ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

    ตอนที่ 114 กลิ่นหอมที่ช่วยเปิดทาง

            ‘อ๊ะ! นี่เรา...’ ธาตุหยดเลือดแสงของเทวินกลับมามีสติอีกครั้ง เมื่อได้กลิ่นหอมจากอมราที่ส่งกลิ่นผ่านกายเนื้อของเขา
    ‘
    นี่เราเพลินไปกับการเข้าสู่สมาธินานเท่าไหรแล้วนะ?’

            เดิมทีต้องการตรวจสอบม่านพลังงานที่กั้นไว้แต่ม่านพลังงานนั้นกลับทำให้เพลินไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อออกจากภวังค์กลับมาได้
    จึงได้สื่อสารทางจิตไปยังธัญญา

            “คุณธัญญาครับผมเหมือนตกสู่ห้วงภวังค์ ตอนนี้กลับมาได้แล้ว”

            ธัญญาสื่อสารกลับมา“ค่ะ ฉันเห็นว่าคุณใช้เวลาตรวจสอบม่านพลังงานนั้นนานเกินไป
    จึงได้ขอให้คุณอมราส่งกลิ่นหอมทิพย์
    ผ่านร่างกายของคุณ”

            “อ๋อ ครับใช่แล้วผมได้กลิ่นหอมนั้น ต้องขอบคุณมากนะครับ แล้วผมตกสู่ภวังค์ไปนานเท่าไหรครับ?”
    เขาเอ่ยถามกลับไป
    ด้วยความเป็นกังวลใจขึ้นมาอีกครั้ง

            ธัญญา : “ประมาณ 4 ชั่วโมงได้ค่ะ นับตั้งแต่คุณเข้าสู่สมาธิครั้งล่าสุด แล้วคุณตรวจม่านพลังงานนั้น พบเจออะไรหรือเปล่าคะ?”

            “ในตอนแรกนั้นรู้สึกคุ้นเคยเพียงแต่รู้สึกเช่นนั้นแล้วผมก็ไม่รู้ตัวอีกครับ ตอนที่รู้สึกคุ้นเคยนั้นมันเหมือนกับพลังงาน
    แบบเดียวกับ
    หยดเลือดมรกตที่อยู่ในหินอุกกาบาต แต่ผมก็ยังไม่มั่นใจมากนัก”เขาได้ตอบเธอไปจากความรู้สึกที่ได้สัมผัสกับม่านพลังงานนั้น

            “คุณเทวินต้องตั้งสติดีๆนะคะ คุณสามารถใช้กายแสงเปิดทางให้กับคุณอมราได้หรือเปล่าคะเธอต้องการเข้าไปช่วยคุณ
    ซึ่งฉันก็
    เห็นด้วยกับเธอ”

            “ได้ครับ ตอนนี้เหลือเวลาอีกประมาณ32 ถึง 33 ชั่วโมง ที่เราจะช่วยเรนิตา ผมไม่กล้าประมาท หากคุณอมราต้องการมาช่วย
    ผมจะใช้พลังงานจากร่างกายแสงเปิดทางให้เธอครับ”

            ธาตุหยดเลือดม่วงเข้มก็ได้เปล่งประกายแสงสีม่วงสว่างออกจากตัวเองในจังหวะที่อมราได้รออยู่แล้ว และก็ด้วยเธออยู่กับร่างกายเนื้อ
    ของเขา จึงไม่ยากนักที่จะตามธาตุแสงสว่างของเทวินเข้าไปที่อุโมงค์ถ้ำ
    ที่เขาอยู่ โดยการผ่านทางร่างกายของเขาเอง

            เหมือนเช่นตอนที่เธอมายังดินแดนของชาวอิระมังค์ยาด้วยอาศัยธาตุแสงของเทวินเปิดทางให้ร่างทิพย์ของอมราตอนนี้อยู่ในสมาธิ
    ก็ได้ตามแสงสว่างมายังตรงที่หยดเลือดม่วงเข้มอยู่

            “ฉันมาแล้วค่ะ”อมราเข้ามาพร้อมด้วยกลิ่นหอมของเธอและกลิ่นน้ำผึ้งแท้ที่เธอใช้ชโลมร่างทิพย์ของเธอด้วย
    เพื่อมาช่วยเทวินตามหา
    แร่เหล็กเย็นกายสิทธิ์

            “คุณอมราขอบคุณมากครับที่ช่วยผมออกจากภวังค์ ตอนนี้เรนิตา เธอเป็นอย่างไรบ้างแล้วท่านผู้เฒ่าค้นพบสิ่งที่เข้ากันได้
    กับเลือดของผมหรือยังครับ
    ?”เขาทั้งขอบคุณและถามถึงสิ่งที่ตนเองกำลังเป็นห่วงอย่างมาก คืออาการของเรนิตาคนรักของเขา

