ผมเล่น ROV แต่ดันเทพเกินไป ไม่มีใครแบกผมได้ นอกจากตัวผมเอง

สามวันหลังจากนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดวันแข่งขันรอบคัดเลือกมหาวิทยาลัยก็มาถึง ซึ่งตั้งแต่เช้าตรู่ บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยเจ้าภาพก็เต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมาก ทั้งนักแข่ง นักศึกษา คนดู รวมถึงทีมงานถ่ายทอดสดที่กำลังวิ่งวุ่นอยู่ทั่วอาคารแข่งขัน ทำให้สถานที่ทั้งหมดดูคล้ายงานอีสปอร์ตระดับใหญ่ มากกว่าการแข่งมหาวิทยาลัยธรรมดาเสียอีก

ภาคินเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าสะพายสีดำเรียบ ๆ โดยมี RavenStorm และสมาชิกทีมเดินมาด้วยกัน ทุกคนสวมเสื้อทีมสีกรมเข้มที่มีโลโก้มหาวิทยาลัยอยู่ตรงหน้าอก ซึ่งแม้ภายนอกภาคินจะดูสงบนิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาหลายคู่ในงานกลับเริ่มหันมามองเขาแทบจะทันที เพราะตอนนี้ชื่อ “KhinZ” เริ่มกลายเป็นที่พูดถึงมากเกินกว่าจะไม่มีใครรู้จักอีกแล้ว

“นั่นไง KhinZ ตัวจริง”

“คนนี้เหรอที่คนบอกว่าอ่านเกมเหมือน AI”

“เห็นว่าแรงค์ Con Top 10 ด้วยนะ”

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบตัวทันทีที่ภาคินเดินผ่าน ซึ่งทำให้บอยที่เดินมาด้วยถึงกับหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดแซวว่า “มึงเริ่มดังจริงแล้วว่ะ คนมองกันทั้งงานเลย”

ภาคินส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจ “กูยังไม่ชินเลย…”

RavenStorm เดินนำอยู่ด้านหน้า ก่อนหันกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า “พยายามอย่าสนใจเสียงรอบข้าง เพราะพอเริ่มแข่งจริง ทุกคนจะพยายามกดดันนายแน่นอน โดยเฉพาะทีมใหญ่ ๆ ที่ไม่อยากให้หน้าใหม่แจ้งเกิด”

ภาคินพยักหน้าช้า ๆ ก่อนเดินตามเข้าไปในโซนผู้เล่น ซึ่งเต็มไปด้วยโต๊ะคอมเรียงเป็นแถว มีจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่แขวนอยู่ด้านบน พร้อมเสียงผู้บรรยายที่กำลังทดสอบไมโครโฟนอยู่บนเวที

“ปีนี้คนดูเยอะกว่าที่คิดนะ” นัทพูดขึ้นพลางมองรอบ ๆ “เหมือนแข่งระดับประเทศเลย”

“ตอนนี้อีสปอร์ตมหาลัยเริ่มจริงจังมากขึ้นแล้ว” ป๊อปตอบกลับทันที “หลายทีมมีสปอนเซอร์จริง มีโค้ชจริง บางคนได้เซ็นเข้าสังกัดโปรหลังแข่งจบด้วย”

ภาคินฟังเงียบ ๆ พลางมองผู้เล่นแต่ละทีมที่กำลังนั่งซ้อมอยู่ตามมุมต่าง ๆ ซึ่งทันทีที่เขาเห็นสายตาของบางคน เขาก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกคุ้นเคย… ความกดดัน ความตื่นเต้น และแรงแข่งขันที่คล้ายกับตอนอยู่ในสนามรบ Realm of Victory ไม่มีผิด

ไม่นานนัก ทีมงานก็เรียกทุกทีมเข้าประจำที่ เพื่อเตรียมแข่งขันรอบแรก โดยทีมของภาคินต้องเจอกับมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องการเล่นเกมเร็วและการบุกดุดัน ซึ่งทันทีที่ชื่อทีมถูกประกาศบนจอใหญ่ เสียงเชียร์ในฮอลล์ก็เริ่มดังขึ้นทันที

“คู่แรกน่าสนใจมากครับ!” เสียงผู้บรรยายดังขึ้นผ่านลำโพง “ทีมดาวรุ่งที่กำลังถูกพูดถึงอย่างหนักในตอนนี้ กับทีมเต็งจากปีที่แล้ว แถมวันนี้เราจะได้เห็นผู้เล่นปริศนา KhinZ ลงสนามจริงครั้งแรกด้วย!”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วฮอลล์ทันที ขณะที่กล้องถ่ายทอดสดเริ่มจับมาที่โต๊ะของภาคิน ซึ่งเขาเพียงนั่งนิ่ง สวมเฮดเซ็ต และมองหน้าจออย่างเงียบ ๆ ราวกับตัดโลกภายนอกออกไปทั้งหมดแล้ว

“พร้อมไหม” RavenStorm ถามขึ้นเบา ๆ ระหว่างรอโหลดเกม

ภาคินตอบกลับสั้น ๆ ว่า “พร้อมครับ”

แม้คำตอบจะเรียบง่าย แต่สายตาของเขากลับเปลี่ยนไปทันทีที่เข้าสู่เกม มันเป็นสายตาแบบเดียวกับตอนยืนอยู่ในสนามรบจริง… สงบนิ่ง เยือกเย็น และพร้อมวิเคราะห์ทุกอย่างในเสี้ยววินาที

