[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ มีหลายปัจจัยมากที่ทำให้ซอมบี้ระดับ 3 หายไป ”

หนึ่งในศาสตราจารย์พูดด้วยใบหน้าครุ่นคิด เชื้อไวรัสซอมบี้ทำให้พฤติกรรมหลายอย่างของสัตว์เปลี่ยนแปลงไปจนต้องวิเคราะห์ตลอดเวลา 

“ อย่างแรกพวกมันอาจจะถูกเรียกจากระดับที่สูงกว่าให้เดินทางไปรวมกัน อย่างที่สองอาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณการเอาตัวรอดเรียกให้พวกมันออกห่างจากที่นี่ อาหารอาจจะเป็นปัจจัยหลักทำให้พวกมันต้องเดินทาง ส่วนอย่างที่สามอาจจะเป็นเพราะพวกมันสัมผัสได้ถึงผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเลยหนีไป ”

วินรู้ได้ว่าศาสตราจารย์กำลังพูดถึงโยฮัน การฆ่าซอมบี้มนุษย์ระดับ 4 ไป 2 ตัวอาจจะทำให้ซอมบี้ระดับ 3 เกิดความกลัวจนวิ่งกระเจิงหนีหายไปจากเขตนี้ อย่างไรก็ตามเขายังคงไม่เชื่อทั้งหมดเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนแล้วไม่สามารถหาข้อสรุปได้

“ ถ้ารู้อะไรอีกช่วยส่งคนไปบอกผมด้วยนะครับ ผมขอตัวก่อน ”

วินเดินขึ้นไปบนดาดฟ้า ขณะนั้นเขาก็ได้รับรายงานจากคนที่อยู่ด้านล่างบอกให้รู้ว่าโยฮันและแอลลี่เดินทางออกจากสถานี

“ รู้ไหมว่าพวกเขาออกไปไหน ”

“ ผมได้ยินน้องสาวของเขาบอกว่าหิว น่าจะออกไปหาอะไรกิน ”

“ นานแค่ไหนแล้ว ”

“ ออกไปได้ราวๆ 1 ชั่วโมงแล้ว เขาบอกว่าจะกลับมาหลังจาก 1 ชั่วโมงที่ออกไป แต่ตอนนี้เรายังไม่เห็นพวกเขาเลยครับ ”

วินเริ่มกวาดตามองออกไปรอบๆ ในตอนนี้สถานีนับว่าปลอดภัย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่มั่นใจว่ามันปลอดภัยเพราะอาจจะมีการเคลื่อนไหวของซอมบี้เกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ 

--------------------------------------------------------------- 

แกล็ก!

คอที่เอียงไปด้านซ้ายกลับมาตั้งตรงอีกครั้งหลังจากอาการเกร็งทุเลา เล็บมือเล็บเท้าที่จิกลงไปบนพื้นค่อยๆกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ทั่วทั้งร่างที่มีขนและเกล็ดสลับกันขึ้นมามากมายจนราวกับจะมีสัตว์ทะลวงออกมาจากร่างค่อยๆกลับมาสงบ ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นค่อยๆสลายหายไป โยฮันที่วิวัฒนาการครั้งที่ 3 เสร็จสิ้นจึงค่อยๆผ่อนลมหายใจแล้วมองดูน้องสาวที่กำลังนั่งกินเงาะกระป๋องอยู่ด้านข้าง

“ เงาะหน่อยไหมคะ ”

“ สักหน่อยก็ดี ” 

โยฮันรับกระป๋องเงาะมากินสองสามคำแล้วส่งกลับให้น้องสาว ความรู้สึกของเขาในตอนนี้นับว่าแปลกเป็นอย่างมาก เขารู้สึกราวกับว่าตนเองจะสามารถถล่มตึกได้ทั้งหลังและสามารถยกรถบรรทุกหนักได้ทั้งคันหากมีรถไฟวิ่งมาด้วยความเร็วเขาคิดว่าตนเองอาจจะขึ้นไปหยุดรถไฟไม่ให้วิ่งต่อไปได้ จากพลังที่เอ่อล้นออกมาในตอนนี้มากมายมหาศาลจนเขาไม่รู้จะนำไปเปรียบเทียบกับสิ่งใด

