เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        หลี่ชิงหลิงเห็นหลี่เป่าจูมาหาก็ผงะไปชั่วขณะ นางไม่ได้สนิทกลับหลี่เป่าจูขนาดนั้น มาหานางได้อย่างไรนะ?

        "น้องเสี่ยวหลิง อยู่บ้านทำอะไรหรือ” เสียงเรียกของหลี่เป่าจูทำให้หลี่ชิงหลิงขนลุก นางไม่เคยเห็นหลี่เป่าจูอบอุ่นกับตนขนาดนี้มาก่อน ความกระตือรือร้นนี้ทำให้นางรู้สึกแปลกมาก

        มุมตาของนางกระตุก เหลือบมองหลี่เป่าจู สงสัยว่าตัวจริงหรือไม่ ทำไมถึงอบอุ่นแบบนี้

        "พี่เป่าจู มีอะไรหรือ” นางไม่เชื่อว่าหลี่เป่าจูจะมาคุยเล่นกับตน

        หลี่เป่าจูแสร้งทำเป็นผลักหลี่ชิงหลิงพลางเอ่ยอย่างกระเง้ากระงอด “ไม่มีอะไรแล้วมาไม่ได้หรือ? เจ้าเป็นน้องข้านะ มาคุยสานสัมพันธ์ไม่ได้หรือ”

        "..." สภาพหลี่เป่าจูทำให้หลี่ชิงหลิงนึกถึงสาวโสเภณีในซ่อง นี่มัน...

        เด็กสาวดึงมือออกจากหลี่เป่าจูอย่างเฉยเมย พูดอย่างเย็นชา "พี่เป่าจูมีอะไรก็พูดเถอะ ถ้าไม่มีก็อย่ารบกวนเวลาของข้าเลย”

        นางทนสภาพนี้ไม่ได้จริงๆ หากเป็นสภาพปกติยังพอคุยไหว แต่การเสแสร้งแบบนี้ นางรับไม่ได้จริงๆ

        นางรังเกียจจนอยากขย้อนแล้ว

        หลี่เป่าจูทนไม่ได้ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชา แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่หลี่ไหลฝูบอกก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยิ้มอีกครั้ง "ดูน้องสาวพูดเข้าสิ เราเป็นพี่น้องกัน คุยเฉยๆ ไม่ได้หรือ?”

        ไว้นางเห็นของในกล่องก่อนเถอะ นางจะเลิกอ่อนโยนเอาใจอีกฝ่ายแน่

        เมื่อเห็นว่าหลี่เป่าจูยังคงดื้อด้านบอกมาคุย หลี่ชิงหลิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ไม่สมกับนิสัยที่หยิ่งผยองและเจ้าเล่ห์ของหลี่เป่าจูเสียเลย

        นางอยากเห็นว่าเพราะเหตุใดกัน

        "ถ้าอย่างนั้น เราเข้าไปคุยในบ้านกันเถอะ!" ประกายเย็นชาฉายในดวงตาของหลี่ชิงหลิง นางพาหลี่เป่าจูเข้าไปนั่งในห้องหลัก

        หลี่เป่าจูมองห้องด้วยความรู้สึกอิจฉา ไว้นางรวย นางจะสร้างห้องที่สวยงามเช่นนี้บ้าง

        "พูดไปก็อายปาก ปกติข้ายุ่งจนไม่มีเวลาคุยกับเจ้าเลย ช่วงนี้ว่างพอดี เลยมาบ่อยๆ ได้ น้องสาวจะไม่รังเกียจข้าใช่ไหม?”

        หลี่ชิงหลิงรินชา จากนั้นยกขึ้นจิบช้าๆ "ปกติข้ายุ่งมาก เกรงว่าจะไม่มีเวลาคุยกับพี่เป่าจู”

        นางไม่ไว้หน้าหลี่เป่าจูเลย ทำให้สีหน้าของหลี่เป่าจูเปลี่ยนเป็นสีซีดด้วยความโกรธ

        นางกำหมัดแน่นอย่างอดทน สุดท้ายก็กดความโกรธในใจได้

        “ไม่เป็นไร ไว้น้องชิงหลิงว่างก็คุยกับข้าได้นะ”

        หลี่ชิงหลิงเลิกคิ้ว นางคิดว่าหลี่เป่าจูจะคลั่งเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะอดทนได้

        ดูเหมือนว่าหลี่เป่าจูจะพัฒนาขึ้น ไม่หุนหันพลันแล่นเหมือนเมื่อก่อน

        หลี่เป่าจูมองหลี่ชิงหลิง เห็นนางเอาแต่ดื่มชาก็จึงรินชาให้ตัวเองอย่างเป็นธรรมชาติ จิบช้าๆ ตามหลี่ชิงหลิง จากนั้นจึงเริ่มคุย

