หลังจากทานอาหารเสร็จ หลัวเสี่ยวโหลวดูเวลาแล้วรีบออกไปขึ้นรถเมล์ พระเ้า ถ้าเกิดเหตุการณ์เหมือนครั้งที่แล้ว ที่มีผู้บริหารมากมายมารอรับเขาที่ลิฟต์ เขาคงจะเดือดร้อนใหญ่แน่
เมื่อหลัวเสี่ยวโหลวมาถึงประตูใหญ่ รถหรูคันหนึ่งก็แล่นมาจากไกลและจอดตรงหน้าเขา พัดลมเข้าหน้าหลัวเสี่ยวโหลวโดยตรง
หลัวเสี่ยวโหลวขมวดคิ้วและหลบทาง สบถด่ารถคันนั้นในใจ เขากำลังจะวิ่งเข้าไปข้างใน เมื่อสังเกตเห็นว่าประตูรถเปิดออก และร่างที่คุ้นเคยอันสง่างามและสูงศักดิ์ก้าวลงมา
หลัวเสี่ยวโหลวคำรามในใจ ไอ้บ้า ฉันโกรธนายนะ โอเค! เพราะนาย หยวนซีเกือบจะทำร้ายร่างกายในครอบครัวแล้ว!
สีหน้าของหลัวเสี่ยวโหลวดูไม่ค่อยดีนัก ยังไงเขาก็ไม่ควรเข้าใกล้หลิงซวี่มากเกินไป ไม่งั้นถ้าหยวนซีเห็นเข้าจะต้องมีปัญหาแน่ๆ ยิ่งไปกว่านั้น ไอ้หมอนี่ก็เป็ตัวการทำให้เ้าของร่างเดิมฆ่าตัวตายด้วย
คิดดังนั้น หลัวเสี่ยวโหลวจึงเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปข้างใน พยายามทิ้งหลิงซวี่ไว้ข้างหลัง
น่าเสียดายที่หลิงซวี่ดูเหมือนจะไม่มีความตั้งใจเดียวกัน และต่อหน้าสายตาตกตะลึงของสาวสวยข้างๆ เขา หลิงซวี่ก็รีบลากเขาเข้าไปข้างใน
หลัวเสี่ยวโหลวอดโมโหหลิงซวี่ไม่ได้ ที่ดูเ็าแต่ยังคงเดินเร็วเท่ากับเขา
"ทำไมนายยังอยู่ที่นี่?" ขณะที่พวกเขาหยุดรอลิฟต์พร้อมกัน หลิงซวี่ถามเ็าก่อน มองหลัวเสี่ยวโหลวอย่างเยาะเย้ย
"นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากถามนายเหมือนกัน" หลัวเสี่ยวโหลวจ้องหลิงซวี่อย่างโกรธเช่นกัน ไอ้หมอนี่ทำให้เขาอับอายเมื่อวันอาทิตย์ที่แล้ว และวันนี้ — หลัวเสี่ยวโหลวดูนาฬิกา — ก็ยังมาขวางทางอีก มันพยายามทำอะไรกันแน่?!
หลิงซวี่มองสำรวจหลัวเสี่ยวโหลวสองสามครั้ง ดวงตาเ็าของเขามีแววรังเกียจอย่างชัดเจน "งั้นฉันจะบอกความจริงให้ ฉันไม่มีวันมองสิ่งที่ฉันเบื่อที่จะเล่นด้วยอีกแล้ว — ครั้งก่อนมันจบไปแล้ว และฉันเบื่อที่จะพัวพันกับคนอื่น"
หลัวเสี่ยวโหลวกำลังจะพูดว่าเขาดีใจที่พวกเขาเข้าใจกัน เมื่อประตูลิฟต์หรูเปิดออกและหลิงซวี่เดินเข้าไป เขามองหลัวเสี่ยวโหลวอย่างเย่อหยิ่งก่อนที่ประตูจะปิด "อย่าบอกนะว่านายไม่รู้ว่านี่คือที่ไหน มันไม่ดีสำหรับคนหนุ่มที่จะคิดลึกซึ้งเกินไป"
ที่นี่คือที่ไหน? หลัวเสี่ยวโหลวขมวดคิ้ว ความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นในใจ ส่วนเื่วางแผนหรืออะไรก็ตาม ไม่มีอะไรผิดที่จะคิดให้ลึกซึ้งขึ้น ตราบใดที่คุณไม่ต้องอยู่ในที่ที่ไม่ดี
หลัวเสี่ยวโหลวก้าวเข้าไปในห้องแล็บของคุณปู่หยาน เขาเห็นคนแก่กำลังด่าใครบางคนอยู่ข้างๆ ดังนั้นเขาจึงค่อยๆ แอบเข้าไปในห้องที่เขากำลังจัดระเบียบ
