“ พี่สิงห์ใกล้จะถึงหรือยังครับ ” ตะวันถามคนปลายสายที่โทรหาเขาั้แ่เช้าตรู่งานถ่ายละครของเขาถ่ายเสร็จไปแล้วั้แ่เมื่อวาน ส่วนนักแสดงคนอื่น ๆ รวมทั้งผู้จัดการของเขาก็กลับกันไปหมดแล้วเหลือก็แต่เขาที่ไม่ได้กลับ
ความจริงชายหนุ่มจะติดรถไปกลับไปพร้อมพี่ดารินผู้จัดการด้วยก็ได้แต่เขาไม่ทำเพราะพี่สิงห์สัญญาว่าจะมารับกลับบ้าน เขาเลยรออยู่ที่บ้านพักของอีกฝ่ายแทนอีกอย่างเขาก็อยากให้ร่างสูงมารับมากกว่า
“ พี่ใกล้จะถึงแล้วครับ ไม่เกินครึ่งชั่วโมงตะวันได้เห็นใบหน้าหล่อ ๆ ของพี่แน่นอน” วันนี้ราชสีห์ตื่นเช้ากว่าปกติเพื่อไปรับคุณว่าที่ภรรยา ร่างสูงขับรถออกมาจากบ้านโดนที่ไม่รอให้เจคอปที่เป็มือขวาของเขาคอยขับรถให้เหมือนทุกวันแต่เขาคิดว่าตอนนี้เ้าตัวน่าจะรู้แล้วว่าเ้านายหายไปและก็กำลังพาลูกน้องคนอื่นขับรถตามเขามาแน่
พี่สิงห์บ้า!คนอะไร ชมตัวเองก็ได้ด้วย
แต่ก็ว่าเถอะว่าที่สามีของเขาก็หล่อจริงนั้นแหละอันนี้เขาไม่เถียง
“ พี่สิงห์ไม่ต้องรีบก็ได้ครับ ตะวันไม่หายไปไหนหรอก ขับรถเร็วเดี๋ยวจะเกิดอุบัติเหตุเอาได้นะครับดังนั้นพี่สิงห์ห้ามขับเร็วเพื่อความปลอดภัยของตัวพี่นะครับ ” เขายังไม่อยากเป็หม้ายทั้งที่ไม่ทันได้แต่งงานหรอกนะ
“ แต่…พี่อย่าเจอตะวันเร็ว ๆ หนิครับ ” น้ำเสียงออดอ้อนจากปลายสายทำเอาคนฟังใจเหลวเป็น้ำ
“ อื้อ ตะวันก็อยากเจอพี่เร็ว ๆ เหมือนกันครับ ”
เฮ้ย!เดี๋ยวก่อน ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่คิดถึงไม่คิดถึง
“ คือ… พี่สิงห์ขับรถเร็วไม่ได้นะครับ ขับรถช้า ๆ แหละดีแล้ว จะคิดถึงยังไงแต่ความปลอดภัยต้องมาก่อนเสมอนะครับเข้าใจที่ตะวันบอกไหมครับพี่สิงห์ห้ามดื้อกับตะวันเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นตะวันจะโกรธพี่สิงห์จริง ๆ ด้วย ” ตะวันไม่อยากให้อีกฝ่ายขับรถเร็วเพื่อมาหาเขาเร็ว ๆเขายังอยากเจอร่างสูงในสภาพที่มีชิ้นส่วนครบ 32 ไม่ขาดไม่เกิน
“ ก็ได้ครับ พี่จะขับช้า ๆ ”ราชสีห์ผ่อนคันเร่งที่เหยียบลงเพราะคนน้องไม่อยากให้เขาขับรถเร็วจนเกินไป เข็มปัดรถจากเดิมที่ชี้ไปยังเลข 120/กิโลเมตรก็ลดลงเป็100/กิโลเมตรแทน แค่นี้ก็ถือว่าไม่เร็วแล้ว
“ ดีมากครับ ที่ตะวันพูดไปเพราะเป็ห่วงนะครับ”
หัวใจของราชสีห์หนุ่มทำงานหนักขึ้นมันเต้นแรงจนเขาคิดว่ามันจะหลุดออกมาเมื่อได้ยินที่ตะวันพูดว่าเป็ห่วง น้องคงคิดว่าถ้าเขาเป็อะไรไปตัวเองจะต้องเสียใจมากแน่ ๆถ้าหากว่าไม่ได้แต่งงานกับผู้ชายที่แสนดีอย่างเขา
โอ๊ยตายแล้ว!! มึงตายแน่เลยไอ้สิงห์
เขาว่าเขาไม่ตายเพราะขับรถเร็วหรอกแต่จะตายเพราะตกหลุมรักว่าที่ภรรยาของตัวเองนับครั้งไม่ถ้วนนี่แหละ