        สิ่งที่นางคุยไร้หัวไร้ท้าย ตรงนั้นคำตรงนี้คำ เป็นการถ่วงเวลาชัดๆ

        หลังจากผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม หลี่ชิงหลิงก็ไม่อยากฟังอีก นางเปิดปากไล่แขก

        “ถ้าพี่ไม่มีอะไรก็กลับไปเถอะ ข้าจะไปดูบ่อปลา ข้าไม่มีเวลาอยู่กับพี่จริงๆ”

        เงียบกริบทันที หลี่เป่าจูกลอกตาพลางหัวเราะ "ดื่มชาไปเยอะขนาดนี้ ชักอยากไปห้องน้ำ น้องสาวรอหน่อยได้ไหม" มาคุยเยอะขนาดนี้ ถ้าไม่ได้อะไรเลย นางก็ไม่พอใจ

        หลี่ชิงหลิงพยักหน้าบอกให้นางรีบไป

        หลี่เป่าจูเดินไปที่ห้องน้ำ หลังเข้าห้องน้ำเสร็จก็ค่อยๆ เดินกลับ เมื่อเห็นประตูที่ลงกลอนอยู่ก็แอบสงสัยว่ามีของมีค่าอยู่ในนั้นหรือไม่ กลัวถูกขโมยจึงป้องกันไว้หรือ?

        นางกลัวว่าหลี่ชิงหลิงจะรู้ตัวจึงไม่กล้าอยู่นานเกินไป ดังนั้นนางจึงแค่เหลือบมองแล้วรีบกลับ

        ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หลี่เป่าจูก็มาพูดคุยเป็นระยะๆ พยายามตีสนิทกับหลี่ชิงหลิง

        หลี่ชิงหลิงรำคาญนางมาก ทุกครั้งจะพูดอะไรที่ไม่น่าฟังเพื่อไล่ให้กลับไป แต่นางก็จะหน้าด้าน และมาหาอีกในวันรุ่งขึ้นหรือวันถัดไป

        นางกำลังจะแพ้แล้ว ไม่เคยเห็นคนหน้าหนาอย่างหลี่เป่าจูมาก่อน

        แม้แต่ชายชราก็ยังพูดว่า ไม่ธรรมดา

        วันนี้หลี่เป่าจูอยู่บ้านสักพักแล้วมาหาหลี่ชิงหลิงเวลาเดิม

        แต่นางลืมถอดปิ่นที่ปักไว้ยามที่อยู่ที่บ้านออก เมื่อหลี่ชิงหลิงเห็นปิ่นปักผมบนหัว นางก็หรี่ตาลง

        ปิ่นปักผมนี้ดูไม่เหมือนสิ่งที่หลี่เป่าจูสามารถซื้อได้

        นางได้มันมาจากไหน?

        หลี่ชิงหลิงมีคำตอบอยู่ในใจอย่างคลุมเครือ แต่นางไม่ได้พูดตรงๆ ปฏิบัติต่อหลี่เป่าจูตามปกติ สนทนาแบบตอบบ้างไม่ตอบบ้าง

        สายตาจ้องมองหัวของหลี่เป่าจูเป็นครั้งคราว

        ทุกครั้งที่มอง แววตาจะนิ่งขึ้น

        เมื่อเด็กสาวกำลังจะหลอกถามหลี่เป่าจู หลิวจือโม่ซึ่งอ่านหนังสืออยู่ภายในบ้านได้เดินออกมา เมื่อเขาผ่านห้องหลัก เขาก็เห็นปิ่นปักผมบนหัวของหลี่เป่าจูอย่างรวดเร็ว

        สีหน้าพลันกลายเป็นเย็นชา

        เขาเดินเข้าไปในห้องหลัก มองหลี่เป่าจูอย่างเย็นชา ถามว่าเอาปิ่นปักผมมาจากไหน?

        หลี่เป่าจูที่ประหลาดใจกับการเห็นหลิวจือโม่ ได้ยินคำถามแล้วผงะทันที

        “ไปเอาปิ่นปักผมมาจากไหน ตอบมา”

        หลังได้สติ หลี่เป่าจูก็ยกมือขึ้นสัมผัสโดยไม่รู้ตัว เมื่อนางแตะปิ่นปักผมบนหัว สีหน้าก็เปลี่ยนไป

        นางลืมถอดสิ่งนี้ออกได้อย่างไร แย่แล้ว

        เด็กสาวบีบมุมเสื้อผ้า กัดริมฝีปากล่างแล้วพูดว่าท่านพ่อซื้อให้

        ใช่ ท่านพ่อเป็นคนซื้อให้ ตราบเท่าที่นางยืนยัน พวกหลี่ชิงหลิงก็ทำอะไรนางไม่ได้

        หลิวจือโม่ส่งเสียงหึ ดึงปิ่นปักผมบนหัวของหลี่เป่าจูมาดู สีหน้าของเขาเย็นชาราวกับจะแช่แข็งคนให้ตาย

