เด็กเกษตรของนายวิศวะ

Chapter 5

“กูกลับบ้านแล้วนะ วันจันทร์เจอกัน”

“กลับดีๆ ”

เมื่อผมกับไอ้ไม้เก็บอุปกรณ์ลงแปลงเสร็จมันก็แยกตัวออกไปทันที

ผมโบกมือให้ไอ้ไม้ ก่อนจะเช็คความเรียบร้อยของอุปกรณ์แล้วมานั่งตรงที่พักใกล้ๆ แปลง

วันนี้เป็๲การกลับบ้านในรอบหลายเดือนของไอ้ไม้เลยก็ว่าได้ ที่จริงมันบอกว่าจะกลับไปพักใจสักหน่อยเผื่อจะหายเฮิร์ทได้บ้าง

ผมว่าก็ดีนะบ้านคือที่พักพิงที่ดีที่สุดและสบายใจที่สุดด้วย

ส่วนบ้านผมอยู่ต่างจัดหวัดนานๆ ทีค่อยจะได้กลับเหมือนกัน แต่ไอ้ไม้นี่สิบ้านมันไม่ไกลแต่มันไม่ค่อยอยากจะกลับเท่าไหร่

มองดูวิวด้านหน้าสักพักผมก็หยิบสมุดวาดรูปกับดินสอขึ้นมา

ปกติตอนเย็นที่แปลงจะสวยมากโดยเฉพราะตอนพระอาทิตย์ตกวันนี้ก็เช่นกัน ผมเริ่มร่างภาพที่เห็นตรงหน้าก่อนจะเริ่มลงรายละเอียดให้เป็๲รูปเป็๲ร่าง

สุดสัปดาห์ผมมักจะหอบอุปกรณ์วาดภาพมาด้วย มีหลายคนถามว่าทำไมผมถึงไม่เรียนสายนี้เพราะผมดูชอบมันมาก เอาจริงๆ บางทีคนเราก็ไม่ได้อยากเรียนในสิ่งที่ชอบนี่ครับ ผมคิดแบบนั้นนะ ที่เลือกเรียนเกษตรเพราะผมอยู่กับอะไรแบบนี้มา๻ั้๫แ๻่เด็กบ้านก็มีไร่รอบตัวผมมีแต่อะไรพวกนี้ จึงตัดสินใจเรียน แล้วก็ภาคปฏิบัติมันไม่ได้ยากสักเท่าไหร่ถ้าเทียบกับพวกทฤษฎี

“โห วาดสวยนะเนี่ย”

“เชี้ย!!!” ผม๻๷ใ๯เมื่ออยู่ๆ ก็มีเสียงใครไม่รู้ดังข้างๆ หู

พอหันไปมองก็เห็นต้นเหตุของเสียงยืนหัวเราะชอบใจอยู่ข้างหลัง

“๻๷ใ๯หรอ ขอโทษๆ ” ดูมันครับ ปากบอกขอโทษแต่ยังหัวเราะไม่เลิก

“มาทำไม”

“555 อย่าเพิ่งหงุดหงิดน่า อะนี่” แก้วชาเย็นร้านเดิมถูกยื่นมาตรงหน้าผม

เป็๞อะไรกับชาเย็นวะ

“ยังกินได้แน่หรอ” ผมมองน้ำแข็งแทบจะละลายหมดแล้ว

" โทษที ไม่คิดว่ามันจะละลายเร็วขนาดนี้วันหลังเดี๋ยวแยกน้ำแข็งดีกว่า”

“ทำไมต้องชาเย็น”

“หือ...เพราะกูชอบไง” ก็เลยซื้อมาให้เนี่ยนะ

“ทีหลังไม่ต้องซื้อ” ผมว่าพลางวางแก้วชาเย็นไว้ข้างตัวก่อนจะเก็บสมุดวาดรูป

“ทำไม”

“เกรงใจ” ผมตอบไปตามความจริง อีกอย่างผมกับมันก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น

“เกรงใจทำไม คนกันเองน่า” กันเองขนาดนั้นเลยหรอ

ผมมองใบหน้าที่เหมือนจะไม่ค่อยพอใจของมันอย่างนึกขำ พลางคิดว่ามันเหมือนกับไอ้ไม้ไม่มีผิด

“เราเป็๲เพื่อนกันหรอ” มันพยักหน้า

“ใช่ดิ เราควรผูกมิตรกันไว้จนกว่าจะเรียนจบเทอมนี้นะ”

“อืม”

“อืมนี่คือ?”