 “ เป็นยังไงบ้างคะเมื่อเทียบกับซอมบี้ระดับ 4 ”

“ ถ้าเจอมันอีกคงฆ่าได้ด้วยการตวัดกรงเล็บแค่ครั้งเดียว ”

แอลลี่ทำสีหน้าตกใจเมื่อได้ยินการเปรียบเทียบพลังของพี่ชาย แต่ถึงอย่างนั้นพี่ของเธอยังคงเตือนไม่ให้เธอออกความคิดเห็นบ้าๆเช่นนำพลังไปลองกับจ่าฝูงซอมบี้ที่เป็นระดับ 5 

“เอาล่ะ ต่อไปเป็นตาของเธอแล้ว เราคงต้องรีบกันหน่อย ” เมื่อมองไปยังท้องฟ้าพระอาทิตย์ลอยอยู่กลางศีรษะแล้ว พวกเขาออกมาจากสถานีหลายชั่วโมงแล้วจึงคิดว่าควรจะเดินทางกลับให้เร็วที่สุด อย่างไรก็ตามยังเหลือการทดสอบพลังของแอลลี่ ก่อนเดินทางเขาอยากรู้ว่าเธอจะรับมือซอมบี้ระดับ 3 และระดับ 4 ได้มากน้อยแค่ไหน

หลังจากลุกขึ้นยืนบนดาดฟ้าเขาก็มองข้ามสะพานไป รอบๆบริเวณนี้เขาฆ่าซอมบี้ไปมากจนพวกมันวิ่งหนีหายไป ดังนั้นจึงคิดว่าจะข้ามสะพานไปอีกฝั่ง 

“ เอานี่ มันน่าจะแข็งและคมกว่าเดิม ”

โยฮันผลัดเล็บออกมา 10 แท่งแล้วยื่นให้น้องสาว ความยาวของมันยังคง 30 เซนติเมตรเท่าเดิม เพียงแต่ว่าความคมและความแข็งกลับต่างจากเล็บมือที่มอบให้แอลลี่ก่อนหน้า หลังจากอีกฝ่ายได้เล็บไปแล้วจึงกระโจนลงจากตึกโดยมีโยฮันวิ่งตามหลังก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะวิ่งขึ้นไปบนสะพานมุ่งหน้าข้ามไปอีกฝั่ง จนกระทั่งมาถึงคอสะพานทางทิศใต้ โยฮันจึงกระพือปีกเสียงดังเรียกซอมบี้ให้มารวมตัวกัน

เขายังคงรู้สึกสงสัยกับปีกของตนเองเหมือนเดิม ต่อให้มันจะแข็งกว่าเดิมขึ้นมามาก ขนาดของมันกลับเล็กไม่พอจะทำให้เขาบินได้ ความเร็วในการกระพือขึ้นลงยังคงเท่าเดิมไม่ได้เพิ่มขึ้นจึงทำให้เขาไม่สามารถร่อนตัวได้ไกลกว่าเดิมมากนัก ทันใดนั้นเสียงพุ่งชนรถยนต์ตามทางก็ดังขึ้นมาจากถนนฝั่งขวามือเผยให้เห็นซอมบี้ระดับ 2 ไปจนถึงระดับ 3 วิ่งมาด้วยจำนวนมากมายหลายพัน จำนวนของพวกมันยังคงมากเช่นเดิมไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด โยฮันจึงเพิ่มเสียงให้ดังมากยิ่งขึ้นไปอีกเพื่อเรียกให้ระดับ 4 แถวนี้ปรากฎตัวออกมา

“ หูจะแตกแล้วพี่ ”

“ ทนอีกนิด เดี๋ยวฉันก็เลิกแล้ว ”