ปรื้นปรื้น
เสียงรถยนต์ดังจากหน้าบ้านพักริมชายหาดทำให้คนที่กำลังนั่งรอใครบางคนมารับอยู่ที่โซฟาก็รีบวิ่งออกไปดู
“ พี่สิงห์ ”ริมฝีปากเรียวฉีกยิ้มกว้างอย่างดีใจเมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูลงจากมาคนคือคนที่เขากำลังรอ
“ พี่มารับแล้ว รอนานไหมครับ ” ร่างสูงเดินมาหยุดยืนตรงหน้าร่างบาง
“ ไม่นานเลยครับ นานกว่านี้ก็รอได้ ” ตะวันเงยหน้ามองร่างสูงตาเป็ประกายไม่มีวี่แววไม่พอใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตัวเองพึ่งบ่นไปว่าทำไมคนพี่ถึงมาช้าอย่างนี้
“ หึ มาครับเดี๋ยวถือกระเป๋าเอาไปไว้ที่รถให้ ”
“ ขอบคุณครับ ”
“ ไม่ลืมอะไรแล้วใช่ไหม ”
“ ไม่ครับ ” ตะวันไม่ได้พาของมาเยอะมาก เลยไม่มีอะไรให้ต้องเก็บแถมพี่สิงห์ยังบอกให้เขาทิ้งเสื้อผ้าไว้ที่นี่จำนวนหนึ่งอีกด้วยเผื่อว่าครั้งหน้ามาอีกจะได้มีชุดไว้ใส่ เขาเลยทิ้งชุดไว้ที่นี่ 2-3 ชุด
เมื่อไม่ลืมอะไรแล้วราชสีห์ก็ขับรถพาตะวันออกเดินทางกลับบ้านในทันที
“ อร่อยไหม ” ราชสีห์มองแก้มป่อง ๆ ของร่างบางที่ขยับขึ้นลงจากการเคี้ยวอาหารไม่หยุด
“ อร่อยครับ ” กลืนอาหารในปากจนหมดก่อนจะเงยหน้ามาตอบร่างสูงที่นั่งอยู่ฝ่ายตรงกันข้าม
ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังนั่งทานข้าวกันระหว่างทางที่กลับราชสีห์ขับรถแวะที่ร้านปั๊มน้ำมันข้างทาง ด้วยระยะทางกว่าจะถึงบ้านก็อีกนาน
ชายหนุ่มกลัวว่าตะวันจะหิวเลยมาหาอะไรทานลงท้องกันก่อนอีกอย่างเขารีบมารับร่างบางั้แ่เช้าจนถึงตอนนี้เขายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย
“ เอ่อ พี่สิงห์ว่าคนที่นั่งโต๊ะนั้นมองพวกเราอยู่หรือเปล่า ”
ตะวันรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองมาที่เขาพอเหลือบตาไปมองก็เห็นกลุ่มชายสวมชุดสีดาแล้วก็ใส่แว่นสีดำประมาณ 5-6 คนมองมาทางเขาดูท่าทางไม่น่าไว้วางใจ
ราชสีห์หันไปมองแวบเดียวก็รู้แล้วเขากรอกตามองบนนึกรำคาญพวกลูกน้องงี่เง่าของตัวเอง หึ ตามมาจนได้สินะ
ร่างสูงจึงบอกคนน้องไปว่าไม่ต้องไปสนใจหรอกพวกนั้นอาจจะเป็กลุ่มคนที่้ามาขายล็อตเตอรี่เราก็ได้อย่าไปมองเดี๋ยวพวกนั้นรู้ตัวแล้วจะลุกขึ้นมาให้เราช่วยซื้อ พวกเรามีเงินอยู่แล้วไม่จำเป็ต้องซื้อเพื่อมานั่งลุ้นโชคหรอก
ถ้าตะวันอยากได้เท่าไหร่เพียงแค่บอกเขาเท่านั้นไม่ต้องซื้อไปลุ้นให้เหนื่อย ตะวันได้ยินแบบนั้นก็ก้มหน้าลงหันมาสนใจจานข้าวของตัวเองแทน
หลังจากทานข้าวเสร็จแล้วตะวันก็บอกกับร่างสูงว่าจะไปซื้อขนมที่เซเว่นต่อเป็เสบียงไว้ทานระหว่างทางราชสีห์เองก็ไม่เอ่ยอะไรเพียงแต่พยักหน้าตอบตกลงแล้วก็ยังจ่ายเงินค่าขนมให้กับตะวันอีกด้วย