คุณปู่หยานสูดจมูก ขณะที่ด่าผู้ช่วยในชุดสีเทาข้างๆ เขา เมื่อเห็นร่างที่แอบเข้ามาจากหางตา
ในขณะเดียวกัน ในห้องโถงของแผนกวิจัยและพัฒนาเมคคะ ตี้เจี๋ยและคนอื่นๆ กำลังคำรามในใจขณะที่พลิกโต๊ะ และเป็ครั้งที่สองที่พวกเขาต้อนรับคุณชายหลิงซวี่อย่างนอบน้อม ซึ่งปกติแล้วจะมาเพียงปีละครั้ง
หลิงซวี่โบกมือรับ เขาไม่ได้ทักทายผู้บริหารระดับสูงของกลุ่มเคนครั้งนี้ ปล่อยให้คนอื่นทำงานของพวกเขา เขาแค่ตามหยางเค่อเข้าไปในห้องแล็บส่วนตัวของเขา สาวสวยไม่ได้ตามเขาเข้าไปและหันกลับออกไปข้างนอก
หลังจากเข้าห้องไป หลิงซวี่กวาดตามองชิ้นส่วนและเครื่องจักรที่วางอยู่ในห้อง และปลดกระดุมเสื้อเครื่องแบบตัวบนสุดอย่างไม่ใส่ใจ ทั้งตัวเขาดูผ่อนคลายขึ้นทันที แต่ก็ไม่ได้ทำลายลักษณะที่สูงศักดิ์ของเขา "เป็ไงบ้าง?"
หยางเค่อมองเขาอย่างตั้งใจและพูดด้วยรอยยิ้มขื่นๆ "แน่นอนว่าดีมาก ผมสามารถทำการทดลองกับชิ้นส่วนหลายอย่างล่วงหน้าได้ ซึ่งช่วยผมได้มาก"
หลังจากหยุดชั่วครู่ หยางเค่อมองสีหน้าเฉยเมยของหลิงซวี่และพูดต่อ "นอกจากนี้ พวกเขาก็ใจดีกับผมมาก แค่ว่ามันไม่ง่ายสำหรับมือใหม่อย่างผมที่จะได้พบกับคุณปู่หยาน ผมเลยไม่มีทางเลือกนอกจากโทรหาคุณให้ช่วย"
หลังจากพูดถึงจุดประสงค์ที่โทรหาเขาครั้งนี้ หลิงซวี่ขมวดคิ้วและพูดว่า "ไปกันเถอะ ฉันจะไปที่นั่นกับนาย"
ทั้งสองออกมาจากห้องและหลิงซวี่ขอให้ตี้เจี๋ยพาพวกเขาไปที่ห้องแล็บของคุณปู่หยานชั้นบน แผนกวิจัยและพัฒนาเมคคะครอบคลุมชั้น 18 ถึง 25 ของตึก ในขณะที่คุณปู่หยานเองทั้งชั้นหนึ่ง
เมื่อทั้งสามคนมาถึงหน้าประตูห้องแล็บของคุณปู่หยาน ตี้เจี๋ยเป็คนแรกที่รูดบัตร ดีที่ตอนนี้คุณปู่หยานเพิ่งเสร็จงานยุ่ง สองนาทีต่อมา เมื่อตี้เจี๋ยเริ่มเหงื่อออกแล้ว คุณปู่หยานก็ออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"คุณปู่หยานครับ" หลิงซวี่ก้าวออกไปข้างหน้าและโค้งคำนับ "ผมหลิงซวี่ ครั้งสุดท้ายที่ได้พบท่านคือเมื่อปีที่แล้วครับ"
คุณปู่หยานพยักหน้า "ฉันรู้" เขายังคงเงียบต่อไปหลังจากพูดแบบนั้น
ตี้เจี๋ยต้านทานความอยากเช็ดเหงื่อ นิสัยของคุณปู่หยานช่างน่ากังวลทุกครั้งที่พบกับผู้รับผิดชอบตัวจริง
ดีที่หลิงซวี่รู้นิสัยของคุณปู่หยานและไม่รบกวน ใบหน้าของเขายังคงสงบและสง่างามขณะที่พูดต่อ "ครั้งนี้ผมมาที่นี่เป็พิเศษเพื่อพบท่าน ผมอยากขอให้ท่านช่วยชี้แนะนักเรียนคนหนึ่งที่ถูกเลือกโดยตระกูล PDG และมีพร์มาก"
ณ จุดนี้ หยางเค่อก็ก้าวออกมาทันทีและโค้งคำนับคุณปู่หยานด้วยความเคารพอย่างสูง "สวัสดีครับ คุณปู่หยาน ผมหยางเค่อจากแผนกผลิตเมคคะของวิทยาลัยเซนต์มิโร ผมได้ยินเื่ราวของท่านมามาก ผมชื่นชมประสบการณ์ของท่านและเมคคะอายุร้อยปีที่ท่านสร้างอย่างมาก ถ้า —"
