(นิยายแปล) ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี : Losing Money to Be a Tycoon

        เฮ้อชวนให้คิดถึงจริงๆ

        รสชาติของที่บ้าน...

        นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้จิบชาดีๆแบบนี้ น่าจะประมาณครึ่งปีได้...

        หลินหวานเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สี่อีกครึ่งปีถึงจะเรียนจบ แต่เธอก็ฝึกงานในเทียนหัวสตูดิโอมาครึ่งปีแล้ว

        เธอต้องทะเลาะกับพ่ออยู่หลายครั้งตอนตัดสินใจเข้าสู่อุตสาหกรรมระหว่างที่เรียนอยู่ทุกอย่างเริ่มคุกรุ่นรุนแรงขึ้นช่วงปิดเทอมหน้าร้อนตอนอยู่ปีสาม

        เรื่องนี้ทำให้เธอตัดสินใจหนีออกจากบ้านโดยไม่บอกกล่าวและไปฝึกงานที่เทียนหัวสตูดิโอ

        หลังจากนั้นหลินหวานก็ต้องใช้ชีวิตอย่างมัธยัสถ์แต่ก่อนเคยซื้อเสื้อผ้าและกระเป๋าแบรนด์เนมได้ง่ายๆ ตอนนี้ต้องเก็บหอมรอมริบเอา

        เธอไม่ได้ลิ้มรสชาเหมือนของที่บ้านอีก

        นี่เป็นครั้งแรกที่หลินหวานรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านหลังจากไม่ได้กลับมานาน

        เธอรู้สึกสนใจบริษัทเถิงต๋ายิ่งขึ้นไปอีก!

        หลินหวานเพิ่งมาเมืองจิงโจวเป็นครั้งแรกเธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยหลังลงจากเครื่องบิน

        เมืองจิงโจวเป็นเมืองระดับสองจะให้เทียบกับเมืองระดับหนึ่งอย่างเมืองกว่างโจวก็ไม่ได้

        แต่ความผิดหวังของเธอก็ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นหลังจากเข้ามาในตึกเฉินฮว่าแกรนด์วิว!

        พอเห็นสภาพแวดล้อมการทำงานและทัศนคติของพนักงานทุกคนเธอก็คิดว่านี่แหละคือสิ่งที่เธอต้องการ!

        ถ้าก่อนหน้านี้เธอเคยได้เห็นประกายแสงแห่งอุดมการณ์เรืองออกมาจากร่างของเผยเชียนตอนนี้เธอก็เหมือนกำลังอาบไล้แสงนั้นอยู่ในสถานที่แห่งนี้

        เลขาซินเคาะประตูจากนั้นก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมสัญญาจ้าง

        “ยินดีด้วยค่ะ! บอสเผยรับคุณเข้าทำงาน!เซ็นสัญญาเสร็จคุณก็ได้เป็นพนักงานบริษัทเถิงต๋าอย่างเป็นทางการค่ะ! เงินเดือนเริ่มที่สี่พันหยวน โอเคหรือเปล่าคะ”

        หลินหวานรีบลุกขึ้นยืน“ไม่มีปัญหาค่ะ!”

        เธอรับสัญญามาอ่านดูคร่าวๆก่อนจะเซ็นชื่อตัวเองลงไป

        “แล้วงานของฉันคืออะไรคะ”หลินหวานถามอย่างคาดหวัง

        เลขาซินคิดอยู่ครู่หนึ่ง“งานของคุณ... อืม มางานเลี้ยงพรุ่งนี้ตอนบ่ายสองนะคะ เราจะไปดูหนัง กินข้าวแล้วก็ร้องคาราโอเกะกันค่ะ!”

        “คะ”หลินหวานงงไปหมด

        ...

        ...

        วันศุกร์ตอนบ่าย

        ในที่สุดเผยเชียนที่หายหน้าหายตาไปสอบปลายภาคก็โผล่มาที่ออฟฟิศอีกครั้งนั่นเพราะเกมฐานทัพกลางทะเลมีกำหนดการอัปโหลดขึ้นแพลตฟอร์มทางการภายในสัปดาห์นี้ 

        อีกสองสัปดาห์จะถึงวันสรุปบัญชีเผยเชียนเผื่อเวลาเอาไว้เผื่อติดปัญหาอะไร

        ตอนที่ตัดสินใจทำโปรเจ็กต์นี้เขากลัวว่าเหล่าพนักงานที่แสนไม่ได้เรื่องของเขาจะทำงานช้าเกินไปจนเกมอาจเสร็จช้ากว่ากำหนดเขาจึงเลื่อนกำหนดการให้เร็วขึ้นหนึ่งสัปดาห์เพื่อให้มีเวลาได้พักหายใจ

        วันนี้เป็นวันเก็บเกี่ยวผลผลิตจากความเหนื่อยยากของเขาแล้ว

        หลังจากเข้าไปในออฟฟิศเขาก็เดินตรงไปหาหวงซื่อปั๋ว

        “บอสเผย!” หวงซื่อปั๋วดูมีชีวิตชีวา หน้าตาดูดีขึ้น

        การได้ทำงานที่บริษัทเถิงต๋ามาสองเดือนทำให้หวงซื่อปั๋วมีรายได้และเวลาพักผ่อนมากขึ้นสภาพจิตใจเขาจึงดีขึ้นเช่นกัน

        เพราะเหตุนี้เขาจึงไม่ได้ดูเซื่องซึมเหมือนแต่ก่อนตอนนี้มีพลังงานล้นเหลือ!