แอลลี่ใช้มือปิดหูทั้งสองข้างจนกระทั่งพี่ของเธอหยุดกระพือปีก เธอจึงตั้งท่าเตรียมโจมตีพลางมองไปยังซอมบี้บนถนนฝั่งซ้ายมือและฝั่งขวามือที่กำลังวิ่งมาด้วยความดุร้ายเมื่อมันมองเห็นผู้รอดชีวิตที่มีเชื้อต่างกัน 

แอลลี่ที่จับไปยังส่วนด้ามเล็บที่พันเอาไว้ด้วยผ้าจนแน่น เธอก็เริ่มเคลื่อนไหวด้วยการพุ่งไปบนถนนทางฝั่งขวามือด้วยความเร็ว ก่อนจะกระโจนเข้าไปในกลุ่มซอมบี้โดยไม่กลัวตาย ทันใดนั้นร่างกายของซอมบี้ก็เริ่มขาดกระจุยกระจาย ราวกับว่ามีเครื่องปั่นพุ่งตกลงไปในที่แห่งนั้น 

โยฮันที่มองดูน้องสาวเขาก็เริ่มสังเกตการณ์ เธอไม่ได้มีกระดองปูป้องกันแต่กลับเลือกที่จะพุ่งเข้าไปในฝูงซอมบี้จะต้องมีรอยขีดข่วนบนหนังอย่างแน่นอน แม้มันจะไม่สามารถทะลวงหนังแมวระดับ 4 ไปได้ก็ตามจะต้องสร้างความรำคาญให้แอลลี่ไม่น้อย อย่างไรก็ตามเขากลับคิดผิดไปเกี่ยวกับวิธีการฆ่าของน้องสาว เดิมทีเขานึกว่าเธอจะวิ่งชนทุกอย่างเหมือนกับเขา แอลลี่กลับไม่ได้ทำเช่นนั้น เธอเลือกที่จะหลบด้วยการใช้ความยืดหยุ่นของเท้าและแขนกระโดดม้วนตัวไปมา ต่อให้จะมีซอมบี้พุ่งเข้ามาปิดล้อมเธอสามารถแหวกฝ่าพวกมันด้วยการใช้ศพเตะเปิดทางจนไม่มีกรงเล็บและฟันอันแหลมคมของพวกมันสัมผัสร่างกาย

โยฮันกลับยังไม่ไว้วางใจ เขากลัวว่าสิ่งที่เธอกำลังทำอาจจะเป็นความโชคดีก็เป็นได้ เขาจึงเฝ้ามองเธอเรื่อยๆจนกว่าจะผ่านไปนานกว่านี้  ทันทีที่ซอมบี้ทางฝั่งขวาบางตาลง ร่างของแอลลี่ก็ได้พุ่งไปทางฝั่งด้านซ้ายไล่ล่าซอมบี้ระดับ 2 และระดับ 3 จนมีศพพวกมันตายเกลื่อน ซึ่งเธอยังคงรักษาระยะห่างจากพวกมันได้เช่นเดิมจนดูราวกับแมวพยายามกระโดดหลบสิ่งกีดขวาง

ขณะที่โยฮันกำลังมองดูน้องสาวเขากลับรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกวนใจเดินมาจากทางฝั่งขวาจึงลองมองไปดู ก่อนจะพบว่ามีซอมบี้สูง 3 เมตรกำลังวิ่งมาด้วยความเร็วที่น่ากลัว 

“ สัมผัสใหม่งั้นเหรอ ”

ความรู้สึกตกใจเผยบนใบหน้าของโยฮัน ความรู้สึกรับรู้ได้ถึงอันตรายส่วนมากจะถูกกระตุ้นเมื่อเขาจะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายระยะใกล้ๆ เพียงแต่ว่าครั้งนี้ความรู้สึกของเขากลับตรวจจับความอันตรายได้จากระยะไกล โดยสิ่งที่กำลังวิ่งมาคือหมูตัวใหญ่ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือดสีแดง ระดับของมันสูงถึงระดับ 4 ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ว่ามีระดับ 4 อีก 2 ตัววิ่งมาจากอีกด้าน ขนาดตัวของมันเล็กกว่าหมูเล็กน้อยเท่านั้น

