Galactic Imperium

ตอนที่หนึ่งร้อยห้าสิบสอง Losing money to be a Tycoon 11

ในขณะที่หลายคนสงสัยว่าคนที่ตนเองเผชิญด้วยนี่ต้องเป็นคนบ้าแน่ๆ

คนบ้าอะไรถึงเปลืองเงินเปลืองทองขนาดนี้ในการจับคนมาอยู่ร่วมกันในสวนสาธารณะในร่างเซ็กส์บ็อท

แน่นอนไม่ใช่ว่าพวกเขาจะไม่เคยเจอพวกเศรษฐีที่จับเอานักฆ่าและคนจนมาฆ่ากันเป็นเกมส์โชว์เพื่อความสนุกสนานกันบ้าง

แต่อย่างน้อยทำอย่างนั้นพวกเขายังมีโอกาสได้รางวัลอะไรกลับมาบ้างแต่นี่ดูเหมือนไม่มีอะไรสักอย่างเดียว

ทำให้แต่ละคนที่เผชิญกับเหตุการณ์ตอนนี้อยู่รู้สึกเหมือนกับเจอปริศนาที่ไขไม่ออกเพราะไม่ทราบเจตนาของการทำเช่นนี้ของท่านจักรพรรดิเอ๊ย บอสอดัม

แต่ที่จริงแล้วเหตุผลนั้นง่ายมาก

เพราะพวกนี้คือคนเก่ง

ว่าเขาติดนิสัยจากการเล่นเกมส์สามก๊กมาจึงติดนิสัยชอบให้อภัยศัตรูและพยายามชวนเข้ามาเป็นพวก

ว่าจะมากจะน้อยคนที่รอดมาได้ในการก่อความวุ่นวายให้เราเห็นได้ตามหน้าจอจะมากจะน้อยคือคนที่มีฝีมืออยู่พอสมควร

ยกตัวอย่างเช่นพวกกบฏชาวนาหรือกบฏชาวบ้านต่างๆที่พวกเขาไม่มีค่าLearning การเรียนรู้หรือแม้แต่ค่า Diplomacy การทูตมีค่าทั้งสองอย่างเป็นศูนย์ในค่าสถานะตัวละครแต่ดันมีค่าพลังการต่อสู้ combat prowess และค่าการทหารmilitary สูงมากๆ

ราวกับระบบของเกมส์จะกวนโอ๊ยเรานั่นเองว่าชาวนาที่อ่านหนังสือไม่ออกการทูตก็ไม่รู้เรื่อง แถมอุปกรณ์สวมใส่ก็ห่วยแตกเพราะฐานะยากจนแต่ดันมีค่าความสามารถทางการทหารสูงกว่าแม่ทัพของเราที่ฝึกฝนและทำสงครามมาตลอดชีวิต

เปรียบได้กับอุ้ยเสี่ยวป้อนั่นเองที่อ่านหนังสือไม่ออกแต่ก่อความวุ่นวายได้ทั้งแผ่นดินเพราะค่าการทูตและโชคนั้นสูงมาก

อันที่จริงนี่ก็คือแผนดั้งเดิมที่เขาใช้มาตลอดในการเล่นเกมส์

ตั้งหัวหน้ากบฏเป็นนายทหารของเรา

ตั้งสายลับของกบฎเป็นเจ้าหน้าที่หน่วยความมั่นคงของฝ่ายเรา

เพราะหัวหน้ากบฏสายทหารจะมีค่าความสามารถทางการทหารสูงมากและหน่วยแทรกซึมของกบฏจะมีค่า espionage สืบความลับ สูงมากด้วยนั่นเอง

เรียกว่าเขาทำอย่างนี้มาตลอดจนแทบเป็นนิสัย

“ยินดีกับทุกคนด้วยต่อไปนี้พวกเจ้ามาเป็นของข้าแล้ว”

บอสอดัมกล่าวต่อพวกเบียวไซเบอร์พังก์

ว่าเงินเสียไปมากเท่าไรก็ได้ขอเพียงได้คนเก่งๆมาไว้ใช้งาน

เรามีทางเลือกสองทางที่ควรทำเวลาเจอคนเก่งตามแนวทางสามก๊ก

หนึ่งคือเอาไว้ใช้งาน

สองคือเข่นฆ่าไม่ละเว้น