[นิยายแปล] เทพมังกรสงครามอหังการ

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นได้เดินกลับออกไปจากเรือนที่พัก เขาดูกระวนกระวายและเป็นกังวลอย่างยิ่ง แล้วมองไปยังประตูที่เยี่ยนเฉินหยวี่ได้ทำการรักษาตัวที่นั่น ทุกวินาทีเขานั้นเป็นทุกข์ยิ่งนัก

"ท่านผู้นำตระกูล อย่าได้เป็นกังวลไปเลย ข้ามั่นใจว่าหยวี่เอ๋อร์จะต้องปลอดภัย และกลายเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งตระกูลเยี่ยน"

เยี่ยนหงไท่พยายามที่จะปลอบเขา

"ทุกอย่างขึ้นอยู่กับน้องเจียงเฉิน ข้าเชื่อว่าหยวี่เอ๋อร์จะผ่านไปได้ด้วยดี ไม่งั้นก็จะ..... "

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นยังกล่าวไม่ทันจบ สีหน้าเขาก็บิดเบี้ยว หน้าตาเขาบ่งบอกว่าเขากำลังตำหนิตัวเอง หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับเยี่ยนเฉินหยวี่ เขาจะไม่ยกโทษให้ตัวเขาได้ในชีวิตของเขา หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นมันเป็นความผิดของเขา

เวลาเดียวกัน ณ ตระกูลหลี่

หลี่ชางเย่ว์ได้นั่งทำหน้ามืดมนภายในโถงประชุม แผลเป็นบนหน้าของเขากำลังสั่นสะเทือน มีผู้อาวุโสราวๆห้าถึงหกคนได้นั่งด้านซ้ายและขวาของโถงประชุม พวกเขาอยู่ระดับแก่นแท้มนุษย์

ชายแก่ที่อยู่ระดับแก่นแท้มนุษย์ขั้นปลายได้เดินเข้ามาที่โถงประชุมด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"เจ้าได้ข่าวอะไรมาบ้าง ผู้ใดเป็นคนสังหารหลี่หรงและคนอื่นๆ"

หลี่ชางเย่ว์ถาม เมื่อไม่กี่วันก่อนบนภูเขา คนของตระกูลหลี่ได้ถูกสังหารจนหมดสิ้น และทุกคนตายในดาบเดียว ตระกูลหลี่ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเยี่ยนเหมิงจะมีฝีมือช่ำชองถึงเพียงนั้น และนั่นเป็นเหตุที่ว่าทำไมต้องขุดคุ้ยหาความจริง

"ใช่ พวกเราได้พบแล้ว เป็นไปได้สูงว่าผู้ที่สังหารคนของพวกเราทั้งหมดนั้นเป็นแค่เด็กหนุ่ม"

ชายแก่พูดออกมา

"เด็กหนุ่ม??"

ทุกคนต่างขวัญหาย

"เยี่ยนเหมิงได้จ้างทหารรับจ้างจากจตุรัสทหารรับจ้าง ข้าได้ตรวจสอบพื้นเพพวกเขาแล้ว พวกเขามีทักษะเพียงแค่ระดับกลางๆ แต่ข้าไม่สามารถที่จะหาได้ว่าเด็กหนุ่มที่สวมเสื้อคลุมสีขาวนั้นที่เป็นผู้เข้าร่วมขบวนรถม้าของเยี่ยนเหมิงคนสุดท้าย และตามที่ข้าได้สืบมาเด็กหนุ่มผู้นั้นได้มาปรากฏตัวที่จตุรัสทหารรับจ้างเป็นครั้งแรก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดประสงค์ของทหารรับจ้างคืออะไร หลังจากนั้นเขาได้เข้าร่วมขบวนรถม้าและมายังเมืองชื่อ ไม่เพียงเท่านั้นบางคนเห็นเยี่ยนเหมิงและคนของเขาได้เข้าไปยังหอคอยหมอกฝน และท่าทีของเยี่ยนเหมิงที่มีต่อเด็กหนุ่มนั้นสุภาพยิ่ง นั้นเป็นสาเหตุที่ข้าเชื่อว่าเด็กหนุ่มผู้นั้นเป็นผู้สังหารคนของเราทั้งหมด"

ชายแก่พูดอย่างเฉียบขาด

"เด็กหนุ่มที่มีฝีมือสูงส่งได้มาเป็นทหารรับจ้าง แล้วเจ้าทราบหรือยังว่าเจ้าหนุ่มนั่นมาจากที่ไหน"