ช่วงต้นเกม อีกฝ่ายเริ่มเปิดเกมเร็วตามสไตล์ทันที ทั้งการเวดป่าและการเดินกดดันเลนล่าง ทำให้ทีมของภาคินเริ่มเสียเปรียบเล็กน้อย จนเสียงผู้บรรยายเริ่มพูดขึ้นว่า “ดูเหมือนทีมเต็งจะยังคงเหนือกว่านิด ๆ ในช่วงต้นเกมนะครับ ส่วน KhinZ ตอนนี้ยังไม่ค่อยมีจังหวะโชว์อะไร”

แต่ภาคินกลับยังคงนิ่ง เขาค่อย ๆ ฟาร์ม เก็บจังหวะ และสังเกตการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายเงียบ ๆ ราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง

จนกระทั่งนาทีที่แปดของเกม…

“อีกฝ่ายกำลังรวมตัวมังกร!” RavenStorm พูดขึ้นทันที

“อย่าเพิ่งเข้า” ภาคินตอบกลับเรียบ ๆ “เขากำลังล่อเรา”

สมาชิกทีมชะงักไปเล็กน้อย เพราะในแมพตอนนั้น อีกฝ่ายเปิดมังกรจริง ๆ และดูเหมือนเป็นจังหวะที่ต้องรีบแย่งทันที แต่ภาคินกลับยังไม่ขยับแม้แต่น้อย

“อีกสามวินาที แอสซาซินจะอ้อมหลังมา” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ

หนึ่ง…

สอง…

สาม…

ฟึ่บ!

แอสซาซินของอีกฝ่ายพุ่งออกมาจากพุ่มด้านหลังจริง ๆ ตามที่ภาคินพูดไม่มีผิด แต่เพราะทุกคนเตรียมตัวไว้แล้ว จังหวะล้วงจึงกลายเป็นการพุ่งเข้ามาตายแทน

“ตอนนี้!” ภาคินตะโกนขึ้นทันที

ทั้งทีมเปิดไฟต์สวนกลับพร้อมกัน ขณะที่ไวโอเรลของภาคินเริ่มยิงกระสุนพลังงานต่อเนื่องอย่างแม่นยำ ทุกนัดพุ่งโดนเป้าหมายสำคัญราวกับล็อกเป้าเอาไว้แล้ว

ปัง! ปัง! ปัง!

ศัตรูคนแรกล้ม

คนที่สองถอยหนี

คนที่สามโดนยิงทะลุจากระยะไกล

“Triple Kill!!”

เสียงประกาศดังสนั่นไปทั้งฮอลล์ พร้อมเสียงคนดูที่เริ่มร้องเฮขึ้นทันที เพราะจังหวะพลิกเกมเมื่อครู่นั้นรวดเร็วและแม่นยำเกินไปจนแทบไม่มีใครตั้งตัวทัน

“เหลือเชื่อครับ!” ผู้บรรยายถึงกับขึ้นเสียง “KhinZ อ่านเกมออกทั้งหมด! เขารู้แม้กระทั่งจังหวะล้วงด้านหลัง นี่มันระดับสัตว์ประหลาดชัด ๆ!”

ภาคินยังคงนิ่งเหมือนเดิม แม้เสียงเชียร์รอบตัวจะเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ เพราะสำหรับเขาแล้ว นี่ไม่ใช่สนามรบที่น่ากลัวที่สุดที่เคยเจอ

หลังจากได้เปรียบจากไฟต์นั้น เกมก็เริ่มเข้าทางทีมของภาคินมากขึ้นเรื่อย ๆ การเดินเกมของเขาเริ่มชัดเจนขึ้น ทุกคำสั่ง ทุกจังหวะถอยหรือบุก ล้วนแม่นยำจนอีกฝ่ายเริ่มตามไม่ทัน

“ดันเลนบนต่อ อีกสิบห้าวินาทีเขาจะรวมกลาง” ภาคินพูดขึ้นระหว่างยิงครีป

“รู้ได้ไงอีกแล้ววะ…” นัทพึมพำเบา ๆ

แต่ไม่ถึงครึ่งนาทีต่อมา อีกฝ่ายก็รวมตัวกลางจริง ๆ ตามที่ภาคินพูดทุกอย่าง

บรรยากาศในทีมเริ่มเปลี่ยนไปทีละนิด จากความตกใจ กลายเป็นความเชื่อมั่น เพราะทุกคนเริ่มรู้แล้วว่า ถ้าทำตามคำสั่งของภาคิน พวกเขาจะได้เปรียบเสมอ

และในที่สุด นาทีที่สิบหกของเกม ทีมของภาคินก็เปิดไฟต์สุดท้ายตรงป้อมหลัก โดยภาคินใช้จังหวะหลอกล่อให้แท็งก์อีกฝ่ายเปิดก่อน จากนั้นจึงกลิ้งหลบสกิลทั้งหมด แล้วสวนกลับด้วยกระสุนพลังงานชุดใหญ่ที่ยิงทะลุแนวหลังของศัตรูอย่างแม่นยำ

ACE!

เสียงประกาศดังขึ้น พร้อมภาพป้อมหลักของอีกฝ่ายระเบิดกลางจอ

“จบแล้วครับ!! ทีมม้ามืดเอาชนะทีมเต็งไปได้อย่างเหลือเชื่อ และผู้เล่นที่โดดเด่นที่สุดก็คือ KhinZ อีกครั้ง!”

เสียงเชียร์ดังสนั่นทั่วฮอลล์ ขณะที่กล้องถ่ายทอดสดจับภาพภาคินที่เพียงถอดเฮดเซ็ตออกช้า ๆ พร้อมถอนหายใจเบา ๆ ราวกับเพิ่งเล่นเกมธรรมดาจบหนึ่งตาเท่านั้น

แต่ในความเป็นจริง…

ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

ชื่อของ “KhinZ”

ได้เริ่มกลายเป็นชื่อที่ไม่มีใครมองข้ามอีกแล้ว…