แอลลี่ที่รับรู้ได้ถึงอันตรายจากการมาของซอมบี้ระดับ 4 ทั้ง 3 เธอจึงหันมองไปดูพี่ชายเพียงแต่ว่าพี่ของเธอกลับหายไป ไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิม

“ ลองหาทางฆ่าพวกมันดู ”

เสียงพูดเมื่อครู่มีระยะห่างราว 20 เมตร แอลลี่จึงพยายามมองหาต้นเสียงก่อนจะพบว่าพี่ชายหลบอยู่ในพุ่มไม้ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมองไม่เห็นพี่ชาย เขาถูกพุ่มไม้กลืนไปทั้งร่างจนราวกับไม่มีตัวตนอยู่ ซึ่งเธอคิดว่ามันอาจจะเป็นความสามารถของผู้ล่าอย่างเสือและชีตาร์ เมื่อรู้ว่าจะต้องรับมือกับซอมบี้ระดับ 4 ทั้ง 3 ตัวเธอจึงกระโดดขึ้นไปบนตึกเพื่อตั้งหลักก่อน

เสียงคำรามของซอมบี้ระดับ 4 ทั้ง 3 ตัวส่งออกมารอบๆ ซอมบี้ระดับต่ำกว่าที่มาจากถนนทั้งสองฝั่งล้วนแล้วแตกกระเจิงหลบออกไปข้างทาง เมื่อระดับ 4 ทั้ง 3 เผชิญหน้ากัน สุนัข 2 ตัวกลับแยกเขี้ยวยิงฟันใส่หมูตัวใหญ่  ทางฝั่งหมูตอบโต้ด้วยการร้องขู่อีกฝ่ายออกไป จากสิ่งที่เกิดขึ้นแอลลี่รู้เลยว่าพวกมันน่าจะไม่ถูกกัน คงเป็นเพราะว่าพวกมันอาจจะมีอาณาเขต

ขณะที่ซอมบี้ทั้ง 3 ส่งเสียงคำรามกดดันกันและกัน พวกมันก็ได้หันมองขึ้นมาบนยอดตึกหลังจากรู้ว่าเหยื่อที่เป็นมนุษย์หลบขึ้นมาที่นี่ ทางฝั่งของหมูจึงวิ่งชนตึกด้วยการใช้ร่างใหญ่โตของมัน สุนัขทั้ง 2 กลับวิ่งออกไปให้ห่างจากตึกก่อนจะกระโจนเหยียบหลังคาบ้าน หวังจะใช้ความสูงของมันส่งตัวเองขึ้นสู่ยอดตึก

แอลลี่เห็นว่าพวกมันทั้ง 3 พยายามจะชิงฆ่าเธอ จึงรวบรวมความกล้าแล้วกระโจนไปยังตึกที่อยู่ด้านข้างก่อนจะลงเหยียบพื้นแล้ววิ่งเล่นซ่อนแอบกับซอมบี้ทั้ง 3 ตัว ซอมบี้ระดับต่ำกว่า 4 แม้จะเห็นแอลลี่วิ่งเข้าหาพวกมันกลับวิ่งแตกกระเจิงราวกับว่าเธอเป็นผู้ล่าพวกมัน ทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่บนใบหน้าของพวกมันไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย

โยฮันที่มองไม่เห็นน้องสาวแล้ว เขาจึงเดินออกจากพุ่มไม้แล้วกระโจนขึ้นไปบนยอดตึกสูงแล้วหลบเข้าไปในเงา การใช้ขนแมวสีดำทำให้เขาถูกมองเห็นได้ยาก