ชายคนหนึ่งถามทั้งคิ้วหมวด

"ยังขอรับ เด็กหนุ่มผู้นั้นไม่เคยมีผู้ใดเคยพบมาก่อนตั้งแต่เขาได้เข้าไปยังอาณาเขตตระกูลเยี่ยน"

ชายแก่ตอบกลับมา

"เด็กหนุ่มที่สามารถที่จะสังหารผู้เชี่ยวชาญฉีไห่ขั้นปลายได้ มันมีน้อยมากในบรรดาทั้ง 28 หัวเมือง...พวกเจ้าจำเจียงเฉินจากเมืองเทียนเซียงได้หรือไม่ เจ้าเด็กเวรนั้นที่สังหารหงเอ๋อร์ และมีบางคนบอกว่ามู่หรงเจิ้นก็โดนเจ้าเด็กนี่สังหารเช่นกัน ในเมื่อมันสามารถสังหารมู่หรงเจิ้นได้ การสังหารหลี่หรงใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ข้าคาดเดาว่าไอ้หนุ่มนี่ต้องเป็นเจียงเฉินเป็นแน่"

ดวงตาของหลี่ชางเย่ว์ส่องประกายไปด้วยความเจ้าเล่ห์

"ท่านผู้นำตระกูลพูดถูกต้อง เจ้าหนุ่มนั้นต้องเป็นเจียงเฉิน การที่หลี่หรงโดนฆ่าอย่างไร้ความปราณีเช่นนี้ ต้องเป็นคนที่เกลียดชังตระกูลหลี่อย่างมาก หากทหารรับจ้างทั่วไปคงไม่กล้าที่จะสังหารอย่างไร้ความปรานีเช่นนี้"

ชายอีกคนพูดขี้น

"ฮึ่ม! ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามข้าจะแก้แค้นให้หงเอ๋อร์ ผู้เชี่ยวชาญแก่นแท้สวรรค์ลึกลับที่อยู่ที่ตระกูลเจียงทำให้พวกเราทำอะไรมันไม่ได้ แต่เจ้าสารเลวน้อยนี่มันมาเมืองของพวกเราเอง มันมาหาที่ตาย"

หลี่ชางเย่ว์สบถอย่างเย็นชาและพูดต่อ 

"ข้าต้องการที่จะยืนยันตัวตนเจ้าบ้านั่น ส่งคนไปจับตัวทหารรับจ้างที่ได้เดินทางไปเยี่ยนหยวี่โหรวด้วยกับมันมาเดี๋ยวนี้"

"ขอรับ"

ชายแก่โค้งคำนับ หันกลับออกไป

และถึงเวลาพลบค่ำ

มันเป็นเวลาทั้งวันแล้วที่เจียงเฉินได้ทำการรักษาเยี่ยนเฉินหยวี่ ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นเฝ้ารออย่างกระวนกระวายในเรือนที่พัก เขาได้ถูมือเขาเรื่อยๆอย่างเป็นกังวล

ภายในห้อง เจียงเฉินได้นั่งตรงข้ามเยี่ยนเฉินหยวี่ นิ้วของเขาได้สัมผัสประตูวิญญาณของเยี่ยนเฉินหยวี่

ร่างกายอันบอบบางของเยี่ยนเฉินหยวี่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง หน้าตาที่งดงามของนางเต็มไปด้วยเหงื่อ เสื้อผ้าของนางเปียกชุ่มจนสามารถมองทะลุได้ มันทำให้ร่างกายที่เว้าโค้งมีเสน่ห์มากขึ้น หากเป็นคนอื่นคงไม่สามารถที่จะหักห้ามใจได้แต่เจียงเฉินผู้เคยเป็นถึงนักบุญผู้ยิ่งใหญ่นั้น ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนเขาได้

แต่ความเจ็บปวดที่เยี่ยนเฉินหยวี่ได้รับนั้นทำให้เจียงเฉินอดที่จะสงสารนางไม่ได้ มันเจ็บปวดอย่างมากๆ เยี่ยนเฉินหยวี่จึงขบฟันแน่น แต่นางไม่ได้ส่งเสียงใดๆออกมา แม้แต่บุรุษยังไม่สามารถที่จะอดทนถึงระดับนี้ได้

ฟู่ๆๆ................