“เป็๲เพื่อนกันไง”

ตอนนี้มันเหมือนเด็กอนุบาลที่ซื้อของมาขอเป็๞เพื่อนกับคนอื่นยังไงยังงั้น เท่าที่ดูเหมือนคนอย่างมันจะไม่น่ามีเพื่อนน้อยจนต้องมาตามตื๊อผมแบบนี้นะ

“พระอาทิตย์ตกดินโคตรสวย”

ผมมองตามก็พบว่าสีของท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว

คนข้างๆ ยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนกล้องมาทางผม

“ถ่ายทำไม” มันยิ้มกว้างก่อนจะพูดว่า

“ถ่ายเพื่อนใหม่ไง”

เห่อขนาดหรอวะ

“จะวาดรูปต่อปะ” หมดอารมณ์ตั้งนานแล้วเว้ย

“ไม่เดี๋ยวจะกลับแล้ว”

“กลับด้วย” ผมมองรอยยิ้มซื่อๆ ของมันอย่างอ่อนใจ นี่มันก๊อปปี้ไอ้ไม้มารึเปล่าวะเนี่ย

“กลับจักรยานนะ”

“กลับด้วย เดี๋ยวกูปั่นให้” นี่กูได้เพื่อนหรือได้ลูกวะ

“ตามใจ” ผมเก็บอุปกรณ์ใส่กระเป๋าทันที

“ไหวแน่หรอ” ผมมองจักรยานสลับหน้าคนที่จะปั่น

“ไหวดิ” หมายถึงจักรยานน่ะจะไหวหรอ ตัวแต่ละคนก็ไม่ใช่เล็กๆ

“ขึ้นมาเร็วจะพาไปกินข้าว”

“ด้วยจักรยาน?”

“ใช่ไง ตอนเย็นๆ ปั่นจักรยานบรรยากาศดีจะตาย” หน้าตาดูมีความสุขมากจริงๆ มึงไม่เคยปั่นจักรยานรึไง

“ปกติอารมณ์ดีแบบนี้ตลอดหรอ”

“เปล่า แค่วันนี้มีความสุข” รอยยิ้มถูกส่งมาให้ผมอีกครั้ง เป็๲รอยยิ้มที่ดูว่ามีความสุขจริงๆ

“ไปกันเถอะ” ผมนั่งซ้อนท้ายก่อนจะบอกให้อีกคนปั่นออกไป

“นี่..”

“หือ”

“เริ่มสนิทกันบ้างแล้วเนาะ”

“อืม”

มีเพื่อนเพิ่มอีกก็ไม่ได้แย่

ถึงจะเหมือนมีไอ้ไม้อีกเวอร์ชั่นหนึ่งก็เถอะ

.................................................

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

07:10 น.

ใครมันมาเคาะประตูแต่เช้าเนี่ย ไม่รู้หรือไงว่าวันนี้วันหยุดคนจะหลับจะนอนโว้ยยย!

ก๊อก! ก๊อก!

นั่น เคาะแรงกว่าเดิมอีก แน่จริงมึงเคาะให้มือหักไปเลยดิ

ผมพยายามลุกออกจากที่นอนอย่างฝืนใจสุดๆ ถ้ามาแล้วไม่มีธุระสำคัญนะมึงแม่งจะด่าให้หูดับเลย

“อรุณสวัสดิ์”

พอเปิดประตูผมก็แทบจะปิดในทันที แต่อีกคนมือไวกว่าคว้าขอบประตูไว้ได้ชะก่อน

ย้อนกลับไปเมื่อวานได้ไหม ผมจะไม่รับมันเป็๲เพื่อนแม่ง ไอ้อิฐ!

