มรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!!

ซูเฉินได้ยินเช่นนั้นแล้วพยักหน้าตอบ ด้วยการมีหยานเออร์อยู่รัดับผู้พิทักษ์ทั้งสองไม่ได้มีดีอะไร เขาคาดว่าบุคคลทั้งสองเป็นผู้ติดตามของหวังชุนและหวังฉินอย่างแน่นอน แต่เขาก็เริ่มสงสัยว่าสองคนนี้เป็นใคร ทำไมถึงมีผู้ติดตามเป็นระดับผู้พิทักษ์ได้"เจ้าสารเลวในเมื่อเจ้าไม่เห็นด้วยกับข้อตกลงของพี่ชายข้า เช่นนั้นข้าก็จะสั่งสอนเจ้าให้รู้จุดยืนของตนเอง"หวังฉินยิ้มเหี้ยม เขาเริ่มก้าวไปทางซูเฉินโดยไม่สนใจกองเหรียญทองตรงหน้า เพราะในความคิดของเขากองเหรียญทองนี้เป็นของเขาและพี่ชายเขาแล้ว "สารเลวมารับความตาย"หวังฉินส่งหมัดตรงไปยังซูเฉิน หมัดของเขานั้นมีพละกำลังมหาศาลด้วยระดับลมปราณจิต เขาคิดว่าเขาสามารถฆ่าซูเฉินด้วยการโจมตีเดียว เมื่อเห็นหวังฉินโจมตีมาทางตน ซูเฉินก็ยิ้มเยาะในใจ ครั้งนี้เขาจะได้ทดลองพลังของทัณฑ์สวรรค์สักทีซูเฉินปลดปล่อยหมัดสวนออกไป ทัณฑ์สวรรค์ในตันเทียนของเขารับรู้ความต้องการของซูเฉิน มันจึงปลดปล่อยสายฟ้าออกมาส่งไปยังซูเฉิน เปรี๊ยะๆสายฟ้าเริ่มปรากฏที่หมัดขวาของซูเฉิน จากนั้นซูเฉินรู้สึกว่าหมัดของทรงพลังมากขึ้นและรวดเร็วขึ้น ปัง!! "อ้ากกกกก"หวังฉินกรีดร้อง กำปั้นทั้งกำปั้นของเขาแหลกละเอียดหยาดเลือดกระเซ็นไปทั่ว เขาก้าวหลังอย่่างไม่รู้ตัว"เป็นไปไม่ได้ ทำไมเจ้าถึงมีพลังขนาดนี้!"ใบหน้าของหวังฉินซีดเซี่ยว แขนขวาของเขาสั่นอย่างเจ็บปวด "น้องห้า!"หวังชุนรู้สึกตกใจเขาไม่คาดคิดว่าซูเฉินจะสามารถทำร้ายน้องชายของเขาได้ แม้หวังฉินจะอ่อนแอกว่าเขาแต่ถึงยังไงเขาก็ยังมีระดับบ่มเพาะถึงลมปราณจิต ซูเฉินไม่ได้รีรอต่อไปเขาต้องการทำให้ทุกอย่างจบก่อนระดับผู้พิทักษ์ทั้งสองลงมือ "ท่านพี่ช่วยข้าด้วย"หวังฉินกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เขารู้ว่าตนไม่สามารถต่อสู้กับซูเฉินได้ "สารเลวมารับความตาย"หวังฉินชักดาบยาวออกมาจากแหวนมิติ ดาบยาวเล่มนี้ปลดปล่อยกลิ่นอายระดับปราณจิตออกมา"ฮ่าๆๆไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งแค่ไหนเมื่ออยู่ต่อหน้าดาบวายุคลั่งของข้า เจ้าก็ต้องตายอยู่ดี!"ซูเฉินเห็นดาบในมือของหวังฉิน เขารู้สึกแปลกใจ ชายคนนี้กลับมีอาวุธปราณจิตอยู่ในมือ"เข้ามา!"ซูเฉินปลดหมัดปะทะกับดาบของหวังชุน หวังชุนมองซูเฉินด้วยสายตาเยาะเย้ย หมัดกับดาบ? มีเพียงแค่คนโง่เท่านั้นที่กล้าทำ"55ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตาย ข้าก็จะสงเคราะห์ให้!"