        หน้าหนาวมาถึงแล้วหวงซื่อปั๋วเพิ่งซื้อเสื้อโค้ตใหม่ไปสองตัวเมื่อสัปดาห์ก่อน

        ตอนนี้เขามีเงินเหลือใช้เยอะกว่าเดิมแถมยังทำงานที่ตึกเฉินฮว่าแกรนด์วิว หวงซื่อปั๋วจึงตัดสินใจซื้อเสื้อผ้าดีๆ เพิ่มเขาเสียเงินซื้อสูทลำลองไปพันกว่าหยวน ทำให้ตอนนี้เขาดูคล้ายมืออาชีพผู้ประสบความสำเร็จขึ้นมาเล็กน้อย

        “ขั้นตอนการสร้างเกมฐานทัพกลางทะเลเป็นไงบ้างต้องขยายเวลาเพิ่มอีกหนึ่งสัปดาห์ไหม” เผยเชียนถาม

        หวงซื่อปั๋วส่ายหน้ารัว“ไม่ต้องครับ! ไม่ต้องเป็นห่วงครับบอสเผยเราทดสอบเกมกันหลายรอบและแก้บั๊กทั้งหมดที่พบแล้ว ตัวเกมสามารถอัปโหลดขึ้นแพลตฟอร์มได้เลยครับ!”

        “อืมทำได้ไม่เลว” เผยเชียนพยักหน้า แต่กลับดูไม่ได้ดีใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

        ความมั่นใจของหวงซื่อปั๋วทำให้เผยเชียนรู้สึกกังวล!

        หรือว่าเกมจะออกมาคุณภาพดี!

        แต่พอนึกถึงประสบการณ์ก่อนหน้าของหวงซื่อปั๋วและเปาซวี่รวมถึงเงื่อนไขสามข้อที่เขาให้ไป...

        เขาก็รู้สึกว่าถึงเกมจะสร้างออกมาได้สำเร็จแต่ก็ไม่มีทางที่จะทำเงินได้

        “บอสอยากลองเล่นไหมครับ”หวงซื่อปั๋วถาม

        “ไม่เป็นไร”เผยเชียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ขอดูโหมดเนื้อเรื่องของเกมกับอาวุธระดับตำนานหน่อย”

        เผยเชียนมั่นใจว่ากว่าครึ่งหนึ่งของเกมฐานทัพกลางทะเลต้องออกมาไม่ได้เรื่องและตัวเกมไม่น่าจะสนุก

        ไม่เห็นจะเข้าท่าเลยถ้าจะให้เล่นขยะที่ตนเองสร้างมากับมือ

        แต่เพื่อให้แน่ใจว่าเกมจะทำให้เขาขาดทุนได้จริงๆเผยเชียนจึงตัดสินใจตรวจดูคร่าวๆ ว่าเกมออกแบบตามที่เขาต้องการทุกอย่างหรือไม่

        พวกเขาทุ่มเทสร้างโหมดเนื้อเรื่องกันหรือเปล่า

        ในเกมมีไอเทมกิเลนเพลิงราคาแปดร้อยแปดสิบแปดหยวนไหม

        เผยเชียนสนใจแค่สองเรื่องนี้

        หวงซื่อปั๋วพยักหน้า“ได้ครับบอสเผย เดี๋ยวผมเอาให้ดูครับ”

        เขาเปิดเกมฐานทัพกลางทะเลในคอมพิวเตอร์แล้วเริ่มแนะนำเกมให้เผยเชียนฟัง

        “นี่คือโหมดเนื้อเรื่องผู้เล่นจะต้องไต่จากชั้นล่างสุดขึ้นไปชั้นบนของฐานทัพเนื้อเรื่องทั้งหมดยาวหกชั่วโมง แบ่งออกเป็นสามฉาก เป้าหมายหลักของเกมคือฆ่าซอมบี้จัดการทหารรับจ้าง และแก้ปริศนาง่ายๆ ในเกม...”