แต่ร่างบางสังเกตเห็นว่ากลุ่มชายชุดดำกลุ่มเดินยังเดินตามพวกเขามาหรือว่าจะเป็เหมือนกับที่พี่สิงห์บอกกับเขาก่อนหน้าว่าคนพวกนั้น้ามาขายล็อตเตอรี่รีบไปดีกว่า ตะวันไม่อยากซื้อล็อตเตอรี่เพราะว่าที่สามีรวยอยู่แล้ว เขาเลยลากแขนของร่างสูงที่อยู่ข้างกายให้รีบขึ้นรถแล้วบอกให้อีกฝ่ายออกรถไป
“ ขอบคุณที่มาส่งนะครับ ” ตะวันยกมือไหว้ขอบคุณก่อนลงจากรถถึงยังไงเขาก็ยังเป็เด็กอยู่จะไหว้คนที่อายุมากกว่าก็ไม่ใช่เื่แปลกอะไร
“ ไม่เป็ไรครับ แต่ถ้าจะให้ดีเปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็อย่างอื่นแทนได้ไหมครับ”
ตะวันนิ่งคิดก่อนจะพูดเขาไม่รู้ว่าอีกคนจะขออะไร แต่ถ้าเป็ของที่เขาหามาได้เขาก็จะเอามาให้
“ ก็ได้อยู่หรอก แล้วพี่สิงห์อยากได้อะไรล่ะครับ ขอเป็สิ่งที่ไม่แพงมากก็พอ”
“ พี่ไม่อยากได้สิ่งของครับ ” ถ้าเขาอยากได้สิ่งของเขาซื้อเองเอาก็ได้ เงินเก็บในบัญชีของเขามีเยอะแยะไม่ต้องให้ร่างบางซื้อให้หรอก แต่ของที่เขาอยากได้ไม่ใช่สิ่งของน่ะสิ
“ แล้วพี่อยากได้อะไรเหรอครับ ” ดวงตากลมใสช้อนตามองร่างสูงอย่างสงสัย
“ พี่อยากให้ตะวันแทนตัวเองด้วยชื่อเวลาที่พูดกับพี่เหมือนตอนที่เราคุยแชทกันได้ไหมครับ”
โถ่คุณพี่สิงโตครับ เื่แค่นี้เองเหรอ นึกว่าคนตรงหน้าจะพูดว่าขอตัวเขาเสียอีก
“ ได้หรือเปล่าครับ ” เื่แค่นี้เองทำไมเขาจะให้ไม่ได้
“ ด…ได้ ครับ ” ร่างบางก้มหน้าลงเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงของตัวเองไม่ให้อีกคนเห็น
อื้ออย่ามองเขาด้วยสายตาแบบนั้นจะได้ไหมแล้วไหนจะน้ำเสียงออดอ้อนเหมือนกับที่ร่างสูงพูดกับเขาในโทรศัพท์ พอมาพูดต่อหน้าแล้วรู้สึกฟินกว่าอีก
อันตรายเกินไปแล้ว!!
โดยที่ไม่รู้เลยว่านอกจากใบหน้าที่แดงแล้วมันยังแดงลามไปทั้งคอทั้งหูก็แดงไปหมดร่างสูงที่เห็นว่าคนน้องเขินตัวเองก็ยกยิ้มออกมาอย่างชอบใจ
“ เข้าบ้านไปได้แล้วครับ ถ้ายังไม่ลงเดี๋ยวจะไม่ได้ลงจากรถนะครับ ”
“ ครับ ลงครับ งั้นพี่สิงห์ก็ขับรถดี ๆ นะครับ ถ้าถึงบ้านแล้วอย่าลืมส่งข้อความมาบอกตะวันด้วยนะครับ”
“ ครับ พี่ไปก่อนนะ แล้วเจอกัน ”
“ ครับ บ้ายบาย ” โบกมือลา ก่อนจะเดินเข้าบ้านตะวันรู้สึกเหมือนจะเห็นคนขายล็อตเตอรี่ขับรถตามคนพี่ไปแวบๆ หรือว่าเขาจะตาฝาดไป คนขายล็อตเตอรี่ไม่น่าจะตามพวกเขามาได้นะ เขาน่าจะตาฝาดไปนั่นแหละดาราหนุ่มมองรถที่แล่นออกไปจนสุดสายตาก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าบ้านไป
1K
![A+B=C แวมไพร์แห่งรุ่งอรุณ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697511197_57953362.webp)
