก เขาพบบิดาที่กำลังนั่งอ่านหนังสือ ใบหน้าเฒ่าของท่านดูสงบเสงี่ยม แต่เมื่อเห็นจื่อเหวินเข้ามา ก็ยิ้มอย่างอบอุ่น

"บิดา ลูกมีข่าวดีมาบอก" จื่อเหวินคำนับอย่างสุภาพ "ลูกได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่ของกองทัพตะวันตกแล้วครับ"

ใบหน้าของบิดาเปล่งประกายด้วยความภาคภูมิใจ "ดีมาก ลูกชาย นี่คือผลของความขยันหมั่นเพียรของเจ้า บิดาภูมิใจในตัวเจ้ามาก"

"ขอบพระคุณครับ บิดา" จื่อเหวินรู้สึกอบอุ่นใจ "วันนี้ท่านผู้บัญชาการจะจัดงานเลี้ยงเพื่อฉลอง ลูกต้องไปร่วมงานด้วย"

บิดาพยักหน้า "ไปเถอะ นี่เป็นโอกาสสำคัญ เจ้าต้องแสดงความเคารพต่อผู้บังคับบัญชาและเพื่อนร่วมงาน แต่อย่าดื่มสุรามากเกินไป"

"ครับ บิดา ลูกจะระวัง" จื่อเหวินสัญญา แม้ว่าในใจเขาจะรู้ว่าคืนนี้คงจะเป็นคืนที่พิเศษมาก

หลังจากคุยกับบิดาเสร็จ จื่อเหวินก็รีบไปหาเหม่ยซิน เขาอยากเห็นใบหน้าที่ดีใจของภรรยาที่รักเมื่อได้ยินข่าวดีนี้

"เหม่ยซิน!" จื่อเหวินเรียกด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ข้าได้รับการเลื่อนตำแหน่ง ข้าจะเป็นแม่ทัพใหญ่ของกองทัพตะวันตก!"

เหม่ยซินหันมามองเขาด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย ใบหน้าที่งดงามของเธอเต็มไปด้วยความยินดี เธอรีบวิ่งเข้ามากอดเขาอย่างแน่น

"ยินดีด้วยค่ะ ท่าน!" เหม่ยซินกล่าวด้วยเสียงที่หวานใส "ข้าภูมิใจในตัวท่านมากค่ะ"

ความรู้สึกของการได้กอดเหม่ยซินทำให้จื่อเหวินรู้สึกสุขสมบูรณ์ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอ ความนุ่มนวลของร่างกาย และความอบอุ่นที่เปล่งออกมาจากเธอ ทั้งหมดนี้ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองเป็นคนโชคดีที่สุดในโลก

เหม่ยซินค่อยๆ ยกหน้าขึ้นมองเขา แล้วจูบเขาอย่างอ่อนโยน ริมฝีปากที่นุ่มนวลของเธอสัมผัสกับของเขา ทำให้เขารู้สึกถึงความรักที่บริสุทธิ์และลึกซึ้ง

"ขอบคุณ" จื่อเหวินกล่าวหลังจากที่พวกเขาจูบจบ "ข้าต้องการไปเข้าร่วมงานเลี้ยงเพื่อฉลองการเลื่อนตำแหน่ง ท่านผู้บัญชาการและเพื่อนๆ ของข้ากำลังรอข้าอยู่"

ใบหน้าของเหม่ยซินดูเศร้าเล็กน้อย "ท่านต้องไปหรือค่ะ ข้าต้องการให้ท่านอยู่ที่บ้าน"

จื่อเหวินเข้าใจความรู้สึกของเธอ เขาใช้มือลูบแก้มของเธอเบาๆ "ข้าต้องไป นี่เป็นโอกาสสำคัญสำหรับข้า ข้าต้องแสดงความเคารพต่อผู้บัญชาการและเพื่อนๆ ของข้า แต่ข้าสัญญาว่าจะกลับมาหาเจ้าเร็วที่สุด"

เหม่ยซินพยักหน้าด้วยความเข้าใจ "ข้าเข้าใจค่ะ ท่านไปได้เลย ข้าจะรอท่านอยู่ที่บ้าน"

จื่อเหวินจูบหน้าผากของเธออีกครั้ง "ข้ารักเจ้า เหม่ยซิน"

"ข้าก็รักท่านเช่นกันค่ะ" เหม่ยซินตอบด้วยเสียงที่อ่อนหวาน

---

งานเลี้ยงที่จัดขึ้นในคฤหาสน์ของท่านผู้บัญชาการเป็นงานที่ยิ่งใหญ่และสง่างาม โคมไฟแดงแขวนเรียงรายไปทั่วสวน เสียงเพลงไพเราะดังขึ้นจากวงดนตรี และกลิ่นหอมของอาหารจีนแท้ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ

ผู้บัญชาการและเพื่อนร่วมงานของจื่อเหวินต่างแสดงความยินดีและอวยพรให้เขา พวกเขาดื่มสุราจนเมา บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการสนทนาที่สนุกสนาน

"แม่ทัพจื่อ!" ท่านผู้บัญชาการยกถ้วยสุราขึ้น "ท่านสมควรได้รับตำแหน่งนี้อย่างยิ่ง ข้าเชื่อว่าท่านจะนำกองทัพตะวันตกไปสู่ชัยชนะ!"

