" สังหารเทพ?" ชินเริ่มขยับได้อีกครั้งเขาก้าวเท้าออกด้วยความงุนงง จนแทบลืมไปแล้วว่าตัวเองกำลังลงจากรถ นั้นเกือบทำให้เขาหกล้มหัวโหม่งพื้นได้
ท้องฟ้าที่เคยเป็สีเทาแต่เดิมได้เปลี่ยนกลายเป็สีแดงเืไปแล้ว เสียงร้องโหยหวนดังมาจากท้องฟ้า มันครวญครางคล้ายภูติผีที่กำลังหลุดออกมาจากขุมนรก 'ไม่ใช้! ไม่ใช้แค่เสียงจากบนท้องฟ้า'
ขณะที่กำลังโซเซลงมาจากรถได้ไม่นาน เมื่อตั้งหลักได้เขารีบสบัดหน้ากลับไปทางรถบัสทันที ชินมองไปทางรถบัสด้วยหัวใจที่หนักอึ้งพร้อมกับแถบแจ้งเตือนที่โผล่มาตอนไหนไม่อาจรู้ได้
[แจ้งเตือน:ไวรัสกำลังกลายพันธุ์ คุณจะกลายเป็ผีดิบในอีก 29นาที 50วินาที]
"ห ห๊ะ!" ระหว่างที่ชินกำลังใ เกิดเสียงดัง ปัง! รถบัสที่เขาเคยโดยสารอยู่เกิดพุ่งชนข้างทางจนพลิกคว่ำ เสียงกรีดร้องด้วยความกลัว ความเ็ปผสมปนเปไปกับเสียงคำรามดั่งสัตว์ร้ายบ้าคลั่งที่ถูกปลดปล่อย
ผู้คนที่อยู่ด้านรถบัส พากันตะเกียกตะกรายปีนป่ายออกมาจากตัวรถผ่านกระจกรถบัสที่แตก ภาพที่เห็นทำให้ชินถึงกับหัวใจสั่นสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง ฉากของคนที่ไม่ต่างไปจากซากศพแย้งกันปีนป่ายออกมา ิัที่ซีดขาวไร้เื ลูกตาของพวกมันเหลือกขึ้นจนไม่เห็นนัยตาสีดำ ในปากเต็มไปด้วยเืและเศษเนื้อสดๆ
พวกมันตรงดิ่งมาทางเขาอย่างบ้าครั้ง บางตัวที่วิ่งไม่ได้ ยังคงพยายามลากแขนและขาที่หักของพวกมันมาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ชินเหลือบมองไปที่แถบแจ้งเตือนจากนั้นก็มองลงมาที่แขนของเขา
ที่ตอนนี้เริ่มซีดขาวไร้สีแดงของเื เส้นเืดำเริ่มโผล่ขึ้นมาให้เห็นอย่างเด่นชัด มันกำลังคลืบคลานไล่ขึ้นมายังหัวใจของเขาอย่างช้าๆ ชินรู้สึกเสียใจที่ตัวเองต้องมาจบชีวิตลงแบบนี้ 'มันไม่ควรเป็แบบนี้ ทำไมถึงเกิดเื่แบบนี้ขึ้น'
ถึงแม้จะรู้ว่าต้องตายแต่เขาจะไม่ยอม ถูกฉีกเป็ชิ้นๆแบบนี้แน่ เขาเริ่มวิ่งหนีไปทางูเาที่ลาดชัน พลางคิดในใจว่าทำไมตัวเขาถึงไม่กลายเป็ซอมบี้เลยในทันที แต่กับมีเวลากลายพันธุ์อีก30นาที
เมื่อคิดแบบนี้ก็มีเหตุผลหนึ่งที่เขาคิดขึ้นได้ "จริงสิ ผู้ที่ติดเชื่อโรคอ่อนแรงจะแสดงอาการใน24ชม. นับั้แ่เมื่อวานมาจนถึงตอนนี้ก็เกือบจะครบ24ชม.แล้ว นี่อาจจะเป็ไปได้"
เมื่อคิดได้แบบนี้เขารู้สึกชอบใจที่ตัวเองไขปริศนา30นาทีนี้ได้อย่างรวดเร็ว ทว่าสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนกลับในพริบตา สีหน้าของชินหมองลง ต่อให้เขาเข้าใจเื่แบบนี้แล้วมันจะมีความหมายอะไร
ชินกัดฝันแน่นขณะพยายามปีนเขาหนีจากฝูงซอมบี้ ด้านหลังที่พยายามปีนไล่หลังมาติดๆอย่างทุลักทุเล ไม่รู้เพราะเหตุใดอาการอ่อนแรงของเขาในตอนนี้ มันหายไปแล้วอย่างสิ้นเชิง ไม่ใช้เพียงแค่มันหาย แต่เหมือนกับว่าเขาจะแข็งแรงขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำไป
แขนขาที่ไร้สีเืของเขาชามันไร้ซึ้งความรู้สึก ชินอาศัยการไร้ความรู้สึกนี้และแรงกายที่เหมืิอนจะไม่มีวันหมดหนีพวกซอมบี้จำนวนครึ่งร้อยตัวด้านหลังอย่างว่องไว "ฉันจะไม่ยอมตายแบบนี้ ฉันไม่้า"