ปัง!!! ทั้งสองปะทะกันต่างถอยร่น ฝ่ามือของหวังหยุนเกิดอาการเจ็บปวดและรู้สึกชา ร่างกายเขาถอยร่นจากการปะทะไป5ก้าว เขามองซูเฉินด้วยสายตาตกตะลึงส่วนทางด้านซูเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาถอยร่นมา8ก้าวและกำปั้นขวาของเขาเกิดรอยแผลตื้นๆเกิดขึ้น"ร่างกายของฉันยังไม่แข็งแกร่งเพียงพอ"แม้ซูเฉินจะใช้สายฟ้าของทัณฑ์สวรรค์เคลือบหมัดของเขาเอาไว้เขาก็ไม่สามารถมีความได้เปรียบหวังชุนเเม้แต่น้อย"สารเลว! ข้ายอมรับว่าเจ้าร่างกายของเจ้าแข็งแกร่งแต่มาดูกันว่าเจ้าจะไปได้อีกสักที่น้ำ"หวังชุนเริ่มออกกระบวนท่า ดาบวายุคลั่งภายในมือของเขาเริ่มฟาดฟันใส่ซูเฉินอย่างไม่หยุดหยั้งปังๆๆๆๆ!ทั้งสองปะทะกันกว่า20กระบวนท่าก่อนจะแยกกัน หวังชุนนั้นดูแย่เล็กน้อยฝ่ามือของเขาเริ่มฉีกขาดและมีเลือดไหล แต่เมื่อเขามองไปทางซูเฉินเขาก็อุ่นใจ กำปั้นทั้งสองข้างของซูเฉินอาบไปด้วยเลือด "ฮ่าๆๆร่างกายของเจ้าผิดแปลกมากข้าขอยอมรับแต่เจ้าจะสามารถป้องกันการโจมตีนี้ได้หรือไม่"หวังชุนเริ่มอัดลมปราณของเขาไปที่ใบดาบ ลมปราณสีขาวอ่อนเริ่มก่อตวขึ้นจากนั้นเขาก็คำรามลั่น"เสี้ยววายุ!"ใบมีดลมพาดผ่านอากาศและพุ่งไปทางซูเฉิน "ฮ่าๆๆ จงตายภายใต้เสี้ยววายุของข้าซ่ะ"ซูเฉินมองไปยังเสี้ยววายุที่กำลังเข้ามาเขาก็กล่าวขึ้นเบาๆ"วังวน"หลุมดำสีดำสนิทค่อยๆก่อตัวด้านหน้าของซูเฉิน เสี้ยววายุนั้นเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ได้มาจากการกระทำของหวังชุนแต่มามาจากหลุมดำเสี้ยววายุของหวังชุนถูกเข้าไปในดูดหลุมดำอย่างรวดเร็ว"เป็นไปไม่ได้!"หวังชุนตกตลึงเขาไม่คิดว่าซูเฉินจะรับเสี้ยววายุของเขาได้ซูเฉินค่อยๆเผยรอยยิ้ม และกล่าวว่า"ทำไมเจ้าไม่ลองรับการโจมตีของตนเองดูล่ะ"จากนั้นหลุมดำเปลี่ยนวิธีการหมุนจากการดูดเป็นเป่า เสี้ยววายุค่อยๆปรากฏออกมาจากหลุมดำและพุ่งไปยังหวังชุน แต่มีบ้างอย่างแปลกไป ความเร็วของเสี้ยววายุนั้นเพิ่มเป็น2เท่า! เมื่อเห็นเสี้ยววายุอีกครั้งหวังชุนก็ตกใจ เเต่ความตกใจของเขาอยู่ได้ไม่นาน ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเมื่อเห็นความเร็วของเสี้ยววายุ"ไม่ดี! ข้าหลบไม่ทันแน่ ผู้อาวุโสช่วยข้าด้วย"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่31

คล้ายกับเรื่องมรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!! ที่คุณอ่าน

มรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่31

คล้ายกับเรื่องมรดกเทพอยู่ในกายข้า+7!! ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้