"ขอบพระคุณครับ ท่านผู้บัญชาการ" จื่อเหวินตอบรับด้วยความถ่อมตน "ข้าจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด"

เพื่อนๆ ของเขาต่างก็ดื่มสุราและอวยพรให้เขาอย่างต่อเนื่อง จื่อเหวินไม่สามารถปฏิเสธได้ เขาดื่มสุราเป็นจำนวนมาก จนในที่สุดก็เมาค้าง

ขณะที่งานเลี้ยงดำเนินไป จื่อเหวินรู้สึกมึนเมาและเริ่มคิดถึงเหม่ยซิน เขาคิดถึงใบหน้าที่งดงามของเธอ เสียงหัวเราะที่หวานใส และความอบอุ่นของการกอดของเธอ

"ข้าต้องกลับบ้านแล้ว" จื่อเหวินพึมพำ แต่เสียงของเขาไม่ชัดเจนเพราะความเมา

เพื่อนๆ ของเขาเห็นว่าเขาเมามาก จึงช่วยกันพาเขากลับบ้าน พวกเขาแบกเขาไปจนถึงหน้าประตูบ้าน แล้วมอบให้คนใช้ดูแลต่อ

---

เมื่อจื่อเหวินกลับถึงบ้าน เขาเดินโซเซไปตามทางเดิน ความเมาทำให้เขามองเห็นทุกอย่างไม่ชัด เขาได้แต่คิดถึงเหม่ยซินและความสุขที่รอเขาอยู่ที่บ้าน เขาเดินโซเซไปตามทางเดินที่คุ้นเคย ผ่านสวนหย่อมที่มีแสงจันทร์ส่องลงมาเบาๆ

ขณะเดินผ่านสวนหลังบ้าน จื่อเหวินได้ยินเสียงแว่วๆ ดังมาจากทิศทางห้องนอนของเขาและเหม่ยซิน เสียงนั้นฟังดูเหมือนเสียงครางเบาๆ ของเหม่ยซิน

"อ๊า... อ๊า..."

จื่อเหวินหยุดฟังด้วยความสงสัย แต่ด้วยสภาพที่เมาค้าง เขาคิดว่าเหม่ยซินคงกำลังฝันร้าย หรืออาจจะกำลังเจ็บป่วย ความกังวลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเขา

"เหม่ยซินคงคิดถึงข้ามากจนฝันร้าย" เขาพึมพำกับตัวเอง "ข้าควรเข้าไปดูแลเธอ"

แต่เมื่อเขาเดินเข้าใกล้ห้องมากขึ้น เสียงครางก็หยุดลง แทนที่จะเป็นเสียงสนทนาเบาๆ ที่เขาไม่สามารถแยกแยะได้ชัดเจนเพราะความเมา

"เหม่ยซิน... ข้ากลับมาแล้ว..." จื่อเหวินเรียกเบาๆ ขณะเดินเข้าไปในบ้าน

เขาได้ยินเสียงเท้าวิ่งและเสียงประตูปิด แต่เขาคิดว่าคงเป็นคนใช้ที่รีบไปเตรียมน้ำอุ่นให้เขาอาบน้ำ หรืออาจเป็นเหม่ยซินที่รีบไปเตรียมตัวเพื่อต้อนรับเขา

"นางเหม่ยซินช่างเป็นภรรยาที่ดีจริงๆ" เขาคิดในใจด้วยความรัก "แม้จะดึกแล้ว เธอยังคอยดูแลข้าอยู่"

จื่อเหวินเดินเข้าไปในห้องนอน เขาเห็นเหม่ยซินนั่งอยู่บนเตียง ใบหน้าของเธอดูแดงระเรื่อและเหงื่อออกเล็กน้อย ผมที่เรียบร้อยตอนเช้าดูรุ่งรัง

"เหม่ยซิน" จื่อเหวินเรียกด้วยเสียงที่มึนเมา "ข้าเมาค้างมากจากการฉลองการเลื่อนตำแหน่ง เจ้าดูเหนื่อยเหมือนกัน คงรอข้ากลับจนหลับไม่ลง"

เหม่ยซินยิ้มอย่างอ่อนหวาน แม้ว่าจะดูเหนื่อยล้า "ใช่ค่ะ ข้ารอท่านกลับ ข้าดีใจที่ท่านกลับมาแล้ว"

"ข้าต้องการนอนพักผ่อนต่อไป" จื่อเหวินกล่าวขณะที่โซเซลงนอนบนเตียง "ข้าเมามาก"

"ท่านนอนพักผ่อนได้ค่ะ" เหม่ยซินกล่าวด้วยเสียงที่อ่อนโยน "ข้าจะดูแลท่าน"

จื่อเหวินรู้สึกอบอุ่นใจกับความเอาใจใส่ของเหม่ยซิน เขาคิดว่าตนเองโชคดีมากที่มีภรรยาที่รักและเอาใจใส่เขาเช่นนี้