คุณปู่หยานขัดคำพูดต่อไปของหยางเค่ออย่างสงบว่า "ไปเอาอะไรที่ใช้งานได้จริงจากตี้เจี๋ย แล้วค่อยมาหาฉัน" หลังจากนั้น เขาพูดกับหลิงซวี่ "คุณชายหลิง ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะไปทำงานก่อนนะ"
หลิงซวี่พยักหน้าและคุณปู่หยานก็หันหลังเดินเข้าห้องแล็บไป
หยางเค่อจ้องมองเขา เขาไม่อาจยอมรับการไม่สนใจทั่วไปที่ผู้สร้างเมคคะระดับปรมาจารย์คนนี้มีต่อเขาได้ ใช่ ไม่สนใจ! ไม่เคยมีใครปฏิบัติกับเขาแบบนี้มาก่อน
และเขาก็ไม่คาดคิดว่าปรมาจารย์คนนี้จะไม่ให้เกียรติหลิงซวี่ และยังอยากจะประเมินเขาอีก! นี่เป็การดูถูกตำแหน่งอันดับหนึ่งของเขาในแผนกผลิตเมคคะของวิทยาลัยเซนต์มิโร
หลิงซวี่ไม่แสดงอะไร เพียงแต่หันไปหาหยางเค่อและพูดอย่างสงบ "นี่เป็โอกาส แต่คุณปู่หยานมีนิสัยแปลกๆ ดังนั้นก็เป็ธรรมดาที่ดีที่สุดคือคุณควรพยายามเป็ลูกศิษย์ของเขา ถ้าไม่ได้ คุณก็สามารถหาครูที่ดีกว่าในภายหลัง"
หยางเค่อไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเห็นด้วย ข่าวดีก็คือตอนนี้เขามีโอกาสเพิ่มอีกหนึ่งครั้ง เขาต้องทำให้คุณปู่แก่ที่หยิ่งผยองนั่นมองเขาแตกต่างออกไป หยางเค่อสูดหายใจลึก ถ้าเขาได้เป็ลูกศิษย์ของปรมาจารย์ผู้แปลกประหลาดคนนี้ เขาก็จะช่วยหลิงซวี่ได้มากขึ้นในอนาคต
"ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ครับ"
หลิงซวี่พยักหน้าและหันหลังเดินจากไป
หยางเค่อรอจนกระทั่งมองไม่เห็นแผ่นหลังของหลิงซวี่แล้วจึงหันไปหาตี้เจี๋ยและยิ้ม "ขอบคุณครับ หัวหน้าแผนก ผมจะส่งของให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้"
ตี้เจี๋ยยิ้มตอบอย่างสุภาพ "ถ้าคุณ้าอะไร ก็ถามมาได้เลยนะครับ"
อาจเป็เพราะความโกรธจากการพบหลิงซวี่ หรืออาจเป็ความตื่นเต้นที่ได้ซื้อชิ้นส่วนเมคคะกลับมาทั้งหมดแล้ว หรือที่น่าจะเป็ไปได้มากกว่าคือ ความจริงที่ว่าหลัวเสี่ยวโหลวได้เรียนรู้ชิ้นส่วนเมคคะเกรด 1 ไปแล้ว 430 ชิ้น วางรากฐานที่แข็งแกร่งให้เขา — ทำให้การเรียนรู้ของหลัวเสี่ยวโหลวครั้งนี้ไปได้ดีเป็พิเศษ
เขายิ้มและดูเวลา เป็เวลาเที่ยงแล้ว และเขาได้เรียนรู้ชิ้นส่วนไป 30 ชิ้น! รวมกับ 20 ชิ้นต่อวันจากสุดสัปดาห์ที่แล้ว เขาก็เรียนรู้ไปแล้ว 70 ชิ้น ซึ่งหมายความว่า ถ้าไม่มีอะไรอื่น เขาน่าจะเรียนรู้เสร็จพรุ่งนี้
สองสุดสัปดาห์สำหรับการศึกษาและอีกสองสุดสัปดาห์สำหรับการประกอบและประกอบชิ้นส่วน — ซึ่งแน่นอนว่าการประกอบยากกว่าการเรียนรู้มาก เขาจะรู้ได้อย่างไรว่ามันใช้ไม่ได้ถ้าไม่ลองดู?