        “ทำอะไรน่ะ มาดึงปิ่นข้าได้อย่างไร รีบคืนมานะ”

        หลี่เป่าจูมองปิ่นปักผมเป็นของสำคัญเท่าชีวิต เมื่อเห็นหลิวจือโม่เอาไปจึงไม่กลัว ลุกขึ้นพุ่งไปหาหลิวจือโม่เพื่อแย่งคืน

        หลิวจือโม่รีบหันหลบ หลี่เป่าจูยั้งฝีเท้าไม่ทัน ล้มลงกับพื้นดังโครม

        หลี่เป่าจูตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อนางรู้ตัวก็หน้าแดงก่ำและเริ่มร้องไห้เสียงดัง

        “รังแกกันเกินไปแล้ว รังแกกันมากเกินไปจริงๆ ไม่ใช่แค่แย่งของของข้า แต่ยังทำให้ข้าล้มด้วย”

        หลี่ชิงหลิงมองหลิวจือโม่ หลิวจือโม่พยักหน้าให้นาง เพียงเท่านี้นางก็รู้แล้ว

        นางก้มมองหลี่เป่าจู และกล่าวเสียงเย็นเยียบ “พี่เป่าจู ข้าจะไปถามท่านปู่เรื่องปิ่นนี้” พูดจบก็ไม่สนหลี่เป่าจูที่นอนร้องไห้อยู่บนพื้น สาวก้าวยาวเดินตามหลิวจือโม่ออกจากบ้านไป

        หลี่เป่าจูเห็นว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ จึงรีบลุกแล้วตามไป

        ทันทีที่กลับถึงบ้าน ก่อนที่หลี่ชิงหลิงจะทันพูด นางก็ร้องไห้เสียงดัง ฟ้องก่อนว่าหลี่ชิงหลิงขโมยปิ่นปักผมของนาง

        หลี่ชิงหลิงมองนางอย่างเย็นชา นางยืนอยู่ในลานบ้านโดยไม่ส่งเสียง

        เมื่อเห็นว่านางเงียบ หลี่เป่าจูก็ก่นด่ารุนแรงยิ่งขึ้น

        แต่ละคำที่ออกมานั้นระคายหูเกินไป หลี่ชิงหลิงจึงตะคอกให้หุบปาก

        อาจเป็นเพราะหลี่ชิงหลิงเย็นชาเกินไป หลี่เป่าจูเป็นคนที่กลัวแข็งรังแกอ่อนจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก

        นางไม่ส่งเสียงก็ถึงคราวนางหลิวออกโรง

        “เสี่ยวหลิง มาแย่งของพี่เป่าจูได้อย่างไร" นางหลิวขมวดคิ้ว กอดอกจ้องหลี่ชิงหลิง "รีบเอามาคืนให้พี่เสีย"

        หลี่ชิงหลิงเมินเฉย ชูปิ่นขึ้นมองผู้เฒ่าหลี่ “ท่านปู่ คิดว่ามันเป็นของพี่เป่าจูไหม?” นางอยากเห็นว่าผู้เฒ่าหลี่จะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร

        ผู้เฒ่าหลี่ย่อมเข้าใจทั้งหมดอยู่แล้ว

        เขาทั้งรำคาญทั้งโกรธ แต่เขาต้องรักษาหน้าของตัวเอง ดังนั้นเขาจึงหัวเราะเล็กน้อย "ปิ่นนี้ข้าเคยเห็น เป่าจูพี่แกปักที่บ้าน…”

        หลี่ชิงหลิงเข้าใจเจตนาผู้เฒ่าหลี่ทันที

        นางยกมุมปากแล้วยิ้มอย่างเย็นชา “แต่พี่โม่บอกว่ามันเหมือนปิ่นที่ให้ข้าทุกประการ” นางย้ำคำสุดท้าย

        นางเองก็แสดงเจตนาโดยตรง ปิ่นนี้เป็นของหมั้นนาง แต่หลี่เป่าจูเอามันไป

        "หลานเอ๋ย ข้าเป็นคนซื้อปิ่นนี้ให้เป่าจู” หลี่ไหลฝูลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แม้จะเกลียดความโง่ของหลี่เป่าจูที่ปักปิ่นออกไปจนโดนจับได้ แต่ก็ต้องช่วยโกหก “ไม่คิดเลยว่าข้าจะมีรสนิยมเหมือนจือโม่ ซื้อมาเหมือนกันพอดี”

        มุมปากของหลี่ชิงหลิงยกขึ้น "โอ้? ท่านลุงซื้อปิ่นนี้ที่ไหน? จ่ายไปเท่าไร” นางไม่เชื่อว่าหลี่ไหลฝูจะยอมจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อซื้อปิ่นให้หลี่เป่าจู