กระแสพลังหยางได้ไหลออกมาจากประตูวิญญาณและถูกดูดซับเข้าไปยังร่างของเจียงเฉิน หลังจากที่ตลอดทั้งวัน โอสถชำระล้างได้ส่งผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยมออกมา มันทำให้พลังหยางที่ฝังซ่อนอยู่ได้ออกมา ช่วยนางที่ขจัดสิ่งปนเปื้อนในร่างกาย จุดชีพจรหยินทั้งแปดก็สามารถที่จะรับรู้ได้แล้ว

จากการที่ได้ดูดซับพลังหยางจากร่างของเยี่ยนเฉินหยวี่ไปยังร่างกายเขา เจียงเฉินรู้สึกยินดียิ่งที่ได้รับผลประโยชน์อย่างมาก อาการของเยี่ยนเฉินหยวี่ตอนนี้เหมือนกับอาการของตัวเขาเองก่อนหน้านี้ นางได้ทานผลชุนหยางเข้าไปในระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา และมันได้สะสมในร่างกาย แต่ตอนนี้พลังหยางทั้งหมดได้ถูกเจียงเฉินดูดซับไป ด้วยการช่วยเหลือของทักษะร่างแปลงมังกร เขาได้แปรเปลี่ยนให้พลังหยางนั่นมาเป็นของตน ตราประทับมังกรดวงที่ห้ากำลังจะก่อรูปสมบูรณ์แล้ว 

"เสี่ยวหยวี่เอ๋ย ตอนนี้ชีพจรหยินทั้งแปดได้เผยออกมาแล้ว ภายหลังจากที่พวกมันได้ปล่อยความหนาวเย็นยะเยือกออกมาแล้ว ด้วยการปะทะของเหล่าชีพจรหยินทั้งแปด จะทำให้ร่างเจ้าสามารถที่จะเปิดจุดชีพจรหยินดวงที่เก้าได้ นั่นคือเหตุผลที่ข้าดูดซับพลังหยางที่อยู่ในตัวเจ้าเร็วขึ้น หากไม่ล่ะก็พลังความเย็นและพลังหยางปะทะกันเมื่อไรจะเกิดผลที่ร้ายแรงออกมา ตอนนี้พวกเราได้มาถึงขั้นตอนสุดท้ายแล้ว และมันจะเจ็บปวดอย่างมาก เจ้าต้องทนฝ่ามันให้ได้นะ"

สายตาเจียงเฉินส่องประกาย เขาได้เตือนเยี่ยนเฉินหยวี่

"ท่านพี่เจียงเฉิน ข้ามิได้หวาดกลัว ข้าขอเรียกท่านว่าท่านพี่ได้หรือไม่เจ้าคะ"

เยี่ยนเฉินหยวี่พูดอย่างนุ่มนวล

นี่เป็นสิ่งที่หญิงสาวผู้นี้ได้กระทำ เจียงเฉินเป็นบุรุษคนแรกที่นางได้พบ และเป็นคนแรกที่นางได้สัมผัส ยิ่งกว่านั้นเจียงเฉินกำลังช่วยชีวิตของนางอยู่ตอนนี้ เป็นเรื่องธรรมชาติที่เจียงเฉินจะเข้ามาอยู่ในใจของนาง

"อืม"

เจียงเฉินผงกหัวของเขา ได้ยินนางเรียกเขาว่าท่านพี่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจ ในชีวิตที่แล้วแม้เจียงเฉินจะเป็นยอดนักบุญผู้ยิ่งใหญ่ในใต้หล้า เขานั้นเป็นพวกเสพติดการบ่มเพาะ เขาตั้งหน้าตั้งตาบ่มเพาะเพียงอย่างเดียว ประสบการณ์ด้านความรักของเขาเป็นศูนย์ เขานั้นต้องการที่จะเป็นคนธรรมดา มีปฎิกิริยาดั่งคนทั่วไปและประสบการณ์

ฟู่วววววว!

คลื่นไอความเย็นปกคลุมพวกเขา เสียงความเย็นดัง'ฟู่ว'ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น เจียงเฉินนั้นรักษาจนขั้นตอนสุดท้ายแล้ว เขาจะใช้ทักษะร่างแปลงมังกรในการดูดซับพลังหยางในร่างเยี่ยนเฉินหยวี่อีกครั้ง

อ๊าาาาาาา!