            อมรา : “ท่านผู้เฒ่ายังไม่พบสิ่งที่จะช่วยได้ แต่คุณเทวินไม่ต้องกังวลใจมากไปค่ะฉันได้ถ่ายพลังงานจากร่างทิพย์ของตัวเอง
    เพื่อช่วยร่างกายของคุณเรนิตาไว้ตอนนี้มินเออก็ดูแลเธออยู่ด้วยค่ะ”

            “อา...ครับผมจะพยายามไม่กังวลใจครับ” เขาทำตามที่กล่าวกับเธอ โดยพยายามตัดความเป็นกังวลใจออกไปก่อน
    เพื่อทำสิ่งที่สำคัญ 
    เขารู้ว่านี่ถึงจึงเป็นการช่วยเรนิตาได้

            ธัญญาก็ได้สื่อสารทางจิตมาที่ทั้งสอง: “คุณเทวินคะ ฉันคิดว่าการที่ม่านพลังงานนั้นไม่ได้ทำอันตรายต่อผู้ล่วงล้ำเขตแดนเข้าไป
    ก็แสดงให้เห็นว่าสิ่งที่อยู่ภายใต้ม่านพลังงานนั้นไม่มีเจตนาทำร้ายใคร คุณควร
    ที่จะลองหาวิธีดูอีกครั้งค่ะ”

            อมราที่มาร่วมกับธาตุหยดเลือดแสงม่วงเทวินก็ได้แสดงความเห็น

            “ฉันคิดว่าจะลองส่งกลิ่นหอมผ่านม่านพลังงานนี้เข้าไปดูค่ะ สิ่งที่อยู่ข้างในอาจจะรู้ และหากเข้าใจว่าเราไม่มีเจตนาร้าย
    อาจจะให้เราผ่านเข้าไปได้”

            เทวินเห็นด้วยกับความคิดของเธอ“ลองดูก็ได้ครับ”

            ธัญญาตอบกลับมา : “งั้นลองดูเถอะค่ะ”

            อมราเธอจึงได้รวบรวมกำลังสมาธิส่งกลิ่นหอมทิพย์เข้าไปหลังจากที่เธอควบคุมกลิ่นหอมได้ดังใจแล้ว
    ก็สามารถกำหนดให้กลิ่นหอมนี้ไม่ให้ทำร้ายใคร ผ่านไปสักพักม่านพลังงานที่กั้นขวางทางอยู่
    ก็ค่อยๆ สลายไป

            เทวินกล่าวออกมาด้วยความยินดี“ได้ผลแล้ว”

            อมราค่อยกำหนดกลิ่นหอมให้อ่อนจางลงนอกจากความหอมทิพย์ที่ออกมายังเจือด้วยกลิ่นน้ำผึ้ง
    ทำให้อมราสัมผัสได้ถึงแร่ธาตุ
    เหล็กเย็นกายสิทธิ์ที่กำลังตามหา เธอจึงได้กล่าวกับเทวินและธัญญา

            “ฉันรู้สึกได้ถึงแร่เหล็กเย็นกายสิทธิ์ที่อยู่ข้างหน้าไปอีกไม่ไกลค่ะ”

            ธัญญาที่อยู่ไกล: “ดีแล้วค่ะ สิ่งที่อยู่ในม่านพลังงานนั้นคงจะรู้ถึงเจตนาของพวกคุณ ฉันคิดว่าควรหาสิ่งที่ก่อม่านพลังงานนั้นก่อนแล้วค่อยขอแร่ธาตุกายสิทธิ์จากสิ่งนั้นค่ะ”

            เทวิน : “ครับ บางทีมันอาจจะมีเจ้าของ ถ้าหากเป็นเช่นนั้น เราจะเอ่ยขอจากเขาดีๆ” เมื่อสื่อสารกันดีแล้วทั้งคู่จึงไปข้างหน้าต่อ

            เข้าไปได้อีกประมาณ300 เมตร ก็ได้พบกับห้องโถงถ้ำที่กว้างกว่าห้องโถงแรกมันเป็นห้องที่ลาดเอียงขึ้นด้านบน
    ภายในประกอบด้วยพื้นที่เป็นดินและหินผนังบางช่วงเป็นหินงอกหินย้อย บางบริเวณพื้นที่เป็นหินมีลักษณะคล้ายแก้วใส
    หินอ่อนและมีหินแก้วมรกตบางก้อน
    ที่ผนังของห้องโถงถ้ำนี้

            ธาตุแสงหยดเลือดม่วงเข้มของเทวินก็เปล่งแสงสว่างก่อนกลายเป็นร่างแสงที่มีรูปลักษณะคล้ายกับร่างกายเนื้อของเขา
    หยดเลือดกลายร่างเพราะว่าเขารู้สึกได้ถึงแร่ธาตุเหล็กเย็นกายสิทธิ์จากห้องโถงนี้


    คล้ายกับเรื่องปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน ที่คุณอ่าน