ขณะที่เขากำลังจะหลับ เขาได้กลิ่นหอมแปลกๆ ในอากาศ กลิ่นที่เขาไม่คุ้นเคย แต่ด้วยความเมาค้าง เขาคิดว่าคงเป็นกลิ่นของดอกไม้ใหม่ที่เหม่ยซินเพิ่งซื้อมาตกแต่งห้อง

"กลิ่นหอมจัง" เขาพึมพำ "เหม่ยซินช่างรู้จักตกแต่งบ้านให้สวยงาม"

เหม่ยซินดูตกใจเล็กน้อย แต่เธอรีบยิ้มและกล่าว "ใช่ค่ะ ข้าเพิ่งจัดดอกไม้ใหม่ หวังว่าท่านจะชอบ"

จื่อเหวินยิ้มด้วยความพอใจ "ข้าชอบมาก เจ้าช่างเอาใจใส่ข้าจริงๆ"

เขาหลับไปอย่างสนิท โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ ในคืนนั้น ในความฝันของเขา เขาเห็นตัวเองในชุดเกราะของแม่ทัพใหญ่ กำลังนำกองทัพไปสู่ชัยชนะ และเหม่ยซินยืนรอเขาอยู่ที่บ้านด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น

ในตอนเช้า จื่อเหวินตื่นขึ้นด้วยอาการปวดศีรษะ ความเมาค้างทำให้เขารู้สึกเวียนหัวและคลื่นไส้ เขาต้องการน้ำและอาหารเพื่อบรรเทาอาการ

"เหม่ยซิน" เขาเรียกด้วยเสียงแหบ "ข้าต้องการน้ำ"

เหม่ยซินรีบนำน้ำและข้าวต้มมาให้เขา ใบหน้าของเธอดูสดใสและมีชีวิตชีวา แตกต่างจากคืนก่อนที่ดูเหนื่อยล้า

"ท่านรู้สึกดีขึ้นหรือยังค่ะ" เธอถามด้วยความเอาใจใส่

"ดีขึ้นแล้ว" จื่อเหวินตอบขณะดื่มน้ำ "เมื่อคืนข้าดื่มมากเกินไป แต่นั่นเป็นคืนที่สำคัญ ข้าได้เลื่อนตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่แล้ว"

เขาไม่ได้คิดถึงเหม่ยซินในตอนนั้น เขาเพียงแค่คิดถึงการเลื่อนตำแหน่งของเขา คิดถึงความรับผิดชอบใหม่ที่รอเขาอยู่ คิดถึงแผนการที่เขาจะใช้ในการนำกองทัพตะวันตก

"ข้าจะเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ดี" เขาคิดในใจด้วยความมุ่งมั่น "ข้าจะนำกองทัพตะวันตกให้ชนะสงคราม ข้าจะทำให้บิดาและเหม่ยซินภูมิใจ"

เขาไม่ได้รู้ว่าเหม่ยซินกำลังคิดอะไรอยู่ เขาไม่ได้รู้ว่าเธอกำลังมีความลับที่เขาไม่เคยจินตนาการได้ เขาเพียงแค่คิดว่าเขาเป็นคนโชคดีที่มีภรรยาที่รักและซื่อสัตย์

"เหม่ยซิน" เขากล่าวขณะกินข้าวต้ม "ข้าต้องเริ่มเตรียมตัวสำหรับตำแหน่งใหม่ อาจจะต้องเดินทางไปตรวจเยี่ยมกองทัพตะวันตกเร็วๆ นี้"

"ข้าเข้าใจค่ะ" เหม่ยซินตอบด้วยเสียงที่นุ่มนวล "ข้าจะรอท่านอยู่ที่บ้าน"

จื่อเหวินยิ้มด้วยความพอใจ เขาคิดว่าเขามีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ มีตำแหน่งการงานที่ดี มีภรรยาที่รักและเข้าใจเขา และมีอนาคตที่สดใส

จื่อเหวินมีความสุข เขาเชื่อในความรักของเหม่ยซิน เขาเชื่อในความซื่อสัตย์ของเธอ และเขาเชื่อว่าพวกเขาจะมีชีวิตที่ยาวนานและมีความสุขไปด้วยกัน

ในขณะที่เหม่ยซินยิ้มและดูแลเขาด้วยความเอาใจใส่ เธอก็คิดถึงคืนที่ผ่านมาและวางแผนสำหรับคืนต่อไป ความปรารถนาของเธอยังคงลุกโชนอยู่ภายใน และเธอรู้ว่าเธอไม่สามารถหยุดได้

แต่จื่อเหวินไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ เขาเห็นเพียงภรรยาที่รักที่กำลังดูแลเขาด้วยความเอาใจใส่ และนั่นก็เพียงพอสำหรับความสุขของเขาแล้ว

ในความไม่รู้ของจื่อเหวิน เหม่ยซินยังคงเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบ และเขาก็ยังคงเป็นสามีที่มีความสุขและพอใจกับชีวิตของตน ความจริงที่ซ่อนอยู่ยังคงเป็นความลับ และความสุขของเขาก็ยังคงดำเนินต่อไปโดยไม่มีสิ่งใดมาขัดขวาง