ร่างกายของเยี่ยนเฉินหยวี่สั่นรุนแรงยิ่งกว่าเก่า การปะทุออกมาอย่างฉับพลันมันส่งผลกระทบที่ดีต่อประตูวิญญาณของนาง แม้นางจะมีความอดทนเป็นอย่างมาก แต่นางไม่สามารถที่จะทนได้อีก นางได้กรีดร้องออกมา 

"หยวี่เอ๋อร์!"

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นร่างกายสั่นเทาเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของเยี่ยนเฉินหยวี่ เสียงร้องของนางดั่งนางโดนมีดแทงเข้าที่หัวใจ ทำให้เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นสูญเสียการควบคุมและพุ่งตรงไปที่ห้อง

เมื่อเห็นแบบนั้น เยี่ยนหงไท่และคนอื่นๆรีบไปหยุดเขา 

"ท่านผู้นำตระกูล ท่านไม่สามารถเข้าไปได้ในตอนนี้! น้องเจียงเฉินได้กำชับไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นห้ามเข้าไปเด็ดขาด"

"ท่านผู้นำตระกูล พวกเราต่างรับรู้ว่าหยวี่เอ๋อร์เจ็บปวดมากขนาดไหนในตอนนี้ แต่ไม่ใช่ว่านางได้อดทนจากความทุกข์ทรมานมาหลายปีที่ผ่านมาแล้วหรือ แม้ท่านจะเข้าไปในห้อง แต่ไม่มีอะไรที่ท่านสามารถทำได้ตอนนี้ ถ้าไปรบกวนน้องเจียงเฉินตอนนี้พวกเราจะมาเสียใจกันทีหลังนะขอรับ"

เมื่อฟังในสิ่งที่คนของเขาพูดออกมา เขาจึงเริ่มที่จะสงบใจได้

"ข้านั้นทำอะไรไม่ยั้งคิด ข้าทำร้ายหยวี่เอ๋อร์ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ข้าจะต้องไม่ทำพลาดอีกในสถานการณ์คับขันเช่นนี้"

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นได้หายใจเข้าลึกๆและกำหมัดเขาไว้แน่น แม้ว่าเขาจะเป็นกังวลมากแต่เขาจะไม่ทำอะไรที่ไม่ยั้งคิดอีกเป็นแน่

อีกหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เจียงเฉินได้ดูดซับพลังหยางตกค้างชุดสุดท้ายจากร่างกายเยี่ยนเฉินหยวี่ และในขณะเดียวกันความหนาวเย็นยะเยือกได้ปะทุออกมาจากร่างของเยี่ยนเฉินหยวี่

"ท่านพี่เจียงเฉิน ตอนนี้ข้ากำลังสร้างจุดชีพจรหยินจุดที่เก้าอยู่"

เยี่ยนเฉินหยวี่ได้รู้สึกอย่างชัดเจนว่าชีพจรหยินในร่างกายนางได้เป็นดั่งสะพานเชื่อม ทั้งหมดได้เข้าไปในจุดตันเถียนของนาง

หลังจากเยี่ยนเฉินหยวี่พูดออกมา ไอความเย็นได้ปะทุออกมาจากร่างกาย เหมือนน้ำแข็งที่หนาวจัด

เจียงเฉินตกตะลึง ตัวเขาเริ่มจะสั่นระริก ในระหว่างการเปิดชีพจรหยินจุดที่เก้านั้น ความเย็นที่แผ่ออกมาจะหนาวเหน็บจนถึงขีดสุด เจียงเฉินไม่ต้องการที่จะรู้สึกถึงมันแม้จะมีทักษะร่างแปลงมังกรคอยปกป้องอยู่ก็ตาม

ตูม!!!

เจียงเฉินยืนขึ้นทันทีและเตะประตูออกไป พุ่งออกจากห้องราวสายฟ้าฟาด ความหนาวเย็นปกคลุมไปทั่วห้องดั่งคลื่นที่ถาโถมมาในช่วงที่เขาได้ออกไปพอดี

แกร้กๆๆๆๆๆ

ห้องนั้นเกิดเสียงดังแกร้กๆๆ และทุกสิ่งในระยะหนึ่งจ้างรอบตัวเยี่ยนเฉินหยวี่ถูกแช่แข็งอย่างสมบูรณ์ ม่านน้ำแข็งได้สร้างบนประตูที่เขาได้เตะเปิดออกมา ทุกๆสิ่งในห้องโดนหมอกที่เย็นจัดปกคลุม