ไม่รู้ทำไม หลัวเสี่ยวโหลวรู้สึกว่าบ่ายนี้คุณปู่หยานโหดกับเขาเป็พิเศษ ให้เขาสกัดและหลอมรวมและตีแร่สองชนิด แล้วสร้างชิ้นส่วนข้อมือเมคคะ
หลัวเสี่ยวโหลวถูกคุณปู่หยานมองด้วยสีหน้าที่บอกว่า "ฉันรู้ว่านายทำไม่เสร็จและจะมาขอร้องฉัน" เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานอย่างเงียบๆ เนื่องจากการผลิตชิ้นส่วน จึงมีเครื่องมืออีกสองชุดบนเคาน์เตอร์
สูดหายใจลึก หลัวเสี่ยวโหลวกัดฟัน คุณปู่แก่คนนี้กับหยวนซีร่วมมือกันท้าทายความอดทนของเขาวันนี้สินะ!
หลังจากบ่ายหนึ่ง หลัวเสี่ยวโหลวมีชิ้นส่วนอีกไม่กี่ชุดบนโต๊ะของเขา ที่ถูกตีออกมาและยังต้องประกอบ เมื่อชิ้นส่วนถูกตีออกมา หลัวเสี่ยวโหลวก็รู้ว่ามันเป็ชิ้นส่วนเกรด 2 ซึ่งเขาเคยเห็นพอดีใน่ที่เขาศึกษาสุดสัปดาห์ที่แล้ว
หลัวเสี่ยวโหลวยิ้ม มันเป็โอกาสที่หายากที่จะได้ฝึกกับชิ้นส่วนเกรด 2 ที่นี่
เขายิ้มและหยิบชุดหนึ่งออกมา กำลังจะลงมือทำ เมื่อมือข้างหนึ่งยื่นมาข้างๆ เขาและหยิบชิ้นส่วนในมือเขาไป
หลัวเสี่ยวโหลวมองขึ้นไปและพบว่าคุณปู่หยานยืนอยู่ข้างๆ เขา รอบๆ ตัวเขาดูเหมือนจะไม่มีคนเหลืออยู่มากนัก ทุกคนเก็บของเสร็จแล้ว เขาอยู่นานเกินไปจริงๆ หรือ?
"กลับไปได้แล้ว" คุณปู่หยานพูดด้วยสีหน้าเ็า
"แต่ผมสามารถประกอบได้อีกหนึ่งชุดก่อนกลับนะครับ" หลัวเสี่ยวโหลวยืนกราน โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ
"ไม่ได้ หมดเวลาแล้ว ออกไปเดี๋ยวนี้! นายต้องเสียเวลาของฉันทุกวันเลยหรือไง? ฉันไม่เคยเห็นนักเรียนที่น่าปวดหัวเท่านายมาก่อนเลย!" คุณปู่หยานพ่นลมใส่เครา จ้องเขาอย่างดุดัน
หลัวเสี่ยวโหลวมองกองชิ้นส่วนอย่างหวงแหน และหันหลังเดินออกไป
ทันทีที่เขาออกไป ก็มีเสียงเพิ่มขึ้นมาในห้อง "ไม่เลวนี่ ลูกศิษย์น้อยคนใหม่ของนาย?"
"อืม เพิ่งสองสัปดาห์เอง" คุณปู่หยานจัดเรียงชิ้นส่วนบนโต๊ะของเขา
เสียงนั้นใทันที "โอ้พระเ้า! นายให้เขาทำแบบนี้ทั้งที่ยังไม่ถึงเดือนเลยเหรอ? ฉันว่านายเริ่มบ้าขึ้นเรื่อยๆ นะ"
คุณปู่หยานหัวเราะอย่างภาคภูมิใจและพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยองเหมือนหยวนซีที่หลัวเสี่ยวโหลวเกลียดที่สุด "นายยังไม่ได้ดูเลยว่าคนที่ถูกเลือกเป็ใคร"
93K