“ขอเข้าไปหน่อยน่า” ไม่ทันที่จะรอให้ได้ผมอนุญาต มันก็เบี่ยงตัวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว

เอาเข้าไป อยากทำอะไรก็ทำเลย นี่ห้องกูตามสบายเลยมึง

ผมเดินกลับไปที่นอนแล้วล้มตัวลงนอนอย่างไม่นึกห่วงว่าคนที่เข้ามาจะทำอะไรกับห้องผมบ้างแต่ที่แน่ๆ มันคงไม่มีทางขโมยของหรอกดูจากหน้าตาแล้วไม่น่าจะขัดสนอะไร

“ไม่มีของสดไว้ทำอาหารเลยหรอ”

ตอนนี้ผมง่วงมาก ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้นแล้วครับ

“ลม ตื่น” ผ้าห่มของผมถูกดึงออกพร้อมกับเสียงที่ดังอยู่ใกล้ๆ

“ไอ้อิฐ” ผมลุกขึ้นนั่งแล้วจ้องหน้ามันอย่างเอาเ๹ื่๪๫

“ว่าไงครับ” เอ้ายิ้ม ยิ้มเข้าไป

“มึงเข้าใจไหมว่าวันนี้เป็๞วันหยุด แล้วนี่มันกี่โมงกี่ยามมึงมาห้องคนอื่นทำไมแต่เช้า”

ผมยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิมเมื่อมันยังมองหน้าผมแล้วเอาแต่ยิ้มอยู่อย่างนั้น

“ทีตอนเจอกันครั้งแรกยังพูดเพราะกว่านี้เลย แถมยังพูดน้อยด้วย”

งั้นย้อนกลับไปตอนวันแรกได้ไหมล่ะ จะได้ไม่มีคนมากวนเวลานอนแบบนี้

“วันนี้จะไปซื้อของอะ กูไม่ได้บอกมึงหรอ” มึงนอนฝันมาหรอเมื่อคืน

“ไม่ได้บอก”

“สงสัยจะลืมมั้ง งั้นมึงรู้แล้วก็ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวดิ”

ใคร จะ ไป กับ มึง

“มึงละเมอหรอ”

“ตื่นเต็มตาเลย”

“ออกไปเลยกูจะนอน” มันหุบยิ้มแล้วทำหน้านิ่งๆ เมื่อผมพูดแบบนั้น

“โอเค ไปก็ได้” แล้วมันก็เดินออกไปเลยครับ เห็นแบบนั้นผมจึงพูดตามหลังมันว่า...

“ปิดประตูให้ด้วย”

ใครจะสนล่ะครับว่ามันจะโกรธรึเปล่า เพราะตอนนี้ผมง่วง!

09:30 น.

ผมลืมตาขึ้นก่อนจะลุกแล้วบิด๳ี้เ๠ี๾๽ไปมา ความผิดปกติแรกที่ผมรู้สึกก็คือกลิ่นอาหารมาจากไหน ไม่ใช่อะไรนะผมกำลังหิวพอดี

เมื่อผมเดินออกมาจากห้องภาพตรงหน้าก็คือคนที่เข้ามาก่อกวนผมเมื่อเช้าซึ่งตอนนี้กำลังนั่งเล่นเกมอยู่ ตรงหน้ามีโต๊ะญี่ปุ่นที่มีอาหารจัดเตรียมไว้

มันไม่กลับแถมยังซื้อกับข้าวมาไว้ด้วย

รู้สึกผิดขึ้นมาเลยแฮะที่ไล่มันเมื่อเช้า

“ทำไมยังไม่กลับ”

“ตื่นแล้วหรอ” มันไม่ได้หันมามองผมแต่กำลังเล่นเกมอย่างเมามันส์

“ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วมากินข้าว”

นอกจากจะเอาแต่ใจแล้วยังชอบสั่งคนอื่นอีก แต่เกือบจะทุกครั้งที่ผมก็บ้าจี้ไปกับมันด้วย

พออาบน้ำเสร็จผมก็แต่งตัวด้วยชุดไปรเวท แต่พอมองไอ้คนที่นั่งเล่นเกมอยู่นั้นช่างต่างกันชะเหลือเกิน มันที่เซทผมมาอย่างดีกับเสื้อแจ็คเก็ตด้านนอกต่างจากผมที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์

“นี่ซื้อมาให้กูหรอ” มันพยักหน้า แต่ยังคงก้มหน้าเล่นเกมต่อไป

“ไม่ได้ให้กินฟรีนะ” คราวนี้มันเลิกเล่นแล้วเท้าคางมองผมยิ้มๆ

“เท่าไหร่”