มันหนาวเย็นสุดๆทำให้เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นและทุกคนตัวสั่นทั้งหมด พวกเขารีบถอยออกไปอย่างน้อยหนึ่งจ้างทันที

"หนาวสุดๆเลย และในครั้งนี้หนาวมากกว่าครั้งไหนๆนับสิบเท่า"

เยี่ยนหงไท่พูดออกมาและตาโตเท่าไข่ห่าน หน้าของเขาตกตะลึงอย่างมาก

"ความหนาวเย็นที่ปลดปล่อยออกมาครั้งนี้จะรุนแรงมากที่สุดตั้งแต่กำเนิดจุดชีพจรเก้าหยิน"

เจียงเฉินได้พูดออกมา

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นหันไปทางเจียงเฉินและถามออกมา

"น้องเจียงเฉิน หยวี่เอ๋อร์เป็นเช่นไรบ้าง"

"ไม่ต้องเป็นห่วง สิ่งตกค้างทั้งหมดได้ถูกขจัดออกจนสิ้น และชีพจรหยินได้ตื่นแล้วในตอนนี้ ถ้าไม่อย่างนั้นท่านคิดว่าความหนาวเย็นถึงที่สุดนี่มาจากไหนกันละ ฮึ่ม! นั่นเป็นเพราะเสี่ยวหยวี่ได้พบกับความเจ็บปวดในขณะที่สร้างจุดชีพจรหยินทั้งแปด นางจะไม่รับรู้ความเจ็บปวดขณะที่ปลุกจุดชีพจรหยินทั้งเก้า นางจะเข้าสู่สภาวะพิเศษทางจิตใจ ขั้นตอนนี้จะใช้เวลาประมาณสามวัน ท่านผู้นำตระกูล ท่านผ่อนคลายได้เลย และรอการถือกำเนิดของอัจฉริยะไร้ที่เปรียบได้เลย"

เจียงเฉินพูดออกมา

เมื่อได้ยินสิ่งที่เจียงเฉินพูด ทุกๆคนในตระกูลเยี่ยนต่างกระโดดโลดเต้นด้วยความปิติยินดี แม้แต่เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นเองก็กระโดดโลดเต้นกับเขาโดยที่ไม่คำนึงถึงภาพพจน์ของเขา

"ฮ่าฮ่าฮ่า...."

เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นหัวเราะเสียงดังและเข้ามากอดเจียงเฉินก่อนที่เจียงเฉินจะมีปฎิกิริยา 

"น้องเจียงเฉิน ขอบคุณเจ้ามากๆ เจ้าได้ช่วยชีวิตของหยวี่เอ๋อร์ ในอนาคตปัญหาของเจ้าคือปัญหาของพวกเราเช่นกัน"

เจียงเฉินรีบผลักเยี่ยนเจิ้นอวิ๋นออก และแสดงท่าทีหวาดกลัวออกมา 

"ข้าไม่ได้มีรสนิยมชอบไม้ป่าเดียวกันหรอกนะ ข้าไม่ยอมรับการกอดของท่าน นอกจากนั้นข้าไม่ชอบที่จะกอดกับบุรุษอีกด้วย"

"น้องเจียงเฉินได้ครอบครองพรสวรรค์ที่พระเจ้าได้ประทานมาจริงๆ ข้าจะนับถือเจ้าตลอดไป"

เยี่ยนหงไท่พูดขณะที่จับมือของเด็กหนุ่มอย่างสุภาพ

"เข้าใจแล้ว จากนี้จะไม่ให้ผู้ใดมารบกวนเสี่ยวหยวี่ นางต้องการที่จะให้ข้าสอนวิธีการควบคุมชีพจรเก้าหยิน"

เจียงเฉินบอกกับทุกคน

"อย่าได้กังวลเลยน้องเจียงเฉิน ข้าจะมาคุ้มกันด้วยตัวเองเลย"

หลังจากพูดจบ เยี่ยนเจิ้นอวิ๋นได้มองเยี่ยนเหมิงที่อยู่ข้างๆเขาด้วยสีหน้าปิติ 

"เยี่ยนเหมิง เจ้าจงไปเตรียมอีกห้องไว้สำหรับน้องเจียงเฉิน ให้เขาได้พักผ่อนให้สบาย"

******************************************

โปรดติดตามตอนต่อไป...