        “ส่วนนี้คือระบบตลาดครับ”

        “นี่คืออาวุธระดับในตำนานกิเลนเพลิงสีรุ้ง เป็นอาวุธที่เราจะเปิดขายในเดือนที่ปล่อยตัวเกมออกไปตามที่บอสเผยกำหนดไว้ว่าราคาบัตรใช้อาวุธถาวรอยู่ที่แปดร้อยแปดสิบแปดหยวนเราจึงกำลังพัฒนาอาวุธระดับตำนานเพิ่ม ตั้งใจไว้ว่าจะปล่อยเซ็ตใหม่ทุกๆสองถึงสามเดือนครับ”

        เผยเชียนขมวดคิ้วฟังคำอธิบายของหวงซื่อปั๋วพร้อมพยักหน้าเป็นครั้งคราว

        ที่ขมวดคิ้วก็เพราะได้เห็นเนื้อหาเกมฐานทัพกลางทะเล

        มันค่อนข้างแตกต่างไปจากที่เขาคิดไว้!

        ตอนแรกเขาคิดไว้ว่ากราฟิกของเกมจะเหมือนเกมCrossfire แต่กราฟิกที่ได้กลับดูดีมีรายละเอียดกว่าเยอะ!

        ทั้งตัวละครปืน ฉากหลัง หรือหน้าต่างใช้งานเกมล้วนใหม่หมด ถึงจะเทียบกับเกม AAA ชั้นนำของต่างประเทศไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ห่างชั้นกันขนาดนั้น

        เผยเชียนนึกโกรธในตอนแรกอยากจะถามหวงซื่อปั๋วว่าทำไมถึงทำเกมออกมาดูดีแบบนี้

        ไม่รู้หรือไงว่าเกมภาพสวยแบบนี้มันจะฆ่าเราได้

        แต่เขาก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองนั่นแหละที่เป็นสาเหตุ...

        อ้องั้นก็ไม่เป็นไร

        ตอนนั้นหวงซื่อปั๋วนำรายการจัดซื้องบประมาณหกหมื่นหยวนมาให้ดูแต่เผยเชียนบอกให้เขาเพิ่มงบไปเป็นสองเท่าโดยไม่ดูรายละเอียด

        ได้ใช้เงินก็จริง

        แต่คุณภาพของงานภาพก็เพิ่มขึ้นตามมาด้วย!

        พอเห็นว่าภาพในเกมสวยแค่ไหนเขาก็รู้สึกกังวลใจขึ้นมาอีกครั้ง

        ที่สำคัญที่สุดเลยคือเขาโกรธหวงซื่อปั๋วไม่ได้เพราะตัวเองเป็นคนบอกให้อีกฝ่ายไปซื้อทรัพยากรดีๆ แบบนี้มา

        แต่พอได้ยินที่หวงซื่อปั๋วอธิบายต่อเขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นหน่อย

        โชคยังดีที่พวกเขาเสียเวลาไปกับการสร้างโหมดเนื้อเรื่องอันแสนไม่ได้ความฆ่าซอมบี้ จัดการทหารรับจ้างหรือ แค่ฟังก็น่าเบื่อแล้ว

        พวกเขาสร้างกิเลนเพลิงราคาแปดร้อยแปดสิบแปดหยวนซึ่งเป็นอาวุธเดียวที่มีขายแถมราคาก็ไม่ได้ถูก

        พวกเกมเมอร์น่าจะรุมด่ากันแน่แต่เผยเชียนก็เตรียมใจไว้พร้อมแล้วตราบใดที่มันทำให้เขาขาดทุนได้!

        อย่างหม่าหยางถ้าโดนด่าทุกวันก็ไม่น่าจะทำให้มันไม่กล้าขึ้นรถเมล์

อีกอย่างเผยเชียนตรวจดูแล้วและพบว่าเทียนหัวสตูดิโอจะปล่อยเกมกระสุนเพชรฆาตวันเดียวกันเขาจึงอยากปล่อยเกมฐานทัพกลางทะเลไปชนกับอีกเกมเพื่อที่เกมของตัวเองจะได้เป็นฝ่ายแพ้!

        ถ้ามีคู่แข่งที่แข็งแกร่งขนาดนั้นถึงเกมฐานทัพกลางทะเลทำออกมาดีแล้วจะได้อะไร

        พวกเขาต้องโดนอีกฝ่ายขยี้เละแน่!

        “บอสเผยในเกมยังมีโหมดอื่นอยู่นะครับ ให้ผมเปิดให้ดูไหมครับ” หวงซื่อปั๋วถาม

        เผยเชียนส่ายหน้า“ไม่เป็นไร! อัปโหลดขึ้นแพลตฟอร์มทางการเพื่อตรวจสอบเลยพวกนายทำงานหนักมาตลอดการสร้างเกมแล้ว เตรียมตัวไปสนุกกันตอนบ่าย! เราจะไปดูหนังแล้วก็หาอะไรดีๆ กินกัน!”