เขาไม่ได้กลัวความตาย แต่เขากลัวความทรมานก่อนจะตาย ชินรับไม่ได้ที่จะต้องถูกพวกซอมบี้เ่าั้กัดฉีกร่างกายเขาเป็ชิ้นๆขณะที่ยังมีสติ ไม่มีใครนึกได้หรอกว่ามันจะทุกทรมานขนาดไหนหากไม่เจอด้วยตัวเอง
ฮ่าค ฮ่าค
[แจ้งเตือน:ไวรัสกำลังกลายพันธุ์ คุณจะกลายเป็ผีดิบในอีก 13นาที 32วินาที]
ชินหอบหายใจอย่างหนักหน่วงขณะกดมือไปที่น่าอก หัวใจของเขาเต้นถี่รัวอย่างผิดปกติ และเมื่อมองไปที่แถบแจ้งเตือนเขาก็อดที่จะสบถออกมาไม่ได้ " แม้งเอ้ย บ้าอะไรว่ะ ฉันพึ่งจะวิ่งมาไม่ถึง10นาทีเองนะ"
ชินมองไปยังเวลาที่เหลืออยู่ของเขาอย่างสิ้นหวัง เป็ไปได้ว่าการวิ่งหนีอย่างหนักนี้จะทำให้ไวรัสเร่งเวลาในการกลายพันธุ์ได้ไวขึ้น ถึงแม้เขาจะทิ้งห่างฝูงซอมบี้และหนีรอดมาได้ไกลแล้วก็ตาม
เหลือเวลาอีก10กว่านาที
ชินนั้งลงพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาเป็สาย นี้คือด้านที่อ่อนแอที่สุดของเขาที่ไม่เคยแสดงให้ใครได้เห็น และมันอาจเป็ครั้งสุดท้ายที่เขาจะร้องไห้แบบนี้ได้ เขารู้สึกผิดต่อพ่อแม่แม้ใน่เวลาสุดท้ายเขาก็ยังเลือกทางผิด
ชินไม่ได้อยู่กับพวกเขาและเลือกที่จะมาจบชีวิตที่นี้ " ผมขอโทษ ผมไม่มีโอกาศได้ขอโทษด้วยซ้ำ ผมมันแย่จริงๆ"
ระหว่างที่ตกอยู่ในภวังความคิดของตัวเองอยู่นั้น เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปจนเหลืออีกเพียงแค่ 3นาที ตอนนี้ทั้งร่างของเขาได้เปลี่ยนเป็ซีดขาวแทบทั้งหมดแล้ว สิ่งที่เขาััได้มีเพียงความหนาวเย็นที่ส่งเข้ามาผ่านร่างกายของเขา าแเมื่อวันก่อนเริ่มปริออก มีน้ำเหลืองปนเืสีดำไหลออกมาตามาแ เขาเริ่มรู้สึกหิวและกระหายเืมากขึ้น
'ไม่ไหวสติของฉันเริ่มไม่มีแล้ว'
ชินมองไปทางหน้าผาเขาพยายามสั่งร่างกายตัวเองให้ลุกขึ้นยืนและเดินไปทางด้านนั้น แต่ก็ต้องหยุดลงเมื่ิอได้ยินเสียงคำรามดังสะนั่นป่ามันดังออกมาทางด้านหลังของเขา
ครรรร!
เสียงนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ ชินค่อยๆหันไปมองด้านหลัง เห็นสิงโตตัวโตเต็มวัยร่างกายของมันเต็มไปด้วยเืสีแดง มีาแฉกรรจ์มากมายตามร่างกาย ท่าทางของมันดุร้าย และมีสีที่ค่อนข้างแปลกประหลาด
สิงโตตัวนี้ ลำตัวของมันมีสีดำมืดเกือบทั้งตัว ขนของมันจากเดิมที่เป็สีน้ำตาลเหลือง ตอนนี้กลายเป็สีเงินเทาแทบทั้งหมดแล้ว บรรยากาศรอบตัวของมันมีความกดดันและมีควันสีดำลอยขึ้นมาจางๆที่แทบมองไม่เห็นถ้าหากไม่สังเกตุมันดีๆ
เขาไม่อยากจะรู้หรอกว่า ไอ้บ้าตัวนี้มันหลุดออกมาจากกรงได้ยังไง เพราะเชื่อไวรัสมันติดกันได้ทั้งคนและสัตว์ เ้านี้ก็อาจจะกำลังกลายพันธุ์ด้วยเหมือนกัน แต่ตอนนี้เขารู้สึกหิว ร่างกายมันเริ่มทำทุกอย่างจะไปตามสัญชาติญาณมากขึ้น ทว่าสติของเขายังพอมีเมื่อเห็นว่าสิงโตกำลังจะพุ่งมาหาเขาชินบังคับตัวเองให้วิ่งไปทางหน้าผาอย่างรวดเร็ว
เขาไม่อยากตายตอนที่ยังมีสติ 'ขอละอย่าให้ทุกทรมานเลย...'
" มาเส้! ถ้าแกอยากกินนักก็ตามฉันลงมาข้างล่างนี้เลย ไอ้หมาน้อย"
เหมือนมันจะเข้าใจกับคำว่า ไอ้หมาน้อย สิงโตดำตอนนี้คำรามออกมาด้วยอาการโกรธจัด มันเพิ่มความเร็วขึ้นจนถึงขีดสุดเพื่อไล่ตามหลังของเขาให้ทัน มัน้าที่จะฉีกเขาให้เป็ชิ้นๆด้วยการกัดเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
.....
*ขอบคุณที่ติดตามผลงานครับ