“ไม่ขายครับ” กวนตีนอีก ผมเลิกสนใจมันแล้วตัดข้าวตรงหน้าเข้าปากแทน

“ไปซื้อของเป็๞เพื่อนกูก็พอ” หึ มัดมือชกสุดๆ แล้วผมจะปฏิเสธอะไรได้ล่ะก็กินข้าวมันไปแล้วนี่

“สรุปจะมาซื้ออะไร” ผมถามออกไปหลังจากที่มันพาผมเดินไปนั่นไปนี่แต่ไม่ซื้ออะไรสักอย่าง

“เอ่อ ซื้อ… หนังสือ!” เห็นได้ชัดว่ามันไม่ได้คิดว่าจะมาซื้ออะไร หลอกผมมาชัดๆ

“มึงไม่ได้จะมาซื้ออะไรใช่ไหม” ผมถามมันขณะที่มันทำเป็๞ดูหนังสือ

“จับได้แล้วหรอ” ไม่มีพิรุธเลยมั้ง

“ก็วันหยุดทั้งที เลยอยากพาเพื่อนใหม่ออกมาเปิดหูเปิดตาไง” วันหยุดควรนอนอยู่ห้องต่างหากล่ะ

“ทำไมทำเหมือนไม่เคยมีเพื่อนอะ”

“เคยมี แต่ครั้งนี้พิเศษกว่าไง” ผมจะไม่รู้สึกอะไรเลยถ้ามันไม่ส่งสายตาแปลกๆ มาด้วยตอนพูดประโยคเมื่อกี้ออกมา

ให้ตายสิ ผมไม่ได้รู้สึกแปลกๆ กับคำพูดของมันใช่ไหม

“เลี้ยงข้าวกูด้วย”

“เดี๋ยวนี้พัฒนาหรอ มีบอกให้เลี้ยงข้าวด้วย” ผมโคตรเกลียดหน้าตาล้อเลียนของมันตอนนี้เลยว่ะ

" ไม่ได้หรอ " พอผมพูดแบบนั้นมันก็นิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมา

“อยากกินอะไรบอกมาเลย” จะผลาญให้หมดตัวจนไม่กล้าพูดคำนี้อีกเลยคอยดู

“แต่ก่อนจะไปหาไรกินพาไปตัดผมหน่อย”

“ไม่ดูหนังสือแล้ว?”

“กูไม่ได้อยากดู๻ั้๫แ๻่แรกแล้วนี่” พูดเสร็จมันก็ลากผมออกจากร้านหนังสือทันที

“มึงว่ากูทำผมทรงไหนแล้วหล่ออะ” มันหันมาถามผมรอบที่3 ก่อนจะเปิดทรงผมในเน็ตดู มากับมันวันนี้ผมได้รู้อะไรเกี่ยวกับมันหลายอย่าง ทั้งเอาแต่ใจ ทั้งชอบบังคับ ทั้งที่ภายนอกมันดูสุขุมกว่านิสัยที่มันแสดงออกแท้ๆ

ผมนั่งมองมันอย่างเซ็งๆ เ๱ื่๵๹มากว่ะ ทำทรงไหนก็ทำเถอะ

“เลือกสักทรงดิ” ผมเริ่มรำคาญจริงๆ แล้วนะ

“เอาทรงนี้ครับ” มันหันไปบอกช่างตัดผมแล้วเดินไปนั่งประจำที่ทันที

ลีลาเก่ง

“ลมยืมมือถือหน่อย”

“เอาไปทำไม”

“เร็วๆ แปปเดียว ช่างจะตัดผมแล้วเนี่ย” เอาแต่ใจว่ะ แม่ง

ผมส่งมือถือไปให้มันอย่างตัดความรำคาญ ถ้าไม่ยอมมันก็จะดึงดันอยู่นั่น

“อะ ตัดผมเสร็จเดี๋ยวไปรับแอด”

รับแอดอะไรของมัน

ผมเข้าใจทันทีที่หน้าจอมือถือปรากฏหน้าไทม์ไลน์ของคนที่เพิ่งยืมมือถือผมไปเมื่อกี้

เอามือถือคนอื่นไปแอดเฟสตัวเองก็ได้ด้วย บอกผมดีๆ ก็ได้ไหมถามจริง