เมื่อขึ้นมาบนที่สูงเขาก็พบว่าสุนัขทั้ง 2 พยายามสูดดมกลิ่นหาน้องของเขาที่หลบอยู่หลังกำแพงห่างออกไปไม่ไกล แต่ทว่าหมูกลับเดินมาเห็นเธอจึงวิ่งเข้าใส่ แอลลี่ที่กระโดดหลบออกไปส่งผลให้กำแพงด้านหลังพังลงมา  ซึ่งเธอก็ได้วิ่งหายไปอีกทำให้เกิดการเล่นซ่อนแอบกับซอมบี้ทั้ง 3 ตัว

“ ต่อให้จะวิ่งไม่ทันแต่ก็ตามไม่เลิกสินะ ” 

ร่างเล็กๆหลบไปมาด้วยการใช้กำแพงและตึกเป็นที่กำบัง หลังจากถูกพบเธอจะวิ่งหาที่หลบอื่นแล้วใช้เล็บในมือแทงร่างซอมบี้ก่อนจะหลบ หากเป็นเช่นนี้โยฮันคิดว่าแอลลี่อาจจะเล่นงานซอมบี้ระดับ 4 ได้แต่ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงเพื่อฆ่าพวกมัน เล็บที่เขาให้ไปนั้นมีความพิเศษมากเพราะมันสามารถทะลวงร่างของซอมบี้ทั้ง 3 ได้ง่ายดายกว่าที่เขาเคยทำ

เมื่อคิดว่าน้องสาวน่าจะรับมือกับพวกมันได้ โยฮันจึงมองรอบตัวจนพบเข้ากับท่อน้ำสีฟ้าบนดาดฟ้าตึก เขาจึงเดินเข้าไปตัดมันด้วยแรงบีบมือ จนได้ท่อที่มีความยาวราว 1 เมตร ก่อนจะตัดครึ่งมันแล้วเริ่มก่อไฟด้วยการใช้ลังไม้บนดาดฟ้า จากนั้นก็ใช้ความร้อนเผาไปบริเวณปลายด้านหนึ่งเพื่อปิดไม่ให้อากาศไหลผ่าน เหลือรูอีกด้านโยฮันได้ใช้ไม้ที่เหลือลับไปกับพื้นปูนเพื่อลดขนาดของมันจนสามารถปิดรูของท่อได้ สิ่งที่เขาทำคือกระบอกบรรจุน้ำพกพาที่มีความยาวราว 50 เซนติเมตร เพียงแต่ว่าน้ำที่เขาจะใส่เข้าไปกลับไม่ใช่น้ำดื่ม สิ่งที่เขาใส่คือพิษจากหางแมงป่องที่โผล่ออกมาบริเวณเหนือก้น หลังจากบังคับให้หางสร้างพิษออกมาจากร่างโยฮันก็ใช้ท่อรองพิษเอาไว้ข้างในจนกระทั่งพิษบรรจุได้ราวครึ่งหนึ่งจึงปิดฝา แล้วกระโดดไล่ตามน้องสาวที่พยายามวิ่งหนีไปรอบๆ

“ แอลลี่รับ ”

ใบหน้าสงสัยของแอลลี่ส่งมาให้พี่ชาย เธอยังไม่หิวน้ำพี่กลับโยนท่อที่มีของเหลวบรรจุมาให้ แต่เมื่อรู้ว่าข้างในมีพิษแมงป่องและตะขาบรวมไปถึงพิษของต่อหัวเสือเธอก็เข้าใจได้ในทันทีเลยว่าพี่ต้องการทำอะไร เมื่อเปิดฝาเธอจึงจุ่มเล็บยาวที่ถือในมือลงไป ก่อนจะปิดฝาท่อแล้ววิ่งหลบซอมบี้หมูตัวใหญ่ ทว่าในช่วงที่กระโจนหลบเธอได้แทงเล็บเข้าไปบริเวณเท้าหน้าของมัน ส่งผลให้หมูกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดทั้งๆที่ก่อนหน้ามันไม่เคยร้องหลังจากที่ถูกเธอแทงเลยด้วยซ้ำ.